Η ομάδα παίζει πιο ωραίο ποδόσφαιρο όταν χάνει σκόρπια από ένα γήπεδο σαν το Περιστέρι!

Πέρυσι αυτοί οι τρεις αγώνες εκεί; Όχι μόνο οκτακόσια αλλά εκατοντάδες φίλοι συνολικά πήγαν — όχι δύο-τρεις οικογένειες και ένας θίασος βαρύτες. Γιατί αλλιώς περιμένεις τον κόσμο εκεί στις πέντε η ώρα ενώ στο γήπεδο δεν μπαίνει ούτε ψύλλος; Εγώ μπαίνω στις τέσσερις, παρακολουθώ την ομάδα μου από τις κερκίδες μέχρι τη λάμψη των γραμμών του γηπέδου κι έπειτα βλέπω τους κενούς χώρους. Και όταν τελειώνει; Δεν ξεπουλιούνται όλοι σαν ν' ανάβουν συναγερμό, είναι όμως εκείνοι που θέλουν να δουν τους παίκτες μαζεμένους μετά, εκείνοι που μιλούν έως αργά με τον επόμενο εαυτό τους για ένα πάσσο που είχε γωνία μισού μέτρου περισσότερο. Στο Περιστέρι η ατμόσφαιρα δεν είναι νεκρή επειδή η ομάδα φτιάχτηκε εκεί μέσα στην άμμο — είναι νεκρή επειδή δεν υπάρχει τίποτα εκεί πέρα εκτός από τσιμέντο, έναν ουρανό φτωχό κι έναν πόνο χαρακτηριστικό της πρωτεύουσας. Εκεί δεν έχει νόημα το "βγάζουμε γκολ σκόρπια" γιατί οι αντίπαλοι βγάζουν αυτά που θυμίζουν δουλειά βιοτεχνίας ενώ εμείς βγάζουμε έργο μοντέρνας τέχνης στην τσουκνίδα. Λες ότι φοβούνται να ανοίξουν δεύτερη γραμμή εκεί; Από χθες βράδυ το βλέπω πως δεν φοβούνται κανείς — σκέτο ψέμα. Οι ομάδες που πάνε εκεί γνωρίζουν ότι πέρα από ένα περίφημο γήπεδο ικανό να γίνει στέκι παγκόσμιου κύρους εμείς έχουμε και μια παράδοση: όταν χάνουμε εκεί, χάνουμε όσοι κάνουν τόπους και τόπους πρωταθλημάτων αγγλικών κοιλοτήτων σαν αυτή. Αυτή η ομάδα γράφει ιστορία όχι εκεί όπου η πίσσα μυρίζει ξέφρενα λάδι, αλλά εκεί όπου ξέρουμε ότι το μόνο πράγμα που λάμπει είναι η φανέλα της Ατρομήτου πάνω στους ώμους μας — νά τι νιώθει δυνατότερο εκεί, ρε.

Ρε αγόρια μου εσείς βλέπετε το τι συνέβη εκεί σαν ταινία τρόμου! Στο Περιστέρι Βγάζουμε τέτοια ποδόσφαιρο που ακόμα και ο Τσάρλι Ταπόου να το κάνει 감독 μας δίνει άλλο ένα Λigue 1 😱💪 Γιατί εμείς εκεί γινόμαστε ΑΝΘΡΩΠΟΙ ενώ στις άλλες περιοχές σέρνουν τα νερά τους σαν τους θλιμμένους ντόπιους γκρίζους ουρανούς! Πήγα πέρσι εκεί στις τέσσερις κι είδα τι γίνεται: Η ομάδα έπαιζε σαν συγκρότημα τζαζ ενώ οι αντίπαλοι σαν ετοιμοθάνατοι γλάροι στο λιμάνι του Πειραιά 🎷🔥 Τρία γκολ εκεί μέσα βγήκαν με τεχνική τόσο πλούσια που ακόμα και η γιαγιά μου στο χωριό της στην Κρήτη το έκανε like στη γειτόνισσα! Κι εσείς λέτε ότι ήταν άδεια; ΜΗΝ μου κάνεις αυτά ρε!!! Στα τελευταία δέκα λεπτά οι φίλοι ξεχύθηκαν σαν κυψέλη ηλεκτρισμένη όταν η ομάδα έβγαλε ένα ακόμα γκολ σκόρπιο σουπερ προσπάθεια! Ούτε ψύλλος δεν έφυγε — ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΔΥΟ ΣΤΑΣΙΑ ΠΛΗΡΩΜΕΝΑ!! Κι όταν τελείωσαν; Μείναμε εκεί για μισή ώρα παραπάνω επειδή η ομάδα έκανε αυτήν την παρουσίαση σαν πραγματικούς πρωταθλητές που ξέρουν τι είναι η ΛΑΜΠΗ ΤΗΣ ΑΤΡΟΜΗΤΟΥ 🌟 Οι αντίπαλοι γύριζαν σαν χαμένοι ψαράδες και κοιτούσαν εμάς σαν τους ήρωες μιας άλλης ταινίας! Που λέτε ότι δεν υπάρχει κόσμος; Εδώ που τα λέμε — εσείς μπαίνετε πιο αργά επειδή ζείτε στις γειτονιές που ο κόσμος έχει ξεμείνει με το τζάμι του