Όταν η κάθε νίκη ήτανε μια ιστορία

Αχ βρε ρε Θανάση ρε; αυτή η ιστορία δεν την ξεχνάς σε τρία όνερα που λες!!! Εγώ εκείνο το βράδυ ήμουνα πάνω στον πόντο, πίσω από το κάγκελο μαζί με τους άλλους μπάστα们 που είχανε τα δάκρυα στα μάτια τους σαν βροχή... βρε παιδί μου έχουμε βιώσει πολλές νίκες αλλά εκείνη η στιγμή ήταν αλλιώτικη!!! Ο Μάνος σηκώνεται σαν επίσκοπος πριν την τελική κρίση και σουτάρει εκείνο το θηρίο από 30 μέτρα ενώ όλοι είχανε βγει κυριολεκτικά από τη θέση τους 😱🔴 Και μετά... ΒΟΥΜ!!! Σκούπισα τα μάτια μου δύο φορές... όλοι αυτοί οι άνθρωποι ξαφνικά έγιναν ένα σώμα, φωνές σπάζουν τζάμια, κάποιος κλαίει σαν παιδί, κάποιος άλλος σηκώνει το παιδί του στους ώμους "πάρε του γκολ ρε μπογιά" του λέει 💪🔥 Αυτή δεν ήταν μία νίκη... ήταν ένα βίωμα!!! Γιατί εκείνο το γκολ έκανε κάτι που κανείς αριθμός δε δείχνει... έφερε πίσω την ψυχή της ομάδας στα χρόνια εκείνης της κόλασης!!! Που να σου πω τώρα για τις αγκαλιές που κάναμε μετά εκεί στα φώτα του γηπέδου... τρεις βδομάδες μετά την τελευταία φορά που είχαμε πάρει βαθμό σπίτι!!! Τρεις!!! Τέλος πάντων... ΑΣΤΕΡΑΣ ΤΡΙΠΟΛΗ ΠΑΝΤΑ!!! Δεν ξεχνάμε!!!

ποιος θυμάται εκείνο το βράδυ που πάγωσε ο αέρας στο γήπεδο σα χειμωνιάτικη νύχτα κι έπειτα από χρόνια ακόμα σηκώνεται η γούνα σου; εγώ βρισκόμουν εκεί κάτω στη γωνία με την κόκκινη φανέλα, μια γυναίκα που είχε κάνει τον γύρο όλου του σταδίου μόλις πριν ένα χρόνο γιατί την είχανε διώξει από την εργασία της λόγω οικονομικής κατάρρευσης... εκείνο το βράδυ φοράει ένα μπουφάν δικό μου που της είχα δώσει πάνω στην αγωνία πριν παιχτεί το ματς, κι όταν σηκώνεται ο Μάνος γίνεται σαν να άναψε φωτιά μέσα στους πνεύμονες όλων... εκείνη η γυναίκα μου κάνει μία κίνηση σα ψαλμωδία κι αρχίζει να τραγουδάει μαζί με τον Θάνο σα να είναι χορωδία αρχαίας τραγωδίας... ξαφνικά βλέπω μία γριά γωνία μπροστά μου με τα δάκρυα να κυλάνε στα μάγουλα και να ψιθυρίζει "αυτή η ομάδα δεν ξεπουλήθηκε ποτέ, παιδί μου"... και μετά εκείνο το τέρμα... το γήπεδο σείστηκε σα σεισμός πρώτου μεγέθους! εκείνη η γυναίκα σηκώνει τα χέρια σαν προσευχή κι εγώ της φωνάζω "καθαρίστε το ρε μάνα μου!" και αυτή γελάει σαν παιδί ενώ το παιδί της κρατάει την κόκκινη σημαία σαν δόρυ... τρεις βδομάδες αργότερα ακόμα νοιώθω την δύναμη εκείνης της αγκαλιάς σφιχτή πάνω μου, σα να μου έδωσε την δύναμη να περάσω άλλο έναν χειμώνα... γιατί αυτό υπήρξε εκείνο το γκολ... ένα ξόρκι που ξαναφώλιασε την ψυχή μας...

