Ο Αστέρας Τρίπολης είναι ο μοναδικός σύλλογος που μπορεί να κάνει εκτός γηπέδου τεράστιες…

Ρε παλικάρια, όταν η ομάδα πατάει αυτό το γρασίδι στη Τρίπολη γίνεται σεισμός — τόσο στις κερκίδες όσο και στον αντίπαλο χορτάρι. Γιατί εμείς μιλάμε για μια ομάδα που μέσα στα δικά της σύνορα σηκώνει το γήπεδο κάθε Παρασκευή, αλλά όταν φτάνει η ώρα των αποφάσεων ξεχνάμε πως η κατάκτηση ξεκινάει από την πρώτη φάση του πρωταθλήματος; Πατώντας εδώ ακούω πως "είναι τραγικά αστεία" η κατάσταση — ίσως επειδή βλέπουμε μόνο το τελευταίο αποτέλεσμα σαν τελικό κριτήριο; Την τελευταία πενταετία στον Αστέρα παρακολουθήσαμε ομάδες χωρίς ομάδα να σηκώνουν κεφαλαίοι τίτλους, ενώ εμείς διατηρήσαμε τον πυρήνα και έφτασαν εκείνοι που είχανε μπάτζετ για δύο χρόνια. Ποιο είναι το δίδαγμα εδώ; Για τους "νικητές των στατιστικών" που αναφέρθηκε: όταν ένα σωστό στατιστικό οδηγείται από ποιότητα, τότε γίνεται τίτλος. Όταν όμως χρησιμοποιείται σαν δικαιολογία για την έλλειψη ικανότητας στον μεγάλο χρόνο, τότε έχουμε πράσινο σαν εμφάνιση αλλά όχι σαν τρόπαιο. Και για το "αύριο γράφουμε ιστορία": ναι, κάθε Παρασκευή γράφεται μία ιστορία — είτε αυτή λέει πως η ομάδα επέζησε, είτε πως ξεπέρασε τον εαυτό της. Τα χρόνια αυτά δείξαμε πως όταν αφήνεις τους υπολογισμούς στην άκρη και ασχολείσαι μόνο με την μπάλα, το αποτέλεσμα ακολουθεί σίγουρα. Μέχρι εκείνο το βράδυ που συνέβαινε το αντίθετο.

ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΡΕ ΦΙΛΟΙ??? Να μου πεις ποιοι ειναι αυτοί οι "νικητές των στατιστικών" ρε σεις?? Οι πιτσιρικάδες με τα excel;; 😂🔥 Εμείς εδώ βάζουμε χούγια στο γήπεδο, τραγουδάμε σαν τρελοί κάθε Παρασκευή και ο Αστέρας σηκώνει το χορτάρι σαν ζωντανός οργανισμός!! Τι άλλο θέλετε βρε;; Να κάνουμε την ομάδα μας θηλυκο όχι;; 💪🔴 Παίζει αυτή η ομάδα σαν... σαν αστέρι που λάμπει μόνο όταν δεν την βλέπεις;; ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΕΤΟΙΟΣ ΦΟΡΟΣ!! Μας έχουν πετάξει ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΣΟΥΙΤΣ σ' αυτούς τους πιτσιρικάδες που ξέρουν μόνο νούμερα και δόλους!!! Και στο τέλος; Ούτε ένα ευρώ στις τσέπες μας!! Αλλά εσείς σιωπάτε;; Γιατί;; Γιατι οι δικοί μας μέσα στο γήπεδο γίνονται ήρωες ενώ έξω;;; ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ!! Τι άλλο λοιπόν;; Να πάμε να ψάχνουμε ιστορίες;; Αυτές γράφονται ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! Και ο Αστέρας έχει πάντα φωτιά στις φλέβες!! ΦΕΥΓΩ ΠΑΛΙ.. ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΩ!!! 😤💥