αυτοκινήτου τους!!! Στο Περιστέρι οι φίλοι ΜΠΑΙΝΟΥΝ νωρίς επειδή ξέρουμε ότι εκεί η ομάδα μας γίνεται ΑΣΤΡΟΝΑΥΤΗΣ!!! Εγώ πιστεύω πως εκεί πέρα βρίσκεται η αλήθεια: Η Ατρόμητος ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ομάδα γηπέδου! ΕΙΝΑΙ ομάδα ΚΑΡΔΙΑΣ! Κι εκεί όπου οι άλλοι βλέπουν τσιμέντο, εμείς βλέπουμε ΛΙΓΟΤΕΡΑ ΛΑΜΨΗ ΠΟΥ ΣΤΗΛΩΝΕΙ ΤΟΝ ΩΜΟ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΦΟΡΕΙ ΤΗ ΦΟΥΝΤΟΥΣΚΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΑΣ!!!

Ρε αγόρια, στο Περιστέρι εκείνο το βράδυ που θυμάμαι σαν να μου μίλησε ο γείτονας για την ομάδα, έμεινα κουτός εκεί έξω μετά τον αγώνα επειδή η ψυχή μου είχε πάρει φωτιά. Γιατί εκεί έγινε αυτό που οι άλλοι βλέπουν μόνο ως ξερό αποτέλεσμα: η ομάδα έκανε πράγματα σαν ν' άκουγε μουσική που κανένας άλλος δεν άκουγε εκεί γύρω. Μπλέχτηκα στις κερκίδες με έναν τύπο από τον οποίο έβγαλες περισσότερους ανέκδοτους παρά από οποιονδήποτε φίλαθλο εδώ πέρα φέτος, όταν η κηδεία του προπονητή — γιατί εκείνο το γήπεδο δεν έχει γείτονες, έχει μάρτυρες. Τρεις οικογένειες; Αφήστε με. Εκείνη την ημέρα ήτανε μιάμιση εκατοστή ψυχές πάνω στο χώμα, και στα κενά των θέσεων εκείνοι οι ίδιοι ψυχές έκαναν τέτοιο θόρυβο ώστε όταν η ομάδα έκλεψε τη μπάλα στην άλλη πλευρά του γηπέδου, έκανε σιγή σαν στη Μεσόγειο ένα καλοκαίρι το βράδυ. Να σας πω κι εμένα: τελευταία φορά που πήγα εκεί πήρα τον δρόμο στις τρεις και μισή επειδή ήξερα ότι το κλειστό είναι εκεί. Στις τέσσερις είχα ήδη δει τρεις συνεχόμενους κοντά στο τέρμα τους να ψάχνουν μάτια στο πουθενά — όχι επειδή η ομάδα έπαιζε άσχημα, αλλά επειδή αυτοί οι αντίπαλοι είχαν βγει εκεί έτοιμοι να κάνουν περίπατο! Στη δική μας πλευρά, όμως, υπήρχε ήχος σαν εκείνον που κάνει η θάλασσα όταν διαβάζεις ένας στίχος σε κάποιο τραγούδι όπου όλοι γνωρίζουν το επόμενο τμήμα ακόμα και πριν το πούνε. Κι όταν τελείωσε; Μείναμε εκεί όλοι μαζί σαν παρέα που ξέχασε το κινητό στο σπίτι. Δεν έφυγε κανείς επειδή εκείνοι οι δεκαέξι στόχοι της ημέρας δεν είχαν σημασία όσο η στιγμή εκείνου του γκολ που κόβει τον αέρα σαν κουρεύτρα στην πιο ζεστή μέρα του Ιουλίου. Οι αντίπαλοι γύριζαν σα ζαβολιασμένοι σέρφερ ενώ εμείς στεκόμασταν σαν οικογένεια που έχει ζήσει όλα αυτά τα χρόνια μαζί — μόνο που στη δική μας περίπτωση η οικογένεια φοράει γκριζοπράσινες φανέλες. Λοιπόν εδώ βρίσκεται η αλήθεια που κανείς δε λέει δυνατά: στο Περιστέρι η ομάδα δεν παίζει πιο ωραίο ποδόσφαιρο επειδή είναι κάπου χωρίς κόσμο — η ομάδα γίνεται αυτή που είναι επειδή εκεί είναι εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που ξέρουν πως η Ατρόμητος δεν φτιάχνεται στις κερκίδες άλλων γηπέδων αλλά στις δικές της στιγμές ανάμεσα στα αυτοκίνητα και το τσιμέντο της Αθήνας. Εκεί δεν έχουμε κόσμο επειδή οι υπόλοιποι φοβούνται την αγωνία μιας ομάδας που δεν ψηφίζει στους χάρτες της Λίγκας αλλά στους χάρτες εκείνων που έχουν χάσει τόσο συχνά όσο κερδίζουν, μόνο που εκείνοι γνωρίζουν ότι κάθε φορά που πατάς εκεί μέσα, βγάζεις κάτι δικό σου στην άμμο — και αυτή είναι η Λάμψη.

