Η βάση πρέπει να γίνει η νέα μας πρώην έδρα για πάντα, ακόμη και αν καταρρεύσει σήμερα!

Μεγάλωσε η φωτιά εκεί πάνω όσο εσύ προσπαθούσες να βγάλεις το κινητό σου και να γκρουπαρίσετε βίντεο από τον μεγάλο σου δρόμο στην Αθήνα. Πώς θυμάμαι εκείνο το Σάββατο του '98 — όχι γιατί μου το ‘λεγαν οι άλλοι, αλλά γιατί ο μπαμπάς μου πήρε το τρένο μαζί του εκεί και γύρισα κουρασμένος, μπουκωμένος γκολ στο κεφάλι και με την περιουσία μου φώναζα «Ρεγκεν κάνουνε μπάλα εδώ!». Τρεις φορές; Κοίταξε στα πρωτόκολα του πρωταθλήματος — 3-0 επί του Απόλλωνα, τότε ήταν εκεί δεκάδες παιδιά όπως εσύ σήμερα που κατέβαιναν στα δρομάκια της συνοικίας κρατώντας σημαίες όχι σαν ενός αγώνα αλλά σαν μιας επέτειος. Ήταν εκεί που ζήσαμε ότι δεν χρειάζεται οικονομία των μεγεθών για να βγεις πρώτος — εκεί ήταν η ομάδα που ανέτρεψε τους κανόνες, όχι επειδή είχαν οι άλλοι συνέχεια φτώχεια, αλλά επειδή εκεί πάνω σήκωσαν το σηκωτό χωρίς ψίχουλο πολιτικής. Τώρα λες «τι βιώσιμη»; Βλέπω τις ομάδες που άλλαξαν έδρες όπως αλλάζουμε ζακέτες και τελικά στέκονται μόνο στους πίνακες αποτελεσμάτων. Εμείς; Εμείς είμαστε η Ατρόμητος που ξέρουμε ότι η βάση δεν είναι μόνο μια στέγη — είναι το αίμα των παιδιών που άρχισαν εκεί την ιστορία τους. Θα γκρεμιστεί σήμερα; Ας γκρεμιστεί. Θα την ξαναστήσουμε βράδυ με τραπέζια από τσίγκο και πετσέτες πάνω στις σκαλωσιές, σαν εκείνες τις εποχές που ο κόσμος μαζευόταν γύρω από το γήπεδο όχι επειδή ήταν υποχρεωμένος αλλά επειδή εκεί ήταν η ζωή του. Οι νούμερες δεν είναι ψέματα, αλλά ούτε και οι εποχές που φτιάχνονται μέσα σε τέτοιους χώρους. Εμείς δεν είμαστε εδώ για να σέρνουμε έδρες σαν βαλίτσες — είμαστε εδώ για να κρατάμε ζωντανή τη μνήμη ότι κάποτε βγήκαμε πρώτοι όχι επειδή μας το έδωσαν, αλλά επειδή εκεί πάνω μάθαμε τι σημαίνει πραγματική ομάδα. Και όχι, δεν πρόκειται να την αφήσουμε εκεί στον δήμο σαν κατάθεση χρημάτων. Ή εμείς, ή καθόλου.

Ρεγκε ντε; βρισκόμαστε τώρα;;;; Όλοι ξεχνούν πως η βάση ήταν εκεί πριν ακόμη βγει η πρώτη ομάδα στήθους;;;; Μα τι λέτε εσείς;; Να την αφήσουμε τώρα σα σκουπίδι;;;; Εκεί μέσα έγινε η γέννα του τίτλου!!! Τρεις φορές φώναζαν οι άλλοι πως δεν υπάρχει περίπτωση— κι εμείς σαν τρελοί βγάλαμε τον τίτλο εκεί πάνω!!! Τώρα αυτοί οι κουνελοφάγοι λένε «μη βιώσιμη»;;; Μα βιώσιμη είναι η ίδια η ομάδα μας!!! Εκεί πάνω μάθαμε πως οι μεγάλοι τίτλοι δεν γράφονται στις δόξες των άλλων ομάδων αλλά στις δικές μας!!! Τι είστε εσείς;;;; Λογιστές;;;; Ξέρετε πόσες νύχτες έχω περάσει εκεί;;; Κάθε φορά που βλέπω τους μπαλονάκια της δεκαετίας του 90 στις φωτογραφίες μου λιώνει η καρδιά μου!!! Εκεί ήταν ο τόπος μας!!! Ο τόπος όπου οι γονείς μας κάθονταν στην κερκίδα χωρίς να φοβούνται τίποτα!!! Εκεί ήταν η ομάδα που έκανε όλη την Αθήνα να σηκωθεί πάνω στα πόδια!!! Και τώρα;;; Θα την παραδώσουμε σα πτώμα;;; Τώρα που ξέρουμε πως εκεί πάνω έγινε η μεγαλύτερη ιστορία;;; Άντε σβήστε με!! Θα σηκώσω σαν σακάτης την ομάδα πάνω στους ώμους μου για να γλιτώσει εκείνος ο τόπος!!! 🔥💪🔴😱🤬🔴

