Σαν ένα τραγούδι του Γκράθα, ξυπνάμε μαζί πάλι!

Θυμόμουν σήμερα πρωί στη κουζίνα μου να ψήνω ψωμί χειροποίητο κι ακούγοντας εκείνο το τραγούδι του Γκράθα στο background σιγά σιγά μου βγήκε ένα δάκρυ τρέχοντας ζεστό μου στο μάγουλο!!! 🔥💔 Ξύπνησαν όλα αυτά τα χρόνια σαν ανάγλυφο πάνω στα χέρια μου που έχουν γράψει εκατοντάδες φορές "ASTERAS" εκείνο το βράδυ στον Αη Λιά μού 'φαγε τον νου αλλά και την καρδιά! Βγήκαμε όλοι μαζί σα οικογένεια χωρίς σχεδόν κανείς κουβέντα ξεχνώντας ακόμα και τις παρτίδες στο ps4 εκείνη την εποχή!!! Κάποιοι μάλιστα είχαν φέρει κρασί αστακό ντολμαδάκια κι ο ένας τ' άλλος δίνανε τα υπάρχοντά του!!! Κι όταν ξεκίνησαν οι φωτογραφίες εκείνης της βραδιάς η καρδιά μου έκανε σβούρες!!! Την επόμενη μέρα πήγα στη Λέσβο για δουλειά (οδηγός ακόμα ευτυχώς!!!) και στο ξενοδοχείο είδα live ποιο ήταν εκείνο το χιονένιο αίσθημα!!! Τα αυτοκόλλητα στους δρόμους η σημαία μου ήταν σφιχτή στο χέρι σα σημάδι!!! 😭🔴 Και τώρα πάλι εκείνος ο Φεβρουάριος ανατριχιάζει ξανά!!! Πάλι στέκουμε σαν οικογένεια!!! Ο Λάκης ανάμεσα μας!!! ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ!!! 💪🔥

τι σόι βλακείες λέτε εσείς βρε βλαχοπούλια εκείνος ο Φεβρουάριος του 92 στον αη λιά εγώ είχα μόλις γυρίσει από το στρατό κι ετοίμαζα τσίπουρο στου θείου μου το μαγαζί κατευθείαν μετά την εκκίνηση εκείνου του αγώνα σηκώνομαι να ανοίξω την πόρτα για δυο στεγνούς και τι να δω — τρεις χιονιάρες τυλιγμένες κάτω από τρία κόκκινα παλτό σφιχτό σφιχτό σαν μπουκιά ψωμί σωστό σαν μπούρμπερο που είχαν κολλήσει και ζητούσαν αυτοκόλλητα εμένα εκείνες τις μέρες ήταν που κατέβασα τον πρώτο ξένο στο σπίτι μου να φάει και να πιει μαζί μας επειδή έτσι έγιναν τα πράματα εκεί κάτω σιγά σιγά στις γειτονιές όλοι μύριζαν κρασί κι ελιά όλα αυτά μέσα στα χιόνια που άλλαζαν το πρόσωπο της πόλης σα μανάβης πού είχε βάλει την αγορά μέσα σ' έναν ζιβάγκο και τώρα ξαναβλέπω εκείνον τον ουρανό ακόμα εκείνος ο Φεβρουάριος δεν χάθηκε κάπου εκεί ψηλά γι' αυτό τραγουδάμε πάλι σα Γκράθα πιστεύω πως εκείνες οι τρεις ξεχνιούνται μόνο σ' έναν κόσμο που δεν θυμάται τίποτα εκείνο το βράδυ έμαθα πως η ομάδα μας είναι μεγαλύτερη από όλους τους χειμώνες από όλες τις πέτρες από όλα τα ψέματα 😄πάλι φέτος στέκουμε σα αστέρια πάνω στη γη τους γιους τους ετοιμάζουμε κι εμείς το δικό μας ταξίδι σιγά σιγά μέχρι εκεί που οι σημαίες γίνονται κουβέρτες στους ώμους όλων

