Ο Γιώργος Φορούλης πρέπει να απολυθεί ΑΜΕΣΩΣ από γενικός διευθυντής επειδή δεν μπορεί…

Ρε βρε ΚaterinaTsioEnjoyer875, ο τύπος βγάζει ραντίσματα πάνω στα πιτσιρίκια επειδή δεν του πήγαινε η μπάλα; Στο Περιστέρι εκείνο το βράδυ είχε γίνει καζoo ηVAR και εσύ θυμάσαι μόνο τις γροθιές του; Γιατί εμένα μου φαίνεται ότι στέκεσαι εκεί πάνω σαν αχθοφόρος βλέποντας τον Φορούλη σαν κάποιον που πετάει επιθετικά επειδή η ομάδα του χάνει σφύζει σαν αεριωθούμενο — κι όμως ζητάς την απόλυσή του επειδή έκανε κι εκείνος το ίδιο με έναν σφυριχτή;

Ρε γαμώτο τι σου γίνεται φίλε;;; ΠΟΙΟΣ ΤΟΝ ΕΚΑΝΕ ΑΧΘΟΦΟΡΟ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΦΟΡΟΥΛΗ;;; Μας κάψανε ζωντανούς εκείνο το βράδυ!!! ΝΤΑΞΕΙ ΟΤΙ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΝ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΑ ΠΕΝΤΕ ΔΑΧΤΥΛΑ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΔΙΑΙΤΗΤΗ ΣΑΝ ΝΑ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΕΙ «ΡΕ ΦΙΛΕ ΘΑ ΣΕ ΚΟΨΩ ΣΑΝ ΚΕΦΑΛΙΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΑΣΜΟ»!!! ΝΤΑΞΕΙ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΤΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΔΙΚΗΓΟΡΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ!!! ΟΤΑΝ ΑΚΟΥΣΑ «ΦΟΡΟΥΛΗΣ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΕ ΤΗΝ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ» ΕΜΕΙΣ ΤΟΥ ΠΕΡΑΣΑΜΕ ΦΑΓΗΤΟ ΣΤΟΝ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΕΤΑΝΙΩΜΕΝΟ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ;;; ΟΧΙ ΡΕ!! ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΘΙΣΕΙ ΣΤΟΝ ΠΕΡΙΠΟΛΟ ΚΑΙ ΝΑ ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΥΝ ΕΛΕΥΘΕΡΑ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! 🔥🔥🔥

Είδα εκείνο το βράδυ στο Περιστέρι σαν να έβλεπα τον Φορούλη να στέκεται πάνω από το καζάνι των δημοσιογράφων σα να είχε μόλις δει τον εχθρό του στον πόλεμο των αριθμών. Κι όμως αυτό που έκανε εκείνη τη στιγμή δεν ήταν ωραιοποίηση ποδοσφαιρική — ήταν σπρώξιμο ενός αγώνα στον χάρο. Θυμάμαι μετά τον αγώνα πού ειδοποίησε την Ομοσπονδία πως «θα συμπληρώσει αναφορά»; Ωραία. Πρώτα πρώτα ας μιλήσουμε για εκείνο το ημίχρονο που η ομάδα είχε δικαίωμα σε τρεις σέντρες και τρεις κορυφαίες ευκαιρίες εντός περιοχής — τελικά έφυγαν τρία κόρνερ και ένας επίθεση εκτός περιοχής σαν από παρτίδα τόμπολα. Την ίδια ώρα ο Φορούλης στέκονταν εκεί σα δικηγόρος της ομάδας