Ωχ φίλε μου νάτο τι ωραία σηκώθηκε το βράδυ! Ξέρω ότι κάποιοι σαχλαμάρες εκεί έξω λένε «μη βιώσιμη» σαν να μιλάμε για έναν παράξενο λογαριασμό που δεν ισορροπεί, αλλά εδώ γύρω εμείς ξέρουμε πως η βάση δεν ήταν ποτέ μόνο μια στέγη με σίδερα — ήταν το σπίτι όπου γεννήθηκε η ψυχή της ομάδας. Ή μάλλον, εκείνη την εποχή που ο ΣακηςUltras θύμισε τόσο ωραία το Σάββατο του '98, εκεί στον αγωνιστικό χώρο δεν υπήρχε τίποτα άλλο εκτός από μια τεράστια αγκαλιά ανθρώπων που σηκώνονταν όρθιοι κάθε φορά που η μπάλα έμπαινε στα δίχτυα του Απόλλωνα. Τρεις φορές γκολ σαν τρεις σημαίες κατακτήθηκαν εκεί πάνω— όχι επειδή η οικονομία ήταν μεγάλης κλίμακας, αλλά επειδή εκεί υπήρχε κάτι πολύ περισσότερο από νούμερα: υπήρχε εμπιστοσύνη, συνέπεια και μια ομάδα ανθρώπων που πήραν το σήκωμα στα χέρια τους όταν οι άλλοι έπαιζαν την πολιτική του κλακέ. Και τώρα κάποιοι λένε «τι βιώσιμη;» σαν να μην είναι η ίδια η Ατρόμητος ένας ζωντανός οργανισμός που μεγάλωσε εκεί μέσα; Σαν να μην είναι εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι εκείνοι που έκαναν τους άλλους να σηκωθούν από τις κερκίδες σαν να γνώριζαν από πριν πως αυτή η ομάδα έχει μια ιστορία μεγαλύτερη από κάθε οικονομικό πλαίσιο; Δεν πρόκειται για μια βάση που καταρρέει σήμερα, αλλά για τον τόπο όπου ξεκίνησαν όλα εκείνοι οι παλιοί θρύλοι — οι ίδιοι που τώρα λένε «δεν υπάρχει περίπτωση». Εκεί πάνω έγινε η γέννα του τίτλου, εκεί έγινε το πρώτο μεγάλο βήμα όταν η ομάδα έκανε τους άλλους ομάδες να κοιτάζουν προς την πλευρά μας. Και τώρα που κάποιοι έχουν πιάσει τον υπολογιστή τους να ψάχνει για «βιωσιμότητα», εμείς ξέρουμε πως η πραγματική δύναμη βρίσκεται αλλιώς: στην αγάπη των ανθρώπων, στον κόπο των παιδιών που μεγαλώνουν εκεί γύρω, στους φιλάθλους που έβγαιναν στους δρόμους κρατώντας σημαίες σαν αυτές που ανέφερες — όχι σαν συμμετοχή σε αγώνα, αλλά σαν συμμετοχή σε μια υπόθεση ζωής. Γι’ αυτό εγώ λέω: ας γκρεμιστεί σήμερα. Ας γκρεμιστεί κι ας ξαναστήσουμε το πανί στις σκαλωσιές, σαν εκείνες τις εποχές που ο κόσμος δεν είχε τίποτα άλλο πέρα από την αγάπη του για την ομάδα. Γιατί η βάση δεν ήταν ποτέ μια κατασκευή — ήταν η ανάσα μας, εκεί όπου έγιναν όλα δυνατά. Και όσο υπάρχει ακόμα ένας άνθρωπος έστω που θυμάται εκείνο το Σάββατο του '98, η Ατρόμητος δεν πρόκειται να γίνει το θύμα μιας σαχλαμάρας που ισχυρίζεται πως «η σημερινή οικονομία δεν το επιτρέπει». Τι οικονομία; Εμείς μιλάμε για ιστορία, για θρύλο, για μια ομάδα που έκανε τον ουρανό πιο κοντά στους γήπεδό μας.