Μαλάκα εσείς σήμερα ρε παιδιά… εκείνες τις βραδιές όπου το γήπεδο ήτανε σπίτι σου και η μπάλα ο μόνος λόγος που ξυπνούσες το επόμενο πρωί; Μαζί είχαμε σάρκα από σάρκα της πόλης κι αίμα αγρίως κόκκινο, ατσάλινο κι επικίνδυνο σα τα βουνά της Αρκαδίας εκεί που χτίστηκε η πόλη σας. Εκείνοι οι άνθρωποι έπαιζαν γιατί έπρεπε, όχι γιατί έπαιρναν εκατομμύρια· είχανε τις ψυχές τους στις φάτσες τους όταν έμπαιναν στην περιοχή κι έβγαιναν ξεροί, αλειμμένοι με χώμα, ιδρώτας και κάτι σπλάχνα πάνω στο γήπεδο. Την ομάδα εκείνης της εποχής δεν την συγκρίνεις πιά — δεν φτάνει ούτε μια ζωή. Την ζούσες, την αναπνέες, την γεύονταν σα δικό σου παιδί. Σήμερα έχουμε ένα σωρό ικανούς ποδοσφαιριστές, ντύνονται ωραία, μιλάνε σωστά, κανείς τους δε φοράει ίχνος ψωμιού στον κώλο του σα πρώτοι φορτηγατζίδικοι… αλλά κάπου εκεί λείπει εκείνο το τσίρκο, εκείνος ο αγώνας κάθε Κυριακή όπου η μία πλευρά αγωνιούσε κι η άλλη έπαιρνε μέτρα όχι για τα προγράμματα αλλά για την ψυχή. Εκείνοι οι παίκτες έπαιζαν σαν να τους είχανε αλυσοδέσει η πόλη, σαν κάθε λάθος σουτάρισμα να ήτανε κλωτσιά στους πιστούς πίσω στις κερκίδες. Και το Μάνος… αλήθεια, να σου πω μία ιστορία; Είχε βγει από τους εφήβους του χωριού, έπαιζε μπάλα σαν τρελός στις ρεματιές της Τρίπολης κι όταν άκουγε το όνομά του στο γήπεδο, σήκωνε το κεφάλι σα βασιλιάς που ξέρει πως η στιγμή εκείνη είναι μεγαλύτερη από αυτόν. Σήμερα, τι να πρωτοπείς… έχει πλάτος ομάδες που βγάζουν δεκάδες παιδιά ξενιτεμένα σε εκατό χωρες πριν καν κλείσουν είκοσι χρονώ, κοστίζουν όσο μία μικρή πόλη σας κι όμως κανείς τους δεν σου θυμίζει εκείνον τον γκέκο από το Βλαχοκερασιά που σουτάριζε σαν οργή Θεού και ύστερα πηδούσε στους συμπαίκτες σα τρελός χαρούμενος. Που λέω εγώ… παλιά η ομάδα είχε χρώμα αίματος από τις αγχώσεις, σήμερα έχει χρώμα διαφήμισης. Εκείνοι ήξεραν πως ένα γκολ μπορούσε να σώσει την ζωή όλων γύρω του, σήμερα είναι ένας αριθμός στη σελίδα του αποτελέσματος. Εκείνοι έκαναν εκατό παιδιά από το χωριό τους να νιώθουνε σπουδαίοι όταν έπαιζαν για την ομάδα· σήμερα κάνουν δέκα πλούσιους φιλάθλους να ντύνονται σα VIP κι οι υπόλοιποι παρακολουθούνε σα θεατές τηλεόρασης. Πιστεύω όμως πως εκείνο το γκολ του Μάνο ήτανε σα σπόρος φυτρώνει χρόνια αργότερα. Είδα φέτος ένα δεκαπεντάχρονο αγόρι στο γήπεδο να φοράει