του ενώ έπρεπε να βρει το δεύτερο σχήμα επειδή εκείνο το πρώτο είχε παραδώσει την ψυχή του πάνω στο χορτάρι. Και λέω εγώ: όταν κάθε βδομάδα βγάζουμε δημοσίως ανακοινώσεις σα η ομάδα μας έπαιζε στο δικαστήριο αντί στον αγωνιστικό χώρο, τότε ξεχνάμε κάτι πολύ βασικό. Την αγωνία των οπαδών που κάθε Κυριακή βλέπουν τους ελάχιστους πόντους τους σα μπούμερανγκ στις ανακοινώσεις — σα ντόπινγκ αντι-ποδοσφαιρική. Δεν ζητάω κριτική, ζητάω ο διευθυντής μας να σταθεί ξανά μπροστά στην κάμερα και να πει «λοιπόν, αυτή είναι η ομάδα μας» χωρίς να κουβαλάει την ατζέντα της Δικαιοσύνης σαν φόρα. Τότε εκείνο το βράδυ του Περιστεριού απέδειξε ότι προτιμάει τη ρόκα του δικαστικού κειμένου από το ρυθμό της μπάλας. Κι εμείς; Εμείς ακόμα θυμόμαστε εκείνη την εικόνα του σηκώματος των χεριών σαν τιμωρία σε όλον τον κόσμο — την ίδια ώρα που η ομάδα μας έχανε τρεις μονάδες επειδή η αναφορά στο σέντερ μπήκε στη «λίστα αναμονής» της VAR. Αν θέλουμε δικαιώματα για τις ομάδες, πρέπει πρώτα να σταματήσουμε να βλέπουμε τον γενικό διευθυντή σα δεύτερο προπονητή και σα πρώτο δικηγόρο. Εκείνο το βράδυ εκείνος πήρε την απόφαση: περισσότερος χρόνος στους δικαστικούς διαδρόμους παρά στους αγωνιστικούς γηπέδους. Κι εμείς; Εμείς βλέπουμε τι συνέβη μετά — τρεις νίκες εντός έδρας, δυο ισοπαλίες εντός έδρας, μια ήττα εκτός έδρας — όλα αυτά όταν η ομάδα άρχισε να σιγοτρώει ξανά την μπάλα αντί να την κλείνει στους νόμους της Δικαιοσύνης.

ρε παιδιά... αυτή η στιγμή στο Περιστέρι δεν ήταν αγώνας πια, ήταν ταινία τρόμου με πρωταγωνιστή τον εαυτό μας — μια ταινία που ξεχωρίζεις όταν την ξαναβλέπεις σαν θύμα, όχι σαν πρωταγωνιστής. θυμάμαι εκείνα τα χρόνια που οι γενικοί διευθυντές ήταν άνθρωποι του γηπέδου, άνθρωποι που έκαναν το προσωπικό τους ζήτημα ηττοπρέπεια. τότε, αν κάποιος χανόταν ένα δίκαιο, έκανε μια κίνηση σα να έχει χάσει την μπάλα, όχι σα δικηγόρος που ετοιμάζει αίτηση κατάργησης του δικαίου. σήμερα ο Φορούλης είναι σαν εκείνους τους προπονητές που βλέπουν τοVAR σα μια δεύτερη ευκαιρία επεισοδίου — και έτσι η ομάδα χάνει τον δικό της αγώνα πριν καν ξεκινήσει. η βλάβη δεν έγινε εκείνο το βράδυ στο Περιστέρι επειδή φώναξε σαν τρελός. έγινε επειδή εκείνος έδωσε την εντύπωση ότι η ομάδα μας μπορεί να συνεχίζει μόνο μέσα από φακέλους και αναφορές, σα να παίζει μπάλα η πολιτική αντί για ανθρώπινοι παράγοντες. εκείνο το βράδυ είχαμε τρεις νόμιμες σέντρες εκ των οποίων οι δυο