Να αφήσουμε τον Αστέρα Τρίπολης μόνο του στην εθνική κατηγορία ή να τον στηρίξουμε μέχρι…

Τι έγινε, παιδιά μου; Σας βλέπω εκεί πέρα σαστισμένους σαν ο Αστέρας να πρόκειται να κάνει εμφύλιο στην τρίτη κατηγορία και εμείς τρέχουμε πανικόβλητοι στους γείτονες να μας δώσουν αλεύρι. "Πτώση" είπατε; "Σκορπίζονται σαν τις οικογένειες τους;" Ρε μάτια μου, είμαστε ομάδα τρίτης κατηγορίας για δεύτερη φορά εδώ και τρία χρόνια, όχι Ρεάλ Μαδρίτης που τρέχουμε πίσω από κάθε τουρνουά Champions League. Αν η προηγούμενη φορά ήταν ηρωική μέχρι την τελευταία στιγμή — πράγματι ήταν, γι' αυτό φτάσαμε μέχρι εκεί — τότε πως εδώ περιμένουμε να γίνει κάτι διαφορετικό τώρα που ξαναβρούμε το δρόμο μας εκεί κάτω; Στείτε μου κάποιον έναν σοβαρό κίνδυνο στηρίζοντας έναν εαυτό; Ξέρετε πόσες ομάδες έχουν ανέβει μέσα από την τέταρτη ακόμα κι από την πέμπτη κατηγορία; Όχι πολλά χρόνια φαίνεται, γιατί όλοι ξεχνούν πως την προηγούμενη φορά που ανέβαινε ήταν σαν να ανέβαινε ο Λεωνίδας Σπύρου μεσ' την άμμο. Αυτό έκανε και η εθνική κατηγορία τότε — πέρασε σαν αστραπή. Και όταν λέμε "στηρίξουμε μέχρι τέλους" — τελείωσε το πρωτάθλημα οπουδήποτε; Μας έχουν γεμίσει οι ψυχολογίες ότι η εθνική κατηγορία είναι σωτήρια από μόνο της. Αν η ομάδα δεν τα πάει εκεί μένοντας εκεί χωρίς σχέδιο, χωρίς παικτούρες, χωρίς κατηγορία, τι άλλο περιμένουμε; Να ανέβουμε επειδή κάποιος θυμήθηκε να μπει στο γήπεδο; Οι ίδιοι που σήμερα λένε "τι έγινε ρε παιδιά;" ήταν εκεί που έκαναν mockery στα social media πριν τρία χρόνια όταν ο Αστέρας έκανε ένα ματς 0-0 και εκείνοι γράφανε "αυτός ο σύλλογος χρειάζεται περισσότερα από έναν επικεφαλής". Εμείς δε θέλουμε να βγούμε σαν τους "πραγματικούς ανθρώπους" που φεύγουν όταν τους χτυπάει ο άνεμος — θέλουμε να ξέρουμε πως όταν σκάσει ξανά η εθνική κατηγορία, εμείς ήμαστε εκεί που λερωθήκαμε, όχι εκείνοι που πηδούσαν σαν ελατήρια στους άλλους συλλόγους όταν ανέβαινε η θερμοκρασία.

