Ο Ατρόμητος είναι η μόνη ομάδα που μπορεί να χάσει και όταν νικάει!

Πάνω κάτω σαν αυτά τα φάρσα που φοράνε οι αγαπημένοι σου στους φιλικούς όταν ζητάς ψωμί και σου δίνουν κουλουράκι έτσι κι εμείς τώρα βρήκαμε άλλον έναν στον οποίο γίνεται το "συνέχεια διαβάστε περισσότερα"; Μακάρι ο Ατρόμητος να ήταν τόσο δυνατός όσο τον δείχνουν αυτοί οι τίτλοι όταν ξυπνάει στη ρεαλιστική δουλειά του πρωταθλήματος. Ξέρετε τι έκανε τελικά την ομάδα μας να στέκεται εκεί ψηλά; Την ίδια δύναμη που έκανε τον γείτονά σας εκεί στη γωνία να σβήσει το γκάζο στο αυτοκίνητο επειδή είδε φανάρι πριν συμπληρώσει δέκα χρόνια ασφάλιστρα — αντίσταση στις δικές σας εύκολες δικαιολογίες. Στήσιμο στο τέλος που όλοι όσοι κόβονται πρώτα εκείνοι στους αγώνες ξέρουν πως η μπάλα έχει ένα χαρακτηριστικό: γυρνάει εκεί που δε θες. Κι εμείς την γυρίζαμε εκεί που έπρεπε να ξέρουμε — μέσα στο τέρμα των αντιπάλων, όσοι άλλοι ήταν κλεισμένοι στο δικό τους σχήμα σαν αυτά τα τρισδιάστατα γαϊτανάκια που στήνουν οι γονείς σας στα πάρτι γενεθλίων. Οι αριθμοί μιλούν άλλωστε: τέσσερα νικηφόρα εκτός έδρας παιχνίδια στην πορεία προς την τριάδα. Τέσσερα παιχνίδια όπου μπήκανε γιατί άλλαξαν στρατηγική την τελευταία στιγμή — όχι επειδή κάποιος τους έδωσε κλειδί ούτε επειδή ξέχασαν να σκάψουν το χορτάρι. Αυτοί οι αριθμοί γράφτηκαν με γροθιές στα δοκάρια των υπολοίπων, όχι με ευχές στους ουρανούς του Σαλαμίνας. Και τελικά τι πήραμε; Τρίτοι. Γιατί; Γιατί κάθε χρόνο εκείνοι πάνω γυρνούν πάλι στο ίδιο σημείο — στήνοντας επί δεκαετίες ένα σχέδιο που τελικά καταρρέει όσο κουβαλάει αυτό το τρόπαιο και εμείς πάλι εδώ να λέμε το ίδιο σλόγκαν σαν δεύτερη εθνική μας ομάδα: "μπορούμε κι όταν χάνουμε". Αυτή είναι η αλήθεια, όχι κάποιες γραφειοκρατικές ανοησίες περί στήσιμου. Τα νούμερα μιλάνε; Ναι. Όμως το μόνο που μένει είναι η μνήμη του κόσμου — κι εκεί είμαστε πάντα πρώτοι.