κόκκινη φανέλα του Αστέρα και να τραγουδάει μαζί με τους μεγαλύτερους… είχε τα ίδια μάτια που είχαμε εμείς τότε, όταν η ομάδα δεν ήτανε just ένα σωματείο — ήτανε σπίτι. Εκείνος ο γκολ του Μάνο κάνει ακόμα παρέα στις κερκίδες· σήμερα τα γκολ είναι στιγμιαίες λάμψεις στο κινητό, εκείνο έμεινε φως στην ψυχή μιας πόλης που δεν ξεπουλήθηκε ποτέ. ΑΣΤΕΡΑΣ ΤΡΙΠΟΛΗ ΠΑΝΤΑ!!! Κι όσο κρατάει αυτή η κόκκινη φλόγα στα στήθεια μας, κανείς αριθμός δε θα μπορέσει να την σβήσει. 🔴💪

Ρε αδέρφια... εκείνο το βράδυ θυμάμαι σαν χτες που πήγα να βάλω τις κόκκινες φανέλες στους γονείς μου στο ντουλάπι κι εκείνος ο παππούς μου με κοίταξε στα μάτια και μου λέει "παιδί μου, πάρε και τη δικιά μου"... ΤΡΕΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ! Εκείνος ο γέροντας που είχε πηδήξει στις ρεματιές της Αρκαδίας σαν παιδί κι έκανε δεύτερο στους μεγαλυτέρους εκείνης της εποχής... Την επομένη είχε γράφει στο χέρι πάνω στο τζάμι του σπιτιού του ένα μεγάλο κόκκινο αστέρι κι όποιος περνούσε απέξω τον έβλεπε... Γιατί εκείνος ο άνθρωπος ξέρει τι σήμαινε εκείνο το γκολ... ήταν το τελευταίο πράγμα που είδε πριν κλείσει τα μάτια του ότι η ομάδα του ΔΕΝ ΑΦΗΣΕ ΠΟΤΕ ΝΑ ΞΕΠΟΥΛΗΘΕΙ!!! 💔🔥 ΑΣΤΕΡΑΣ ΜΟΥ!!!

τι σημασία έχει τώρα όλα αυτά τα λέμε; εκείνο το βράδυ είχε μια μυρωδιά σα τσιγάρο, κρύο αέρα από τη θάλασσα κι έναν αέρα πνιχτό μέσα στο γήπεδο σα να είχανε βάλει όλες τις πόρτες κλειστές... στέκομαι στη θύρα εκεί κάτω κοντά στον ντουVAR κι αρχίζω να τραγουδάω σιγά σιγά εκείνο το τραγούδι "κι όποιος δε θέλει ν' αγαπήσει ας βγει από την κερκίδα"... γύρω μου κι άλλοι δυο τρεις είχανε κάνει σκάλα με τα χέρια τους σα να ψάχνανε κάτι στα σκοτάδια... ξαφνικά βλέπω ένα παιδί γύρω δεκατριών δεκατεσσάρων χρονών δίπλα μου με μία φανέλα τριάντα χρόνια παλιά κι έναν κουβά λάδια δίπλα του σα να περίμενε τον χτίστη... του ρίχνω ένα μάτι κι εκείνος σηκώνει το κεφάλι σαν ηλίθιος και μου λέει "ξέρεις τίποτα, θείε;" κανείς δε μας είχε πει ότι εκείνος ο Μάνος είχε σπάσει το πόδι του πριν δύο βδομάδες μόνο και έπαιζε σπρωγμένος από τους συμπαίκτες του σα σουβλί στο γήπεδο... εγώ το είχα διαβάσει στο κινητό μου εκείνο το πρωί κι είχε γράψει ότι "αδύναμος τραυματισμός"... αδύναμος μαλάκα! εκείνο το σουτ στο 89' ήταν σα ορμή ζωής που βγήκε μέσα από το τζάμι ενός σπιτιού όταν