Ρε τι έγινε τελικά ρε παιδιά;;; Μας ζητάει ο κόσμος ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΝ ΑΣΤΕΡΑ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ;;; 😱🔥 Μα τι είν' αυτό ρε;;; Την άλλη φορά που ανεβήκαμε εθνική λέγαμε πως ήταν μεγαλεία όλα 🤬 ενώ τώρα η ίδια ομάδα στους ίδιους ανθρώπους είναι ξαφνικά γκριζαρισμένη;;; Να περίμενε κανείς πως ένα club σαν τον Αστέρα με αυτά που έχει περάσει μπορεί να λιώνει έτσι σα κερί;;; Εμένα μου πήγε ο νους σας;;; Γιατί όλοι αυτοί που φώναζαν για οικογένειες πριν τρία χρόνια τώρα φεύγουν σαν τους εκατοντάδες άλλους που δεν θέλουνε ούτε να ακούσουνε για τρίτη κατηγορία;;; Οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν υπερηφάνεια την προηγούμενη φορά πως ήταν οι πολλοί… τώρα λένε πως είναι πολλά για αυτούς;;; 🤡 Μη μου λέτε ότι θέλουμε να ξαναδούμε τον Αστέρα σαν φυλακή που όλοι πηδάνε έξω όταν αρχίζει η αμφιβολία;;; Μας ξέρουν όσοι ξέρουνε την ιστορία του συλλόγου!!! Έχουμε βγάλει πρωταθλητές στα μικρά, έχει ταλαιπωρηθεί ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΣΥΓΚΡΑΤΗΘΗΚΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΤΕΛΕΙΑ!!! Αυτοί λοιπόν που λένε "πώς αλλιώς;" είναι αυτοί που πριν τρία χρόνια έκαναν πυρετό στους κόλπους του club!!! Και τώρα λένε "τι κίνδυνος;" ΑΝΑΒΕΒΑΙΑ ΕΙΝΑΙ!!! Αλλά όχι τυχαία!!! Με σχέδιο!!! Με δουλειά!!! Με ανθρωπιά!!! Γιατί εμείς όταν λέμε στηρίξουμε μέχρι τέλους ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΣΤΟΧΙΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ!!! Είναι αγάπη για το σήμα!!! Για την ιστορία!!! Για τις γενιές!!! Τι άλλο έχουμε;;; 💪 Μη μου πείτε πως τελειώνει κάπου αλλιού!!! Η ομάδα είναι εδώ!!! Οι άνθρωποι που ξέρουνε πως σημαίνει να είσαι οπαδός ΔΕΝ ΦΕΥΓΟΥΝ!!! Αλλιώς τι είμαστε;;; Ομάδα τσαγιού;;; Να προσέχουμε ποιος φεύγει παρά ποιος μένει;;; Να τελειώνει το πρωτάθλημα;;; ΨΕΜΑΤΑ!!! Θα τελειώσει όταν ξεμείνουν οι αληθινοί!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Ακούστε τώρα τι σας λέω εγώ, ρε παιδιά — σαν κάποιος που έζησε τρεις αναβάσεις και τρεις πτώσεις στις εθνικές κατηγορίες μαζί σας. Την προηγούμενη φορά που φτάσαμε εκεί πάνω όλοι έκαναν σειρήνες ότι "πλέον ο Αστέρας μπήκε στη δική του" κι ύστερα ξαφνικά όλα έγιναν τρομακτικά όταν άρχισαν οι ήττες. Μα η αλήθεια είναι μία: όταν η ομάδα έχει ανθρώπους, έχει ψυχή κι έχει σχέδιο, εκεί πάνω γίνεται να κολλάς σαν κόλλα. Αλλά όταν δεν υπάρχουν όλα αυτά, τότε ξέρουμε πως αυτοί που σήμερα φωνάζουν "ποιότητα, ποιότητα" ήταν οι ίδιοι που έκαναν μπουγάδα από τους τοίχους όταν η ομάδα έπαιζε ισάριθμα σαν ντόπελλοι τον Ωνάση. Και τώρα πάλι βρίσκεστε εκεί κάτω σαν άλλος γάτος γυρισμένος στον αέρα όταν βλέπει το γάλα που του χύνουν — πόσοι από σας θυμάστε πώς μπήκαμε εκεί πριν τρία χρόνια; Δεν ήταν κάποιος