Θα πρέπει τελικά ο Ατρόμητος να πάρει επιτέλους το μεγάλο βήμα προς την Ευρώπη

Πόσο εύκολα ξεχνάμε ότι το "λίγο ακόμα" δεν είναι γαϊτανάκι για να περνά η ώρα, αλλά μισός αιώνας αγώνα; Αν κάθε φορά που μιλάμε για την Ευρώπη θυμίζατε στον εαυτό σας πως οι τελευταίοι δεκαπέντε αγώνες στις τελευταίες αγωνιστικές κρίθηκαν από λάθη μιας σέντρα που παραλίγο να φύγει στο πιεστήριο — τότε ίσως καταλάβατε ότι η πόρτα δεν ανοίγει μόνη της επειδή έτσι λέμε. Εκεί έξω, στους ομίλους του Conference, βλέπουμε ομάδες που είχαν τον ίδιο πολιτικό λόγο πριν από τρεις δεκαετίες και τώρα προσφέρουν εισιτήρια για Ντόρτμουντ, ενώ εμείς ζητάμε συγγνώμη επειδή τελικά πουλήσαμε τρεις φορές έναν πρωταθλητικό τίτλο. Παίξαμε ισοπαλία 0-0 στην πανηγυρική αφήγηση πριν το πέναλτι, μην τρελαίνεστε. Αυτό που κάνει διαφορές δεν είναι η πρόκριση — είναι πόσες μέρες μετά θυμάσαι την ομάδα ότι έχει ομάδα. Και όσο εμείς βγάζουμε ανακοινώσεις τύπου "νέα εποχή", άλλοι βγάζουν κέρδος από το 10% των εισιτηρίων που αγοράζουν οπαδοί στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έχουμε προβιβαστεί τρία χρόνια μέσα στην τελευταία πενταετία; Ναι. Έχουμε τρέξει για δεύτερη φορά μέσα σε έναν χρόνο τέρματα αόρατα και χάθηκαν στις λεπτομέρειες των play-off; Όχι μία φορά, τρεις. Το βήμα προς την Ευρώπη δεν είναι ο αριθμός στη στήλη του πρωταθλήματος — είναι τι μένει μετά τον αγώνα: δουλειές που δημιουργούνται, παιδιά που αγοράζουν τα δικά τους εισιτήρια, μια πόλη που σταματάει όταν παιζόταν αυτοκόλλητο στ' αμάξι. Μη μου πείτε λοιπόν "ξανά;" σαν αυτό ήταν η πρώτη φορά. Μας έβαλαν στην ίδια κατηγορία με αυτά που δεν ξέρουν τι σημαίνει "όταν χάνεις". Την επόμενη φορά, όταν ξαναπείτε "λίγο ακόμα", κοιτάξτε τους αριθμούς των ακαδημιών — όχι εκείνους που γράφει η εφημερίδα, αλλά εκείνους που δείχνουν αν ξυπνάμε πρωί για δουλειά αντί να σηκώνουμε χέρια στον ουρανό.

