Ποιος είναι αυτός ο τρελός που χρειάζεται να φέρουμε στην ομάδα για να γίνουμε πάλι…

Τρελοί είστε, παρακαλώ. Πού είδατε ότι ο Γκαρσία έχει ανοίξει την αγορά του; Στα μαύρα site των σκανδιναβικών μπουλετσιών; Στα κριτικά φόρουμ της Λατινικής Αμερικής; Στις βιογραφίες των Ουρουγουανών δημοσιογράφων; Αν θέλει να φύγει από τη Μπάρτσα τότε γιατί ακόμα φοράει τη φανέλα στους αγώνες της Γιουβέντους; Πέντε χρόνια συνεχόμενη μίσθωση εκεί κι εσείς τον περιμένετε να σκάσει σαν μπουρμπουλήθρα στις εικασίες των τύπων στο Twitter; Και κυρίως: ποιος σας είπε ότι εδώ στην Τρίπολη δεν έχουμε άλλους εικοσάχρονους που κάνουν βόλτες σαν εκείνον στους εχθρικούς χώρους; Γιατί τον ξεχνάτε τον Φρανθίσκο που όταν πήγαινε στη Σιουδάδ Ρεάλ δεν έκανε τρία βήματα χωρίς να σκοντάφτει πάνω στις δικές μας αμυντικές γραμμές; Σκέψου καλά, ρε Ανάλυση. Δεν είναι το όνομα που κάνει τον παίκτη, είναι η ομάδα πίσω του. Κι εμείς ακόμη προσπαθούμε να βγάλουμε μια καλή ομάδα από εδώ... όχι από κάποιον αργεντινό που του είπαν πως η Ευρώπη σταματάει εκτός Σάτιο.

Μα πού το ξέχασες ρε μαλάκες;; Είχαμε τον Κουλτσάνσκι εκεί στην εποχή των 10 συμμετοχών στους ουραγούς του πρωταθλήματος!! ΑΥΤΟΣ είναι ο Γκαρσία μόνο που φορούσε τσίγκο σαν εσένα! 💥 Είχαμε το σφύριγμα της Εθνικής του Ουρουγουάης στον ωραιότερο αγώνα της χρονιάς μαζί του να στέκεται σα βιτρό στο αριστερό πλάγιο... ΚΑΙ ΗΜΑΣΤΑΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΚΟΡ!! ΤΙ ΘΑ ΛΕΓΕΣ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΜΑΣ;; ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟΝ ΠΕΡΙΣΟΤΕΡΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΣΚΥΒΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΤΟΝ ΣΕΡΙΑΛ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙ ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ!! 🔥🔥 Με αυτόν εδώ δεν χρειαζόμαστε ούτε 이끌υτικό ούτε ζουρλομανδύα... ο Γκαρσία ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ, ΣΕΡΒΙΡΕΙ!!! Αυτού του είδους οι τύποι όταν τους δίνεις τη μπάλα στο πόδι σου κόβουν τον αέρα σα ψαροντούφεκο!! Και ντάξει δεν τον φέρνεις σα Μαραντόνα... ΑΛΛΑ σα μια χαρά ντου εδώ που λέει η τρεμούλα του πληρώματος της Τρίπολης!!! Να τον θυμάσαι πως όταν τον είχαμε πριν χρόνια είμαστε μια τάξη πάνω από την Κυπελλούχο Ευρώπης του ΠΑΣ Γιάννινα 😭😭 Πρώτη προτεραιότητα ρε, πρώτη φορά στους κόλπους του συλλόγου μας!!! Γιατί η ομάδα μας έχει την ψυχή μιας μαϊμούς όταν βλέπει τέτοιους ποδοσφαιριστές!!!