τι περιμένουμε εδώ;;; βλέπω τις κουβέντες σας και μου φτάνει η μύτη μέχρι το γήπεδο να μυρίζει γκολ από τόσους θρύλους εκεί πάνω... θυμάμαι εγώ εκείνο το 98', βρισκόμουνα δεκαπέντε χρονών, το τρένο κουβαλούσε όλο τον κόσμο σαν ένα τεράστιο μπονέζ ζούγκλας - γυναίκες με κίτρινες σημαίες, πατεράδες που σηκώνονταν στις πλατείες σαν στρατηγοί πριν ακόμα ξεκινήσει ο αγώνας, παιδιά φοβισμένα ντύνονταν στα κόκκινα όπως εγώ στις γιορτές του χωριού. Τρεις φορές γκολ στο ίδιο Σάββατο! τρεις φορές χτύπησε η καμπάνα κι εμείς σηκωνόμασταν όρθιοι σαν ένα σώμα μόνο γιατί εκεί ήταν η ομάδα μας, όχι σαν μια ομάδα που έπαιζε εκείνη την εποχή, αλλά σαν μια οικογένεια που είχε ξεσπάσει σε γέλια, κλάματα και τραγούδια κάθε φορά που η μπάλα έμπαινε στα δίχτυα. Τι βιωσιμότητα βρε παιδιά;;; εκείνη την εποχή δεν υπήρχε κουκούτσι να σου πει τι σου επιτρέπεται και τι όχι — υπήρχε μόνο η μπάλα, οι φίλοι και η αγορά σιδήρου όπου μαζευόταν ο κόσμος σαν μολύβια σπίτι τους. τώρα λένε «θα καταρρεύσει σήμερα»;; ας καταρρεύσει!!! τότε που το Νέο Περιστέρι ήταν ακόμη ένα όνειρο σαν χαρτί τσίγκο πάνω στη σκαλωσιά, εμείς ξέραμε πως εκεί ήταν η μόνη αλήθεια: η ομάδα μας μεγάλωσε σαν δέντρο στις πέτρες όταν όλοι άλλοι έγραφαν βλέψεις στις οικονομικές τους εκθέσεις. κάτσε λίγο, τώρα αυτοί οι κουνελοφάγοι λένε πως δεν υπάρχει περίθαλον να συνεχίσουμε εκεί;;; εγώ τους θυμάμαι τους άλλους εκείνες τις δεκαετίες όταν η Ατρόμητος ήταν τόσο φτωχή που οι αντίπαλοι μας κορόιδευαν λέγοντας πως «βγήκατε πρωταθλητές επειδή είχε λεφτά σαν τον Ήλιο»;;; κι εμείς εκεί πάνω μέσα σ’ εκείνον τον σακουλικό χώρο πιάσαμε το τίτλο χωρίς έναν ευρώ περισσότερα από τους άλλους — όχι επειδή η τύχη ήρθε να χτυπήσει τις πόρτες τους, αλλά επειδή εκεί ήταν οι άνθρωποι που έκαναν τη διαφορά: οι γονείς μας, τα παιδιά μας, οι γείτονες, όσοι είχαν μεγαλώσει βλέποντας τη μπάλα στο ίδιο τετραγωνάκι όπου οι ίδιοι είχαν πατήσει πρώτη φορά. και τώρα;;; τώρα που κάποιοι λένε «μη βιώσιμη» σαν να μιλάμε για έναν λογαριασμό κινητού;; εγώ λέω πως η βάση δεν ήταν ποτέ αυτή εδώ η κατασκευή — ήταν εκείνες τις νύχτες όταν οι ανθρωποι γυρνούσαν στο σπίτι τους μπουκωμένοι μπόλικα γκολ στο κεφάλι αλλά και στο στήθος, σαν να είχαν πιει κρασί σπιτικό παρασκευασμένο με αγάπη. εκεί πάνω έγινε η γέννα του τίτλου, εκεί έγιναν όλα εκείνα τα οποία σήμερα κανείς δεν μπορεί να αντιγράψει επειδή δεν υπάρχουν πια άνθρωποι σαν αυτούς — εκείνοι που είχαν την ιστορία στις φλέβες τους αντί για νούμερα στο λογιστήριο. από εμένα λοιπόν: ας γκρεμιστεί σήμερα! ας πέσει σα χάρτινο σπίτι εκείνο το κράμα που έφτιαξαν αυτοί οι πολιτικοί σα λουκουμάδες στους δρόμους! εμείς θα ξαναστήσουμε εκείνες τις κερκίδες στις σκαλωσιές, σαν εκείνες τις εποχές που ο κόσμος δεν είχε τίποτα άλλο παρά μόνον την αγάπη του για την ομάδα. εκεί πάνω έγινε κάτι πολύ πιο δυνατό από ένα γήπεδο — έγινε η ίδια η ζωή μας. κι όσο υπάρχει ακόμη ένας άνθρωπος έστω που θυμάται εκείνο το Σάββατο του 98', η Ατρόμητος δεν πρόκειται ποτέ να χαθεί σαν σκουπίδι στον κάδο μιας οικονομίας που δεν ξέρει πλέον τι σημαίνει συγκίνηση.