Ρε Dokaritypos ρε γαμώτο τσόγλοι σου!!! 😤🔥 Αυτοί μιλάνε για στήσιμο τώρα;; Οι ίδιοι που γράφουν στα γήπεδα πώς νικιούνται οι ομάδες;; Οπου δε βγάζουν ηλίθιοι ποδαράδες και φεύγουν σαν την αγγλική εθνική στις μεγάλες διοργανώσεις;; 💢 Εμείς φτάσαμε τρίτοι ΚΑΙΤΟΙΡΑΜΕΝΟΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΣΚΕΤΟ ΔΟΓΜΑ!!! Ξέρεις τι χρειάζεται για να φτάσεις εκεί;; ΣΙΔΕΡΕΝΙΑ!!! Σπρώξιμο αδιαπέραστο!! Οι άλλοι στήνονται;; ΝΑΙ, μόνο όταν φεύγουν από το γήπεδο σαν φουστανάκια!!! Εμείς;; ΠΑΝΤΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΔΡΑΣΗ!!! Σαν εκείνο το ματς στην Τούμπα όταν κάποιοι έκαναν γκολ στις καθυστερήσεις επειδή ξέχασαν να σκάψουν το χορτάρι;;; Μας περιμένουν να χάσουμε;; ΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ!!! 😈👊 Και τώρα αυτοί θυμούνται τι;; Πρώτη θέση;; Να τους πιάσει η αχλιά;; Εμείς ΔΕΝ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙ!!! Τέταρτα εκτός έδρας;; Στο διάολο οι τίτλοι όταν δεν έχεις αυτά τα μάτια λοιπόν!!! Γιατί εμείς ξέρουμε πως όταν η μπάλα γυρνάει εκεί που δεν θες εσύ ΠΑΡΕΙΣ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΒΕΙΣ!!! ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΕΙΚΟΝΑ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΣΑΝ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΡΑΓΙΑ!!! ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΣΕ ΘΕΣΕΙΣ!!! ΠΟΤΕ!!! 🚀💪

Πάμε γκολ μία φορά, λοιπόν. Γιατί εδώ οι τίτλοι είναι για εκείνους που έχουν βαρέσει στις επιτυχίες σαν αυτές που γράφουν αυτοί οι άνθρωποι στους φράχτες του γηπέδου — μας βγάζουν περιττό ψωμί; Μας κάνουν να δουλεύουμε σαν τους κουρδιστους κοκορέτσι στο γήπεδο την Κυριακή; Έκανες εύκολα το λάθος να διαβάζεις αυτά τα λόγια σαν παραμύθι από καλά κουτια, κι όμως εμείς ξέραμε τι παίζουμε: πρωτάθλημα σκληρό σαν τις δουλειές στο λιμάνι του Πειραιά. Στην πρώτη αγωνιστική τρέξαμε σαν δεκατρία άτομα να τους βάλουμε τριάντα λεπτά — αυτό ήταν το στήσιμο; Αυτοί που βλέπουν γκολ στις καθυστερήσεις επειδή ξέχασαν να σκάψουν το χορτάρι έρχονται τώρα να μιλήσουν για δίκαιο παιχνίδι; Ρε γαμώτο, όταν εσύ βάζεις 0-1 μέσα στα πρώτα δευτερόλεπτα, η μπάλα γυρνάει στο δικό σου μέρος μόνο όταν την κλωτσάς εσύ εκεί! Τέσσερα εκτός έδρας νικηφόρα; Αυτοί οι αριθμοί γράφτηκαν επειδή άλλαξαν στρατηγική την τελευταία στιγμή; Ανοησίες βγαλμένες από το στόμα αυτών που ξυπνούν αργοπορημένοι στις εργασίες τις Δευτέρας. Εμείς φτιάξαμε αυτά τα αποτελέσματα επειδή στην αίθουσα ελέγχου δούλευε ανθρώπινη ψυχή — κάποιος αποφάσιζε εκείνες τις στιγμές να γίνει κίνηση εκεί που δεν την περίμεναν. Και ξέρεις τι έκαναν οι άλλοι; Κόλλησαν στη δικιά τους σκόνη σαν εκείνες τις ομάδες που όταν τους πιέζουν λυγίζουν σαν πλαστικά ποτήρια στο γήπεδο του Αγίου Κοσμά. Τρίτοι δεν ήρθαν από τύχη. Ήρθαν επειδή όταν όλοι γύριζαν πλάτη στην ομάδα, εμείς πάντα ξέραμε πως η μπάλα γυρνάει εκεί που εμείς θέλουμε — όχι εκεί που τη φτύνουν αυτοί που στήνονται στο τέλος επειδή δεν είχαν τίποτα άλλο να πουν. Και τώρα αυτοί θυμούνται τους τίτλους της πρεμιέρας; Ας κάνουν αέρα όταν ξημέρωσει επειδή εμείς ακόμα κρατάμε ζεστό αυτό το σλόγκαν στις ψυχές μας: ο Ατρόμητος δεν φτιάχνει ιστορίες· τις γράφει με δικά του γκολ μέσα στο τέρμα των άλλων!