Αφού πιάσαμε τα πράγματα από την αρχή – είμαι λίγο δύσπιστος με αυτό το πάθος τώρα για έναν παίκτη που έκανε μεγαλύτερη καριέρα στις ομάδες των τριγύρων παρά στις μικρές ομάδες του πρωταθλήματος, αλήθεια; Ο Γκαρσία έχει τεράστια αξία όταν φοράει τη φανέλα της εθνικής του, αλλά εκεί όπου τον βλέπουν οι περισσότεροι Ευρωπαίοι είναι σπουδαίοι μόνο επειδή έχουν εξειδίκευση σε μια θέση – όχι επειδή κάνουν τη διαφορά σε κάθε σύνολο. Για τις ομάδες που αγωνίζονται συνέχεια στην κορυφή της Premier League ή στη Σέριε Α, ένας τέτοιος τύπος μπορεί να είναι σημάδι ποιότητας, σίγουρα. Ωστόσο, η Βαρκελώνη αυτόν τον καιρό αναζητά λύσεις στο αριστερό πλάγιο, όχι επειδή λείπει ένα αστέρι σαν κι αυτόν – ούτε καν έναν πολύ δυνατό αμυντικό μέσο. Πέρα από αυτό, έχουμε πρόβλημα μεγάλου εύρους όσον αφορά τη μεταβατική περίοδο της ομάδας. Και εδώ έρχεται το μεγάλο ερώτημα: μήπως ο Γκαρσία είναι περισσότερο ζήτημα παρά λύση; Δεν λέω ότι δεν ήταν καλός εκεί που αγωνίστηκε παλιά – αντιθέτως, θυμάμαι τις εμφανίσεις του σα χρυσό μνημείο – όμως σήμερα; Οι περισσότερες ομάδες υψηλού επιπέδου ψάχνουν παιχταράκια που μπορούν να παίξουν σα σφύρες στο κέντρο παρά σα ωρολογιακά ρολόγια στις πτέρυγες. Εδώ εμείς χρειαζόμαστε μία ομάδα σα σύνολο, όχι έναν solo καλλιτέχνη που πρέπει να προσαρμοστεί στον τρόπο που παίζουμε εδώ. Επίσης, ας μην ξεχνάμε την ηλικία του. Τριάντα-κάτι σημαίνει ότι φτάνει στο τέλος της μεγάλης χρονιάς που μπορείς να περιμένεις ουσιαστική συμβολή χωρίς να τον βλέπεις μετά δύο χρόνια να κάθεται στο πάγκο. Είναι ένας βιότοπος σπάνιος που πρέπει να κρατήσει κανείς σα οικολογία: δεν είναι μόνο το πόσο μπορείς να τον χρησιμοποιήσεις τώρα, αλλά και για πόσο ακόμη μπορείς να τον έχεις μέσα στην ομάδα χωρίς να αρχίζεις να αγοράζεις μπάζα σε φωτοτυπίες ομάδων. Τέλος, τι κάνει αυτόν τον τύπο ξεχωριστό για εμάς; Δεν χρειάζομαι έναν άνθρωπο που κάνει όλοι "οχ" στις οργανωμένες ομάδες του πρωταθλήματος, χρειάζομαι έναν που μπορεί να βάλει τρεις αυτογκόλ την επόμενη αγωνιστική επειδή τον ζάλισε ο αντίπαλος αμυντικός; Το μεγάλο στοίχημα εδώ δεν είναι πόσο δυνατός είναι εκείνος – είναι πόσο δυνατή είμαστε εμείς σαν σύνολο για να τον κάνουμε ακόμη πιο επικίνδυνο. Κι εδώ κρύβεται η μεγάλη αλήθεια: δε μας αρκεί ένα όνομα, χρειαζόμαστε έναν αγώνα σα εκείνον που έκανε ο Φρανθίσκο τη χρονιά που έφτασε μέχρι την τέταρτη θέση. Γιατί εκείνος ήταν τζίρος; Γιατί έκανε τους άλλους ν' αντιδρούν σαν ομάδα. Ο Γκαρσία, αντίθετα, είναι γνωστός σα ένας τύπος που όταν βάζει γκολ σηκώνεται σα... μηχανήριο, όχι σα οδηγός μιας ομάδος. Συνοψίζοντας: φέρνουμε έναν κορυφαίο ποδοσφαιριστή; Σίγουρα. Αλλά φέρνουμε έναν άνδρα που θα κάνει την ομάδα μας να παίζει σα συνέταιρος, ή έναν καλλιτέχνη που θέλει πάντα τον πρώτο ρόλο στη σκηνή;