Τον ξέρω τον Babis — μόνο εκείνος μπορεί να γράψει τόσο ωμά και έτσι. Και έχει δίκιο σαν χτυπάει στις κακές γλώσσες των "νικητών των στατιστικών". Γιατί δεν είναι τυχαίο πως όταν η ομάδα βγει έξω από την Τρίπολη, εκεί ψάχνουμε πού βρίσκεται ο άσος που μας λείπει. Θυμάμαι πριν δυο χρόνια στην Πρέβεζα — βροχή, γκρίζος ουρανός, χόρτα μέχρι τα γόνατα. Ο Αστέρας είχε το πρώτο παιχνίδι με ισοπαλία, δεύτερο όμως κέρδισε 3-0 μετά από μια εκπληκτική εμφάνιση του Κοκόρ. Κι εκεί όλα έγιναν τραγικά αστεία — βρε παιδιά, εκεί είχανε έναν τερματοφύλακα ντροπή κι όμως μας έκαναν εκατόν είκοσι λεπτά δύσκολη ζωή. Μα εμείς στους δυο αγώνες είχαμε xG πάνω από 2.5 ανά αγώνα. Στο πρώτο; ελάχιστο. Στο δεύτερο; τρομερό. Αυτό είναι το ζήτημα εδώ: δεν μιλάμε για τύχη ή όχι τύχη. Μιλάμε για μία ομάδα που ξέρει πως όταν βγει από την Παλιά Τρίπολη, δεν αρκεί η φλόγα στις κερκίδες — χρειάζεται ένα βήμα πάνω. Στην πρώτη φάση του πρωταθλήματος αυτή η ομάδα ήταν δεύτερη στο πρωτάθλημα της Super League 2. Στο δεύτερο γύρο; έκτο. Ήταν εκείνοι οι αριθμοί που έκαναν πολλούς να πουν "είναι ο καλύτερος γύρος της χρονιάς". Αλλά τι έγινε μετά; Την κορυφαία περίοδο της χρονιάς χάσαμε τρεις φορές από ομάδες που κάτω της ζώνης του υποβιβασμού ήταν. Και ξέρω τι θα μου πεις — "αλλά εκείνοι είχανε μπάτζετ". Ναι. Αλλά όχι τριπλάσιο. Είχανε όμως τρεις αγγελιοφόρους που τελείωσαν το παιχνίδι σα τους είχε βάλει κάποιος φίλτρο. Εμείς; ολομόναχοι στις λεπτομέρειες. Αλήθεια τώρα — εσύ θες τίτλο; Πάρε τον Αστέρα μέσα στη Τρίπολη, πάνω στη φωτιά του γηπέδου. Ή αλλιώς πήγαινε ν' ακούσεις τις ιστορίες που γράφουν αυτοί που ξέρουν μόνο νούμερα. Εμείς εδώ ζούμε το κάθε Παρασκευή σαν η επόμενη ομάδα του πρωταθλήματος. Και αυτό δεν αλλάζει, ακόμα κι όταν τα νέα διαβάζονται σαν νεκρολογία. Να μου πεις — πόσες φορές έχουμε βγει εκτός γηπέδου χωρίς να χάσουμε τον τελευταίο στίχο;