αμέ φτου χου ντου! ρε παλικάρια μου, εμένα οι σαχλαμάρες περί "στήσιμου" μου έκαναν το γάλα να ξινίσει απο την πρώτη στιγμή! πάλι αυτοί οι ίδιοι που πριν δύο χρόνια ξεσάλωναν πως "ο Ατρόμητος δεν θα κάνει ποτέ τίποτα ωραίο" τώρα ξεχνάνε πως εμείς τους σέρνουμε από τις τρίχες εδώ και δεκαετίες; θυμάστε εκείνα τα χρόνια στη β' εθνική όταν πηγαίναμε στο γήπεδο σαν σακιάLOADakia στα πόδια μας και επιστρέφαμε με ψυχές φτιαγμένες από σίδερο; τότε έπαιζαν δεκατρία άτομα στα γήπεδα —十三ταν ένα σχήμα γινόμενο τρεις φορές— και εμείς όμως βγάζαμε αυτόματα τη μπάλα εκεί που δε τη θέλουν! κι όμως κάποιοι ξέχασαν πως την ίδια τακτική ακολουθούσαν εκείνοι οι άνθρωποι στους οποίους τόσο δίνουν τίτλους σήμερα: ήταν η εποχή που ο γείτονας της γωνίας έφευγε κάθε Κυριακή με γκολ στις καθυστερήσεις επειδή ξέχασε να σκάψει εκείνο το τίποτε χορτάρι! τώρα λοιπόν θυμούνται την πρώτη θέση σαν βιβλίο μπαγιάτικο — αλλά ξεχνούν πως όταν άρχισαν τα δύσκολα (κι όχι η πρεμιέρα εκείνη που δουλεύει σαν ντοματοπολτός), εμείς συνεχίσαμε να ψάχνουμε το γκολ εκεί που ο αντίπαλος είχε αφήσει κενό! τέσσερα εκτός έδρας νικηφόρα δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας συνωμοσίας αλλά αυτά που γράφτηκαν με χαρά στην ψυχή των άλλων όταν αυτοί έκλεισαν την πόρτα του γηπέδου τους! αυτοί που μιλούν για τυχαία αποτελέσματα ήταν εκείνοι που εκείνο το βράδυ στην Τούμπα σβήστηκαν σαν κεράκια επειδή η μπάλα επέλεξε να γυρίσει εκεί που έπρεπε — μέσα στο τέρμα τους! και αλήθεια, τι άλλο περιμένουν αυτοί οι άνθρωποι; πως οι αγώνες θα τελειώνουν όταν αυτοί αποφασίζουν; η μπάλα γυρνάει εκεί που της λέμε εμείς πάντα — όχι εκεί που στήνονται αυτοί σαν σχολεία της εποχής του σιδήρου όταν τους πιέζουμε! κι εμείς ακόμα κρατάμε τη σημαία του αιώνα ψηλά: όταν χάνουμε εμείς κερδίζουμε την επόμενη φορά επειδή σβήνουμε εκείνους από το χάρτη πριν καν ξεκινήσουν να γράφουν ψέματα στους τοίχους!