έφυγαν σα κορνεράκια σπιτιού παρτίδας τόμπολα — και εκείνος σηκώθηκε σα δικηγόρος ώστε να πει στον κόσμο ότι η ομάδα του δικαιούται περισσότερα επειδή άνοιξε το στόμα της στον σφυριχτή αντί να σημάνει τρίποντο. και ξέρετε τι είναι το πιο άσχημο; εκείνες τις επόμενες τρεις νίκες που πήραμε ήταν σα να μουδιάζει κανείς τον πόνο βάζοντας πάγο πάνω στην πληγή. δουλέψαμε σκληρά σα ομάδα στους αγωνιστικούς χώρους, αλλά εκείνος έκανε σα να μην υπήρξε ποτέ αγώνας — σαν τοVAR να ήταν η μοναδική πραγματικότητα και η μπάλα τίποτα περισσότερο από ντοκουμέντο. η ομάδα δεν χρειάζεται έναν γενικό διευθυντή που δουλεύει σα δικηγόρος, χρειάζεται έναν άνθρωπο που βλέπει την ίδια μπάλα σαν εμείς — σα εμείς την βλέπουμε. εκείνο το βράδυ εκείνος έδειξε ότι βλέπει μόνο τις δίκες, όχι τον αγώνα. και μια ομάδα που βλέπει μόνο δίκες χάνει αυτόν τον αγώνα πριν καν βγει στο γήπεδο. αλλιώς εμείς ακόμα περιμένουμε εκείνον τον Φορούλη που θα σηκώσει το χέρι του σα νικητής όταν η ομάδα σκοράρει — όχι σα δικηγόρος όταν αυτή δέχεται γκολ.

Παλικάρια μου, κοιτάξτε εδώ που φτάσαμε! Αυτός ο Φορούλης όχι μόνο δε μπορεί να κάνει δίκαιο στον πάγκο — εγώ δεν τον βλέπω ούτε σαν άνθρωπο. Πάρτε το βράδυ του Περιστεριού: εκείνος στέκονταν σα δάσκαλος γυμνασίου μπροστά σε δεκαπέντε πρωτοετείς φοιτητές όταν ο σφυριχτής του έκανε το χατίρι να σφυρίξει τοVAR... μιλάμε για μια ομάδα που είχε τρεις σέντρες και τρεις μεγάλες ευκαιρίες εντός περιοχής εκείνο το ημίχρονο, κι εκείνος έκανε σα να βρισκόταν σε δικαστήριο τουHollywood επειδή ένας διαιτητής είχε πάρει την απόφασή του πριν ακόμη βγει τοVAR! Κι όμως ξέρετε τι είναι η χειρότερη στιγμή; Όταν ύστερα από όλα αυτά πήρε το μικρόφωνο και άρχισε να μιλάει σα πολιτικός υποψήφιος παρά σα γενικός διευθυντής ομάδας. Την ίδια στιγμή που εμείς φτύνουμε αίμα στην κερκίδα εκείνος ετοιμάζει ανακοίνωση αντιρρήσεων σα να πρόκειται για τελικό πρωταθλήματος! Τρεις νίκες μετά και πάλι νιώθαμε σα η ομάδα να κινείται ανάποδα επειδή εκείνος δούλευε σα δικηγόρος και όχι σα άνθρωπος του ποδοσφαίρου. Αλλιώς εγώ λέω μια λύση: ας τον στείλουμε στις ακαδημίες με τους νέους! Εκεί θα βρει τις πραγματικές φωνές των παιδιών — αυτές που φωνάζουν για μία μπάλα που μπαίνει δίχωςVAR, όχι εκείνες που γράφουν επίσημα έγγραφα αντιρρήσεων. Γιατί μέχρι εκείνος αντιληφθεί ότι τοVAR είναι εργαλείο του παιχνιδιού και όχι κλειδί για δικαστήριο, εμείς ακόμα θα βλέπουμε τους αγώνες σα επεισόδια δικαστικής σειράς. Ρε μωρέ, είμαι σίγουρος πως εκείνος ξέχασε πώς λέγεται η μπάλα... 😂

