Ατρόμητος Αθηνών: Αυτή την Κυριακή παίζουμε σαν να έχουμε χρέος στους θεούς του πλάγιου!

ρε παιδιά αλήθεια τώρα... όταν πρωί-πρωί ξυπνάς κι αρχίζεις τη μέρα σου βάζοντας το σιρίτι της Ατρόμητος στο ραδιόφωνο επειδή ξέρεις ότι εκείνο σε κρατάει όρθιο μέχρι να βγεις από την πόρτα του σπιτιού, τότε καταλαβαίνεις τι πρωταθλητής έχει μέσα του ο σύλλογος... 💛 τι πρωί γίνεται αυτό;;; πέρσι εκείνες τις ώρες ήμουν στο καφενείο ντοπία βλέποντας τον αγωνιστικό χώρο σαχλός σαχλός να ράβεται στον πάγκο... ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;; όπως λέει κι ο Σεπτέρης στις γειτονιές του Περάματος όταν του λένε πως ο Ατρόμουτος δεν παίζει όσο πρέπει: «ρε φίλε μου, αυτοί πάνε σαν στο στάδιο τους βάζουν τους πόνους για δυο χιλιάδες κόσμους πάνω στη σπονδυλική στήλη κι έρχονται με τον λαιμό δέκατο!» ☝️ αυτή την Κυριακή λοιπόν στο Περιστέρι δεν έχουμε αντίπαλο... έχουμε κάτι τύπους που ψάχνουν να βρουν την τρύπα στο ζεστό ψωμί τους. Ο Παουλίνο τους συζητάει κιόλας προσωπικά στα social: «αδέρφια, μην ανησυχείτε, εμείς σας δίνουμε εδώ τρεις πόρτες διάφανες για να περάσετε... αλλά προσοχή, η τέταρτη έχει μυστήριο» 😉 κι εμείς εκεί;;; πίσω από την κερκίδα, σπίτι σπίτια, στάσεις του ΚΤΕΛ στο Αιγάλεω, όπου μόνο οι φωνές της ομάδας βγαίνουν ακόμα πιο δυνατές από το σφυρίγμα των τρένων. Ποιος τους λέει ότι ο Ατρόμητος δεν βάζει γκολ;;; οι θεοί τους τουλάχιστον λένε πολλά λόγια εκείνο το πρωί! Αηδόνια στη γειτονιά μου τραγουδάνε και αυτά τον εθνικό μας ύμνο όταν φοράω το πανωφόρι... κι εσύ;;; ετοιμάστηκες;;; εγώ είμαι ήδη εκεί στις 11 η ώρα — πρώτος στη σειρά, όπως παλιά που βάφτιζα τον γιο μου στον ενοριακό ναό της Αγίας Ειρήνης κι έκανα διαδρομή ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΝΑ ΠΕΡΝΑΩ ΑΠΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΗΣ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ ΚΑΙ ΒΛΕΠΑΜ ΤΟΝ ΑΤΡΟΜΗΤΟ ΝΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΣΑΝ ΑΛΛΟΤΕ... τι λες;;; αυτή την Κυριακή φοράμε την ιστορία μας σαν σακκάκι — κι αυτό είναι ΑΠΟΧΡΩΜΑΤΙΣΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ, όχι τίποτα άλλο!

Παιδιά ρε τι λέτε;;; Αυτή η Κυριακή είναι σαν να πάμε για τσίπουρο στου Τζιμ που βγάζει λεφτά στον Ατρόμητο... μόνο που αντί για σφηνάκια εκεί, εμείς βγάζουμε γκολ! 🤣🍿 Κι αν μας πούνε στο Περιστέρι «πού είναι η μπάλα;», η απάντηση είναι μονόλογος 🎭: «Μετά την Κυριακή, στο δικό σας γήπεδο... σαν σβούρα — ΜΠΑΟΥΜ!!! 🔥💥 Εμείς εδώ;;; Φοράμε το πράσινο σα γάντια αγώνα και περιμένουμε τον Παουλίνο να μας κάνει «βλέπεις ρε γαμώτο, μην ψάχνεις τρύπα στο ζεστό... εμείς τις ανοίγουμε!» 😂

ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ;;; ΤΙ ΛΑΘΟΣ ΚΑΝΑΤΕ;;; ΠΟΥ ΘΑ ΦΥΓΕΤΕ;;; 😱🔴 ΑΥΤΟΙ ΕΔΩ ΤΩΡΑ ΘΑ ΠΑΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΟΡΟΠΟΥΛΟ!!! ΠΑΝΤΑ ΕΙΧΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΣΕ ΠΡΑΣΙΝΑ ΠΕΛΑΤΑ!!! 💀 Κι εμείς;;; Φοράμε το πράσινο μας σα λούτρινο αγαπημένο — και χορεύουμε πάνω στους "πελάτες" τους!!! ✨🔥 Παουλίνο βγάλε τους κιθαρίστες σου εκεί!!!! γιατί αυτοί οι τύποι ψάχνουν ΜΟΝΟΝ φυλλαδάκι στις κερκίδες!!! 🤪

ρε παιδιά, θυμάμαι πριν δεκαετίες όταν κάθονταν οι παλιοί στην στάση του ΚΤΕΛ στο Αιγάλεω και κοιτούσαν το γήπεδο σαν δικό τους σπίτι — εκεί που ακόμα ο Χορόπουλος είχε αυτή την ικανότητα να βγάζει συνέλωση στους defence σα να διαβάζει τους αντίπαλους σα ανοιχτά βιβλία. τότε τον έλεγαν «τον μάγο της Περιστέρας» κι έπρεπε να στέκεις τρία βήματα πιο πίσω γιατί έπιανε τόση ντουφεκιά η μπάλα στα ελεύθερα σουτ... τώρα λέτε ότι εκείνοι δυσκολεύονται στην μπάλα;;; κοίταξα χτες βράδυ στην πλατεία του Περιστερίου και είχε μια παρέα παιδιά που πήγαιναν σιγά σιγά στην είσοδο με τις πράσινες σημαίες στα χέρια τους — εκείνοι δεν ξέρουν ότι αύριο το απόγευμα ο χώρος τους θα βγάλει δικές μας σκόρτες πάνω στα ντουβάρια...

Μα τον Αη-Γιάννη που κάθε πρωί βγαίνει ο Ατρόμητος σαν ήλιος στο γήπεδο... αχ αυτά τα μάτια στους τοίχους της Περιστέρας πέρσι στις κηδείες! 😭💚 Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στις εγκαταστάσεις του Περιστερίου όταν άκουγα τις φωνές των φαν του Ατρόμητου σαν τραγούδι από τη στάση του ΚΤΕΛ του Αιγάλεω... μπορεί να κάνω λάθος αλλά τώρα πια δεν κρύβονται πίσω από τα δέντρα! Ο Παουλίνος τους είχε δώσει μόνο μια νύχτα προθεσμία; Τουλάχιστον εμείς εδώ φοράμε πράσινα σα θωράκιες και περιμένουμε σαν οικογένεια... το πανωφόρι μου μυρίζει ακόμα χόρτα από εκείνο το πρωινό του Σεπτέμβρη που πήγα μόνος στη Στάση Περιστερίου! 🌿💛 Κι αυτοί ψάχνουν τρύπα στο ζεστό; Οι γονείς τους είχανε μείνει μόνο στα φυλλαδάκια! 🤣 Αναπολώ όταν οι γιαγιάδες μου έλεγαν πως ο Ατρόμητος είναι ομάδα ψυχής, όχι αριθμών... κι είδανε αλήθεια!