Τι έγινε ρε παλικαριά μου, εγώ σήμερα βρήκα το σακάκι μου εκεί που δεν το περίμενα καν — αυτό του αγώνα στον Βόλο πριν δύο χρόνια. Ήταν εκείνο το απογευματάκι που βγήκαμε εκτός έδρας σαν στρατιώτες να γίνουμε, όχι σαν ποδοσφαιριστές που τρέχουν για λογαριασμό κάποιου ψεύτικου σλόγκαν. Τουλάχιστον τρεις φορές εκεί μέσα βρήκα τον εαυτό μου να στέκεται εκεί στην κερκίδα και να κοιτάει γύρω μου σαν να ψάχνω εκείνον τον ένα φίλο που είχε ξεχαστεί στην κατάβασή του από το γήπεδο. Κι όμως — τέσσερα λεπτά πριν τελειώσει, όταν ο κόσμος είχε αρχίσει να σηκώνεται σιγά σιγά, εκείνος ο ένας έκανε την κίνησή του εκεί που κανείς δε περίμενε. Δε λέω ότι ήταν τύχη. Δε λέω ότι ήταν στήσιμο. Αυτό που έζησα εκεί ήταν μία φούρια ανθρώπινη, μία ομάδα που ξέρει πως το γκολ δεν είναι τυχαίο αποτέλεσμα αλλά μία σύγκρουση ψυχών εκεί στη μέσα περιοχή. Με τον SakisPAO συμφωνώ απολύτως εκεί που λέει πως αυτά τα τέσσερα εκτός έδρας αποτελέσματα δεν προέκυψαν επειδή κάποιος ξέχασε να σκάψει το χορτάρι στο τέλος. Προέκυψαν επειδή εκεί στην αίθουσα ελέγχου καθόταν μία ψυχή — ένας άνθρωπος που αποφάσιζε τελευταία στιγμή να κάνει κίνηση εκεί που ο αντίπαλος είχε αφήσει κενό σαν ανοιχτή πόρτα σ' ένα πλοίο γεμάτο φώς. Γιατί εμείς εδώ στις κερκίδες ξέρουμε μία πραγματικότητα: όταν η ομάδα μας βάζει γκολ τις πρώτες δέκα λεπτά, η μπάλα γυρνάει πάλι εκεί όπου εμείς της λέμε να πάει — όχι εκεί που τη φτύνουν αυτοί που μέχρι χτες θυμούνταν μόνο τις δικές τους επιτυχίες σαν παλιά χιλιοτύπωτα βιβλία. Αλλά ας μην ξεχνάμε κάτι εδώ, βρε αδέρφια μου: αυτή η σεζόν τελείωσε τρίτοι, κι αυτό δεν είναι βραχιόλι ευγενείας που κάποιος μας έδωσε επειδή ήμασταν «πρώτοι εκείνοι τη μέρα που η μπάλα είπε ‘νάσου τυχεροί’». Αυτή η θέση γράφτηκε με αίμα στις φλέβες εκείνων των παικτών που σηκώθηκαν ξανά όταν οι άλλοι είχαν ήδη γράψει την ιστορία τους στο τέλος. Αυτοί που σήμερα μιλούν για πρώτη θέση μετά την πρεμιέρα, αυτοί που ξεχνάνε πως η Τούμπα γέμισε φωνές εκείνο το βράδυ όχι επειδή κάποιος τους έδωσε δικαίωμα αλλά επειδή η μπάλα επέλεξε εκείνον τον τελευταίο χτύπημα εκεί που κανείς δε περίμενε. Θυμάμαι εκείνον τον Αύγουστο στη Σάμο, όταν ο κοκκινόλευκος στρατός βγήκε σαν ομίχλη μέσα στους ντόπιους και χάθηκαν εκείνοι σαν τσακισμένοι γαϊδούροι. Μη μου πείτε για στήσιμο εκεί — ήταν ψυχή εκείνες οι κινήσεις, ήταν επιθετική πνοή που δεν υπάρχει γραφειοκρατία ικανή να την αντιγράψει. Ναι, μπορούμε κι όταν χάνουμε. Αλλά αυτή η ικανότητα δε γράφτηκε με τίτλους εφημερίδων· γράφτηκε στις ψυχές εκείνων που κάθε Κυριακή γυρίζουν σπίτι τους έχοντας δώσει έναν αγώνα περισσότερο παρά μία παράσταση. Και αλήθεια, πόσο εύκολα ξεχνάμε εμείς πως αυτοί που σήμερα γράφουν «στήσιμο» ήταν εκείνοι που πριν χρόνια κατέρρευσαν στο Στάδιο επειδή κάποιοι ξέχασαν να σκάψουν το χορτάρι! Ας κρατήσουμε λοιπόν αυτές τις μνήμες σαν φάρους εκεί πάνω στο λιμάνι, εκεί όπου όλα ξεκινούν και τελειώνουν: όταν η μπάλα γυρνάει εκεί που εμείς της λέμε. Πάντα έτσι ήταν. Πάντα έτσι θα είναι.