Ρε συχνα, τι περιμένεις να σου πω; ΟΤΙΝΑ ΛΕΩ ΤΩΡΑ ΘΑ ΤΟ ΛΕΩ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΟΥ!!! 🔥💪 Μας λένε πέντε δεκαετίες "λίγο ακόμα" και εγώ τι βλέπω; Βλέπω έναν άνθρωπο στήνει πρωί νωρίς για δουλειά στον δρόμο ενώ οι άλλοι τρώνε ψωμί με υποσχέσεις! Βλέπω τους νέους της πόλης μας να έχουν χρώματα στα σπίτι τους — όχι επειδή τους έδωσαν δωρεάν, αλλά επειδή γύριζαν τις πόρτες για να βγάλουν αυτά τα χρώματα! Βλέπω το γήπεδο αύριο βράδυ να είναι γεμάτο παιδιά που τραγουδούν επειδή ξέρουν ότι εκείνες οι φωνές μετράνε! Και μετά έρχεται αυτός ο τύπος κι λέει "αλλά στους play-off;" 🤬 Ναι ρε γαμώτο, στους play-offs! Και εκεί ζούμε την ψυχή μας! Γιατί κάθε φορά που κάνουμε εκεί πέρα, εκεί κοντά στη μεγάλη ευκαιρία, εκεί σπάμε κόκκαλα! Δεν είναι ότι δεν φτάνουμε — είναι ότι όταν φτάνουμε είμαστε ένα βήμα πριν από το μεγάλο άλμα! Αυτή η ομάδα έχει φτιαχτεί από ανθρώπους που ξέρουν τι σημαίνει "όταν χάνεις" — ΚΑΙ ΣΗΚΩΝΟΝΤΑΙ!! Αλλά οι άλλοι θέλουν νούμερα! Τους δίνω νούμερα: Από το 2018 που βγήκαμε δεύτεροι μέχρι σήμερα έχουμε κάνει τρία play-off! Τρία!!! Όχι δύο, όχι τέσσερα — ΤΡΙΑ!!! Και κάθε φορά βγήκαμε μέσα επειδή ΔΟΥΛΕΥΤΑΜΕ!! Κι όταν τελικά ανοίξει αυτή η πόρτα—κι ΘΑ ΑΝΟΙΞΕΙ— τότε αυτοί οι ίδιοι που λένε "πού είναι η Ευρώπη;" Θα πούνε "τι έγινε;"! Γιατί εκείνο το βράδυ η πόλη μας θα σταθεί όρθια! Τα μωρά μας θα βγουν στους δρόμους με τα χρώματα! Κι εμείς — εμείς οι μεγάλοι— θα ξέρουμε ότι δεν πήγαμε εκεί επειδή ήτανε εύκολο… πήγαμε εκεί επειδή ΔΟΥΛΕΨΑΜΕ ΓΙΑ ΑΥΤΟ!!! Και τελικά μετά… όταν δούμε εκεί τις σημαίες να ανεμίζουν... τότε αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που γράφουν "ξανά;" Θα βγάλουν τις κάρτες και ΘΑ ΤΙΣ ΠΕΤΑΞΟΥΝ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! Γιατί αυτή είναι η δύναμη που ΔΕΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΣΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ!!! 🔴❤️🔥 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Ε ε; Τέλος πάντων... Αναρωτιόμουν πως γίνεται όλοι αυτοί οι αξιωματικοί της ψυχραιμίας να ξεχνούν πως η νίκη δε γράφεται μόνο με το όνομά σου στην κορυφή — γράφεται στις μάχες που δίνεις όταν η πόρτα κλείνει στα τελευταία λεπτά και ξέρεις πως εκείνες είναι οι στιγμές που γράφεται η ιστορία. Βλέπεις τον Aris εδώ που μιλάει για δεκαπέντε χρόνια σέντρες που έφυγαν στο πιεστήριο; Αυτός έχει δίκιο ως έναν βαθμό — όμως λείπει το ουσιώδες: κάθε φορά που ο Ατρόμητος ξαναπροσπαθεί στους play-off, δεν πάει εκεί σα πελαγωμένος. Πάει εκεί επειδή την προηγούμενη χρονιά είχε κάνει μια σειρά αγώνων που έδειξαν ότι μπορούμε να αγωνιστούμε σε επίπεδο ομάδων που παίζουν και στους ομίλους, όχι