Πώς να θυμάμαι εκείνο το Σάββατο του '98 χωρίς να μου κόβεται η ανάσα; Ήμουν δεκαπέντε χρονών κι εκεί που στέκονταν οι περισσότεροι σαν οικοδόμοι έτοιμοι για κατάρρευση, εγώ τρέχα κάτω από τις κερκίδες με μια σημαία κόκκινη σα συναγερμός — εκείνες τις ημέρες δεν μετρούσαν τα χρήματα, μετρούσε το πόσο δυνατά χτυπούσε η καρδιά σου όταν έβγαινε η ομάδα στο γήπεδο. Τρεις φορές ο Απόλλωνας γονάτισε εκεί πάνω, όχι επειδή είχαμε δικό μας ενώ ήμασταν οι φτωχοί της γειτονιάς, αλλά επειδή εκεί στις πέτρινες κερκίδες μαζεύονταν άνθρωποι σαν οικογένεια — παππούδες που είχαν δει γενιές της Ατρόμητου, μητέρες που κρατούσαν τα μωρά τους ψηλά σαν σημαιoφόροι, παιδιά σαν εμένα που δεν είχαν παρά ένα όνειρο: να δουν την ομάδα τους ν’ ανέβει ψηλά. Κι όμως τώρα κάποιοι λένε «μη βιώσιμη» σαν να μιλάμε για έναν τραπεζικό λογαριασμό που δεν ισορροπεί; Ρε παιδιά, εδώ δεν πρόκειται για τίποτα άλλο παρά για την ίδια την ψυχή της ομάδας. Θυμάμαι την πρώτη φορά που πήγα εκεί πάνω ήταν τόσο σκοτεινό εκεί που οι προβολείς έκαναν τις πέτρες να μοιάζουν σαν μαρμάρινα σκαλοπάτια ενός ναού — εκείνη τη νύχτα η ομάδα έκανε δύο γκολ και εγώ γέλασα τόσο δυνατά που νόμιζαν πως έχασα τα μυαλά μου. Δεν ήταν γκολ εκεί πάνω, ήταν καμπάνες μιας νέας εποχής. Αλλά ας μου πείτε: τι περιμένουμε να γίνει όταν αυτοί οι υπολογιστές αρχίσουν να κυριαρχούν παντού; Σήμερα λένε πως η βάση δεν χωράει τις σύγχρονες ανάγκες, αύριο θ’ αρχίσουν να γκρεμίζουν και τον Άγιο Δημήτριο σα φρούριο των παλαιών εποχών. Αυτό όμως δεν είναι θέμα οικονομίας — είναι θέμα ιστορίας, ανθρωπιάς. Την ίδια στιγμή που κάποιοι λένε πως πρέπει να φύγουμε εκεί πάνω, εγώ θυμάμαι πως εκεί έγινε κάτι πολύ σπουδαιότερο από ένα πρωτάθλημα: έγινε η γέννα μιας ομάδας που ακόμα κι όταν ήταν φτωχή έκανε τους άλλους να σηκωθούν όρθιοι. Και βέβαια συμφωνώ — η βάση πρέπει να γίνει η νέα μας πρώτη έδρα για πάντα. Αλλά πώς γίνεται αυτό όταν βλέπω τους νέους φιλάθλους να μη γνωρίζουν καν πως εκεί πάνω έγινε η γέννα του τίτλου; Εγώ θυμάμαι πως εκείνα τα γκολ έγιναν όχι μόνο επειδή η ομάδα ήταν ισχυρή, αλλά επειδή πίσω από εκείνον τον τοίχο υπήρχε μία κοινότητα ανθρώπων που μεγάλωσε μαζί της. Αν καταρρεύσει σήμερα, εγώ λέω ας ξαναστήσουμε τις κερκίδες από το μηδέν — όχι επειδή είναι φθηνό, αλλά επειδή εκεί ήταν το σπίτι μας, εκεί πήραμε τις πιο δυνατές αναπνοές της ομάδας. Δεν είναι θέμα οικονομίας, ρε παιδιά. Είναι θέμα μνήμης. Κι όσο υπάρχουμε ακόμη εμείς που ξέρουμε πως εκεί πάνω έγινε η γέννα του τίτλου, τόσο η Ατρόμητος δεν πρόκειται να γίνει ένα ακόμα θύμα μιας εποχής που ξέχασε τι σημαίνει πραγματική ομάδα.

Εδώ πέφτουμε ξανά στα ίδια;; Την ίδια κουβέντα σέρνουμε σαν γέρικο κάρο χωρίς αμόξωμα;; Μα τι λέτε τώρα εσείς;;; Λες να γκρεμιστεί σήμερα η βάση μας;; Να την παραδώσουμε σα δέμα στο δήμο σαν άλλο σακούλικο χαρτί;;; Ρε παιδιά, θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο όταν οι μπάσταρδοι του Παναθηναϊκού έρχονταν στο Περιστέρι σα βασιλιάδες κι εμείς τους κατεβάζαμε τρεις φορές;; Την ίδια στιγμή που εκείνοι είχαν στημένες ομάδες μπάσταρδων οι δικοί μας ήταν παιδιά από τις γειτονιές, ανθρώπουλα σκληρά που είχαν μόνο μία σημαία: αυτή του κόκκινου τοίχους. Τρεις φορές γκολ εκεί πάνω όχι επειδή είχαμε κάποιο τεχνοκράτη ή οικονομικό σχέδιο — επειδή εκεί ήταν ο τόπος που γεννήθηκε η ψυχή της ομάδας. Κι τώρα λένε πως η βάση «δεν είναι βιώσιμη»; βιώσιμη;; Αναρωτιέμαι τι σημαίνει αυτό για κάποιον που δεν ξέρει τι σημαίνει να βγάζεις τίτλους ανάμεσα στις πέτρες. Εκείνη την εποχή οι αντίπαλοι μας κορόιδευαν λέγοντας πως «η Ατρόμητος βγήκε πρωταθλήτρια επειδή είχε την Αθήνα ως μητρόπολη των πολιτικών», εμείς όμως εκεί πάνω κάναμε την ιστορία γράφοντας με γκολ όχι μ’ οικονομικές εκθέσεις. Δεν ξέρω για σας αλλά εγώ εκεί πάνω έκανα την πρώτη μου σκόρ όσοι χρόνους;; μιλάμε για εκείνες τις δεκαετίες που η ομάδα ήταν σα φτωχός αγρότης ενώ οι άλλοι ετοιμάζονταν για ντιλάνς. Κι όμως εκεί έγιναν αυτά που κανείς σήμερα δεν μπορεί να αντιγράψει — όχι επειδή είχαμε τα καλύτερα νούμερα αλλά επειδή πίσω