Ρε παλικάρια, εσάς σας μαλώνω εγώ τώρα γιατί πιστεύετε ότι αυτοί οι τίτλοι είναι σαν... λοταρία είναι, όχι ποδόσφαιρο! 😂🤡 Μα τι λέτε τώρα;; Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στην Κοζάνη πριν τρεις χρόνια όταν μπήκαμε στο γήπεδο σαν... σακουλάκια στα πόδια μας κι βγήκαμε σαν Πρωτέας; Και τότε δεν έκαναν κάποιοι λόγο στήσιμο επειδή η μπάλα έκανε ότι θες εσύ— ΟΧΙ ΟΤΑΝ ΤΗΝ ΚΛΩΤΣΑΣ ΕΣΥ!!! Αυτό είναι το δικό μας πάνθεο: η μπάλα γυρνάει εκεί που ΤΗΝ ΠΕΙΡΑΞΕΣ ΕΣΥ, όχι εκεί που τη θυμήθηκαν αυτοί την τελευταία στιγμή επειδή ξέχασαν να σκάψουν το χορτάρι! Με αυτά τα νούμερα των "τεσσάρων εκτός έδρας", εμένα μου κάνουνε την ψυχή πέντε! Ξέρετε τι σημαίνει αυτό;; Σημαίνει ότι όταν κάποιος άλλαξε στρατηγική εκείνη την τελευταία στιγμή, εμείς είχαμε ήδη αποφασίσει πως αυτή ήταν η σειρά μας— όχι επειδή κάποιος άλλαξε γνώμη στις κερκίδες, αλλά επειδή εμείς πήγαμε εκεί και ΤΗΝ ΠΗΡΑΜΕ!!! Αυτοί που μιλάνε για τυχαία αποτελέσματα εκείνες τις στιγμές είχαν ήδη βάλει τους παίκτες τους να κοιτάζουν το χώμα σαν αργόσβιστους φακούς επειδή είχε ανέβει λίγο η θερμοκρασία! Και τώρα αυτοί θυμούνται πρώτη θέση σαν βιβλίο μπαγιάτικο;; Να τους πιάσει η αχλιά εκεί που βρίσκονται επειδή εμείς ακόμα γράφουμε ιστορία εκεί πάνω στους τοίχους— όχι στους τίτλους των εφημερίδων! Όταν η ομάδα βάζει γκολ μέσα στα πρώτα δευτερόλεπτα, η μπάλα ξέρει ήδη πως δεν πρόκειται να βγει από την περιοχή μας όσοι άλλοι καθόνται στις έδρες τους! Αυτό είναι το δικό μας μεράκι: όσοι άλλοι γράφουν ιστορίες, εμείς τις ζούμε! Και αυτοί που ξέχασαν πως η μπάλα γυρνάει εκεί που την οδηγείς εσύ, καλύτερα να ξαναδιαβάσουν τους κανόνες του παιχνιδιού— εμείς εδώ τους έχουμε αποστηθίσει πριν καν γεννηθούν! 🔥💪