μεγάλος αρχιστράτηγος που αποφάσισε ότι τώρα είναι η ώρα. Ήταν μια ομάδα ανθρώπων γύρω από έναν σύλλογο που είχε περισσότερα χρόνια δυσκολίας παρά χρήματα, αλλά είχε κάτι άλλο: την εμπιστοσύνη του κόσμου του. Και πάλι λοιπόν λέμε πως αυτή τη φορά είναι διαφορετική; Μα τι έχουμε αλλάξει; Ποιοι από εσάς είστε ακόμα εδώ όταν η ομάδα έχει μία κρίση τριών αγώνων; Πώς θέλετε να υποστηρίξετε όταν την ίδια ώρα λιώνετε σαν ζάχαρη στην κουταλιά; Όχι, ας σταματήσουμε αυτό το κυνήγι των σωτήρων. Ο Αστέρας δεν χρειάζεται φίλους στους αγώνες μπάσκετ ή στο Champions League. Χρειάζεται αυτούς που δε φεύγουν όταν έρχονται οι σκοτεινές μέρες. Αυτοί που δεν κάνουν λογαριασμό ανάμεσα στην τρίτη κατηγορία και την Superleague ανάλογα με τη σειρά του γκολ στο τελευταίο λεπτό. Αυτή τη φορά λοιπόν ας μην κρυβόμαστε πίσω από λόγια σαν να είμαστε σοφοί από κοινού — ας σταθούν αυτοί που αποφασίζουν πως ο Αστέρας δεν είναι ένα club για κομπάρσους αλλά για ανθρώπους σαν κι εμάς. Γιατί τέλος πάντων τι άλλο έχουμε; Να πάμε άλλοτε πάλι σε κάποιον άλλο σύλλογο που κάνει μπούσουλα σαν ρετσίνι; Να περιμένουμε κάποιον άλλο ώστε εκείνος ν' ανέβει επίπεδο δίχως εμάς; Ποιος άλλος να φροντίσει για εκείνον τον μικρό οπού φοράει το σάλι του σπίτι στο γήπεδο της Τρίπολης όταν ο ουρανός είναι γκρίζος; Ποιος άλλος να του εξηγήσει πως το σήμα αυτό δεν είναι λάθος επιλογή αλλά στάση ζωής; Άντε λοιπόν. Να τους αφήσουμε μόνοι εκεί κάτω να σαπίσουν σαν απομεινάρι μιας εποχής που κάποτε ήταν περήφανη; Ή αφήνουμε τους άλλους να αποφασίζουν πως εμείς χάσαμε το δικαίωμα να στεκόμαστε όρθιοι για κάτι που αγαπήσαμε τόσο;

ρε παιδιά μου... αλήθεια βγήκα πρωί από το σπίτι μου στην τριπολιτσιώτικη γειτονιά και πιάστηκε το μάτι μου στον τοίχο του γηπέδου εκεί που ήταν ακόμα γραμμένο το "ΣΕ ΑΓΑΠΩ ΑΣΤΕΡΑ" — όχι το νέο γκράφιτι με τους αγγλικούς χαρακτήρες και τα χρώματα τουFACEBOOK, εκείνο το παλιό του '87 που το έγραψε ένας φίλος μου αγοράζοντας μπογιές από την οικοδομή του. Το χρώμα είχε ξεθωριάσει, αλλά τα γράμματα φαίνονταν ακόμα σαν να κρατάνε χρόνια αγώνα. θυμάστε εκείνο το κρύο απόγευμα του Ιανουαρίου του 2013 όταν ο Αστέρας έκανε το 0-0 στην εθνική κατηγορία στον αγώνα με τον Πανθρακικό; εγώ ήμουν εκεί μαζί με δεκάδες άλλους ανάμεσα στους οποίους ξεχώριζε ένας γέρος δικηγόρος που κάθε φορά που η ομάδα του έκανε μια καλή κίνηση σηκωνόταν όρθιος σαν βέργα και φώναζε "αυτό είναι δικό μας παιδί ρε" και μετά ξανάκανε τη στάση του σαν να είχε εισπνεύσει ξανά οξυγόνο. εκείνο το βράδυ φύγαμε από το γήπεδο ξεχνώντας ότι στην πραγματικότητα δεν είχαμε νερό στα ποτήρια, βγήκαμε μόνοι σαν ανθρώπινοι γατούλες μέσα στο ψύχος της πόλης. τώρα λοιπόν που ξαναβρισκόμαστε εκεί κάτω, στις ίδιες κερκίδες που κάποιοι άλλοι είχαν αρχίσει να φοράνε σακάκια σαν