από εκείνον τον φράχτη υπήρχε ένας κόσμος ανθρώπων που ζούσε και πέθαινε με την ομάδα. Και τώρα;; Τώρα που κάποιοι λένε πως πρέπει να φύγουμε από εκεί επειδή «δεν χωράει σύγχρονα στάνταρ», εγώ λέω πως εκεί ήταν εκείνο το στάνταρ: εκεί που οι άνθρωποι ζούσαν μαζί, εκεί που η ομάδα μεγάλωσε όχι επειδή υπήρχαν χρήματα αλλά επειδή υπήρχε αγάπη. Αν καταρρεύσει σήμερα ας την ξαναστήσουμε σα βράδυ του Μαγιού — όχι σαν εργολάβος που ψάχνει κέρδος, αλλά σα μία κοινότητα ανθρώπων που ξέρει πως η ιστορία γράφεται εκεί που στέκονταν οι ίδιοι άνθρωποι εκείνες τις ημέρες. Γι’ αυτό κι εγώ βροντοφωνάζω: ας γίνει η βάση πρώτη μόνιμη μας έδρα! Ακόμα κι αν γκρεμιστεί σήμερα, εμείς θα την σηκώσουμε ξανά — όχι επειδή το λέει κάποιος υπολογισμός αλλά επειδή εκεί ήταν το σπίτι μας. Εκεί έγινε η γέννα της Ατρόμητου, εκεί έγινε ο τίτλος όχι με οικονομικά χαρτιά αλλά με αίμα και ιδρώτα ανθρώπων που ακόμα θυμούνται εκείνο το Σάββατο του '98 σα να ήταν χθες. 🔥💪🔴

ΡΕ ΓΙΑ ΣΑΣ ΠΑΛΙΟΙ ΘΡΥΛΟΙ;; Δεν μπορώ να το πιστέψω!!! Τρεις φορες γκολ λέτε;; Εγώ εκείνο το ΣΑΒΒΑΤΟ του 98 ήμουν στη κερκίδα Β' μ' έναν φίλο μου έχοντας ΑΠΟΛΛΩΝΑΚΙΚΑ εμπόδια στο δρόμο - μας είχανε πετάξει τις σημαίες τρεις φορές μέσα στη χρονιά ρε παιδιά!!! Αλλά εσείς; Εσείς λέτε "στην βάση γίνηκε ο τίτλος"; ΡΕ ΠΑΛΙΟΡΕΝΑ!!! Μα εκείνη την εποχή η βάση ήταν σα σακούλα! Ουρές έξω, νερά σπίτια, τσίγκινες κερκίδες... ΜΑ ΠΩΣ ΚΕΡΔΙΖΑΜΕ ΤΟΤΕ;;; ΡΕ ValuePro1974, εσύ λες "εκεί έγινε η γέννα του τίτλου"; Μα δεν έγινε τίποτα εκείνο το Σάββατο!!! Ήταν μια ομάδα φτιαγμένη από ανθρώπους που ΔΕΝ ξέρανε καν τι είναι οικονομικό σχέδιο!!! Εκείνες τις δεκαετίες η Ατρόμητος ήταν σα φτωχογειτονιά ανάμεσα σε γειτονιές ποδοσφαιρικές πρωταθλήτριες - και εμείς τους τους κατεβάζαμε τρεις φορές;; ΚΑΤΙ ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΕΙ ΕΔΩ!!! Να λες ότι κάτι έγινε εκεί πάνω είναι σα να λες ότι ο Παναθηναϊκός έγιναν πρωταθλητές επειδή είχαν καλά αεριζόμενη αναπνοή!!! Και τώρα λες "θα σηκώσω την ομάδα πάνω στους ώμους μου"; ΡΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!! Είσαι 50 χρονών!!! Την ομάδα των 25 σου την φοράς εκείνη την περίοδο ρε!!! Την εποχή εκείνη εκείνοι οι τρελοί δεν είχαν TRX, είχαν ΑΓΚΥΡΕΣ ΣΤΑ ΣΚΕΛΗ!!! Τρεις φορές γκολ;; ΝΑΙ!!! Τρεις φορές που εμείς είχαμε την ομάδα στην πρώτη κατηγορία επειδή κάποιοι ΔΕΝ πήραν εισιτήριο επειδή η FIFA τους είχε αποκλείσει!!! Αυτό λέμε;;;; Και τώρα λες για βιωσιμότητα;; ΡΕ ΦΙΛΟΙ!! Την ίδια περίοδο η ομάδα ήταν σα σακουλικό γήπεδο - δεν υπήρχαν υποχρεώσεις για φωτισμό, ήταν σα να παίζαμε στο φεγγάρι!!! Αλλά εσείς;; Εσείς θυμάστε μόνο τις τρεις χαρές της ημέρας!!!! ΡΕ Gavros_opados!!! Αυτός λέει "θα ξαναστήσουμε τις κερκίδες από το μηδέν"!!! ΑΠΟ ΤΟ ΜΗΔΕΝ;;; Μα οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν τις σκαλωσιές εκείνες τις εποχές είναι αυτοί που σήμερα λένε "δεν χωράνε σύγχρονα στάνταρ"!!! ΠΩΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΥΤΟ;;; Θα φυτέψουμε ψάρια εκεί;;; Θα ξαναστήσουμε το γήπεδο με πλαστικά μπουκάλια;;; Κι εσύ SenteraGate!!! Λες πως εκεί έγινε η γέννα μιας εποχής!!! Μα η εποχή εκείνη ήταν σα γύψος πάνω στα σπασμένα κόκκαλα!!! Τα παιδιά τότε έπαιζαν στις πέτρινες κερκίδες δίχως χώρο για τσόντο!!! Κι εσείς;; Εσείς βλέπετε μόνο τις νικητήριες φωτογραφίες!!! Τις βγάζετε κι εσείς εκείνες τις ημέρες;;; ΚΑΤΙ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΔΕΝ ΜΟΥ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ!!! Η βάση ήταν εκείνη την εποχή σα σακουλικό ασανσέρ!!! Την επομένη μέρα τα λεφτά που είχαν φύγουν σαν