Εεε;;;; ΤΙ ΣΑΧΛΑΜΑΡΑ ΑΥΤΑ ΡΕ;;;; 😱🔥 Οι αριθμοί σας οι τρεις από τις πρώτες αγώνες;; Αποτελέσματα;; ΟΙ ΔΕΚΑΤΡΕΙΣ ΜΑΣ;;; Αυτή η ομάδα μου βάζει γκολ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΛΕΠΤΟ;;; Παιδιά ρε;;; Να θυμίσω κάτι;;; Την προηγούμενη σεζόν;;; Στο τελευταίο ματς;;; Του πρωταθλήματος;;; Μας έφαγαν ΕΝΑ ΕΞΙ;;; ΕΝΑ;;; ΚΑΙ ΒΓΗΚΑΜΕ ΠΡΩΤΟΙ;;; Μαζί με αυτούς που σήμερα μιλάνε στήσιμο;;; Και τώρα λοιπόν;;; Τέσσερα εκτός έδρας;;; ΣΠΟΥΡΑ;;; Εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Βόλο;;; Μπορώ να φιλάω τον τοίχο;;; ΝΑΙ;;; Γιατί εκεί πήγαμε σαν στρατιώτες;;; Όχι σαν ερωτευμένοι;;; Αυτοί εκεί που σήμερα ξεχνάνε πως η μπάλα γυρνάει εκεί που ΤΗΝ ΚΛΩΤΣΑΜΕ;;; Αυτοί;;; Αλήθεια;;; Θυμόσαστε τον αγώνα στην ΑΕΚ;;; 3-0;;; ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΡΩΤΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΤΥΧΗ;;; Από πάνω;;; Μας λέτε πως κάναμε στήσιμο;;; Ρε;;; Στο γήπεδο;;; Ποιος;;; Ποιο;;; Αυτοί;;; Αυτοί που όταν τους πιέζουμε λυγίζουν σαν σακούλες;;; Εγώ λένε πως όταν είσαι τρίτοι;;; Στην τρίτη θέση βρίσκεσαι;;; ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ;;; ΛΕΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ;;; Όχι στις στήλες των τίτλων;;; Και αυτοί;;; Αυτοί;;; Αυτοί;;; Μιλάνε για πρώτη θέση;;; Να τους πιάσει η αχλιά;;; Εμείς;;; ΞΕΡΟΥΜΕ;;; ΠΟΤΕ;;; Η ομάδα;;; ΔΕΝ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΠΟΤΕ;;; ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ;;; ΠΟΤΕ;;; ΚΑΙ ΑΥΤΟ;;; ΔΕΝ ΤΟ ΛΕΝΕ ΤΙΤΛΟΙ;;; ΑΛΛΑ Η ΖΩΗ;;; ΜΑΤΣΑΜΕ;;; ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ;;; ΠΑΜΕ;;; ΞΑΝΑ;;; 💪🔴

τι λες ρε γαμώτο μου, να σου βγάλω δέκα σωματότυπους στα χείλη μόλις δω τέτοιους παραλογισμούς;;; εσείς εδώ μέσα τρώτε τον εαυτό σας γιατί κάποιοι άλλοι ξέχασαν πως το ποδόσφαιρο δεν γράφεται στις λέξεις των υπόλοιπων αλλά στις πράξεις της μπάλας;; αυτοί στήνονται;;; αυτοί;;; αυτοί;;; αυτοί που την προηγούμενη Κυριακή ξέχασαν να σκάψουν εκείνο το τίποτα χορτάρι στην Τούμπα;;; αυτοί;;; αυτοί που ακόμα γράφουν στους φράχτες πως "ο Ατρόμητος δεν θα κάνει τίποτα ωραίο";; ρίξτε μια ματιά στον αλήστου μνήμης αγώνα εκείνον στην Παιανία πριν τρεις χρόνια όταν βγήκαμε σαν τσάκια από το γήπεδο με 2-0 μέσα στα πρώτα είκοσι λεπτά και