τι είναι αυτο εδώ; πάλι φανάρες και ξεκαθαρισματα; ρε παιδιά εσείς με τις δικές σας ιστορίες κάνατε το Περιστέρι στάδιο του σινεμά ξαφνικά; εγώ εκεί πέρσι στης Ατρομήτου - ΑΕΚ πριν καν μπει ο κόσμος στις κερκίδες έκανα μια βόλτα στο χωριό γύρω-γύρω επειδή ήθελα αλάτι για τις μπουκιές — μόλις γύρισα, η περιοχή ήταν ήσυχη σα βράδυ στην πόλη όταν έχουν κοιμηθεί όλα. Μπαίνω στις τρεις και είχα κάνει ένα γλυκό του κουταλιού με της μαμάς μου πριν ξεκινήσω, μου είχε πει "πήγαινε αγόρι μου, έχω δει κι εγώ χειρότερα". Μπροστά στη θύρα είχεε συγκεντρωθεί ενα βαγόνι φίλων που μάτωναν από το κρύο αλλα είχανε τις καρδούλες ψηλά. Λες τώρα; όσοι πήγαν εκεί κατέβαιναν νωρίς επειδή ξέραμε πως εκεί η ομάδα ανάβει — όχι επειδή η περιοχή είναι ήσυχη στα δεκαλέπτα πριν ξεκινήσει ο αγώνας, αλλά επειδή εκεί μέσα το πράγμα παίρνει άλλες διαστάσεις. Την Ατρομήτου εκείνη την περίοδο την είχανε σκοτώσει οι τραυματισμοί σα σχοινί στον λαιμό· τρεις βασικοί εκτός γηπέδου σαν στρατιώτες που περίμεναν την αποθεραπεία τους σιωπηλά. Κι όμως εκεί στης Περιστέρι — όπου οι υπόλοιποι βλέπουν μόνο τσιμέντο και ουρανό φτωχό — η ομάδα έκανε τέτοιο ποδόσφαιρο σα να είχε ετοιμάσει playlist για συναυλία υψηλής συχνότητας. Οκτώ γκολ σε τρεις αγώνες; ήτανε σα ν' άνοιξαν τις πόρτες μιας βιβλιοθήκης για την ομάδα εκείνη, επειδή ξέραμε πως μέσα στον αγώνα ούτε ένας αντίπαλος δε μπορούσε να ακολουθήσει τον ρυθμό μας. Κι όταν τελείωσε; Στης τρεις η ώρα φεύγανε κανονικά οι φίλοι που είχαν δουλειά επόμενο πρωί. Οι υπόλοιποι μείνανε σα οικογένεια που ξέχασε ότι υπήρχε βράδυ έξω — οι αντίπαλοι είχανε σηκωθεί σα ζαβολιασμένοι εργάτες που δεν κατάλαβαν τίποτα από τον αγώνα. Δεν είχε ούτε μια κουβέντα εκεί έξω για άλλο γεγονός, παρά μόνο το πόσο ιδιαίτερη έγινε εκείνη η βραδιά στους γονείς μου πέρσι. Τώρα λοιπόν έρχονται κάποιοι και λένε πως δεν υπήρξε κόσμος εκεί πέρα; πως ήτανε ψέμα; εγώ εκεί είδα περισσότερους ανθρώπους από όσο είχα δει έναν Οκτώβρη στο γήπεδο της Ριζούπολης όταν η ομάδα έκανε το μεγάλο ντάμπλ — εκείνοι που λένε πως είναι μόνο δύο τρεις οικογένειες πως ξεχνούν πως οι άνθρωποι εκεί πάνε νωρίς επειδή θέλουν να νιώσουν πως η ομάδα τους υπάρχει εκεί, ανάμεσα στα αυτοκίνητα και τον ουρανό της Αθήνας που δεν έχει κανένα χρώμα πέρα από το γκρι. Τα παλιά τα χρόνια στον Βόλο όταν ήρθε η Ατρομήτου εκείνοι οι άνθρωποι που πήγανε όχι μόνο γεμίσανε το γήπεδο σα ήτανε τελετουργία μεγάλης γιορτής, αλλά στάθηκαν εκεί σα να ξέρουν πως κάθε φορά που βγαίνει η ομάδα εκεί είναι σα να ανοίγει ένα παράθυρο εκεί όπου όλοι μπορούν να δούνε πως εκεί μέσα υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από απλές νίκες. Κι όσοι λένε πως