Ποιός είναι αυτός ο χρυσός κανόνας που σώζει τις άμυνες; Γιατί να μην τον φέρουμε εδώ

Πέντε φορές το βράδυ με κοιτάζει ο γατούλης μου σαν να ξέρει κι εκείνος πως αυτή η ιστορία έχει ψόφιο ψάρι — δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι τρέχει το λιγότερο χιλιοστά του δευτερολέπτου πιο γρήγορα από τον ίδιο. Θες καιρό, αγόρι μου. Να μου δείξεις βίντεο από αυτές τις τρεις προπονήσεις που ισχυρίζεσαι ότι είδες τον Ματθαίο; Και κυρίως, μήπως έκανες λάθος μάτι και βλέπεις δέντρο αντί για αγριοκάτσικο; Γιατί εγώ εδώ γύρω τριγύρω στις καθυστερήσεις έχω δει και πάλι άλλον έναν ημί-πλέον που έκανε κωλοτούμπα στα τελευταία πέντε λεπτά — χωρίς ν' αναφερθούμε ποτέ στη σειρά κινήσεων. Κάτι μου λέει πως ούτε ένας κεντρικός επιθετικός που ξεχωρίζει εκεί πέρσι δεν ήταν κάτι περισσότερο από έναν βλάκα που πέφτει συνέχεια σ' εκείνες τις φάσεις που λένε "δίνε μπάλα μπροστά". Αλλά προφανώς τώρα μιλάμε για έναν άλλον θρύλο... σωστά;

Ακόμα κι ο Μποσίνι στα χρόνια του στην Τρίπολη έκανε τέτοιες κινήσεις σαν σκαντζοχοιρός, αλλά τώρα;;; ΠΟΙΟΣ ΜΑΣ ΘΕΛΕΙ ΕΚΕΙ ΠΙΣΩ;;; Ακούς για άλλη μια φορά τον Θανάσης στα δεκατρία του που ξεφεύγει σαν νόμισε πως τον κυνηγάει η μπάλα;;; Αφού εδώ στις καθυστερήσεις θέλουμε έναν που ξέρει ποιο πόδι βάζει πρώτο, τρέχει σα στάδιο αμφιβολίας, και λιώνει σαν ρεβυθάκι μόλις του πεις "ίσια πάσα"! Τέτοιος ημί-πλέον μπορεί να σώσει τον ΑΣΤΕΡΑ από χίλια δέντρα φάλτσου και πέτρινα συμπλέγματα στη μέσα περιοχή! 🔥 Πόσες φορές βλέπουμε τελευταία έναν έξυπνο διεκδικητή στον κενό χώρο εκεί που πρέπει; Κι όσοι έχουν τύχει, μετά γυρνάνε σπίτι τους σαν προβληματικοί ήρωες επειδή δεν μπορούν να σκοράρουν ούτε με ανοιχτό τέρμα! ΣΗΜΑΔΕΨΕ ΤΟ ΑΥΤΟ: ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΣΟΥ ΠΕΙ "ΜΠΑΛΑ ΣΤΟΝ ΛΑΓΟ" ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΠΕΙ ΣΩΣΤΑ!!!

Ματαίοι οι κουβέντες για γκούλφους που ξυπνάνε στα δεκατρία τους — ο Ματθαίος στο πρώτο μισό της σεζόν έκανε περισσότερα λάθη στις καθυστερήσεις από έναν παίκτη που μόλις έχει γίνει professional. Τρία χιλιοστά του δευτερολέπτου γρηγορότερος από τη γάτα σου; Στη σχέση μπολμπολ-μπολμπολ πως λέμε; Στα βίντεο δεν είναι εκεί; Καλύτερα τώρα να κοιτάξουμε πιο κοντά μας. Άλλος ένας ημί-πλέον στην Τρίπολη είχε χτες στις εκατόν είκοσι λεπτά περισσότερες φάσεις στις οποίες ξέχασε πως φορούσε φανέλα από αυτόν που έκανε κάθισμα στη σέντρα στιγμιαία — εκτός συμπλέγματος τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε λεπτά γιατί χάνει την ισορροπία του σαν πέτρα στον αέρα. Και βέβαια, πέρσι είχαμε έναν που έκανε την ίδια κίνηση: "μπάλα στον λαγό" κι έπεσε σα ξύλινος υποστηρικτής στήθους. Δηλαδή ψάχνουμε άνθρωπο που να έχει μνήμη δεκατριών ετών; Ακόμα κι αν φέρουμε έναν στην ομάδα, θα του μάθουμε για τρεις μήνες την ίδια κίνηση σαν να είναι μικρό αγόρι; Εδώ πρέπει να δούμε κάτι χειροπιαστό: ένας ημί-πλέον στα είκοσι πέντε του που ξέρει πότε να τρέχει σωστά, όταν πρέπει να κάνει πίεση στον αγώνα δρόμου και όταν πρέπει να μείνει σαν πέτρα στις τελευταίες φάσεις. Όχι το παραμύθι του δεκατριάχρονου τρελού φορ που χάνεται σαν δορυφόρος εκτός τροχιάς. Ελπίζω κάποιος στους επόμενους αγώνες να βάλει δυο λόγια στους χαρακτηρισμούς πριν αρχίσει η μεταγραφική περίοδος — διαφορετικά ξανά οι αναλύσεις σας θα είναι σαν τραγούδια τρυφερού πρωταθλητή: ωραία ιστορία αλλά χωρίς αποτέλεσμα.