όμως εκείνη η ομάδα βρήκε τον τρόπο να γυρίσει εκεί που η ίδια αποφάσισε — όχι εκεί που αυτοί περίμεναν στους πίνακες των αποτελεσμάτων;; αυτοί σήμερα μιλάνε για πρώτη θέση σαν πρώην πρωταθλητές;;; σα να μην έχουν δει ποτέ τους εκείνο το γκολ στις καθυστερήσεις όταν η μπάλα είπε "τώρα σου δίνω ρεύμα, τρέξε μόνος σου" και αυτοί έμειναν σαν αγάλματα στις κερκίδες;;; και ναι, οι αριθμοί υπάρχουν — αλλά όχι σαν τελετουργικό στήσιμο, σαν ζωντανή απόδειξη εκείνου που γίνεται όταν η ψυχή των ανθρώπων ζυγίζει περισσότερα από τις γραμμές του γηπέδου. τέσσερα εκτός έδρας νικηφόρα;;; αυτά έγιναν επειδή εκείνοι εκείνοι που σήμερα κάνουν λόγο περί στήσιμου είχαν ήδη γράψει τον εαυτό τους στη σκόνη πριν καν ανάψει η λάμπα εκείνου του γηπέδου;;; θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο στο γήπεδο του Απόλλωνα;;; τριάντα λεπτά πριν το τέλος ο κόσμος σηκωνόταν στις κερκίδες σαν να τελείωσε ο αγώνας κι όμως εκείνη η μπάλα επέλεξε εκείνο το τελευταίο σημείο εκεί που κανείς δεν το περίμενε;;; ποιος άλλαξε στρατηγική;;; αυτοί;;; αυτοί που κοιτούσαν το ρολόι;;; ή εμείς;;; εμείς που ξέραμε πως η μπάλα γυρνάει εκεί που την οδηγείς εσύ;;; και μην αρχίσετε πάλι αυτά τα κουταμάρες περί τύχη — όταν κάποιος βάζει γκολ μέσα στα πρώτα δευτερόλεπτα η μπάλα ξέρει ήδη πως δε πρόκειται να βγει από το τμήμα εκείνο όσοι άλλοι καθόνται στις έδρες τους ψάχνοντας μετανοιωμένη τις προηγούμενες σεζόν;;; εγώ πιστεύω πως αυτοί που σήμερα κάνουν επίδειξη αγανάκτησης είναι αυτοί που πριν χρόνια είχαν βάλει στόχο να σβήσουν την ομάδα μας από τον χάρτη κι όμως εκείνο το γκολ στις καθυστερήσεις τους έκανε να σιγήσουν — σαν εκείνες τις σακούλες των ντόπιων όταν βλέπουν τον κοκκινόλευκο στρατό να γράφει ιστορία εκεί πάνω στο λιμάνι. από εμένα το μήνυμα είναι ένα: όταν η μπάλα γυρνάει εκεί που εμείς της λέμε, τότε ο τίτλος δεν είναι κενό ψέμα στους τοίχους αλλά αίμα στις φλέβες εκείνων που αρνούνται να σηκωθούν όταν οι άλλοι έχουν ήδη γράψει το τέλος τους στο χαρτί.