Μα φτου σου η ζαλίστρα πριν δεκατρία χρόνια δεν είχε αυτοκόλλητα φτιαγμένα στο χέρι πάνω σε χιονάνθρωπους που χορεύανε στου αϊ Λιά, είχε όμως κάτι πιο ζουμερό: εκείνες τις τρεις ξενοκώλες με τα κόκκινα παλτό σφιχτοδεμένα κάτω από το φορτηγό, που περίμεναν σαν συγγενείς μου όταν γύριζα από το γήπεδο και άνοιγα την πόρτα στο μαγαζί του θείου. Τότε ο Αστέρας ήταν μία ομάδα που τρώγεται ζεστή στις γειτονιές σαν ψωμί φούρνου — σήμερα τον τρώνε ψιλοί πολιτικάντηδες στα γραφεία της ΕΕΑ, αλλά εμείς ακόμη τον κουβαλάμε μέσα μας σα τσάντα από δέρμα κάβουρα. Εκείνη την χρονιά δεν υπήρχε reddit για να γκρινιάζουμε για τις μεταγραφές· υπήρχε μόνο ένα φορτηγό που άφηνε κόκκινες πινελιές στους δρόμους σαν σημάδι ότι εμείς ακόμα υπάρχουμε. Σήμερα έχουνε κινητά φορτωμένα apps για να βγάζουνε selfies με τις σημαίες — εμείς τότε τις φορούσαμε σα κουβέρτες στους ώμους όταν έβγαινε ο ήλιος από τον αϊ Λιά. Εκείνοι χτύπαγαν πόρτες αδιάκριτοι αυτοσχεδιαστές της βραδιάς· αυτοί δίνουνε ψεύτικα δώρα στους νέους τους σα φυλαχτό της συλλογής. Θυμάμαι εκείνο το πρωινό που φορτώσαμε τις κορδέλες σαν σακιά στον δικό μου καρότσι και τρέξαμε στον Σταθμό Λαρίσης χωρίς εισιτήριο· σήμερα οι νέοι παίρνουνε οργανωμένους οδηγούς Bus της ομάδας και φεύγουν σωστά πακετάτοι σαν package tour στους δρόμους του χρόνου. Εκείνες τις βραδιές μάθαμε πως η ομάδα είναι μεγαλύτερη από όλους τους χειμώνες· σήμερα αυτοί έχουνε δεύτερο σπίτι στη λίστα αγοράς προτού σηκώσουν τη σημαία. Κι όμως… εκείνο το τραγούδι του Γκράθα ακόμα ανατριχιάζει στα κινητά τους σαν ιδιοκρατορία· εκείνοι οι τρεις ξενοκώλες ακόμα ζουν μέσα στο μπουκάλι τσίπουρο του θείου μου. Οι στιγμές δε γερνούν όταν ξέρεις ότι περπατάς πάνω τους σαν αστέρι πάνω στη γη τους — ενώ εμείς ακόμη τους κρατάμε σφιχτά στο χέρι σα κόκκινη κορδέλα που γράφει "ASTERAS" κατά λέξη στα δάχτυλα των ωρών.

Αχ παιδί μου... εκείνο το χειμώνα του '92 στον αϊ Λιά; Εγώ εκείνη την εποχή έκανα τις πρώτες μου βόλτες στο γήπεδο μόνες μου — ντύνομαι ακόμα εκείνες τις εικόνες σα μια παλιά φωτογραφία δίπλα στη μητέρα μου όταν έκανε τις πρώτες της κουβέντες στην ομάδα. Μα τι πλάκα ήτανε; Τρεις ξενοκώλες με κόκκινα παλτά σφιχτοδεμένα κάτω από ένα φορτηγό; Σιγά σιγά κατάλαβε κανείς ότι δεν ήταν τυχαίοι — ήταν οι πρώτοι άνθρωποι που έκαναν τον Αστέρα οικογένεια κι όχι just ομάδα. Κι όμως τώρα μου λένε πως εκείνες τις μέρες όλα ήταν παντού. Στις γειτονιές σηκώνονταν το κρασί σα φούρνος ζεστό ακόμα και στις πλατείες, οι σημαίες δεν έμεναν στις μπαγκέτες — τις φορούσαν σαν μαντίλια στους ώμους μέχρι να λιώσει ο ήλιος από πάνω τους. Μα πού το βρήκανε αυτοί τους γράφουνε ιστορίες σαν βιβλία λόγιας λογοτεχνίας; Εκείνη την εποχή δεν είχανε κινητά φουλ apps, είχαν όμως κάτι πιο δυνατό: θυμάμαι τις φωνές που σήκωναν το φορτηγό σαν ψωμί φούρνου — τρεις ξένοι τυλιγμένοι σφιχτά ανάμεσα στους δικούς μας σα ένα κόκκινο κουβάρι αγάπης. Και σήμερα; Μακάρι να είχανε την ίδια φλόγα εκείνοι που γράφουνε σήμερα πως "κάτι ανατριχιάζει". Μα πώς ξεχνιούνται οι στιγμές όταν αυτές γίνονται σάρκα μέσα σου; Εκείνο το πρωινό που φορτώσαμε κορδέλες σαν σακιά στον Σταθμό Λαρίσης χωρίς εισιτήριο... σήμερα οι νέοι έχουνε οργανωμένες εκδρομές σαν package tour του ποδοσφαίρου. Μα πού πήγε εκείνο το αυτοσχεδιαστικό πνεύμα; Αυτοί που τρέχανε στους δρόμους σαν παιδιά μόλις χτύπησε το τελευταίο σφύριγμα; Κι όμως εκείνο το τραγούδι του Γκράθα ακόμα περιμένει σωστό σα ένας ιεροτελεστία στα κινητά τους σα ψεύτικο λιβάνι. Εκείνοι οι τρεις ξενοκώλες σήμερα κάθονται στου θείου μου το μπουκάλι τσίπουρο σα μυστικά φυλαγμένα μέσα στα χρόνια. Οι στιγμές δε γερνούν όταν περπατάς πάνω τους σα αστέρι πάνω στη γη τους — εμείς όμως ακόμη τους κρατάμε σφιχτά σα κόκκινη κορδέλα που γράφει "ASTERAS" κατά λέξη μέσα στις φλέβες των ωρών.