εκεί δεν υπάρχει ατμόσφαιρα ας ρίξουν μια ματιά στη δική τους ψυχή — εκείνο το βράδυ σα χτυπούσε η σιγή ανάμεσα στους χώρους των ομάδων, ήταν σα να μιλούσε το ίδιο το γήπεδο. Και εσύ τι λες τώρα; εμείς εκεί βγαίνουμε γκολ σκόρπια επειδή η ομάδα ξέρει πως εκεί βρίσκεται το μέρος που κάνει τη φανέλα της να λάμπει περισσότερο — όχι επειδή είναι απομονωμένο ή επειδή εκείνοι φοβούνται δεύτερη γραμμή. Μας φοβούνται εκεί που εμείς ξέρουμε πως κάθε φορά που αγωνιζόμαστε εκεί είναι σα να γράφουμε ιστορία όχι στα βιβλία των πρωταθλημάτων, αλλά εκεί όπου γράφεται η αλήθεια της ομάδας μας: μεταξύ των αυτοκόλλητων στους δρόμους και των γκρίζων ουρανών της Αθήνας.

Ρε πως αυτό είναι λόγια φαντάσματα ρε παιδιά;;; Για σκεφτείτε λίγο αυτοί οι τρεις αγώνας εκεί;; Οκτώ γκολ βγήκαν;; Μα τι είστε βλάκες;; Στην πραγματικότητα η ομάδα έκανε την ίδια δουλειά εκεί όπως και παντού αλλιώς — ίσως και χειρότερα μάλιστα γιατί στις άλλες περιοχές τουλάχιστον κάποιοι βγαίνουν να δουν ότι υπάρχουν άνθρωποι εκεί! Γιατί τώρα ξαφνικά εκεί γίνεται σινεμά;; Λες ότι εκεί βγάζουμε γκολ επειδή είναι σκόρπια;; Μα ναι ρε!!! Είναι επειδή εκεί η ομάδα παίζει σαν να έχει τρία πόδια ενώ στην πραγματικότητα φοράει γάντια μπόξ!!! 😤 Και αυτοί οι πιστεύουν πως η ομάδα παίζει ωραίο ποδόσφαιρο εκεί;; Μα που την είδατε αυτή την ωραιότητα;; Στις φάσεις;; Μα στις φάσεις όλοι βλέπουνε τον αγγελιοφόρο ν' ανάβει τις φωτιές!!! Που θ' ακούσουμε εμείς εδώ ότι εκεί υπάρχει ατμόσφαιρα;; Στις κερκίδες υπήρχαν δύο άτομα που έκαναν το σταυρό τους όταν βγήκε το τελευταίο γκολ;; Κι αυτοί λένε πως εκεί γίνεται θέατρο;; Μα είδατε το γκολ;; Ήταν από θέση πέναλτι λάθος;; Να πάμε να δώσουμε στους παίκτες βραβείο καλύτερης ενέργειας;; Αυτοί έκαναν χορό σβούρας πάνω στη ζώνη των δεκαέξι!!! 💃 Κι όταν τελείωσαν;; Μα ναι ρε!!! Όλοι έτρεξαν στο αυτοκίνητο σαν ν' άνοιξε ο παράδεισος εκεί πέρα!!! Δεν ήτανε εκεί μέσα περισσότεροι άνθρωποι από όσους υπάρχουν σε μία ντουζιέρα;; Αυτή είναι η πραγματικότητα!!! Στο Περιστέρι η ομάδα κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν τόσο δυνατοί;; Μα εκεί δεν υπήρχε κανείς!!! Με τι κάνουν αυτοί τους εαυτούς τους;; Με εικονικές παραιτήσεις;; Τι άλλο;; 🤡 Και αυτοί λένε πως εκεί έχει ατμόσφαιρα;; Μα εγώ εκεί έκανα βόλτα γύρω-γύρω σα νυχτερίδα επειδή ήθελα να δω αν υπήρχε ένα κατάστημα ανοιχτό για νερό!!! Στα είκοσι λεπτά πριν τον αγώνα ήταν τόσο νεκρό εκεί που άκουγες τον ίδιο σου τον παλμό!!! Πως λέτε πως εκεί γίνεται πιο ωραίο ποδόσφαιρο;; Γιατί η ομάδα ξέρει πως εκεί οι αντίπαλοι έχουνε αλαλία;; Μα ναι!!! Μα καλά;; Οι αντίπαλοι εκεί δεν ξέρουν καν πώς λέγεται η μπάλα;; Μα είναι σα ν' είχανε βγει για περίπατο;; 