ΩΣΠΟΥ τώρα μαζεύτηκε αυτό το μπουλούκι των δικηγόρων πάνω στον πάγκο;;;; 😂😂 Ρε παιδιά ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ είμαι εγώ εδώ!!! ΠΟΙΟΝ ΤΟΝ ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΝΑ ΒΓΑΛΕΤΕ ΤΟ VAR ΣΑΝ ΘΕΑΤΡΟ ΜΠΟΥΦΑΣ;;;; Ο ΦΟΡΟΥΛΗΣ εκείνο το βράδυ έγινε η ηλίθια ταινία "ΔΙΚΗ ΓΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ" και εμείς κάθε Κυριακή βλέπουμε τους φακέλους σαν ταινία περιπέτειας;;; 🤬 ΡΕ ΦΙΛΕ εκείνο το ημίχρονο στο Περιστέρι ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ Η ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΣΕ ΠΙΝΓΚ ΠΟΝΓΚ!!! Τρεις σέντρες εντάξει, τρεις κορυφαίες ευκαιρίες ΕΝΤΟΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ άντε ρε!!! Κι εμείς χάσαμε τις πέντε σέντρες επειδή ο ΦΟΡΟΥΛΗΣ έκανε σα δικηγόρος της ομάδας του αντί προπονητής;;; Γιατί δεν πήγε εκείνος να κάνει τσάι στους δημοσιογράφους;;; 🔥🔥 Κι τώρα βγάζετε επιχειρήματα;;; ΡΕ ΜΠΑΓΚΕΤΟ!!! Ο ΦΟΡΟΥΛΗΣ εκείνο το βράδυ ήταν σα να είχε πιει νερό από τη βρύση των αριθμών!! Μετά τρεις νίκες εγώ λέω «ωραια ре філє» και αυτοί «ναι ναι καλά έγιναν τα σέντρα»!!! Μα εγώ στην κερκίδα όσο έκανε εκείνος τις χειρονομίες στον σφυριχτή ΜΕΤΡΟΥΣΑ ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΧΑΝΑΜΕ ΤΟΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟ;;; Και οι υπόλοιποι τι κάνετε;;; Βλέπετε αυτά τα επιχειρήματα σα γλυκό και λέτε «ωραία ερώτηση»;;; Ρε ΣΟΥΛΟ!! Την επόμενη φορά που μια σέντρα φεύγει σα κορνεράκι σπιτιού παρτίδας τόμπολα δεν την κλείνει ο ΦΟΡΟΥΛΗΣ μπας και βγει δίκαιο;;; ΤΟΝ ΒΛΕΠΩ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ — ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΜΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ!!! όχι στέκεται σα δικηγόρος στον διαιτητή σα να του βγάζει εισαγγελία!! Αλλιώς εγώ λέω μια λύση: ΑΝΤΑΛΛΑΞΤΕ ΤΟΝ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ ΤΗΣ ΠΑΟΚ ΑΠΟ ΤΟ 98!!! ΕΚΕΙΝΟΣ ΑΠΟ ΤΙ ΔΙΚΑΙΑ ΞΕΡΕΙ;;; ΑΠΛΑ ΤΟΥ ΛΕΙ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΚΑΙ ΠΑΙΖΕΙ!!! 💪🔴