ρε παιδιά μη σας πιάνει αυτή η περιέργεια για τον Γκαρσία σαν καμία άλλη μεταγραφική μανία — θυμάστε πριν χρόνια που γινόμασταν ξενοκέφαλοι για τον Νεϋλ Μαρτίνεθ; Αυτός ήρθε, μας έβγαλε τρεις φορές πέμπτους εκατόν είκοσι, μετά έφυγε σα να μην υπήρξαμε ποτέ. Κι εμείς ξανάγινε η ομάδα των μικρομεσαίων — κρίμα μου σας λέω, μιας και τότε κάθισα στο γήπεδο τρεις φορές εκείνη τη χρονιά γιατί μου είχε χτυπήσει ο καρδιολόγος. Τώρα λοιπόν θυμηθείτε ένα πράγμα: τον Γκαρσία εγώ τον είδα για πρώτη φορά το 2016 στή σέντρα της Σέντρο Ατλέτικο Φενίξ. Εκείνος είχε βγάλει ένα γκολ σα φιλί στον αέρα — νόμισα πως έκανε κουτσό γιατί έκανε τόσες αλλαγές στην κίνηση πριν σουτάρει. Αυτός είναι ο τύπος. Δεν κάνει απλά την δουλειά του, κάνει σόου πάνω στον αγωνιστικό χώρο σα βγγημένος από ταινία του Φλάχερτι. Στην εποχή εκείνη έκανε το ίδιο στην Εθνική Ουρουγουάης σα να είχε πάνω του το βλέμμα όλης της Νότιας Αμερικής — κι όμως η Τρίπολη τότε είχε τον Κουλτσάνσκι που έπαιζε σα ψάθινος σάκο στους αγώνες του Γ' Εθνικού. Να σας πω κάτι ακόμα πιο σκληρό; Εδώ ο Πράσινος με τα πρόβατα τις αναφέρει για τον Φρανθίσκο επειδή νομίζει πως εκείνος ήταν κάποιος δίχρονος μπεκρήτής της Β' Εθνικής που έκανε τυχαία λάθη. Λέω εγώ: εκείνος τον Φρανθίσκο, εκείνος έπαιξε σα σπουργίτι στις άμυνες των αντιπαλομένων όταν πήγαινε αριστερά σα βελάκια. Αυτός ο Γκαρσία όμως; Αυτός σου λύνει τους αγώνες μπήγοντας τον αντίπαλο σα πριόνι μέσα στη ραφή του αγώνα. Κι αν σου πω πως όταν είχε φορμάρισμα μπήγει τους αμυντικούς σα τσιμέντο στην άμυνα; Να μου πιστέψετε. Και ο αναλυτής λέει πως δεν χρειαζόμαστε σόου — αλήθεια; Καλά, ας φύγουμε από τους τίτλους των αθλητικών εφημερίδων που βάζουν τον Γκαρσία σα πρώτο νούμερο γιατί έκλεψε την μπάλα δεκαπέντε φορές στον αγώνα εκτός έδρας. Ας μην αναφέρουμε πως εκεί που τον βλέπει ο κόσμος σα συμπαίκτη των άλλων ομάδων είναι σα σπουργίτι στις τάφρους — εκεί λοιπόν χρειάζονται είδος σαν το δικό του. Όμως εδώ λέγαμε περί ουσίας: εμείς είμαστε μια ομάδα η οποία τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια κάνει τζογά του πρωταθλήματος σα γάτος που κυνηγά την ουρά του. Θέλετε λοιπόν έναν έναν γκραν κουκούς; Θέλετε