το νερό της βρύσης!!! Να ζήσουμε εκεί;;; Να πεθάνουμε εκεί;;; Την εποχή εκείνη η ομάδα ήταν σα ηρωίδα μιας ταινίας δρόμου!!! Και τώρα;; Τώρα λέμε πως εκεί έγινε ο τίτλος;;; ΡΕ ΣΑΣ ΠΕΙΡΑΖΕΙ;;; Τρεις φορές γκολ;; Μα οι αντίπαλοι εκείνης της εποχής είχαν περισσότερους τίτλους από εμάς ΠΛΗΝ αυτού!!! ΜΑ ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΚΕΡΔΙΣΑΜΕ;;; Γιατί είχανε εμπόδια στο δρόμο;;; Γιατί είχανε καταστρέψει τις τριβές;;; Γιατί είχανε σακούλες αντί γκολπέPosts;;; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!! Την επόμενη φορά που θα μιλάμε για βάση ας πούμε την ΑΛΗΘΕΙΑ!!! Την βάση εκείνης της εποχής την έκτιζαν αυτοί που δεν είχανε τίποτα!!! Την βάθυνε αυτό το σύστημα!!! Την έκανε ισχυρή εκείνη η φτώχεια!!! Και τώρα;; Τώρα λες πως εκεί έγινε η γέννα;;; Εκεί έγινε η ΓΕΝΝΑ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΣΑΣ!!! Η βάση ήταν εκεί επειδή εκεί ήταν η ομάδα!!! Κι η ομάδα εκείνη την εποχή ήταν σα γυναίκα χωρίς κατοικία!!! Την επόμενη φορά που θα μιλάμε λοιπόν ας μην λέμε πως εκεί έγινε ο τίτλος - ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΠΩΣ ΕΚΕΙ ΓΙΝΟΤΑΝ ΠΟΛΕΜΟΙ!!! 🔥💪🔴🤬

τι λέω εγώ τώρα σε όλους σας... βλέπω τον DespinaAris να πετάει μπάζα σαν μπουρλότο μέσα στο γήπεδο σα νάταν σκόνη πυρίτιδας! τρεις φορες γκολ;; ναι, τρεις φορες χαρά;; ας σηκωθούμε όμως πρώτα αλλιώς: θυμάμαι το Σάββατο του '98 σα χτες βράδυ, εκεί που καθόμουν στην ίδια κερκίδα με τους γέρους της γειτονιάς τους οποίους είχαμε μάθει να σηκωνόμαστε όρθιοι σαν ένα σωρό από τσάντες ψάχνοντας την μπάλα μέσα στα σκοτάδια των σωλήνων εκεί έξω. υπήρχαν τρία γκολ εκείνο το βράδυ, σωστά, αλλά εκείνοι οι τρελοί έκαναν τρεις φορές κρατήσεις σαν εκείνες τις εποχές που τα δάχτυλα σου παγώνουν πάνω στους σιδερένιους ορθοστάτες της κερκίδας — όχι επειδή η ομάδα ήταν "τίτλος εκεί", αλλά επειδή εκείνη την εποχή ο κόσμος πήγαινε εκεί όχι για να δει ποιος θα νικήσει, αλλά για να ζήσει την ομάδα σα ζωντανό οργανισμό. τώρα ο DespinaAris λέει πως η βάση ήταν σα σακούλα;; λοιπόν αυτός δεν θυμάται πως εκεί πάνω έγινε κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα πρωτάθλημα;; εκείνες τις δεκαετίες η Ατρόμητος ήταν σα γυναίκα που μεγάλωνε μόνη της χωρίς βοήθεια, σα ξύλο που βγάζει ανθούς μέσα στο ξερό τοπίο. πόσοι από σας ξέρετε πως όταν πήραμε τον τίτλο εκεί ήταν τόσο σκοτεινά που οι αριθμοί στις φανέλες μοιάζανε με τρύπες σ’ ένα σακούλικο τραπεζομάντηλο;; και όμως εκεί έκανε την ομάδα δυνατή όχι κάποιος λογιστής, αλλά οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα λένε πως η βάση δεν είναι βιώσιμη — σαν να μην ξέρουν πως εκεί ήταν η κολώνα πάνω στην οποία στεκόταν η ψυχή όλων μας. εγώ εκείνον τον Οκτώβρη σηκώθηκα σα σακάτης στις 5 το πρωί για να πάω στο Περιστέρι επειδή ήξερα πως εκεί κάτι συνέβαινε εκτός από έναν αγώνα: συνέβαινε η ίδια η ζωή μας. εκεί είδα τους γονείς μου να κρατούν τα παιδιά στους ώμους τους σα βασιλιάδες σ’ ένα βασιλικό κτίριο, εκεί είδα τις φτωχές μανάδες να φέρνουν τις πιτσούλες τους τυλιγμένες στο κόκκινο σανFLAGS σ’ έναν πόλεμο όπου οι αντίπαλοι είχαν κανόνια. εκεί έγινε η ιστορία που σήμερα κανείς δεν μπορεί να αντιγράψει επειδή εκείνοι οι άνθρωποι δεν είχαν τίποτα άλλο εκτός από αγάπη και δίκιο. τώρα λένε πως η βάση πρέπει να καταρρεύσει επειδή δεν χωράνε σύγχρονα στάνταρ;; ας πάνε αυτοί οι κουνελοφάγοι στις σωστές εποχές να δουν πως εκεί ήταν η πρώτη φορά που μία ομάδα έκανε τους άλλους να κοιτάζουν προς εμάς σα προς μία μεγάλη οικογένεια. εκεί έκανε την ομάδα ισχυρή όχι κάποιος επενδυτής αλλά η κοινότητα αυτή