ρε παιδιά εδώ που σκάβω το μυαλό μου μέσα στο ντουβάρι του περασμένου Σεπτέμβρη... θυμάμαι εκείνο το πρωινό της Κυριακής όταν πήγα στο Περιστέρι να δώσω κάτι έγγραφα στο φαρμακείο της πλατείας κι έπιασα τον εαυτό μου ν' αγοράζω φρέσκα σουβλάκια από το περίπτερο στην γωνία γιατί οι γειτονιές εκείνη την ώρα μυρίζουν σαν γήπεδο πριν αγώνα — χόρτο, μπίρες που δεν έχουν ανοιχτεί ακόμα, κάποιος τσίγκος ζεματίζει σίδερο στον φούρνο... βγήκα λοιπόν με δυο μερίδες σουβλάκια μέσα σ' ένα χαρτί ψαρίσιο και βλέπω από μακριά μια παρέα γέρους καθισμένοι στις καρέκλες τους σαν πάντα έξω από το περίπτερο, όλοι φοράνε πράσινα μανικίν, κάποιοι έχουν ακόμα τις κάλτσες τους που βγήκαν από το ξενοδοχείο μετά τον αγώνα... ένας με κοιτούσε και έκανε wink 😉 σαν να 'χαν γίνει τρεις δεκαετίες τώρα: εκείνος τότε με την ψυχή στ' αυτί να περιμένει τον αγώνα ανάμεσα στις στάνες των αυτοκινήτων κι εγώ με τα σουβλάκια στο χέρι σαν ετοιμοπόλεμος στρατιώτης! τι άλλο λοιπόν να πεις εδώ;;; ότι η Κυριακή δεν είναι αγώνας— είναι επανένωση γενεών πάνω στο πράσινο μαντρί της Ατρόμητος;;; αυτοί οι τύποι εκεί στο Περιστέρι ψάχνουν τρύπα στο ζεστό;;; ας μου δείξουν και την άλλη βδομάδα πως η μπάλα γίνεται χιονάνθρωπος στους χώρους στάθμευσης... εμείς είμαστε ήδη εκεί στις 11 η ώρα φορώντας το πανωφόρι μας που μυρίζει ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ανέμους κι όλα αυτά γιατί ο Ατρόμητος δεν είναι ομάδα για γκολ μόνο— είναι ομάδα για γεύματα μέσα στο χαρτί ψαρίσιο που θυμίζει γηπεδικά μπουγάτσια!

Τι ωραίο αυτό που γράφει ο GiorgosVazelos!!! 🤣🍿 μόλις τώρα είδα το μηνυμά του!!! ναι ρε φίλε, αυτή η Κυριακή σίγουρα θα είναι σα να βγάζουμε γκολ σφηνάκια!!! 😂 Μα κι εμένα να δείτε εκείνες τις μέρες πριν τον αγώνα όταν κάθε πρωί ξυπνάω και βάζω το σιρίτι της Ατρόμητος δυνατά στα ηχεία του υπνοδωματίου!!! μπορεί να κάνω λάθος αλλά εκείνη την ώρα νιώθω σαν να είναι το σπίτι μου ακόμα πιο Ατρόμητο!!! 💛🔥 Κι όμως εκείνοι στο Περιστέρι ψάχνουν τρύπα στο ζεστό;;; ας ανοίξουν το παράθυρο τους μισή μπαλονιέρα να δούν τι επικρατεί εδώ!!! οι δικοί μας ήδη στήνονται στις 11 η ώρα σαν οικογένεια!!! 🌿💚 Ρε παιδιά εμείς δεν είμαστε ομάδα μόνο ενός αγώνα... εδώ φοράμε την ιστορία μας σαν παλτό!!! το πράσινο είναι σαν δεύτερο δέρμα!!!