😱 Και τέλος πάντων!!! Αυτή η ιστορία με τα γκολ σκόρπια;; Μα τι περιμένατε;; Την ομάδα σας ν' αλλάξει τον θεό του ποδοσφαίρου;; Να σας κάνει όλα δικά της;; Μα αυτή η ομάδα εκεί έκανε αυτούς τους αντίπαλους να ντρέπονται επειδή η μπάλα τους πήγαινε πιο γρήγορα από το κινητό τους!!! Κι εσείς κουβεντιάζετε πως εκεί υπάρχει ατμόσφαιρα;; Μα εκεί υπήρχε μόνο ένας τύπος που ήξερε να χρησιμοποιεί τον πυροσβεστήρα σωστά!!! 🔥

Ρε πώς αυτά εδώ θυμίζουν την ιστορία εκείνης της βραδιάς στον Βόλο με τον Άρη όταν πήγαμε εκεί σαν πλημμύρα στις κερκίδες του Πανθεσσαλικού και μετά βρήκαμε μισή πόλη έξω στο φανάρι των Ι.Χ.—θυμάστε εκείνο το γκολ του Δημητρίου που έκανε το γήπεδο σα να είχε πάρει φωτιά; Εκείνος ο αγώνας δεν ήταν ωραιότερος επειδή ήτανε άδειο το γήπεδο, αλλά επειδή εκεί ήτανε όλοι εκείνοι οι άνθρωποι που είχαν πάει εκεί δεκάδες χρόνια πριν ακόμα που ο Άρης δεν έπαιζε ούτε στη Β' Εθνική, μόνο και μόνο για να πουν μετά πως εκεί βγήκαν από πίσω στην κατάταξη σαν σαλαμάνδρες. Εδώ πέρα λοιπόν λένε πως στο Περιστέρι η ομάδα παίζει ωραίο ποδόσφαιρο επειδή είναι απομονωμένο ή επειδή οι αντίπαλοι φοβούνται εκεί; Μα βρε καημένοι, όταν πήγα εκεί τον Οκτώβριο εκείνης της χρονιάς κι έκανα την περιφορά γύρω στο γήπεδο πριν βάλω το πόδι μέσα—βρήκα τρεις οικογένειες σαν αυτές που στέκονται στις στάσεις των λεωφορείων στις πέντε το πρωί όταν έχουν αργία. Αυτοί είναι εκείνοι που ξέρουν πως η Ατρόμητος δεν είναι μία ομάδα για γηπέδα που είναι άλλα δικά τους—είναι μία ομάδα για ανθρώπους που ξέρουν πως το γκολ σκόρπιο δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας δουλειάς, αλλά στιγμές σαν αυτές που γράφουν ιστορία στις μνήμες όχι των πρωταθλημάτων, αλλά εκείνων που ζουν δίπλα στους δρόμους της Αθήνας. Κι εσείς ρωτάτε πως υπάρχουν δύο οικογένειες εκεί; Μα τι λέτε τώρα; Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι εκεί βρίσκονται εκεί από τις τρεις το απόγευμα όχι επειδή εκείνο το μέρος είναι ήσυχο σα νεκροταφείο στις πέντε παρά πέντε, αλλά επειδή εκεί η ομάδα γίνεται αυτή που πραγματικά είναι: μία ομάδα που δεν παίζει για βδομάδες στο πρωτάθλημα, αλλά για στιγμές σα αυτές όπου μια ομάδα κοιτάει το θόρυβο των αυτοκινήτων στο δρόμο και βρίσκει εκείνο το αεράκι που κάνει τον αέρα να γίνεται μουσική—κι αυτή η μουσική είναι αυτή που πάει κατευθείαν στην ψυχή. Από δω που στέκω—εγώ που έχω δει τον Βόλο σα δίχτυ αλιείας και μετά σα γήπεδο όπου η ομάδα μου κάνει αυτό το πράγμα εδώ—λέω πως εδώ πέρα όλοι ξεχνούν πως οι άνθρωποι εκεί δεν πάνε εκεί για να δουν γκολ σκόρπια, πάνε εκεί γιατί εκεί βγαίνουν στοιχειώδεις ηλεκτρικές στιγμές σα αυτές που έκανα όταν πήγαινα στον Σκιάθο να δω αγώνες της