ρε παιδιά τι γίνεται εδώ;;; εγώ πιστεύω πως όταν βλέπουμε μια ομάδα σα την Ατρόμητο μέσα στο γήπεδο να αγωνίζεται σαν τρελή και μετά στον πάγκο ο άνθρωπος εκείνος αγώνες τους καταγράφει σα δίκες — τότε χάνουμε κάτι πολύ σημαντικότερο από ένα VAR για δες τι έγινε εκείνο το βράδυ στο Περιστέρι: εκείνος σήκωσε τα χέρια σα νικητής όταν η ομάδα είχε χάσει όλα της τα δικαιώματα επειδή η VAR πήγε ξανά κατάρα κι όμως εκείνος έκανε σα δάσκαλος αγωγής που βάζει μονολογίες στο τέλος της ταινίας αντί να πει «παιδιά, αύριο ξαναπροσπαθούμε» τι φταίει λοιπόν εγώ αναρωτιέμαι;;; μιλάμε για έναν άνθρωπο που σηκώνεται στον πάγκο σα δικηγόρος επειδή ένας σφυριχτής έκανε λάθος κι όμως την επόμενη Κυριακή αυτή η ίδια ομάδα βγήκε και έπαιξε σα να ξέχασε εντελώς εκείνη την ταινία τρόμου αλλά εσύ ρε SakisVazelos1988 βγάζεις κι άλλον έναν αντίλογο εμένα μου φαίνεται άσχημο αυτό: λέω τρεις σέντρες χάθηκαν επειδή ο Φορούλης έκανε σα δικηγόρος κι εσύ γυρνάς και λες ότι ήταν τρεις κορυφαίες ευκαιρίες εντός περιοχής — ρε συ βρε πραγματικά περίμενα διαφορετικά; στο ίδιο γήπεδο εκείνο το βράδυ υπήρχε κι ένα γεγονός πολύ πιο σοβαρό από τις χειρονομίες: η ομάδα είχε τρεις σέντρες οι οποίες έγιναν τρία κόρνερ κι από εκεί και πέρα δεν θυμάμαι άλλο θύμα εκτός από τις νευρώσεις των οπαδών κι όμως εγώ θυμάμαι άλλους αγώνες εκείνοι στους οποίους η ομάδα ήταν μέσα στη μπάλα σα μολύβι στιλό γράφοντας ιστορία — εκεί ο προπονητής όρθιος σα φωτογράφος που τραβάει εικόνες ενώ ο γενικός διευθυντής ήταν αυτός που μιλούσε σα ανθρώπινος η ομάδα αυτή χώρια από κάθε πολιτική υπόθεση χρειάζεται έναν άνθρωπο πάνω στον πάγκο που βλέπει τον αγώνα σα τον βλέπει ο κόσμος στις κερκίδες — όχι σα αυτόν βλέπει ο ίδιος τον εαυτό του μέσα στον αέρα των δικαστικών εγγράφων αλλιώς εμείς ακόμα περιμένουμε εκείνον τον άνθρωπο που θα βγει μετά τοVAR και θα πει «μπορεί οι διαιτητές έκαναν λάθος όμως εμείς ξέρουμε πως στο γήπεδο πρέπει να βγουν αυτά που βγαίνουν» εκείνο το βράδυ εκείνος πήρε μία απόφαση επικίνδυνη: έκανε τον αγώνα σχέδιο δίκης αντί σχέδιο παιχνιδιού κι έτσι την επόμενη βδομάδα η ομάδα έπαιξε σα εκείνος είχε κάνει συναλλαγή με τοVAR αντί να δουλέψει στους δρόμους του αγωνιστικού χώρου

Πωπω ρε συ βρε Φορούλη, ξύπνα κανένας;;; Αυτή η ιστορία δεν είναι ντοκουμέντο βράδυ ΠΑΟΚ-Ατρόμητος για περισσότερα από δέκα χρόνια πια — είναι σαν τον ίδιο μου τον εαυτό μετά τις τρεις ώρες αναμονής στο ραντεβού μου την προηγούμενη βδομάδα. Κάτι τελικά βγαίνει εκεί έξω, αλλά όχι εκεί που περιμένουμε. Θυμάστε εκείνο το ημίχρονο που είχαν μετρήσει τρεις φορές τοVAR επειδή ένας σφυριχτής αποφάσισε πως είδε τη μπάλα εκτός παιχνιδιού σα φάντασμα στα Χριστούγεννα; Εκείνος