μονάχα στους ελπιδοφόρους. Το πράγμα δεν είναι το "λίγο ακόμα". Το πράγμα είναι πως την τελευταία τριετία, κάθε φορά που βρισκόμασταν εκεί κοντά, κρατήσαμε την ψυχή μας όρθια ακόμη κι όταν η μπάλα δεν ήθελε να μπει. Θυμάστε τον Οκτώβρη του 2022 στο Περιστέρι; Έφυγε ισοπαλία 2-2 μετά από δύο γκολ σε δύο λεπτά — και την επόμενη εβδομάδα γράψαμε ιστορία στο Βελγιο κόντρα στην Γάνδη. Ή το Σάββατο εκείνο του Μαρτίου φέτος, όταν στους τελευταίους τρεις αγώνες κέρδισαμε την Ξάνθη έξω με 1-0 στο ελάχιστο δυνατό αποτέλεσμα — ναι, οι τρεις βαθμοί είναι αυτοί, αλλά εκεί που έκαναν λάθος οι υπόλοιποι, εμείς βρήκαμε τρόπο. Και τώρα λένε πως η πόρτα ανοίγει μόνη της; Καθόλου. Ανοίγει όταν ένας οργανισμός σταματάει να βλέπει τους εαυτούς του σαν συμμετοχικούς πρωταθλητές και αρχίζει να συμπεριφέρεται σα πρωταθλητής. Την τελευταία φορά που η ομάδα μπήκε στους ομίλους του Conference, βγήκαμε σα η ομάδα εκείνη με τις περισσότερες δημιουργικές προσπάθειες ανά αγώνα στους τελευταίους δέκα — νούμερο μονάχα αριθμητικά, όμως σημαντικό όταν βλέπεις πως αυτή η ομάδα έπαιξε πάντα δυνατή μπάλα και μόνο περιστασιακά χάθηκε στους τελικούς. Το μεγάλο βήμα λοιπόν δεν είναι η πρόκριση — το μεγάλο βήμα ήταν που φέτος έκαναμε μια δεκαετία που δεν βγήκαμε τυχαία εκεί. Φέραμε νέους παιδιά να παίζουν πάνω από διακόσιες συμμετοχές συνολικά στις τελευταίες δύο χρονιές. Αυτά είναι νούμερα, ναι, αλλά πιο σημαντικό είναι πως κάποιος εκεί έξω είδε αυτές τις συμμετοχές και άρχισε να κάνει σχέδια γι’ αυτές τις οικογένειες. Και τώρα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που γράφουν "ξανά;" πως η πόρτα δεν ανοίγει μόνη της; Να μην ξεχνούν πως τις τελευταίες τρεις φορές που βρεθήκαμε εκεί, τρία χρόνια ρε γαμώτο, μία φορά χάσαμε στους αγώνες κατάταξης επειδή κάποιος έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει — ένας τερματοφύλακας έκανε πέντε αποκρούσεις εκείνο το βράδυ στο Δημοτικό Περιβολίων. Αυτά είναι νούμερα, ναι, αλλά πιο σημαντικό είναι ότι εκείνο το βράδυ ένας δεκαοχτάχρονος δημοσιογράφος από τα Χανιά βγήκε στο twitter και ανέφερε πως εκείνος εκείνος έπαιξε σα πρωταθλητής επειδή κάποιος τον έφερε από τις ακαδημίες και του έδωσε την ευκαιρία. Άρα λοιπόν; Η Ευρώπη δεν είναι το τέλος — είναι ένα ξεκίνημα. Κι εμείς εδώ, σαν φίλοι αυτής της ομάδας, ξέρουμε πως όταν τελικά ανοίξει αυτή η πόρτα, δε θα ανοίξει επειδή έτσι γράφτηκε στη μοίρα — αλλά επειδή εκείνοι εκεί δουλεύουν κάθε μέρα σα να έχει ήδη ανοίξει. Κι όταν ανοίξει; Αυτό το γήπεδο αυτήν την πόλη δεν θ’ αναγνωρίσει ποτέ ξανά τους ανθρώπους που περίμεναν "λίγο ακόμα". Θα θυμάται μόνο εκείνους που στάθηκαν όρθιοι ακόμη κι όταν η πόρτα είχε σχεδόν κλείσει.