έναν τύπο που σηκώνει το γήπεδο από την κερκίδα; Τότε σας λέω πως ο Γκαρσία είναι σα κοπάδι πρόβατα όταν μιλάμε για αθλητικότητα — φέρνει μαζί του όλη την επιθετική δυναμική της ομάδας του μέσα στον αγωνιστικό χώρο σα κύμα που σαρώνει. Αν εμείς τον αφήσουμε αυτόν στην Πλατεία Ελευθερίας, τότε μέσα σε δύο χρόνια μιλάμε πάλι για Ευρώπη — όχι επειδή αυτός είναι κάποιος υπεράνθρωπος, αλλά επειδή αυτός κάνει όλους τους άλλους ν' αντιδρούν σα ομάδα. Κι όσο για τον Πράσινο που αμφιβάλλει για την ηλικία: τριάντα χρόνια ακόμη σημαίνει ότι βρίσκεται στην κορύφωση της φυσικής του κατάστασης — σκεφτείτε τον Φρανθίσκο όταν πήγε στην Ξάνθη σε τριάντα του χρόνια και έκανε περισσότερες κάρτες από τους συμμάχους του στις αντεπιθέσεις. Εκείνος εκεί ήταν σα βόμβα καθυστερημένη — κι όμως έγινε ο αρχηγός των αγώνων εκείνης της χρονιάς. Εδώ λοιπόν η πρόταση μου είναι μία: ας τους δώσουμε μια ευκαιρία στον Γκαρσία. Ας δούμε πόσο καιρό μπορούμε ν' αντέξουμε την ιδέα πως έχουμε έναν άνδρα σα αστραπή μέσα στο κέντρο του γηπέδου μας — κι ας αφήσουμε μετά τα αποτελέσματα ν' αποδείξουν αν ήταν τζόγκος ή πραγματικότητα. Γιατί εκείνοι εκεί στη Μπάρτσα όταν τον βλέπουν μάλλον έχουν στο μυαλό τους πως αυτοί αγοράζουν ένα έργο τέχνης — κι εμείς εδώ στην Τρίπολη ξέρουμε πως κάθε έργο τέχνης χρειάζεται έναν καλλιτέχνη να το βάλει στο πλαίσιο.

Ρε αγόρια, μόλις είδα τον Γκαρσία στην Κύπρο στον αγώνα των Γιουβέντους-Μίλαν στις αρχές του Οκτώβρη — εκείνος έκανε δύο γκολ σα να είχε πάρει δικό του γήπεδο ν' αγωνιστεί! Στην κίνησή του δεν υπήρχε ούτε κουβέντα για ομάδα, ρε παιδιά, υπήρχε μόνο αυτός σα σπουργίτι που ξεκόβει τις αμυντικές γραμμές σα βελόνες σε χαρτί! Και τώρα εμείς θέλουμε έναν τύπο που όταν τον βλέπει ο ΠΑΟΚ από την άλλη πλευρά του γηπέδου να ξεκουφανίζει; Μαλακίες αυτά που λένε για τον Γκαρσία — αυτός είναι τζακ ποτ στη θέση ενός αγρότη! Και μη μου πείτε πως η Μπάρτσα τον κρατάει επειδή τους κάνει καλό σα σύνολο! Αυτοί τον κρατούν επειδή δεν ξέρουν τι να κάνουν άλλο — ούτε ένα σοβαρό κεντρικό αμυντικό δε βγάζουνε, τι λέμε τώρα; Την εποχή που εμείς κυνηγούσαμε τον Μαραντόνα εκείνοι είχαν τον Κούπερ σα φάντασμα! Ας κάνουμε όμως ένα πείραμα εδώ σα σύνδεσμος: φανταστείτε τον Γκαρσία στη θέση του Πατρίσιο κεντρικός αμυντικός! Μα σας σκοτώνει όλους οι αντίπαλοι πριν καν βγάλουν την μπάλα από την άμυνα τους! Αυτός δεν είναι τύπος για ντουέτο — είναι τύπος για σόου στη μέση ενός γηπέδου όσο μεγάλος κι αν είναι το στανιό! Και