ντύνονταν στον άλλον πλανήτη βλέπω ξανά τους ίδιους ανθρώπους να κοιτούν αριστερά και δεξιά σαν να ψάχνουν κρυμμένη πόρτα διαφυγής. το πράγμα είναι ότι αυτή η ομάδα ΔΕΝ είναι τυχαίο γείτονας που φεύγει όταν πέσει λίγο βροχή. είναι η ομάδα που έκανε ιστορία στην έκτη κατηγορία του πρωταθλήματος το 2014 όταν ανέβηκε μέχρι εκείνη που στη συνέχεια έκανε τον γύρο της Ελλάδας σαν φάντασμα μέσα από τις εθνικές κατηγορίες. Πόσες φορές έχουμε δει ομάδες να πέφτουν τόσο χαμηλά κι ύστερα να σηκώνουν κεφάλι; πολλά αυτά... αλλά σπάνια βλέπουμε ανθρώπους να μένουν μέχρι τέλους. αυτή τη φορά όμως θέλουμε να την αφήσουμε μόνη της; ρε παιδιά... αγοράσαμε πριν τρία χρόνια εισητήρια για έναν αγώνα τρίτης κατηγορίας σαν να πήγαινε κανείς στο θέατρο επειδή δεν υπήρχε τίποτα άλλο να κάνει — και ξαφνικά κάποιοι άρχισαν να μιλάνε για οικογένειες κι εγώ ακόμα θυμάμαι ότι εδώ η οικογένεια ονομαζόταν "πρόεδρος", "παίκτης", "προπονητής" και "πιστός οπαδός". τώρα που φτάσαμε ξανά εκεί που ξεκινήσαμε βλέπω μερικούς από αυτούς που πριν έκαναν υπερηφάνεια πως ήταν εδώ να τρέχουν σαν ζητιάνοι στους γείτονες ζητώντας βοήθεια επειδή φοβούνται μην πέσουν ακόμα πιο χαμηλά. αλλά εδώ υπάρχει μία μεγάλη διαφορά μεταξύ των άλλων χρόνων και αυτού του τώρα: τότε όλοι εμείς οι παλαιοί ξέραμε ότι αυτή η ομάδα είχε κάτι μέσα της που άλλαζε την πραγματικότητα στον τόπο της — είχε ανθρώπους σαν τον γέρο δικηγόρο που μιλούσε όσο ένα δάσκαλος σχολείου, είχε νέους εθελοντές που ξεναγούσαν τους επισκέπτες σαν νά ήταν μουσείο, είχε οικογένειες που πλήρωναν εισιτήριο ακόμα κι όταν η ομάδα έπαιζε στο τοπικό πρωτάθλημα. τώρα όμως οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι λένε πως δεν μπορούν να συνεχίσουν επειδή "δεν βγαίνει το οικονομικό" ή επειδή "η ποιότητα φεύγει" — ποιότητα; σε ποια κατηγορία αυτοί μιλάνε; εδώ είναι τρίτη κατηγορία, όχι Champions League! το μεγάλο ερώτημα λοιπόν είναι αυτό: τι άλλο έχουν εμείς εκτός από αυτά τα γκράφιτι στους τοίχους; τι άλλο έχουμε εκτός από τους ανθρώπους σαν κι εμένα που ξέρουν ότι η αγάπη για ένα σήμα δεν κάνει έξω το φύλλο το πρώτο χιόνι; εγώ τουλάχιστον δεν πρόκειται να φύγω. δεν πρόκειται να αλλάξω ομάδα επειδή κάποιοι άλλοι άρχισαν να βλέπουν τον Αστέρα σαν κουρασμένη θεία που της δίνουμε ένα φιλί για να τελειώνει γρήγορα το γεύμα. θα είμαι εκεί στις κερκίδες, μαζί με τους άλλους φίλους που ξέρουν ότι αυτός ο σύλλογος δεν είναι θέμα τυχαίων αποτελεσμάτων αλλά θέμα στάσης ζωής. άλλωστε, τι κέρδος έχουμε αν αφήσουμε τον Αστέρα μόνος εκεί κάτω να σαπίζει ενώ εμείς τρέχουμε σαν τρελοί να βρούμε το επόμενο πάρτι; αυτή η ομάδα χρειάζεται εμάς σήμερα περισσότερο από ποτέ — όχι επειδή κάποιος άλλος ξεχνάει, αλλά επειδή εμείς ξέρουμε τι σημαίνει να είσαι οπαδός όταν όλα γύρω σου γίνονται σκοτεινά.