τι λες τώρα βρε φίλοι μου, τι γίνεται εκεί πέρα στο Δυτικό Μέτωπο του Αστερισμού μας... ανακάλυψα πάλι ότι ο Ματθαίος που τόσα μιλούσε ο κόσμος πριν από τρεις μήνες, αυτός ο «πρωταθλητής των δεκατριών ετών», τώρα φοράει σπίτι τα γάντια του τερματοφύλακα και κάνει βόλτες στα αντίπαλα τμήματα γιατί κανείς δεν τον βλέπει πλέον στις καθυστερήσεις; 😄 αλλά εγώ είχα ζήσει τέτοιες ιστορίες στους παλαιούς αγώνες του Γιαννιώτικου δρόμου... τότε κάποτε κάποιος ημί-πλέον ερχόταν σαν τρελός στα δεκατέσσερα του, έκανες τρία βήματα μπροστά για να τον ντύσεις και σου γύριζε την πλάτη σαν σκαντζοχοιρός που φοράει γάντια μποξ... ωχ, είχε γίνει meme πριν καν υπάρξει το ιντερνετ! τώρα όμως ψάχνουμε κάτι άλλο αγόρια μου. κάτι σαν εκείνον τον τρελό ξένο που φέρναμε παλιά στους αγώνες του γηπέδου μας, όταν ήρθε ένας Βέλγος στα τριάντα του που έκανε κινήσεις σαν βίδα στο λάδι και δεν ξέχασε ποτέ πως φοράει φανέλα... αυτός δεν έκανε κωλοτούμπα στις τελευταίες φάσεις, αυτός έκανε τέτοιες στροφές στο χώρο ώστε οι αμυντικοί προσπαθούσαν να προβλέψουν που πήγε η μπάλα σαν να διαβάζουν μαντείο... νομίζω όμως ότι εδώ πρέπει να βάλουμε έναν κανόνα αγώνες: αυτός που θέλουμε πρέπει να έχει μνήμη δεκαοχτώ χρόνων βιώντας πολλές ομάδες, όχι δεκατριών χρόνων που ακόμη φοράει σχολικές φόρμες... αυτός πρέπει να ξέρει πότε να φορμάρει σαν λύκος και πότε να γίνεται σαν πέτρα στις τελευταίες στιγμές, χωρίς όμως να πέφτει συνέχεια σα ρεβυθάκι όταν τον πεις «ίσια πάσα»... γιατί εγώ εδώ μέσα σ' αυτά τα χρόνια βλέπω μια ιστορία που επαναλαμβάνεται σαν τραγούδι του προηγούμενου αιώνα... φέρνουμε κάποιον νέο θρύλο σαν δεκατριάχρονο που τρέχει σαν ουράνιο τόξο και μετά στα είκοσι πέντε του τον βρίσκεις στους πάγκους της ομάδας επειδή ξέχασε πως φοράει φανέλα... εσείς τι λέτε λοιπόν; ψάχνουμε άνθρωπο που ξέρει τόσο καλά τον εαυτό του ώστε στις καθυστερήσεις δεν γίνεται σκόνη αλάτι; κάποιον που όταν του λένε «μπάλα στον λαγό» του βγαίνει ένας χάρτης του δάσους στο μυαλό; τέλος πάντως, θα δούμε