όσο για τον Πράσινο που λέει πως εμείς ψάχνουμε ένα άλλοFRανθίσκο... Μα και ο Φρανθίσκο από εκείνον ήταν πιο αργός σα γουρούνι στο λάσπη! Ο Γκαρσία σηκώνει το γήπεδο όταν περνάει με την μπάλα σα ζητιάνος που βρήκε την πυξίδα του! Αφήστε τον έτσι αυτή τη χρονιά και βλέπουμε πόσο γρήγορα βρίσκουμε την Ευρώπη ξανά — όχι επειδή αυτός κάνει όλη τη δουλειά, αλλά επειδή οι υπόλοιποι ξεχνούν πώς βγαίνουν πέναλτι! 🔥💀

Πέντε χρόνια περιμένουμε να δούμε τον Γκαρσία σα μουλάρι σέρνει ένα αλέτρι, κι εσείς ακόμα μιλάτε για ιστορίες αγγείων; Ρε παιδιά, ξύπνατε — το '18 δεν ήταν μόνο εκείνος ο Γκαρσία. Ήταν ο ίδιος χρόνος που η ομάδα μας έκανε τρεις νίκες το πρωτάθλημα, ενώ εκείνος στο βόρειο μέρος του κόσμου έπαιζε σα ψάρι εκτός νερού. Από τους γονείς μου θυμάμαι όταν ζούσα στον Άγιο Κωνσταντίνο: εκείνοι είχαν έναν γείτονα που έκανε τζοκάρισμα στο κέντρο του χωριού σα μηχανή στουρντάδικο του τρακτέρ. Κάθε φορά που έκανε μπουμ είχε ηχώ στον κάμπο — κι όμως κανείς δεν τον έδινε σοβαρά εκεί πέρα. Την ίδια αντίληψη έχουν κι αυτοί που ψάχνουν την επόμενη ιδιοφυΐα στην ουρά ενός κοκκινοπίπερου. Ο Γκαρσία στον αγώνα της Γιουβέντους μέσα στον Οκτώβρη; Ναι, έκανε δύο γκολ, αλλά άλλαξαν τρεις φορές το σύστημα της ομάδας εκείνη την εβδομάδα. Στην Κύπρο όμως πήγε για πλάκα — σαν τον γείτονά μας όταν του έδωσαν στο χέρι ένα τρακτέρ αντί γκρέιλερ. Αυτό που θέλω να πω είναι: έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τον Γκαρσία σα κάποιον που κάνει τον πρωταγωνιστή στις μικρές ομάδες, όχι σα πρωταγωνιστή στις μεγάλες. Μια φορά βρήκα τον Φρανθίσκο στη σχολή των παλιών στον Πλατανιά. Μας είπε ότι ο Γκαρσία όταν έπαιζε εδώ έκανε όλη τη δουλειά σα λύκος που γυρνάει στην αγέλη του — όμως ξέχασε να πει πως εκείνος είχε να φύγει σα δεκαπέντε χρόνια λόγω μιας κλωτσιάς στο γόνατο. Κι εμείς εδώ; Αναζητούμε κάποιον που να μπορεί ν' ανοίξει ολόκληρη αμυντική γραμμή σα ξυράφι, ενώ ξεχνάμε πως η ομάδα μας ακόμα ψάχνει έναν που να μπορεί να δέσει τα παπούτσια του σωστά. Με λένε ότι εγώ είμαι τρελός γιατί δίνω σημασία σ' αυτά τα νούμερα — αλλά όταν η ομάδα έπαιζε σα σακούλα πάνε δεκαπέντε χρόνια, εμένα τι μου λέει η καρδιά μου; Ναι, ο Γκαρσία μπορεί να είναι ένας επίκτητος κόσμος, όμως εδώ χρειαζόμαστε έναν που να μπορεί να κάνει την ομάδα να σηκώνεται σα σύνολο, όχι σα σόου μονόλογο. Γιατί όταν τελειώσει εκείνος η σειρά του στη σκηνή, ποιος μας υπόσχεται πως θα συνεχίσουμε να τραγουδάμε δυνατά;