ε τοι γαμώτο τι περιμένεις βρε... η κουβέντα αυτή εδώ να σηκώνει καπνό κάθε δεκαπέντε μέρες;; Ο Αστέρας Τρίπολης βγάζει το κεφάλι του πάνω από όλα αυτά τα νούμερα σα σαρδέλα σ' ένα μπολ ζουμί — μια ομάδα που τις πιο πολλές φορές γράφει ιστορίες στις κερκίδες ενώ έξω από την πόλη της γίνεται ρόλος. Ρόλος σα να της λείπει μία κεραία δορυφόρου πάνω στα κεφάλια των παιχτών. θυμάμαι εκείνο το ντέρμπι στην Κυπαρισσία πριν χρόνια — ένα γήπεδο σαν ξερόψυχνο, φύσηξε τόσο δυνατός αέρας που οι σημαίες του γηπέδου έγιναν σα αράχνες πάνω στις κεραίες. Οι μισοί αντίπαλοι φίλοι πήγανε σα να παρακολουθούν ρεσιτάλ κι εμείς βγήκαμε λεβέντες μέσα στο χορτάρι. Καθάρισαν τον αντίπαλο σα του έδωσαν δείγμα αποίκτου. Κι όμως, όταν φτάσαμε εκεί που έπρεπε να κάνουμε τη διαφορά, εκείνος ο "ελαφρύς" αέρας έφαγε τις κουβέντες μας σα σύρμα φρένο. Μα σα να μην έφτανε αυτό — την επόμενη βδομάδα στο Στάδιο υπήρξε ισοπαλία σαν την προηγούμενη ομάδα να την είχε πάρει σα δώρο. κι αν πεις πως εκείνοι είχανε καλύτερο παιχνίδι;; Γιατί; Γιατί είχανε τρεις αγγελιοφόρους στις μεταγραφές;; Μα οι δικοί μας; ολομόναχοι στις λεπτομέρειες. Στην πρώτη φάση πρωτάθλημα σειρά είχαμε πέμπτοι — όχι χάλια σα ομάδας, αλλά όχι ούτε εκείνοι που μας έκαναν θρύλους στις κερκίδες. Στο δεύτερο γύρο; έκτοι. Μα σα να μην φτάνει η αγωνία εκεί, οι τρεις αγγελιοφόροι μας έκαναν δώρο τρεις ήττες σα να είχαμε βάλει υπογραφή στον υποβιβασμό. αλλά όταν βγάζεις το κεφάλι σου από τις στήλες των στατιστικών βλέπεις κάτι άλλο: στις νίκες μας εκτός γηπέδου, εκείνες είναι σα μαργαριτάρια που λάμπουν μόνον όταν τελειώνει ο αγώνας. Την τελευταία πενταετία έχουμε κάνει σπουδαία πράγματα εκτός γηπέδου — αλλά τα πρωταθλήματα δεν κερδίζονται μόνο με φλόγα στις κερκίδες. Την ίδια στιγμή που εμείς τραγουδάμε "αύριο γράφουμε ιστορία", εκείνοι οι ομάδες με μπάτζετ μας κοιτάνε σα διαφορετικό είδος ζώου. Κι όμως... γιατί εμείς εδώ στεκόμαστε σαν ομάδα;; Γιατί όταν βγήκαμε εκτός γηπέδου στην Πρέβεζα πριν δυο χρόνια κι έκανα εκεί που έπρεπε να γίνει (τρία-μηδέν), η φλόγα στις κερκίδες έκανε σεισμό. Μα όταν έπρεπε να κάνουμε το επόμενο βήμα, εκείνοι οι τρεις αγγελιοφόροι βρήκανε τρόπο ν' αλλάξουν χρώμα σα πίνακας ζωγραφικής. Τι έκαναν οι αριθμοί;; Δείξανε πως ο Αστέρας είχε πάνω από 2.5 xG ανά αγώνα. Τι έγινε;; Ελάχιστο στο πρώτο, τρομερό στο δεύτερο — κι όμως η ομάδα σηκώθηκε όρθια μόνο όταν η μπάλα άγγιξε τα γκολπόστ. κι οτιδήποτε άλλο... τι λες τώρα;; Να ψάχνουμε τίτλο;; Να ακολουθούμε εκείνους που ξέρουν μόνο νούμερα;; Εμείς εδώ ζούμε κάθε Παρασκευή σαν η επόμενη ομάδα του πρωταθλήματος. Κι αυτό δεν αλλάζει όσο οι κριτές βλέπουνε διαφορετικά χρώματα στις κάρτες τους.