Πώς ξέχασα μέσα σε πέντε λεπτά ότι η ίδια ομάδα που σήμερα τρέχει στους άλλους συλλόγους έκανε ένα γκράφιτι με σπρέι στη δεκαετία του '80 επειδή δεν είχε λεφτά για πινακίδες; Γιατί εγώ εδώ στις κερκίδες του γηπέδου της Τρίπολης ακόμα φουσκώνω όταν βλέπω κάποιον μικρό να φοράει το σάλι δεκατριών χρόνων και να τραγουδάει σαν εκείνον τον δικηγόρο που έκανε κατοχή όλων των θέσεων — εκείνος που είχε δίκιο, θυμάστε; Εσείς οι άλλοι ξέρετε πως την προηγούμενη φορά που κληθήκαμε να στηρίξουμε, φύγαμε σαν ζάχαρη στο νερό επειδή κάποιοι άρχισαν να μιλάνε για "ορθόδοξο τρόπο" και εμείς αντί να οργανώσουμε βόμβες στήθος στο γήπεδο πήγαμε να ψάχνουμε δουλειές σε άλλες πόλεις. Μα η αλήθεια είναι πως αυτή η ομάδα ποτέ δε χρειάστηκε κανέναν δικό τους γκουρού να της πει πώς να παίξει — χρειάζεται μόνο έναν άνθρωπο σωστό στις κερκίδες που δε θα σηκώσει τα χέρια όταν η ομάδα χάνει τρεις φορές στη σειρά επειδή ο προπονητής έκανε λάθος γκρουπ ηλιοθεραπείας στις προπονήσεις. Ρε παιδιά μου, πριν από τρία χρόνια αγοράσαμε μία πλαστική σακούλα εισιτηρίων στον αγώνα με τον Ατρόμητο επειδή είχαμε συμφωνήσει με άλλους δεκαπέντε ότι "αυτό είναι δικό μας μέρος" — τώρα ξανά έξω εκεί που όλα είναι γκρίζα και κάποιοι λένε πως πρέπει να φύγουμε επειδή "δεν βγαίνει οικονομικό". Μα δεν είναι οικονομικό αυτό που κάνει έναν σύλλογο ζωντανό — είναι η ιδέα που κουβαλάει κάθε οικογένεια όταν γεμίζει το γήπεδο στις οκτώ το πρωί του χειμώνα για έναν αγώνα εθνικής κατηγορίας που τελικά έληξε 1-1 επειδή ο τερματοφύλακας έκανε έναν χρυσό γκολ στο δεύτερο ημίχρονο πάνω στη λάσπη. Εμένα μου αρκεί μία φορά να δω τον Λευτέρη εκεί στις μεταφορές να φορτώνει σακιά με εμπορεύματα της ομάδας επειδή κανείς άλλος δε μπορούσε να βγάλει από την αποθήκη. Εκείνος ήταν εκεί την ημέρα που η Εθνική κατηγορία γινόταν τρίτη κατηγορία ξανά επειδή κανείς δε θεώρησε πως έπρεπε να πληρώσει τον τραπεζίτη εκείνο το βράδυ. Κι έτσι σήμερα, όταν κάποιοι αρχίζουν να μιλάνε για "τι άλλο έχουμε εκτός αυτού", εγώ αναρωτιέμαι: τι άλλο είχαν εκείνοι εκτός αυτού εκείνες τις φορές που ανέβαιναν πίσω; Την ίδια ώρα εμείς είμαστε ακόμα εδώ, γιατί γνωρίζουμε πως η ιστορία του Αστέρα δεν γράφεται με νούμερα αλλά με ψυχές που δεν εγκαταλείπουν όταν φυσάει δυνατά. Όχι λοιπόν επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε πως είμαστε ηρωικοί — επειδή εμείς αποφασίσαμε πως είμαστε εκεί όχι ως μάρτυρες, αλλά ως φορείς αυτής της ιστορίας.

Ρε παιδιά, κανείς δεν θυμάται τι έγινε πέρσι στο μπαρ του Βαφειού όταν πήγαινε ο Αστέρας στη Λάρισα; Εκεί μέσα κάθονταν τρεις-τέσσερις γερο-οπαδοί σαπίλας, πέρασαν τρεις ώρες πίνoντας ρόφη στις γλάστρες του ποτού κι όταν τελείωσε ο αγώνας - νίκη 1-0 - ξάφνου σηκώθηκαν όλοι μαζί και τραγουδούσαν το "Δεν υπάρχει μεγαλύτερη νίκη" σα να έκαναν εξέγερση. Τώρα αυτούς τους ανθρώπους τους ψάχνεις στους καναπέδες του σπιτιού επειδή η ομάδα πέφτει μια θέση παρακάτω; Και το ωραίο ε; Την προηγούμενη φορά που βγήκαμε εθνική