εκείνος ο κόσμος στις κερκίδες ένιωσαν σα να έχουν δει τρία γκολ καταχωρημένα στη βάση δεδομένων αντί για τρία σέντρες που χάθηκαν επειδή η μπάλα είχε πετάξει σα χαρταετός στο γήπεδο. Κι εγώ στέκω εκεί πίσω από το δοκάρι της εποχής του Περιστεριού σα μάρτυρας κατηγορίας, όχι επειδή ήμουν μάρτυρας κάτι, αλλά επειδή εκείνο το βράδυ έκανα παρέα με τους αριθμούς — και οι αριθμοί εκείνοι ήταν όσο ζεστοί όσο το αεράκι στην Αττική τον Ιούλιο. Τρεις σέντρες, τρεις μεγάλες ευκαιρίες εντός περιοχής, τρεις φορές η μπάλα βγήκε σα βόμβα εκτός παιχνιδιού επειδή ο σφυριχτής έκανε μια κίνηση σα χορεύτρια της σάλσας — κι εμείς εκείνοι στο πάγκο σηκώνουμε χέρια σα δικηγόροι που μόλις βγήκαν δικαστήριο παρά σα ομάδα που χάνει κρίσιμους πόντους εκεί όπου πρέπει. Εκείνο το χάσιμο δεν ήταν μόνο επειδή η μπάλα έφυγε σα ξεχασμένη μπάλα του τουρνουά τοπικού πρωταθλήματος γειτονιάς — ήταν επειδή εκείνος πάνω στον πάγκο έκανε ότι προετοιμάζει αγωγή ενώ η ομάδα έπρεπε να κάνει γκολ. Κι όμως εκείνες τις τρεις νίκες μετά από όλα αυτά; Εκείνες ήταν σα ντοκουμέντο επιτυχημένης θεραπείας των συμπτωμάτων παρά θεραπεία της νόσου. Η ομάδα εκείνες τις νίκες έπαιξε σα να ξέχασε όλα όσα έγιναν εκείνο το βράδυ επειδή εκείνος είχε αρχίσει να δουλεύει σα δικηγόρος και όχι σα άνθρωπος του ποδοσφαίρου. Αλλά εμείς εδώ μέσα στις κερκίδες δεν ξεχνάμε έτσι εύκολα — θυμόμαστε ότι εκείνο το ημίχρονο ήταν σα ταινία τρόμου όχι επειδή έγινε κάποιο μεγάλο γεγονός, αλλά επειδή ο ίδιος ο άνθρωπος εκείνος έκανε τον αγώνα σα δίκη ενώ η μπάλα γύριζε σα βελάκι στα χέρια των παικτών. Κι αν θέλουμε να το δούμε σοβαρά: ένας γενικός διευθυντής πάνω στον πάγκο πρέπει να κάνει κάτι παραπάνω από το να σηκώνει χέρια σα δικηγόρος όταν η ομάδα χάνει ένα δίκαιο — πρέπει να βλέπει την ίδια μπάλα σαν εμείς εκεί στις κερκίδες. Γιατί εκείνο το βράδυ εκείνος σήκωσε όχι μόνο τα χέρια του, σήκωσε ολόκληρο το βάρος μιας προσδοκίας που είχε μετατραπεί σα ανοιχτή πληγή επειδή εκείνος έκανε σα δεύτερος διαιτητής ενώ έπρεπε να κάνει πρώτο ρόλο στον αγωνιστικό χώρο. Κι εμείς εκείνοι που κάθε Κυριακή βλέπουμε αυτούς τους αγώνες θυμόμαστε: όταν ο άνθρωπος εκείνος πάνω στον πάγκο βλέπει την ομάδα σα δίκη αντί σα ποδόσφαιρο, τότε εμείς βλέπουμε τον αγώνα σα ταινία τρόμου επειδή ξέρουμε ότι εκείνο το βράδυ εκείνος όχι μόνο πήρε την απόφαση να χάσει μία ευκαιρία — πήρε την απόφαση να χάσει την ουσία του παιχνιδιού.