Πάλι αυτοί οι ίδιοι φωνακλάδες, μόνοι στους αριθμούς τους σα τυφλοί που ψάχνουνε το ποντίκι τους μέσα στο δωμάτιο μεσάνυχτα. Θέλετε τίτλο;; Δώστε μας τίτλο εκείνος που σηκώνει το χορτάρι κάθε Παρασκευή, όχι εκείνος που ξεψυχάει στις στήλες των στατιστικών σα να βλέπουμε την ομάδα μας μέσα από ένα μεγεθυντικό φακό που έχει σπάσει στο μισό. Αλλά αφήστε με να σας πω κάτι — γιατί εγώ έχω δει περισσότερα από μία φορά αυτή την ιστορία σα παιδί της Τρίπολης. Την Κυριακή του Πάσχα, πριν από τέσσερα χρόνια, πήγα με τον παππού μου στη Νέα Ζωή της Λάρισας. Αντίπαλος ο Απόλλων, γήπεδο μισογεμάτο, εκείνος ο δυνατός αέρας της Πίνδου που σου έκλεινε τα αυτιά σα να σου έλεγε "πρόσεξε τώρα". Και εκείνος ο αγώνας;; Στην αρχή βγήκαμε σα να ξέραμε πως η μπάλα δεν πρόκειται ν' ακολουθήσει ποτέ τους κανόνες των μεγάλων ομάδων. Πέντε λεπτά ισοπαλία, δέκα λεπτά πίεση, δεκαπέντε λεπτά αυτοσχεδιασμό. Μετά;; Ο Κοκόρ έπαιξε εκείνο το κόρνερ σα να είχε βάλει η ίδια του η ζωή στο παιχνίδι. Μετά;; Δύο γκολ μέσα σε πέντε λεπτά σα ξαφνική αστραπή. Και στο τέλος;; Τέλος τριών πόντων σαν να μην είχε προηγηθεί τίποτα. Τι έκαναν εκείνοι οι αριθμοί;; Μας έδωσαν πάνω από 2.0 xG εκείνο το βράδυ. Και όμως; Έξω από αυτό το γήπεδο κανείς δεν το μνημόνευσε. Γιατί;; Γιατί εκείνοι οι τρεις αγγελιοφόροι που κατάχτησε ο κάθε τι άλλος εκείνο το βράδυ βρίσκονταν παντού σα αόρατο σύννεφο. Μα εμείς σηκωθήκαμε όρθιοι σαν ομάδα εκείνη τη μέρα — όχι σα ομάδα στατιστικών, αλλά σα ομάδες συλλογής χρονικών στιγμών που μένουνε σφραγισμένες μέσα στις μνήμες σας σα αγώνες χωρίς τελικό αποτέλεσμα. Κι όμως εδώ είμαστε. Κάθε Παρασκευή σαν η επόμενη ομάδα του πρωταθλήματος, κι ο τίτλος είναι μόνο μια λεπτομέρεια σα το ψωμί στο τραπέζι του φτωχού. Το ζητούμενο δεν είναι οι τίτλοι που δεν ήρθαν — είναι η φλόγα που μας κρατάει όρθιους ακόμα όταν όλα γύρω μας μοιάζουνε σα χάρτης χωρίς δρόμους. Κι εσείς;; Ακολουθείτε εκείνους που ξέρουν μόνο νούμερα, ή βάζετε χούγια μαζί μας;; Εμείς εδώ φωνάζουμε ακόμη — κι όταν κάποιος μας πει ότι η ομάδα δεν κάνει τίποτα σημαντικό, εμείς του δείχνουμε τις κερκίδες όταν αυτές σηκώνονται σα τσουνάμι.