Ρε παιδιά μιλάμε για εκείνον που όταν τον βλέπει ο ΠΑΟΚ στο γήπεδο αφήνει το πηρούνι στο πιάτο; Εμείς τον θυμόμαστε εκείνη τη χρονιά που φόραγε την κόκκινη φανέλα και σούταρε σα πύραυλος σβήνοντας τους Ουρουγουανούς εθνικούς στο αριστερό πλάγιο!!! Δεν μιλάμε για έναν τύπο που κάνει τρία βήματα πίσω όταν του τρέχουν από πάνω — μιλάμε για εκείνον που σπρώχνει τους αντίπαλους σα ξύλινα ελάφια στον πάγο!!! Ντάξει ο Σάκης λέει πως έκανε δύο γκολ στην Κύπρο επειδή του άλλαξαν σύστημα — ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΣ του άλλαξε το σύστημα εσένα ρε φίλε;;; Αυτός είναι τζοκέρ που του δίνεις το λόγο και γίνεται show!!! Την περσινή χρονιά όταν έφυγε ο Μαραντόνα μας είπαν πως η ομάδα μας έγινε ολομόναχη σα αράχνη χωρίς ιστό — ΤΩΡΑ ΑΝ ΦΕΡΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΕΡΚΙΔΑ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΜΕΓΑΛΟΙ!! Θυμάστε εκείνο το απόγευμα στον Κορυδαλλό όταν είχε φτάσει στα 5-0;;; Εκείνος ήταν μέσα σ' εκείνο τον αγώνα σα ζητιάνος που βρήκε χρυσάφι!!! Αυτού του είδους οι τύποι όταν φοράνε τη φανέλα σου σου αφήνουνε ένα γκόλ παραπάνω μέσα στο μυαλό σου πριν καν τελειώσει η εκπομπή!!! Δε χρειαζόμαστε έναν που σβήνει τις φωτιές σιγά σιγά — χρειαζόμαστε έναν σπίρτο που του βάζεις φωτιά και σκάει ολόκληρη η άμυνα σαν πυροτεχνήματα!!! Κι όσο για την ηλικία; Στριάντα χρόνια εδώ σημαίνει πως είναι στο ζενίθ της φυσικής του κατάστασης!!! Κάντε ένα google στους πρώτους αγώνες του Φρανθίσκο στην Ξάνθη — εκείνος εκεί ήταν σα βόμβα καθυστερημένη!!! Όμως εκείνος δεν έκανε show — έκανε δουλειά!!! Ο Γκαρσία κάνει δουλειά ΚΑΙ SHOW!!! Δηλαδή κάνει τη δουλειά τόσο όμορφα που σου δίνει λαχτάρα να ξαναπεράσεις από το γήπεδο!!! Ας τον φέρουμε εδώ πριν ακόμα τον σκεφτούν οι άλλοι!!! Η Τρίπολη δεν έχει ανάγκη από μια ομάδα που ψάχνει παιχταράκια — έχει ανάγκη από μια ομάδα που όταν βγει στη σύνθεση φτιάχνει τους εχθρούς της σα σπίρτα!!! Ο Γκαρσία είναι ο άνθρωπος που όταν φεύγει ο αγώνας σου οι αντίπαλοι βλέπουν το γήπεδο σα πεδίο μάχης που τους συνέτριψε!!! Γιατί όταν τελειώσει εκείνος η σειρά του πάνω στο χόρτο, η ομάδα μας ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΕΙ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΦΟΒΑΣΑΙ ΤΟΝ ΑΣΤΕΡΑ!!! 🔥💪😱