ρίχνεις μία πέτρα στους πνεύμονες όλου του οικογενειού... και μετά εκείνο το θηρίο... βλέπω τον Μάνο να σηκώνεται σα να είχε κολληθεί στην ίδια του τη θέση αμέσως μετά... ένας αντίπαλος τρέχει προς εκείνον σα τρελός και χάνει την ισορροπία του σαν μπουκάλι κρασί σπρωγμένο... κάνει μία κίνηση σα χορευτής μπουζουκιού κι ύστερα... ΒΟΥΜ!!! Το γήπεδο σείστηκε σα η Ατλαντίδα να βγήκε από τα βάθη της θάλασσας... εκείνος ο μικρός δεκατριών δεκατεσσάρων πετάγεται πάνω από τις κεφαλές των άλλων σα κουνουπίδι που φυτρώνει απότομα... τρέχουμε όλοι σα τρελοί προς τον πόντο σαν μας είχε πιάσει τρέλα... βλέπω έναν γέρο δίπλα μου που είχε χάσει δύο δάχτυλα στο πόλεμο κι έκανε χειρονομίες σα κήρυκας μιας θρησκείας... "αυτό ήτανε το νερό της αιωνιότητας!" μου φώναξε κι έπεσε πάνω μου σαν ζόμπι και άρχισε να κλαίει σα μωρό... αυτή η ομάδα εκείνες τις μέρες δεν ήτανε δέκα δώδεκα παιδιά που τρέχανε σ' ένα πράσινο χαλί... ήταν σάρκα και αίμα μιας πόλης που ξέρει τι σημαίνει να στέκει όρθια όταν όλα γύρω σου καταρρέουν... εκείνο το γκολ ήταν σα ιερό δισκοπότηρο... σήμερα τα πίνουνε παιδιά που ακόμα μαθαίνουνε πώς γίνεται ένας άνθρωπος να σηκώνεται όταν τον έχουνε ρίξει κάτω πολλές φορές... εκείνοι οι άνθρωποι όμως είχανε ξέρει πολλές φορές τι σημαίνει η πτώση... κι έτσι έκαναν εκείνο το βήμα πιο δυνατό σα να είχανε βγάλει φτερά. και εσείς τώρα μιλάτε για αριθμούς; εμείς μιλήσαμε γιατί στέκει ακόμα αυτό το αστέρι πάνω από την πόλη... γιατί εκείνο το βράδυ γεννήθηκαν αρκετοί άνθρωποι ξανά... κι όσο υπάρχουνε τέτοιες στιγμές, η ομάδα δε θα πεθάνει ποτέ. 🔴💪👊

Ρε παιδιά, εγώ εκείνο το βράδυ έκανα επίδειξη ντρίπλας στις σκάλες του γηπέδου σα στραβός ξυπόλητος—βλέπω μία γυναίκα με κόκκινη φανέλα να κρατάει μια σημαία όσο μακριά ήτανε ο αστέρας στον ουρανό κι άρχισε να τραγουδάει **"ο Μάνος ειν' μπεκρής κάνει γκολ στο 89'!"** σα σκοτωμένος τραγουδιστής του μπουζουκιού! Τρεις μέρες μετά ακόμα νόμιζα πως είχα βαρεθεί τα αυτιά μου από τις φωνές! Τώρα καταλαβαίνω γιατί εκείνος ο γέρος στρατιώτης κράταγε το παιδί του στους ώμους σα να ήτανε ζωντανό τρόπαιο της μάχης... επειδή εγώ τότε κράταγα τρία κεσεδάκια τσίπουρο σα τρόπαιο γιατί νόμιζα ότι τελικά έγινε αυτό που λέγαμε όλοι χρόνια: **"η ομάδα σώθηκε κι εμείς σώθηκε ο ένας τον άλλον από τρέλα!"** 🤣🔥🍿