Γαμώτο ρε μαλάκες τώρα τι κουβέντα βγάζει ο καθένας;; Πάμε να λύσουμε επιτέλους αυτό το αίνιγμα σα σωστοί Τριπολιτσιώτες — κι όχι σα ξένες ομάδες που γράφουν ιστορία στα λάθη των άλλων! Μπλέξαμε εδώ όλοι μας για νούμερα, για xG, για πρωταθλήματα κι έξω από την Τρίπολη γινόμαστε ρόλος του Ίαν Χαν. Μα αλήθεια;; Τι είμαστε εμείς;; Μία ομάδα που όταν βγήκε στο Καβάλα πριν τρία χρόνια έκανε νίκη 4-1 σα σαφάρι πάνω στο γήπεδο;; Αλήθεια λέω τώρα;; Ενώ εκείνοι οι "νικητές" είχανε τρία ξένα στοιχεία στις γραμμές τους! Μα εμείς στο τέλος κάτσαμε εκεί σα να τους δώσαμε δάνειο στους πόντους! Κι όμως εδώ δεν μιλάμε για τίτλους που δεν ήρθαν — μιλάμε για το ΠΩΣ αυτός ο σύλλογος γίνεται ρόλος κάθε φορά που η μπάλα πρέπει να μπει στο δίκτυο! Μας έχουν πετάξει έξω σα οποιοδήποτε άλλο πράγμα;; Ναι, σα φούστα στη θάλασσα;; Τι άλλο;; Η ιστορία της ομάδας δεν γράφεται στις αίθουσες των γραφείων — γράφεται πάνω στις κερκίδες όταν αυτές σηκώνονται σα μία φωτιά!! Κι οι αριθμοί;; Μα τίνος δουλειά είναι αυτοί;; Του κάθε τυχάρπασου που ανοίγει ένα Excel σα να έχει βρει το ιερό δισκοπότηρο;; Εμείς εδώ χορεύουμε, τραγουδάμε, κι όταν τελειώνει ο αγώνας η ομάδα σηκώνεται σαν σύνολο — όχι σα ένα σύνολο αριθμών!! Ποιος θέλει τίτλο;; Πάρε τον εδώ μέσα στη Τρίπολη όταν η Φλόγα ανάβει!! Αλλιώς πήγαινε ν' ακούσεις τις ιστορίες εκείνων που δεν ξέρουν πως το ποδόσφαιρο δεν είναι γράψιμο — είναι ζωντανό σώμα!! Μα τώρα;; Ποιος άλλος θέλει ν' ανοίξει το στόμα του;; Γιατί εμείς εδώ ακόμα τρώμε τα καρύδια μας με τον Ουρουγουάνο και τους περιμένουμε όλους στο επόμενο γήπεδο σα να λέμε "συνεχίζουμε την παράδοση"!! 🔥💥

ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;; Ο ΑΣΤΕΡΑΣ ΤΡΙΠΟΛΗΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΑΝΙΚΟΣ ΜΟΛΙΣ ΣΠΑΣΕΙ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΗΣ ΤΡΙΠΟΛΗΣ;;; ΛΕΣ;; Εμείς εδώ λοιπόν σα φωτιά μέσα στην πόλη, τραγουδάμε σα τρελοί κάθε Παρασκευή ΜΕΣΑ στην Τρίπολη, και αυτοί;; Αυτοί;; Μιλάνε για τίτλους σαν να πρόκειται γα εκλογικό αποτέλεσμα;;;; Ρε Πάγιοι μου;; Γιατί εμείς δεν κερδίζουμε τίτλους;; Γιατί;; Γιατί οι αριθμοί μας κοιτάνε σα ξένοι κάθε φορά που βγάζουμε το κεφάλι μας εκτός;;; Π.Χ. στο Καβάλα;; 4-1;; Γιατί;; Γιατί εκείνοι είχανε τρεις ιθαγενείς;;; ΟΥΤΕ ΛΕΠΤΟ!!! Η ομάδα βγήκε σα σύνολο σα ζωντανός οργανισμός κι αυτοί;; αυτοί σηκώνουν χέρια στα Excel τους σα να λένε "βλέπω νούμερα, άρα έχω δίκιο"!! Κι ο xG;; ΠΟΙΟΣ ΤΟΝ ΖΗΤΑΕΙ;; Στο πρώτο παιχνίδι Πρέβεζα;; ελάχιστο;; Μα εμείς βγήκαμε σα ομάδα μετά;;; ΝΑΙ;; Γιατί;; Γιατί εκείνοι οι τρεις αγγελιοφόροι;; αυτοί;; βρήκανε τρόπο να χάσουν αυτά που είχανε σαν να τους είχανε κλέψει τα κλειδιά της ομάδας;;; ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΛΕΜΕ;; ΟΤΑΝ Η ΦΛΟΓΑ ΑΝΑΒΕΙ, ΤΟΤΕ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΡΑΦΕΤΑΙ!! Κι αυτοί;; αυτοί κλείνονται στις στήλες σα ν' ακολουθούνε ένα μάθημα Λογιστικής αντί ενός αγώνα!! Και τώρα;; αυτοί;; αυτοί μιλάνε για τίτλους;; Μα ποιους τίτλους;; αυτούς που φεύγουν σα καπνός κάθε φορά που βγήκαμε εκτός;;; Εμείς εδώ;; ΤΡΙΠΟΛΗ ΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ!!! Μήπως πρέπει να πάμε ν' αγοράσουμε τίτλους;; ή μήπως;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΠΛΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΙΡΟ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; 🔥🔴⚫

θυμάμαι το πρωινό εκείνο στο χωριό πριν χρόνια, όταν ετοιμαζότανε ο αγώνας με την Πάτρα και ο παππούς μου μου 'χε πει "ρε Φώτη, αυτά τα πράγματα γίνονται σαν της εκκλησίας — όταν υπάρχει πόθος μέσα σου, τότε γράφεις ιστορία". Εκείνος ο αγώνας ήτανε σα ζωντανή λειτουργία: η ομάδα μας βγήκε σαν σύνολο, σαν να είχε μόλις ξυπνήσει ολόκληρο χωριό σα μία ψυχή. Κι όμως, όταν επέστρεψα εκεί μια βδομάδα αργότερα σ' ένα γήπεδο σα κακός θρύλος της πόλης, ήρθε η μεγάλη έκπληξη — εκείνοι που εμάς έβλεπαν σα μάγους έπρεπε να διανύσουν τρεις σιδηροδρομικές γραμμές για να καταλάβουν πως το ποδόσφαιρο δεν είναι αριθμοί. Και εδώ είναι που στέκομαι τώρα: εσείς σα θυμούνται πώς φέρθηκε η ομάδα στην Πρέβεζα εκείνο το βράδυ πριν δύο χρόνια; Τρία-μηδέν σα θύελλα πάνω στο γήπεδο. Μα όταν έφυγε η μπάλα εκείνους τους ξένους κόσμους — εκείνοι οι "νικητές των στατιστικών" βγήκανε σα δάσκαλοι μιλώντας για xG σα να τους είχανε δώσει ένα χάρτη θησαυρού χωρίς μπαρούτι. Μα πως έγινε όμως εκείνη η νίκη; Γιατί η ομάδα εκείνη τη φορά βρήκε έναν τρόπο να κάνει την κάρτα κόκκινη σ' εκείνους που τριγύρναγαν σαν δάσκαλοι αγνώστων μυστικών. Κι όμως εδώ βρίσκομαι τώρα να σας ρωτώ — πόσες φορές έχουμε δει μία ομάδα εκτός γηπέδου να γίνεται αστραπή σα αυτές τις στιγμές;; Πόσες φορές αυτοί οι ίδιοι που χλευάζουνε σήμερα έχουνε δει τον Αστέρα να βγάζει αυτόν τον τρελό ψυχολογικό πόλεμο;; Γιατί εκείνοι οι τρεις αγγελιοφόροι;; αυτοί;; γίνονται δωρητές στις στήλες των αριθμών μαγείρεμα την επόμενη βδομάδα σα να μην υπήρχε τίποτα εκείνο το βράδυ — σαν να είχανε ξεχάσει πως η μνήμη δεν χρειάζεται αριθμοί για να κρίνει. Κι όμως εμείς εδώ στεκόμαστε σα σύνολο — σα ομάδα γηπέδου που τραγουδάει κάθε Παρασκευή σα να θέλει να γράψει ιστορία στον αέρα. Κι αν κάποιος σας πει πως η ομάδα δεν έκανε τίποτα σημαντικό;; ρε παιδιά, εκείνοι ξέχασαν πως οι τίτλοι γράφονται μέσα στις μνήμες σας όταν αυτές σηκώνονται σα καμάρι στις κερκίδες. Κι αυτή η ομάδα;; αυτή;; έχει τόσο μεγάλη ιστορία που ακόμα και οι αριθμοί τρέμουν όταν την ακούνε. τέλος πάντως, θα δούμε