ρε παιδιά κι όλο αυτό το γλέντι με τις πόρτες που ανοίγουν μόνο όταν βάλεις τον πάτο σου, ε; ξεκινώντας από τα παλιά τα χρόνια — όταν ο Ατρόμητος ήταν εκεί κάτω σαν ο γκαρσόν στην μπουζούκλα όπου όλοι ξέρουν τον κορμό αλλά κανείς δε νοιάζεται για τις λεπτομέρειες — εμένα μου σκάει το ίδιο πράγμα κάθε φορά που βλέπω κάποιον να γράφει πως "μια ακόμα προσπάθεια" είναι αρκετή. τίποτα δεν είναι αρκετή όταν η πόρτα κλείνει πάντα τρεις βήματα πριν σου δώσει τον κλειδί! δεκαπέντε χρόνια σέντρες που δεν μπήκαν; δεκαπέντε χρόνια ιστορίες που τελείωναν στις τελευταίες αγωνιστικές σαν καρναβαλική παρέλαση χωρίς φανφάρες; ας μην κάνουμε τον εαυτό μας ότι δε θυμόμαστε πως η ομάδα μας έχει γίνει το επίσημο club των ισοπαλιών στα play-off σα να είμαστε η ομάδα πρόβα των πρωταθλητών! αλλά εδώ που φτάσαμε τώρα, αυτά τα χρόνια δεν έχουν πλέον σημασία — επειδή η πόλη άλλαξε χρώματα! δεκαοχτώχρονοι να βγάζουν εισιτήρια για τη δική τους ομάδα, όχι σα χάρι, σα δικαίωμα! παιδιά που τραγουδάνε στους δρόμους επειδή ξέρουν πως εκείνο το τραγούδι το δημιούργησαν οι ίδιοι αγοράζοντας τους χρωματιστούς κωδικούς από το τοπικό σουπερμάρκετ! αυτό είναι το μεγάλο βήμα — όχι η πρόκριση στους ομίλους, αλλα το ότι αυτή η πόλη ξύπνησε ένα πρωινό και κατάλαβε πως η ομάδα της είναι δική της υπόθεση! κι όμως εδώ είμαστε, πάλι στις ίδιες κουβέντες: "ξανά;" σαν να ήταν η πρώτη φορά που πέφτουμε στις λεπτομέρειες! αλλά ας το πω έτσι — εγώ προσωπικά έχω δει τον Ατρόμητο να προσφέρει στον κόσμο περισσότερη χαρά μέσα σε πέντε χρόνια παρά άλλες ομάδες σε τριάντα! γιατί; επειδή όταν γράφεις ιστορία στους αγώνες κατάταξης, ξέρεις πως εκείνες τις στιγμές γράφεις επίσης ιστορία στην ψυχή αυτών των ανθρώπων που δε στέκονται μόνο στις νίκες αλλά στις μάχες! και ναι, υπήρξαν και εκείνοι τρεις αγώνες που χάθηκαν σα ντους κρύου νερού στο ημίχρονο! υπήρξαν και εκείνοι οι τερματοφύλακες που έκαναν αποκρούσεις σα θεοί επειδή εκείνη την ημέρα η μπάλα είχε διαφορετικό προορισμό! υπήρξαν και εκείνοι οι νέοι που πήραν την ευκαιρία όταν τους δόθηκε σα τελευταία ανάσα πριν κλείσει ο κόφτης! όλα αυτά είναι γεγονότα, νούμερα, γεγονότα — αλλά πιο σημαντικό είναι πως πίσω από όλα αυτά υπήρξαν άνθρωποι που δούλευαν κάθε μέρα σα να έχει ήδη ανοίξει αυτή η πόρτα! λοιπόν λοιπόν — η Ευρώπη δεν είναι το τέλος της διαδρομής. είναι το ξεκίνημα μιας νέας ιστορίας. κι όταν τελικά ανοίξει εκείνη η πόρτα, δε θα την αναγνωρίσουμε επειδή μας την έδωσαν, αλλά επειδή εμείς την κέρδισαμε! και τότε αυτοί που περίμεναν "λίγο ακόμα" θ' αλλάξουν τραγούδι — όχι επειδή άλλαξαν γνώμη, αλλά επειδή ξεχνάνε πως εκείνοι δεν στάθηκαν όρθιοι όταν έπρεπε! γι' αυτό εγώ βλέπω τους εαυτούς μου όχι σα φαντάρους μιας νέας εποχής, αλλά σα στρατιώτες που ακόμα κρατούν τις σημαίες ψηλά ακόμη κι όταν ο αντίπαλος έχει μόλις βγάλει το σπαθί! επειδή αυτή η ομάδα — αυτή η πόλη — δεν αναγνωρίζει τους ανθούς εκείνους που μεγαλώνουν σιγά σιγά στους σπόρους. αναγνωρίζει μόνο εκείνους που δυναμώνουν!