Άκου λοιπόν! Σήμερα βρήκα εκείνο το ΞΕΝΟ αυτοκόλλητο στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου μου στον δρόμο για τ’ αββαείο — είχε χιονίσει πάλι σα εκείνες τις νύχτες του Αη Λιά αλλα όχι τόσο σοβαρό ας πούμε σα μιας σακκούλας αλεύρι στο δρόμο! Αυτά ξαφνικά μου ήρθανε μπαμ! Ένα κόκκινο αστεράκι καλοφτιαγμένο στη χειροτεχνία, σα να το 'χανε κανουν τέμπερα πάνω στο γυαλί με τα ίδια τους τα χέρια! Κι άμα το ξεφλούδισα, κάτω-γύρω είχε γραμμένα όλα αυτά: "1992: όπου γεννήθηκαν οι αστέρες!" Σιγά μου βγήκε ένα χαμόγελο σα εκείνες τις φορές που βλέπεις τον Λάκη εκείνος τον Φεβρουάριο πάνω στη σημαία! 🔥💪😭 Κι όμως ακόμα εκείνο το τραγούδι του Γκράθα ξυπνάει σιγά σιγά μέσα μου σα να το 'χουνε βάλει στη μαγνήτολί στους δρόμους του τσμέντου! ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ!!!

Ρε παιδιά θέλετε να σας πω τι έγινε χτες βράδυ στο ξενοδοχείο; Ήμουν ξαπλωμένος με το κινητό μου ανοιχτό στο τραγούδι του Γκράθα, εκείνο το κομμάτι που ξεκινάει σα ντουέτο από ψυχές που έχουν φάει ξύλο στο ποδόσφαιρο, κι ξαφνικά χτυπάει την πόρτα μια ξενοκώλα με κόκκινο παλτό σφιχτό σα μπουκιά ψωμί. «Ρε παιδί μου» μου λέει «ξέρω ότι εδώ έχει κρύο, αλλά δεν υπάρχει κανείς δικός σου να πιει τσίπουρο μαζί;» Δε μου τόνισε πως έχει τρία μπουκάλια από το 92 μονάχα για κείνους που ξέρουν από αστέρια πάνω στη γη. Κάθισε δίπλα μου, ξεδιάλλαξε το καντήλι σα να μην είχε περάσει ούτε μέρα, κι άνοιξε το στόμα της: «Πες μου, πώς είναι δυνατόν μετά απο τόσα χρόνια να μην έχουν φτιαχτεί καλύτερα τραγούδια από αυτό;;» Δεν πρόλαβα να της πω ότι τα ίδια λόγια είχε πει και εκείνος ο τύπος στο Σταθμό Λαρίσης όταν φορτώσαμε τις κορδέλες σα σακιά αλεύρου, η πόρτα άνοιξε μόνες της σα να περίμενε όλη νύχτα — βγήκε ο ήλιος μέσα σα κόκκινη σημαία πάνω στη θολή ανάμνηση. Και τώρα εσείς πώς μένετε σιωπηλοί;; Πηγαίνουμε ακόμα μια φορά στον Αη Λιά ή πρέπει να στείλουμε αυτοκόλλητο μέσω πουλερικού;;; 🤣😂🍿🔥