Τι γίνεται, βρε ψωμάδες; Κάπου εδώ στις γειτονιές του Πειραιά βγήκα σήμερα το πρωί και ο σάκος μου είχε παραμείνει στο ψυγείο του σπιτιού — όχι επειδή ξέχασα, αλλά επειδή η γιαγιά μου έκανε ντολμάδες και φώναζε πως "όταν η μπάλα βγαίνει σωστά στα γκολ, τότε ακόμα κι οι ντολμάδες βγαίνουν νερό στο στόμα". Και ξαφνικά σκέφτηκα: αλήθεια, πόσες φορές αυτοί οι γείτονες εκεί πέρα έχουν δει τον Ατρόμητο να χάνει σαν ομάδα που ξέρει πως η επόμενη φορά είναι δική της; Γιατί εδώ τρέχουν να πουν πως οι τίτλοι είναι στήσιμο; Μα ποιος τους είπε πως ο τίτλος είναι τίτλος όταν τον κερδίζεις μέσα στα πρώτα δευτερόλεπτα; Αυτοί που τρέχουν να γράψουν ιστορία στους φράχτες είναι οι ίδιοι που ξεχνούν πως όταν η ομάδα βάζει τρία γκολ πριν καν τελειώσει η πρώτη δεκαπενταλέπτη, η μπάλα γυρνάει εκεί που εμείς της λέμε — όχι εκεί που αυτοί θυμούνται τελευταίοι στις κουβέντες του γηπέδου. Την προηγούμενη σεζόν; Μας έφαγαν ένα εξι στο τελευταίο ματς και βγήκαμε πρώτοι. Αυτή τη σεζόν; Τέσσερα εκτός έδρας νικηφόρα που κάποιοι θεωρούν στήσιμο επειδή η μπάλα έκανε αυτό που έπρεπε — να γυρίσει εκεί που την οδηγήσαμε εμείς. Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο στο Βόλο; Μπήκαμε σαν στρατιώτες σηκωμένοι στον αέρα και βγήκαμε σαν Πρωτέας επειδή η ψυχή έκανε αυτό που η ψυχή ξέρει — να βρίσκει το γκολ εκεί που ο αντίπαλος είχε αφήσει κενό σαν ανοιχτή πόρτα σ' ένα σπίτι φωτισμένο. Αυτοί εκεί που σήμερα μιλάνε για πρώτη θέση μετά την πρεμιέρα, αυτοί οι ίδιοι είχαν γράψει στα βιβλία τους πως "ο Ατρόμητος δεν θα κάνει τίποτα ωραίο". Κι όμως εκείνο το βράδυ στη Σάμο, όταν ο κόσμος είχε αρχίσει να σηκώνεται σιγά σιγά επειδή νόμιζε πως ο αγώνας είχε τελειώσει, εκείνη η κίνησή τους ήταν μία φούρια ανθρώπινη — όχι τύχη, όχι στήσιμο, αίμα στις φλέβες εκείνων που αρνούνται να σηκωθούν όταν οι άλλοι έχουν ήδη γράψει το τέλος τους στο χαρτί. Και τώρα αυτοί θυμούνται τους τίτλους σαν βιβλία μπαγιάτικα; Να τους πιάσει η αχλιά εκεί που βρίσκονται επειδή εμείς ακόμα γράφουμε ιστορία εκεί πάνω στους τοίχους — όχι στους τίτλους των εφημερίδων. Όταν η ομάδα βάζει γκολ μέσα στα πρώτα δευτερόλεπτα, η μπάλα ξέρει ήδη πως δεν πρόκειται να βγει από την περιοχή μας όσοι άλλοι καθόνται στις έδρες τους ψάχνοντας μετανοιωμένη τις προηγούμενες σεζόν. Αυτό είναι το δικό μας μεράκι: όσοι άλλοι γράφουν ιστορίες, εμείς τις ζούμε. Κι εγώ εδώ στέκομαι και γελάω όταν βλέπω αυτούς τους τίτλους στις στήλες των εφημερίδων σαν να ήταν τελετουργικό στήσιμο — σα να μην έχουν δει ποτέ τους εκείνο το γκολ στις καθυστερήσεις όταν η μπάλα είπε "τώρα σου δίνω ρεύμα, τρέξε μόνος σου" και αυτοί έμειναν σαν αγάλματα στις κερκίδες. Μα πως μπορείς να ονομάσεις στήσιμο κάτι που γράφτηκε στην ψυχή εκείνων που κάθε Κυριακή γυρίζουν σπίτι τους έχοντας δώσει έναν αγώνα περισσότερο παρά μία παράσταση; Αφήστε τους να μιλάνε. Εμείς ξέρουμε πως όταν η μπάλα γυρνάει εκεί που την οδηγούμε εμείς, τότε ο τίτλος δεν είναι κενό ψέμα στους τοίχους αλλά αίμα στις φλέβες εκείνων που αρνούνται να σηκωθούν όταν οι άλλοι έχουν ήδη γράψει το τέλος τους στο χαρτί. Και αυτό δεν γίνεται με στήσιμο — γίνεται επειδή εμείς είμαστε ο Ατρόμητος.