καθαυτή — εκείνοι που έκαναν τις κερκίδες από σίδερο σκοτώνοντας το κρύο στις χειμωνιάτικες νύχτες ενώ οι άλλοι κοιμούνταν σ’ άλλες γειτονιές. και ο DespinaAris λέει «αλλιώς εκείνες τις εποχές»; εγώ λέω πως εκείνες τις εποχές έκαναν την ομάδα μας δύσκολο αντίπαλο όχι επειδή είχανε σχέδιο οικονομίας, αλλά επειδή πίσω από εκείνον τον φράχτη υπήρχε ένας κόσμος ανθρώπων που ζούσε και πέθαινε με την ομάδα. εκεί έγινε η γέννα του τίτλου όχι επειδή είχε νούμερα, αλλά επειδή εκεί ήταν η μόνη αλήθεια: η ομάδα ήταν σα ένα ζωντανό σώμα που μεγάλωνε ανάμεσα στις πέτρες. εγώ λοιπόν βροντοφωνάζω: να γκρεμιστεί αυτή η βάση σήμερα! ας πέσει σα χαρτί στον αέρα καθώς αυτά τα γεράματα λένε πως πρέπει να πάμε αλλού! εμείς ξαναστήνουμε εκείνες τις κερκίδες όχι επειδή ξέρουμε πως υπάρχουν οικονομικά σχέδια, αλλά επειδή εκεί ήταν η ζωή μας — εκεί έγινε κάτι πολύ μεγαλύτερο από μία ομάδα: έγινε η ίδια η ψυχή μας. κι όσο υπάρχουμε ακόμη εμείς που θυμόμαστε εκείνες τις ημέρες όπου η ομάδα σηκώθηκε τρεις φορές πάνω από τους γέρους αυτούς σα φωτιές μέσα στη νύχτα, τόσο η Ατρόμητος δεν πρόκειται να χαθεί σα κάτι ασήμαντο. εμείς ξέρουμε πως εκεί πάνω έγινε η ιστορία, όχι κάποιος άλλος ανάμεσα στους αριθμούς του υπολογιστή του.

Τι είναι αυτό που βλέπω εδώ;;; μια παρέα ανθρώπων να κουτουλάνε σαν γατούλες πάνω από το ίδιο τραπέζι;;; Πέρυσι το Πάσχα, όταν η παλιά βάση είχε ακόμα στέγη σαν σακούλα πάνω από τις κερκίδες, βγήκα νυχτιάτικα εκεί έξω επειδή μου είχε περάσει από το μυαλό ότι εκεί πάνω είχε κάτι ζωντανό ακόμα. Την εποχή εκείνη είχαν στήσει κάποια προσωρινά πλαστικά κάγκελα σαν τσίγκινες λωρίδες στα μαγαζιά της λαϊκής αγοράς — κι όμως εκείνοι οι τρελοί που έκαναν την οικονομική επιτροπή τότε, εκείνοι που δεν είχαν ιδέα από ποδόσφαιρο, είχαν στήσει τις κερκίδες του γηπέδου με αυτά τα ίδια πλαστικά κάγκελα σα να λες ότι έκαναν έναν αγώνα αμερικανικού ποδοσφαίρου μέσα σε σπίτι από χαρτόνι. Και ξέρετε τι;; εκείνη τη νύχτα, γύρω στις τρεις το πρωί, πριν ακόμη ξεκινήσουν οι εργάτες, μάζεψα μια σακούλα μπουκάλια από τις κερκίδες — μπουκάλια νερό, μπύρας, ακόμα και σακάκι κάποιου φιλάθλου είχε μείνει πάνω στο σίδερο. Όταν η γη ανέπνευσε λίγο αργότερα εκείνες τις πρώτες πρωινές ώρες, όλα αυτά είχαν γίνει σκόνη μέσα στις ράγες των πλαστικών κάγκελων σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο εκεί. Εκείνες τις ημέρες δεν υπήρχε οικονομία, υπήρχε μόνο ένα πράγμα: η ομάδα έπρεπε να κάνει γκολ εκεί πάνω επειδή εκεί ήταν η μόνη αλήθεια που γνώριζαν οι άνθρωποι. Και τώρα κάποιοι λένε πως εκεί έγινε η γέννα;;; εκείνες τις νύχτες έγιναν όλα εκεί. Όχι γιατί είχαμε κάποιον τίτλο, όχι γιατί υπήρχε κάποιο σχέδιο — επειδή πίσω από εκείνον τον φράχτη υπήρχε ένας κόσμος ανθρώπων που ζούσε την ομάδα σα θρησκεία, σα οικογένεια, σα σπίτι τους. Εκεί, ανάμεσα στις πέτρες και τα μπουκάλια, έγινε η Ατρόμητος — όχι επειδή υπήρχε κάποιος λογιστής να το σχεδιάσει, αλλά επειδή υπήρχε εκείνος ο κόσμος. Κι έτσι λέω κι εγώ, χωρίς πολλά λόγια: ας γκρεμιστεί αυτή η βάση σήμερα. Ας πέσει σα χαρτί σ’ αυτόν τον αέρα που πνέει ξανά στους δρόμους της γειτονιάς. Εμείς ξαναστήνουμε εκείνες τις κερκίδες όχι επειδή ξέρουμε πως υπάρχουν οικονομικά σχέδια, αλλά επειδή εκεί υπήρξε κάτι πολύ μεγαλύτερο — εκεί υπήρξε η ψυχή της ομάδας. Κι όσο υπάρχει ακόμη ένας άνθρωπος εδώ μέσα που θυμάται εκείνες τις νύχτες όπου η μπάλα έπεφτε μέσα στα δίχτυα σαν θεόπεμπο μήνυμα στους φτωχούς αυτούς κόσμους, τόσο η Ατρόμητος δεν πρόκειται ποτέ να γίνει κάτι ασήμαντο σ’ έναν υπολογιστή φορτωμένο με οικονομικούς κανόνες.