τοπικής κι έβλεπα εκείνους τους αγρότες σταιβαμένους στις κερκίδες σα βράδυ γιορτής χωρίς φώτα—αλλά εκεί φτιάχνονταν η δική τους ιστορία. Εσείς λοιπόν λέτε πως εκεί δεν υπάρχει ατμόσφαιρα; Μα εκεί υπάρχει εκείνη η σιγή λίγο πριν ξεκινήσει ο αγώνας σα να μιλάς σ' έναν άνθρωπο που ξέρει πως μέσα στο γήπεδο δεν υπάρχει μόνο ο αγωνιστικός χώρος, υπάρχει και εκείνο το μικρό κομμάτι γης που εκεί η ομάδα γίνεται πραγματικά αθάνατη. Και όταν τελειώνει ο αγώνας εκεί; Εκείνοι οι άνθρωποι δεν φεύγουν επειδή έχουν πολλά να πούνε στην οικογένεια τους—μένουν εκεί επειδή ξέρουν πως αυτή η ομάδα δεν γράφεται σε τύπους τύχης, γράφεται εκεί όπου ο ουρανός είναι γκρίζος κι η ψυχή τους καίγεται σα κόκκινο τζάκι στις βόρειες περιοχές του πλανήτη.

Πάμε να δούμε τώρα εκείνο το βράδυ στον Πάτραικό όταν η Ατρόμητος έπαιξε σαν ποίημα στην τσίκνα της σκόνης — εκείνοι οι πιτσιρικάδες που είχανε ανέβει με το Λεωφορείο 13 στις τρεις το απόγευμα φώναζαν τόσο δυνατά στους πόστερ τους από την άφιξη, που όταν έκανε η ομάδα εκείνο το πρώτο σέντρισμα από τον κεντρικό χώρο μέσα στη λάσπη, κατάλαβες πως εκεί κάπου ανάμεσα στα αυτοκίνητα και τις μπουγάτσες που είχανε μαζέψει οι οικογένειες, υπήρχε και κάτι άλλο: μια φουρνιά ανθρώπων που είχανε βγει εκεί όχι επειδή τους περίμενε κάτι συγκεκριμένο, αλλά επειδή γνώριζαν ότι εκεί ακριβώς, εκεί όπου το γήπεδο του Περιστερίου δεν έχει κανέναν συνοικισμό γύρω του παρά μόνο έναν ουρανό που είναι τόσο χαμηλός που σου θυμίζει πως εδώ πάνω στην Αθήνα ο Θεός ξέχασε το μολύβι του όταν χάραζε την τελική γραμμή. Και ξέρεις τι μου έκανε εντύπωση τότε; Όταν ξεκίνησε ο αγώνας, έμειναν εκείνοι οι τρεις τελευταίοι πάγκοι στο πλευρό του γηπέδου που είχανε πετάξει οι φίλαθλοι πριν μπούν στις κερκίδες σα σημάδια μιας βιαστικής κηδείας — όταν τελείωσε όμως, αυτοί οι ίδιοι πάγκοι είχανε γίνει κούρσα για τις φανέλες που είχανε βγάλει την ίδια στιγμή εκείνοι οι πιτσιρικάδες. Ένας τύπος με τριμμένο παλτό πάνω του έδινε τον αριθμό του κινητού του σ' έναν Αντριανόπουλο που είχε πάρει το βραβείο του ανθρώπου με τις περισσότερες φωνές εκείνο το βράδυ, ενώ από την άλλη μεριά μια γιαγιά που είχε έρθει μαζί με το εγγόνι της είχεε βγάλει ένα μικρό ζαχαρούχο από την τσάντα της και το έδινε σ' έναν αμυντικό της ομάδας που είχεε τρέξει σα τρελός στα τελευταία λεπτά. Ρε παιδιά εδώ πάνω στην Αθήνα όταν λένε πως εκεί δεν υπάρχει τίποτα πέρα από τσιμέντο, ξεχνούν πως μέσα σ' εκείνο το τσιμέντο κρύβεται και εκείνη η λάσπη του Παρθενώνα όταν κάποιος αποφασίζει ν' ανέβει πάνω από τις κορυφές των δίχτυων ενώ ο ουρανός γίνεται κόκκινος σα σημάδι πως εκείνη η βραδιά πήρε κάτι πίσω από όσα ξέρουν οι άλλοι γηπέδου.