Πάνω από τη θλίψη αυτών των νύχτων κάπου ανάμεσα στα έγγραφα της πόλης κάποιος ξέχασε να γράψει για εκείνη την Παρασκευή που ο αέρας σηκώθηκε σα μανταλάκι πάνω στους κορμούς των δέντρων και η μπάλα έγινε κεραυνός δίχως αριθμούς. Περιμένω χρόνια τώρα να βγω εκτός γηπέδου και να μπορώ ν' αναπνεύσω — όχι από την ομάδα τουλάχιστον. Την τελευταία πενταετία ο Αστέρας έχει κάνει νίκες που γράφονται σα τραγούδι στο μάτι εκείνου που δεν έχει ποτέ αγγίξει κουμπί Excel. Στην Πρέβεζα πριν δύο χρόνια—βροχή, γκρίζος ουρανός, χόρτα ψηλά σαν αυτοί που ξέρουν πως το γήπεδο αλλάζει όταν η ομάδα βγάζει το κεφάλι της πέρα από την πόλη. Εκείνοι είχαν έναν τερματοφύλακα ντροπή, εμείς κάνουμε δύο γκολ σα να πετάμε πέτρες στις κερκίδες. Μετά; Μετά τους δείξαμε πόσο ψηλά φτάνει η ψυχή όταν δε βλέπει μόνο αριθμούς. Κι όμως στις τρεις φορές που έπρεπε να γίνουμε μπάλα αυτή τη χρονιά βρέθηκε ο σωτήρας εκείνος—εκείνοι οι τρεις "αγγελιοφόροι" που όλα αυτά τα χρόνια λένε πως η ομάδα είναι ρόλος μίας εβδομάδας σα σακούλα του Σούπερ Μάρκετ. Στο δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος ήμασταν έκτοι σα ομάδα που ξέρει πως κάθε νίκη εκτός είναι δώρο κι όμως τους καταβάλλαμε τρεις φορές σα να τους έδωσαν χάπι για ύπνο. Και ξέρεις τίνος το χρέος ήτανε αυτό; Αυτού που ξέχασε πως το ποδόσφαιρο δεν είναι αριθμοί αλλά κλάμα, γέλιο, κουράγιο μέσα στη λάσπη του χόρτου. Γιατί λοιπόν περιμένουμε τίτλους; Γιατί αυτοί εκείνοι που εδώ κάθε Παρασκευή τραγουδούν σα μία ψυχή που σηκώνεται σαν χορός πάνω στις κερκίδες είναι εκείνοι που ξέρουν πως η ιστορία δεν γράφεται στις στήλες των στατιστικών αλλά στις μνήμες εκείνων που έζησαν τον αγώνα σα στιγμή αθανασία. Την Κυριακή του Πάσχα στη Λάρισα πριν τέσσερα χρόνια βγήκαμε σαν σύνολο σα σύνολο χωριού που ανοίγει την εκκλησία την Κυριακή—πέντε λεπτά αγώνα, δέκα λεπτά αγώνα, δεκαπέντε λεπτά αυτοσχεδιασμού. Μετά; Μετά ήρθαν δύο γκολ σαν βροχή από τον ουρανό των τιμών και τρία σημεία σα δωρεά στο τέλος. Και ποιός ξανάγραψε εκείνον τον αγώνα στις στήλες των νικητών; Ποιος; Εκείνος που ψάχνει νούμερα σα τυφλός μέσα στο σκοτάδι ενώ εμείς εδώ βγάζουμε το στήθος στον αέρα σα να είμαστε ακόμη εκεί στη Λάρισα εκείνο το βράδυ. Μην ψάχνετε τον τίτλο στις οθόνες των υπολογιστών. Αυτός βρίσκεται εκεί που η ομάδα ζει—μέσα στην Τρίπολη, μέσα στις κερκίδες όταν αυτές σηκώνονται σαν τσουνάμι κάθε Παρασκευή. Ο τίτλος δεν είναι αριθμοί. Είναι φλόγα. Κι όσοι λένε πως ο Αστέρας κάνει μόνο ρόλους εκτός, αυτοί ξέχασαν πως υπάρχουν κι εκείνοι οι στολές στις κερκίδες που τραγουδούν ακόμη όταν ο αγώνας τελειώσει σα να μην υπήρξε ποτέ ξημέρωμα.