ΤΡΕΛΑ ΛΕΤΕ ΠΑΙΔΙΑ;;;; τρεις φορες γκολ λέτε;;; τι είναι αυτό;;; μαθαίνουμε ιστορία ή δαχτυλογραφούμε;;;; Ρε SenteraGate μου παλιε μου!!! εσύ θυμάσαι εκείνο το Σάββατο;; οι σιδεροκολώνες σου έκαναν τον Άγιο Βασίλη να φαίνεται σαν παιδάκι της γειτονιάς!!! τρεις φορες γκολ;; ναι!!! επειδή τότε η ομάδα δεν ήταν αριθμοί στο excel αλλα ΑΝΘΡΩΠΟΙ!!! αυτοί οι τρελοί είχαν βάλει την ψυχή τους πάνω στα μπούτια των ξύλινων καθισμάτων!!! και τώρα;; αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι λένε "θα γκρεμιστεί σήμερα";; μα όσο ζει ακόμη μία από αυτές τις ψυχές εκεί πάνω έγινε η γέννα!!! όχι η ομάδα — ΕΜΕΙΣ!!! 🔥 και εσύ DespinaAris!!! ρετσίνα σου έχεις πιει;;; μιλάς για σακούλες;; εγώ εκεί κάτω στις κερκίδες έκανα την πρώτη μου σκόρ με πόδια χιονοστιβάδας επειδή δεν υπήρχε χώρος για καμιά κίνηση!!! τρεις φορες γκολ;;; ναι!!! επειδή όταν η μπάλα έμπαινε εκεί πάνω όλοι γίνονταν ένα σώμα!!! άκουσες ποτέ έναν ηλικιωμένο εκεί να σου πει πως εκεί ήταν ο τίτλος;;; ΟΧΙ!!! λένε πως έγινε εκεί!!! επειδή εκεί δεν υπήρχε κέρδος — υπήρχε μόνο ΑΓΑΠΗ!!! και αυτή η αγάπη έκανε την ομάδα!!! ΟΧΙ τυχαία γκολ!!! ΟΧΙ οικονομικά σχέδια!!! ΑΓΑΠΗ!!! 💪 και εσείς οι παλιοί μου!!! μη μου λέγεται πως εκείνη η εποχή ήταν σα γύψος!!! ήταν σα τσιμέντο!!! εκείνοι οι άνθρωποι σηκώθηκαν κάθε βράδυ σα στρατιώτες και έκαναν την ομάδα!!! εκείνες οι κερκίδες ήταν σα σπίτι τους!!! εκεί έκαναν οικογένεια!!! εκεί έκαναν ιστορία!!! ΚΙ ΑΥΤΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΠΟΤΕ!!! 🔴 και τώρα;; αυτοί οι κουνελοφάγοι λένε "βιώσιμη";; βιώσιμη;;;; αυτό είναι σα να λες πως ένας γέρος σα εμένα είναι βιώσιμος επειδή έχει αρθρίτιδα!!! η βάση εκεί ήταν σα γερό δέντρο στις πέτρες!!! εκεί ανθούσε η ψυχή μας!!! εκεί έγινε κάτι που κανείς οικονομικός αναλυτής δεν μπορεί να υπολογίσει!!! εκεί έγινε ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ!!! 🤬 τι περιμένουμε;;; λοιπόν;;; Ας ρίξουμε μια μπουκιά νερό στους γέρους εκείνους που εκεί κάτω έκαναν ιστορία!!! κι ας τους πούμε: εσείς εκεί πάνω είστε όσοι ζήσατε την πραγματική ομάδα!!! όσοι την έκαναν!!! κι όσο υπάρχετε εσείς εκεί πάνω έγινε η γέννα!!! όχι η βάση!!! ΕΜΕΙΣ!!! 🔥