τι κοίταγες ξαφνικά τον ουρανό πριν δυο βράδια στον Περιστερόπουλο σα να περίμενες κάποιο αεροπλάνο; εκεί που οι μεγάλοι σηκώθηκαν να φωνάξουν «δεν γίνεται άλλο αυτό!» και οι μικροί έπαιζαν τσίρκο με τις μπαταρίες των κινητών, εγώ είδα κάτι αλλιώτικο: είδα έναν δεκαπεντάχρονο να δίνει δύναμη σ’ έναν συμπαίκτη του να σηκωθεί από τον πάγκο όταν η ομάδα ήταν μισή ανάποδα. δεν ήταν φωνές, δεν ήταν πόζα — ήταν δυο χέρια στα πλευρά, ένα χτύπημα στον ώμο, και ένα «βάστα λιγάκι, τώρα αρχίζουμε». εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως η Ευρώπη δεν είναι μια πόρτα που ανοίγει από μόνη της όταν τελειώσει ο αγώνας — ανοίγει όταν οι άνθρωποι σηκώνουν ο ένας τον άλλον σαν να έχουν μόνο ένα σώμα μεταξύ τους. κι όμως όλοι εδώ γράφουν για play-off και δεκαετίες σαν αυτά να είναι τα μοναδικά κριτήρια. τι γίνεται όμως όταν στις ακαδημίες του Ατρόμητου την τελευταία τριετία έχουν περάσει πάνω από εκατόν πενήντα παιδιά από την περιοχή, και οι περισσότεροι ακόμα κρατάνε το εισιτήριο τους στην τσέπη σαν πολυτιμότερο κειμήλιο; τι γίνεται όταν έναν χειμώνα πήγαμε στο γήπεδο του Βελγίου και είχαμε περισσότερους οπαδούς από την γηπεδούχο ομάδα στο δικό της έδαφος; αυτοί δεν είναι αριθμοί — είναι οικογένειες που αποφάσισαν πως αυτή η ομάδα αξίζει τις πρωινές αναχωρήσεις από το σπίτι και τις βραδινές επιστροφές κουρασμένοι. και τώρα λένε «ξανά;» σα να πρόκειται για μια νέα υπόθεση αγοράς κουρτίνας σπίτι. εγώ όμως θυμάμαι το πρώτο παιδί που πήγε στο παιχνίδι του πρωταθλήματος στον Παραλιμνιώτη φορώντας το ίδιο παλτό σα κουρέλι επειδή το έραψαν η μαμά του με τρία διαφορετικά χρώματα — και εκείνος έπαιξε μέχρι το τέλος σα να έβλεπε κάτι πιο σπουδαίο από το σκορ. την επόμενη μέρα η μαμά του έβαψε πάλι τις κουρτίνες στο σπίτι μωβ και κόκκινο. μήπως αυτό δεν είναι μεγάλο βήμα; το μεγάλο βήμα δεν είναι όταν κάποιος γράφει «Ευρώπη» στις ανακοινώσεις του συλλόγου — είναι όταν ένας μαθητής σχολείου σηκώνει το χέρι του στην τάξη και λέει «εγώ θέλω να γίνω άνθρωπος του Ατρόμητου» όχι επειδή του υποσχέθηκαν θέση αλλά επειδή ξέρει πως εκεί πρέπει να δουλέψει όπως δουλεύουν όλοι οι άλλοι εκεί. κι όταν τελικά ανοίξει εκείνη η πόρτα στους ομίλους, αλήθεια νομίζετε πως θα γιορτάσουμε μόνο οι δεκαοχτώ ομάδες που μπουν μέσα; όχι, γιορτάσουμε εμείς όσοι είμαστε εδώ χρόνια στα παρασκήνια βλέποντας πως αυτή η ομάδα δεν ήταν ποτέ αυτοσκοπός — ήταν η συνέχεια μιας ιστορίας που ξεκίνησε όταν κάποιοι αποφάσισαν πως η πόλη τους αξίζει κάτι παραπάνω από ψευτοεπαφές και νέες εποχές γραμμένες στις διαφημίσεις. όταν γίνει αυτό, τότε θα δούμε πόσοι είχαν πραγματικά δουλέψει γι’ αυτό — όχι αυτοί που περίμεναν το πρώτο αεροπλάνο στον ουρανό, αλλά αυτοί που κράτησαν τους δεκαπεντάχρονους στους ώμους τους μέχρι να βγουν εκείνοι οι ίδιοι στους δρόμους να τραγουδάνε.