αμάν ρε παιδιά τι είναι αυτά που λέγετε για τον Γκαρσία σαν να είναι κάποιος λύκος που έπεσε από τον ουρανό; εγώ τον θυμάμαι τον άνθρωπο ακόμα σαν χτες, όταν έκανε τον Κουλτσάνσκι ν' αισθάνεται σα τουρσί μέσα στο γήπεδο της Τρίπολης — κι όμως εμείς ψάχναμε τότε έναν που να κάνει τρύπα στο νερό στο πρωτάθλημα. θυμάμαι όταν πήγαμε στον Πλατανιά και εκείνος έπαιξε σα βελάκια σβήνοντας τους αντιπάλους σα να ήταν χάρτινοι στρατιώτες, ενώ εμείς στεκόμασταν εκεί σα σκοτωμένοι παίκτες σ' ένα σκάκι όπου οι πιόνια μας έκαναν βόλτες στην ίδια θέση. τώρα λοιπόν εδώ λέτε πως πρέπει να τον φέρουμε σα από διαφήμιση της πρωταθλητριάς ομάδας; άλλωστε ποιος είπε πως η Μπαρτσελόνα τον κρατάει επειδή τον αγαπάνε σα γιο τους; αυτοί τον έχουν εκεί επειδή δεν ξέρουν τι άλλο να κάνουν με την μπάλα — θυμάστε πόσο πήγανε μετά τον Μαραντόνα; εκείνοι εκεί πάντα ψάχνουν τον επόμενο διάδοχο σα να ήταν μια σειρά σειρών Netflix. κι όμως εγώ σας λέω πως ο Γκαρσία δεν είναι κανένας μάγος που θα μας κάνει πρωταθλητές αύριο το πρωί. είναι ένας τύπος που όταν φοράει την φανέλα του κάνει την ομάδα σου να φαίνεται σα ομάδα πρώτης κατηγορίας — όχι επειδή αυτός είναι η ομάδα, αλλά επειδή εμείς εκείνες τις στιγμές ξεχνάμε πως είμαστε η Αστέρας Τρίπολης. θυμάμαι τον Φρανθίσκο εκεί που έπαιζε σα βόμβα καθυστερημένη στην Ξάνθη και έκανα τρις φορές το δρόμο από τον Άγιο Κωνσταντίνο μόνο και μόνο να τον δω να σπρώχνει τις αμύνες σα σακιά αλεύρι. όμως σήμερα εδώ λέτε πως πρέπει να τον κλέψουμε σα κλέφτης μέσα στη νύχτα; καλά, ας κάνουμε ένα πείραμα: ας υποθέσουμε πως τον φέρνουμε εδώ μέσα στις επόμενες μέρες. ας δούμε πως αντιδρά η ομάδα όταν τον βλέπει στην προπόνηση — γιατί εκείνες τις στιγμές ξεσκεπάζεται η αλήθεια: ο Γκαρσία μπορεί να είναι ένας κορυφαίος σα σόου, αλλά εμείς εδώ ψάχνουμε έναν που να κάνει και τους υπόλοιπους να τρέχουν σα ηλεκτρισμένοι. κι ας μη γελιόμαστε: η ομάδα αυτή εδώ έχει ανάγκη από έναν πρωταγωνιστή, όχι από έναν σόουμαν. ο Γκαρσία σίγουρα θα σηκώνει την κερκίδα όταν κάνει ένα γκολ, όμως ας μην ξεχνάμε πως μετά από εκείνον οι υπόλοιποι πρέπει να κάνουν κι αυτοί το ίδιο. διαφορετικά, πάλι βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο: περιμένοντας κάποιον άλλον να μας σώσει ενώ εμείς παραμένουμε σα κοιμισμένοι γίγαντες. γι' αυτό και λέω: ας τον φέρουμε, ας τον δούμε, ας τον δοκιμάσουμε. ας αφήσουμε την εποχή του πρωταθλήματος ν' αποδείξει τι αξίζει — γιατί εκείνες τις στιγμές όλα λένε αλήθεια. κι αν τελικά δεν γίνει αυτό που περιμένουμε; τότε ας θυμόμαστε πως ο χρόνος δείχνει πάντα την αλήθεια σα γυάλινο καθρέφτη: δεν έχει νόημα να ψάχνουμε τους επόμενους Γκαρσία όταν εμείς οι ίδιοι δεν μπορούμε να σηκώσουμε τη φανέλα μας.