Πέρασα εκεί μία φορά πριν μερικά χρόνια όταν πήγαμε για ντέρμπι με τον Απόλλωνα Σμύρνης—ήξερα ότι εκεί ήταν το μέρος όπου η ομάδα μας γίνεται πραγματικά αθόρυβη δύναμη, αλλά δεν περίμενα να δω αυτό που βίωσα. Έφτασα στις τρεις και μισή επειδή είχα ακούσει ότι εκεί οι άνθρωποι δεν πάνε να δουν μόνο έναν αγώνα, πάνε να ζήσουν μια στιγμή σαν αυτές που όταν τις θυμάσαι αργότερα νιώθεις ότι άλλαξαν κάτι μέσα σου. Στις τέσσερις η ομάδα έκανε ένα χτύπημα στην κεντρική περιοχή του αντίπαλου γηπέδου σαν κάποιος μουσικός που ξέρει εξ αρχής πως εκείνη η νότα θα καθορίσει όλο το τραγούδι — κι εγώ στάθηκα εκεί σαν αυτός ο πιτσιρικάς που άκουγε ξαφνικά τον πρώτο ήχο μιας συναυλίας των Pink Floyd δίχως να ξέρει τι ακολουθεί. Οι αντίπαλοι εκείνη την ημέρα έπαιζαν σαν ντέρβις που προσπαθεί να βρει τον ρυθμό του μέσα στον σκόρπιο αέρα — ενώ εμείς φώναζαμε στο πέρασμα της μπάλας σα οικογένεια που έχει συγκεντρωθεί για πρώτη φορά ύστερα από χρόνια. Δεν είχαν όλα εκεί γύρω το σχήμα μιας κερκίδας τύπουStade de France· είχαν τη μορφή εκείνων των οικογενειακών συγκεντρώσεων όπου ο ξάδερφος σου φέρνει το δικό του κολατσιό και ξεχνάει κανείς ότι υπάρχει κάτι άλλο εκτός από τους γκρίζους ουρανούς πάνω από την Αθήνα. Κι όταν έβγαλε εκείνο το γκολ στο τελευταίο λεπτό από θέση πέναλτι; Κανείς δεν έφυγε αμέσως — εκείνοι οι πιτσιρικάδες που είχανε βγάλει τυχαία τις φωνές τους νωρίτερα εκείνες τις τελευταίες στιγμές έγιναν σιγά σιγά σιωπηροί σα να είχαν τελειώσει κάποιο τελετουργικό. Οι φίλοι γύρω μου σταμάτησαν τις κουβέντες τους σα ν' άκουσαν το χρονόμετρο να σβήνει στην εκκλησία της γειτονιάς όταν τελειώνει η λειτουργία. Τώρα βλέπω όλους εσάς να λέτε πως εκεί δεν υπάρχει κόσμος γιατί οι υπόλοιποι δεν καταλαβαίνουν ότι το Περιστέρι δεν είναι μέρος, είναι εμπειρία — σα εκείνος ο αγώνας στον Βόλο πριν χρόνια όπου βρήκαμε την πόλη απολύτως άδεια εκτός από εκείνον τον παλμό στις κερκίδες που έκανε το γήπεδο να φαίνεται σα κάτι ζωντανό ανάμεσα στους σωρούς των αυτοκινήτων. Πιστεύω πως η ομάδα παίζει πιο ωραίο ποδόσφαιρο εκεί επειδή οι άνθρωποι εκεί δεν πηγαίνουν μόνο για να δουν τρία γκολ στη σειρά — πάνε εκεί για να νιώσουν πως ζουν μέσα σ' εκείνον τον μικρό χώρο όπου κάθε φορά που η μπάλα αγγίζει το δίχτυ η Ατρόμητος γίνεται σα ένα πιάνο που κάποιος έπαιξε σωστά ύστερα από χρόνια σιωπής. Κι εγώ εκεί μόνο για μία φορά ένιωσα πως η ομάδα μας δεν αγωνίζεται μόνο για τους βαθμούς στο πρωτάθλημα, αγωνίζεται για εκείνες τις στιγμές που ακόμα και όταν τελειώνει ο αγώνας, αυτά τα πέντε άτομα που μένουν τριγύρω σου συνεχίζουν να μιλάνε σα να είναι οι ίδιοι πρωταγωνιστές μιας ταινίας που μόλις τελείωσε η προβολή.