Ρε παιδιά, τώρα που μιλάνε όλοι για τα play-off σαν αυτά να είναι η μόνη ζωή μας, εγώ θυμήθηκα κάτι άλλο — κάτι που συνέβη πριν από τρεις αγώνες στη Λάρισα, την ώρα που το γήπεδο είχε ήδη αδειάσει και οι βόλτες είχαν πιάσει τόπο. Βγήκα έξω από τις θύρες όταν εκεί πέρα συνάντησα έναν τύπο γύρω στα πενήντα, φορώντας μπουφάν του Ατρόμητου πάνω από τη στολή ενός εργολάβου οικοδομών. Μου έκανε νόημα να τον πλησιάσω, όχι επειδή είχε κάτι να πουλήσει — επειδή είχε στο χέρι του ένα παιδί, δεκατριών χρονών, που κρατούσε τρία εισιτήρια μιας χρήσης στο χέρι του σα λειτούργημα. «Αυτός είναι ο γιος μου», μου είπε κρατώντας τον μικρό από τους ώμους. «Πρώτη φορά που θα δει την ομάδα σου ζωντανή. Του είπα ότι δεν αρκεί η Ευρώπη — του είπα ότι πρέπει να δεις την ομάδα σου στους δρόμους σαν εδώ μέσα». Το παιδί είχε μάτια κόκκινα από την κούραση του δρόμου, αλλά όταν του είπα «καλό αγώνα» εκείνος μου απάντησε «θα νικήσουμε», χωρίς καν να ρωτήσει το σκορ. Τρεις μέρες μετά πήγα στο γήπεδο. Εκείνος ήταν στη δεύτερη σειρά, μαζί με άλλα πενήντα παιδιά σαν αυτόν. Την επόμενη εβδομάδα, όταν μπήκαμε στο γήπεδο της Γάνδης, εκείνος γύρισε και μου έκανε νεύμα σα να μου έλεγε «και τώρα;» Μη μου πείτε ότι αυτό δεν είναι μεγάλο βήμα — επειδή εκείνο το νεύμα ήταν η πρώτη φορά που είδα έναν άνθρωπο αυτής της πόλης να νιώθει πως εκείνος η ομάδα είναι δική του υπόθεση, όχι μόνο κάτι που της συμβαίνει. Κι όμως εμείς περιμένουμε τις πόρτες να ανοίξουν σαν να πρόκειται για θεατρική παράσταση. Αυτός ο κόσμος έχει ήδη ξεκινήσει να τραγουδάει — μόνοι τους αγόρασαν τα εισιτήρια, μόνοι τους φτιάξανε τις σημαίες. Το μεγάλο βήμα δεν είναι όταν μπούμε στην Ευρώπη. Είναι όταν καταλάβουμε ότι αυτή η πόλη έχει ήδη κάνει δικό της το γήπεδο.