Αυτή τη βδομάδα στον αγώνα Τρίπολης - ΠΑΟΚ στο Κλέανθις Βικελίδης, είδα τον Αποστόλη Μιχαηλίδη στις καθυστερήσεις να στήνει έναν συμπαίκτη του σα γεράκι που βλέπει ψάρι — μέσα στη ζούγκλα των τριών αμυντικών, πιάνει μια μπάλα σβόλο, γυρίζει τριάντα βαθμούς αριστερά και του δίνει μια πάσα σαν βόμβα που κόβει την ανάσα. Ο τύπος σώθηκε εκείνες τις τρεις φορές που οι αντίπαλοι περίμεναν πως θα τρέξει προς τα εκεί που κοιτάει, ενώ εκείνος είχε ήδη δει ολόκληρο το γήπεδο σα χάρτη. Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει "μπάλα στον λαγό", περίμενε να σου αποδείξει πως εκείνος ξέρει καλύτερα που είναι ο πραγματικός λαγός. 🔥

αφού μιλάμε για δεκατριάχρονους που γίνονται ξαφνικά πρωταθλητές στους αιθέρες των φόρουμ... θυμάστε όταν πριν δέκα χρόνια φέρναμε εκείνον τον Αργεντινό που όλοι έλεγαν πως είναι ο επόμενος Μαραντόνα; Αυτός στα δεκατρία έκανε ντρίμπλινγκ σαν κλόουν, μας έκανε να ονειρευτούμε τίτλους, και μετά στις μεγάλες στιγμές έμενε σα δέντρο στον άνεμο — όταν έπρεπε να κρατήσει την μπάλα δώδεκα δευτερόλεπτα στις καθυστερήσεις, έφτιαχνε ζουμιές! Την ίδια εποχή είχαμε και τον μικρό τον Κυριαζή στην ομάδα του Φωστήρα, αυτόν που έλεγαν πως είναι "το επόμενο μεγάλο ταλέντο" επειδή σκόραρε σαν τρελός στις υποδομές... αλλά όταν τον ανέβασαν στους μεγάλους, οι αμυντικοί του έκαναν κουτσομπολιό σα γερό ντόρο! Θυμάμαι λες τρείς φορές μέσα στο πρώτο ημίχρονο έκανε παρόμοιο λάθος — στα δεκατέσσερα του είχε γίνει κλισέ το "μπάλα στον λαγό" στους αγώνες των junior. τώρα όμως ψάχνουμε κάτι διαφορετικό αγόρια μου... κάτι σαν εκείνον τον Σέρβο στη Λάρισα πριν δέκα χρόνια που ήταν στα τριάντα του και έκανε κινήσεις σαν βίδα στο λάδι. Αυτός δεν έκανε λάθος στις καθυστερήσεις επειδή είχε δει τόσους αγώνες ώστε καταλάβαινε πότε έπρεπε να πιεστεί σαν τίγρης και πότε να μείνει σα σκόνη για να μην αφήσει τον αντίπαλο να περάσει. Μιλάμε για άνθρωπο που είχε φορτωμένη μνήμη δεκαοχτώ ετών γηπέδων, όχι δεκατριών που ακόμη φοράει πάνινα παπούτσια! Αυτός έκανε τέτοιες στροφές στον χώρο που οι αμυντικοί προσπαθούσαν να προβλέψουν την μπάλα σα μαντείο. κι εδώ το ερώτημα — υπάρχει εκεί έξω κάποιος σαν τον Αριστείδη εκεί στην ομάδα του ΠΑΣ Γιάννινα πριν δέκα χρόνια; Αυτός στα είκοσι του έκανε πάσες σαν λέιζερ ενώ όλοι περίμεναν πως θα φύγει σα τρελός προς την μπάλα. Όταν έβγαινε στις καθυστερήσεις, έκανε ένα βήμα δεξιά, ένα αριστερά σα χορευτής, και έδινε την μπάλα εκεί που έπρεπε σα ζωγράφος που βάζει τελίτσα. Ο τύπος έκανε περισσότερα γκολ στις καθυστερήσεις από όσα έκανε ο ίδιος αγώνες στην πρώτη ομάδα — επειδή είχε καταλάβει πότε να τρέχει σαν τίγρης και πότε να γίνεται σαν πέτρα όταν έπρεπε να κρατήσει την μπάλα! εσείς τι λέτε λοιπόν; ψάχνουμε άνθρωπο που ξέρει τόσο καλά τις κινήσεις ώστε στις καθυστερήσεις να μην γίνεται σκόνη αλάτι; κάποιον που όταν του λένε "μπάλα στον λαγό", του βγαίνει ένας χάρτης στο μυαλό σα να διαβάζει ιστορία δεκαοχτώ χρόνων; αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουν ακόμα; ή μήπως οι ομάδες σήμερα προτιμούν τους δεκατριάχρονους σαν κάποιο σήριαλ του μεγαλύτερου πρωταθλητή που έγινε;