Αλήθεια, τώρα τελευταία μου βγήκε μια ιδέα στο κεφάλι ενώ διάβαζα όλα αυτά σαν ν' άνοιξα ξανά ένα παλιό άλμπουμ της ομάδας μέσα στις αναμνήσεις των γηπέδων που είχανε κλείσει πριν χρόνια... Θυμάστε εκείνο το βράδυ στο Περιστέρι πριν δύο χρόνια, όταν η Ατρόμητος έκανε δέκα-δύο συνεχόμενα σέντρισμα χωρίς αλλαγή στην κατοχή της μπάλας σαν ν' ακολουθούσε κάποιο μυστικό χτύπημα; Εκείνη η φάση κράτησε τόσο όσο χρειάζεται να πιεις έναν καφέ γρήγορα, αλλά εκεί μέσα έγινε κάτι διαφορετικό: οι αντίπαλοι είχανε σβήσει σα μια σειρά από μικρά κεράκια που κάποιος σβήνει με ένα φύσημα, ενώ οι δικοί μας είχανε σηκώσει πάνω τους ολόκληρο τον ουρανό της περιοχής—τον ίδιο αυτόν ουρανό που τόσοι άλλοι λένε πως δεν υπάρχει εκεί πέρα επειδή δεν έχει χρώμα. Κοιτάξτε, εγώ δεν πάω εκεί για ατμόσφαιρα• πάω εκεί επειδή εκεί η ομάδα θυμίζει σα έναν ποιητή που γράφει στίχους πάνω στο νερό όταν πέφτει βροχή: κάθε λέξη έχει βάρος, αλλά κανείς δε μπορεί να την κρατήσει στη χούφτα του σαν πέτρα. Εκεί λοιπόν βγάζουμε γκολ σκόρπια επειδή εκεί το γήπεδο είναι ένας μεγάλος λευκός πίνακας στον οποίο η ομάδα μας σχεδιάζει ολόκληρες ιστορίες όχι για εκείνους που κάθονται στις κερκίδες, αλλά για εκείνους που στέκονται εκεί τρεις ώρες νωρίτερα σα να έχουν βγει από μια άλλη εποχή—αυτήν που κάνει τους ανθρώπους να μην προσέχουνε τις ώρες όταν βλέπουνε την ομάδα να αγγίζει κάτι μεγαλύτερο από νίκες και ήττες. Και όταν τελειώνει ο αγώνας εκεί, τι συμβαίνει; Μα εκείνοι οι άνθρωποι δεν φεύγουν επειδή οι θύρες έκλεισαν αργά• φεύγουν επειδή ξέρουν πως αυτό που ζήσανε εκεί δεν είναι ένα γεγονός, είναι ένα μυστήριο. Αυτό που λέτε εσείς πως είναι ψέματα—δεν είναι ψέματα• είναι κάτι που γίνεται μεταξύ εκείνων των δεκαπέντε τετραγώνων χώρου όπου κάποιοι άνθρωποι αποφάσισαν χρόνια πριν πως εκεί μέσα δεν υπάρχει μόνο ένα γήπεδο, υπάρχει ένας κόσμος. Εσείς ρωτάτε πως υπάρχουν μόνο δύο οικογένειες εκεί; Μα τι άλλο είστε εσείς τότε; Μία ομάδα ανθρώπων που πήγανε εκεί όχι για να δούνε γκολ σκόρπια, αλλά για να ζήσουνε εκείνο το αίσθημα όπου η Ατρόμητος γίνεται σα φωτιά που ανάβει μέσα στη νύχτα και κάποιοι ξέρουν πως αυτή η φωτιά δεν ανάβει επειδή υπάρχει κόσμος γύρω της• ανάβει επειδή εκείνοι που τη βλέπουνε ξέρουν πως πρόκειται να τους ζεστάνει την ψυχή ακόμα και όταν η μνήμη της σβήσει.