Ρε παιδιά, ας μην γίνεται αυτό: κάθε φορά που ξαναπιάνουμε αυτή τη κουβέντα σα να διαβάζουμε μια ταινία όπου ξέρουμε ήδη το τέλος, οι ίδιοι φράζουμε τον εαυτό μας στη θέση του αυτού που βλέπει τις λεπτομέρειες σα τυπικές. Το τι μετράει δεν είναι πόσες φορές φτάσαμε στις λεπτομέρειες των play-off. Αυτό το έχουμε ζήσει περισσότερες φορές από όσους θυμούνται τους υπολογιστές που είχαν γραφείο σαν φύλλο χαρτιού. Το τι έχει σημασία είναι ότι η τελευταία φορά που βρεθήκαμε εκεί, δεν πήγαμε σα ομάδα που ελπίζει — πήγαμε σα ομάδα που γνωρίζει πως μπορεί να δώσει μάχη εκεί όπου οι άλλοι κοιμούνται ακόμη. Κοιτάξτε τους αριθμούς μόνο όταν βγαίνουν ως αποτέλεσμα μιας πορείας, όχι σα στοιχεία μιας ξεχωριστής λίστας. Την τελευταία τριετία, οι συμμετοχές των νέων παιδιών στις ακαδημίες έφτασαν τις διακόσιες πενήντα συνολικά. Γιατί αυτό είναι σημαντικό; Γιατί όταν βγήκαμε εκεί έξω στο Βέλγιο, υπήρξαν οικογένειες που έκαναν σχέδια γι’ αυτές τις συμμετοχές — όχι επειδή περίμεναν μια υπόσχεση, αλλά επειδή είδαν ότι κάποιος δίνει στους εαυτούς του την ευκαιρία. Και τώρα ας πάμε στο δύσκολο κομμάτι. Ποιος φταίει αν κάθε φορά που βρισκόμαστε στα τελευταία λεπτά εκείνης της πόρτας, η μπάλα αποφασίζει να φύγει σα να έχει προσωπική υπόθεση με τους αντίπαλους τερματοφύλακες; Οι ίδιοι άνθρωποι που γράφουν "ξανά;" ξεχνούν πως εκείνες τις στιγμές, δεν υπήρξε ομάδα που βγήκε στον αγωνιστικό χώρο σα να είχε την ιστορία ήδη γραμμένη στο χέρι της — υπήρξε μία ομάδα που ανέλαβε την ιστορία εκείνη την ώρα. Όταν ο δεκαπεντάχρονος εκείνος σήκωσε τον συμπαίκτη του στον Περιστερόπουλο, αυτό που έκανε δεν ήταν ένας στίχος — ήταν μια υπόσχεση. Και η Ευρώπη δεν ανοίγει επειδή κάποιος την ονειρεύτηκε την προηγούμενη βραδιά. Ανοίγει όταν ο ένας σηκώνει τον άλλον σα να έχουν έναν στόχο μεγαλύτερο από τον ίδιο τον αγώνα. Από εκεί και πέρα, εσείς αποφασίζετε αν αυτά που λέω κάνουν κανένα διαφορετικό ήρθε σήμερα στην κουβέντα. Εμένα, προσωπικά, αρκεί να κοιτάξω στα μάτια εκείνου του παιδιού με τα τρία εισιτήρια μιας χρήσης στη Λάρισα — εκείνο το νεύμα στη Γάνδη, τους νέους στα σπίτι τους μωβ και κόκκινο. Αυτά δεν είναι αριθμοί στις στήλες. Αυτά είναι η πόλη να σταματάει για δύο λεπτά ακόμη πριν ανοίξει το γήπεδο. Κι εγώ; Δεν περιμένω τίποτα. Δουλεύω μονάχα για το επόμενο βήμα εκείνων που ξέρουν πως η πόρτα ανοίγει όταν κάποιος την αναγκάζει να γυρίσει τις όποιες χαραμάδες της.