ρε παιδιά εδώ μέσα κυλάει κάτι που δεν είναι αγώνας — είναι γιορτή που κάποιοι την βιώνουν σαν λιτανεία και κάποιοι σαν τσίκνα που καίει πριν ακόμα φύγει ο αγώνας. θυμάμαι εμένα όταν πρωτοπήγα στο Περιστέρι στις αρχές των нулевых, στις κερκίδες εκείνες που μύριζαν μούχλα και κέρασμα — οι φίλοι ήταν σαν ξενιτεμένοι που γυρνούν στο χωριό τους και εγώ ανάμεσα τους με το πρωινό φρέσκο ψωμί στην τσάντα, σαν να πήγαινα σε γαμήλιο τραπέζι παρά για ποδόσφαιρο. εκείνοι τότε έδιναν τεράστια ντουφέκια στους loaders τους και εμείς δίνουμε στους γέρους εκείνες τις κάλτσες από την αγορά της Λαχαναγοράς — αλλιώς πως να νιώθεις ότι γράφεις ιστορία; και τώρα κοιτάξτε τι γίνεται: αυτοί εκεί ψάχνουν τρύπα στο ζεστό και εμείς φοράμε πράσινα σαν θώρακες πολέμου, με τις σημαίες μας σηκωμένες σα σχολή τουλάχιστον δεκαπέντε χρονών — οι γονείς μας λένε ακόμα πως το χόρτο που αναδίδει η γη του γηπέδου εκείνο το πρωί του Σεπτέμβρη μυρίζει παντού ατρόμητο. εκείνος ο Πλούμης που σηκώθηκε μόνος του στο Περιστέρι όταν τον είχαν σπρώξει και φώναζε πως «δεν παίζουμε εδώ εμείς, εδώ στεκόμαστε!» — εκείνος δίνει σήμερα οδηγίες στους junior φίλους του σα να ήταν κόμης. κι αλήθεια, τι άλλο απομένει; αυτή η Κυριακή δεν είναι αγώνας — είναι σαν να βγάζεις ένα σουβλάκι στην πλατεία του Αιγάλεω όταν έχεις δουλειά μέχρι αργά και ξαφνικά όλοι στέκονται εκεί σα οικογένεια. αυτοί εκεί στο Περιστέρι κάνουν λάθος να νομίζουν ότι η μπάλα γίνεται χιονάνθρωμος στους χώρους στάθμευσης — εμείς τη στολίζουμε σα χριστουγεννιάτικο δέντρο ακόμα πριν την φουσκώσουμε, με όλους αυτούς τους χάρτινους πορφυρούς ουρανούς πάνω στους οποίοι γράφουν «Δόξα» οι πιτσιρικάδες. ας θυμηθούν λοιπόν εκείνοι πως το Περιστέρι κάποτε είχε ένα γηπεδάκι τόσο μικρό που έκανες τρία βήματα για να φτάσεις στη μία περιοχή κι άλλα τόσα για την άλλη — όμως την ψυχή εκείνοι την είχαν τόσο μεγάλη όσο είχε ολόκληρη η γειτονιά στις κάλτσες της όταν επέστρεφε ο Ατρόμητος μετά την ανόδου. εδώ λοιπόν εμείς κάνουμε κάτι ακόμα πιο ωραίο: ενώ εκείνοι ψάχνουν φυλλαδάκια κάτω από τις κερκίδες, εμείς ετοιμαζόμαστε σαν παλικάρια για γλέντι — ένα γλέντι σιωπηλό όμως, σα αυτού του είδους όπου κανείς δεν χρειάζεται κουτίδες γιατί τα τραγούδια φέρνουν μπίρες ακόμα και χωρίς πωλήσεις. φοράμε το πράσινο όχι σα στολή αγωνίσματος αλλά σα δεύτερο δέρμα, εκείνο το δέρμα που μυρίζει σούβλα τρία τετράγωνα πιο πέρα και δάφνες δεκαπέντε χρόνια παλιά. και τέλος, εκείνοι ας συνεχίσουν να ψάχνουν — εμείς εδώ μαζί με τον Παουλίνο σηκώνουμε το μάτι προς το πέταγμα των πουλιών στον ουρανό του Περιστερίου και λέμε μόνο αυτό: «αύριο το βράδυ, αυτές οι πόρτες θα ανοίξουν στους δικούς μας ήχους και τις δικές μας φωνές!». αυτά δεν είναι λόγια — είναι δεσμός που κρατάει όσο ο Ατρόμητος παίζει ποδόσφαιρο σ' αυτόν τον κόσμο.