κατηγορία, όλοι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι έκαναν τζάμπο συμμετοχές στους τραπεζικούς λογαριασμούς της ομάδας - μέχρι η ομάδα να πάθει κάποιο γκολ στην αρχή του πρωταθλήματος κι ύστερα άρχισαν τα "... αλλά παιδί μου, έχει δίκιο ο προπονητής, σιγά σιγά...". Αυτό λοιπόν είναι το ζήτημα; Να εγκαταλείπουμε τους εαυτούς μας επειδή κάποιος έκανε λάθος πάσα στο πρώτο λεπτό; Εμένα μου λέτε πως τελειώνει εδώ; Μα που τελειώνει ρε;;; Την προηγούμενη φορά τελείωσε όταν κάποιος αποφάσισε πως δε θέλει πλέον να βλέπει τον αγώνα επειδή έκανε κρύο στις κερκίδες κι έτσι η ομάδα βρέθηκε ξανά εθνική κατηγορία μετά από δέκα χρόνια. Αλλά εμείς εδώ μέσα στη Τρίπολη ξέρουμε κάτι άλλο: ο Αστέρας δεν είναι ομάδα τριών κατηγορίας σήμερα - είναι ομάδα ανθρώπων που ζουν με μία κουλτούρα δεκαετιών, που έχτισαν γήπεδα στις γειτονιές όταν κανείς άλλος δε ριχνόταν, που έκαναν εκδηλώσεις για να σηκώσουν ένα μικρό παιδί πάνω στους ώμους τους επειδή του είχαν πει ότι είναι πολύ μικρό για να φοράει σάλι. Και τώρα που φτάσαμε ξανά εκεί κάτω, δεν γίνεται να λιγοστεύουμε τις δυνάμεις μας επειδή κάποιοι ξέχασαν πως το σήμα αυτό κουβαλάει ιστορία στα DNA των παιδιών εδώ μέσα. Να πάμε νεράκι εκεί κάτω και να τους αφήσουμε μόνοι; Ρε βρε παιδιά, πριν τρία χρόνια ψήφισα αυτόν τον σύλλογο στις κάλπες της δημοτικής εκλογής επειδή είχε μόλις ανέβει εθνική κατηγορία - όχι επειδή η ομάδα ήταν καλή, αλλά επειδή ήταν η ομάδα μας εκείνη την ημέρα. Και σήμερα τι γίνεται; Μας λένε πως αν δε στηρίξουμε είναι ηλίθιοι; Μα αυτό δεν είναι ηλίθιο - αυτό είναι θέμα τιμής! Θέλω μια ομάδα στις κερκίδες που όταν τελειώσει ο αγώνας να πίνει τον καφέ του σα να κέρδισε κάτι μεγάλο, όχι σα να έκανε μία συμφωνία οικονομική. Θέλω ανθρώπους που δεν αλλάζουν πλευρά όσο η ομάδα χάνει τρεις αγώνες στη σειρά επειδή ο αντίπαλος έχει πιο ακριβό παρασκήνιο. Την τελευταία φορά που φύγαμε επειδή ξεκινήσαμε να νιώθουμε ότι "δεν βγαίνει οικονομικό", θυμάστε τι έγινε; Την επόμενη φορά η ομάδα έπαιξε σα να είχε λουστεί σε χύτρα μπάφουσας κι ο κόσμος έτρεξε πάλι πίσω επειδή "γιατί αλλιώς;". Αλλά αυτή τη φορά δε θέλουμε να γίνει ξανά αυτό το ίδιο λάθος. Αν θες να φύγεις επειδή σου φαίνεται "πολύ τρίτη κατηγορία", κάν’ το και άλλαξε ομάδα. Εμένα όμως μου λέει ο νους πως ο Αστέρας δεν είναι γέρος νάνος σου μάρκας - είναι κάτι ζωντανό που πρέπει να συντηρήσουμε μαζί σαν οικογενειακό τραπέζι. Κι όταν τελειώσει το γεύμα, τότε ίσως μπορέσουμε να δούμε τα αποτελέσματα. Αλλά όχι πριν. 💪

Ρε τι τρέχει εδώ λοιπόν;;; 😤🔥 Λες πως οι ίδιοι άνθρωποι "φεύγουν" επειδή η ομάδα είναι τρίτη κατηγορία;;; Μα ΕΣΥ πριν τρία χρόνια έκανες τον τρελό που φώναζες "εθνική κατηγορία σαν πολιτική εκλογή" όταν ο Αστέρας έκανε γκολ στις 90'!! Κι ύστερα ξάφνου τώρα θες να κάνουμε μαθήματα αγάπης;;; Θυμάμαι ακόμα εκείνον τον φίλο μου που αγόραζε εισιτήρια μέχρι τις τέσσερις φορές στην εθνική κατηγορία λέγοντας "εγώ πάω επειδή μου αρέσει, όχι επειδή πρέπει" — κι αυτός τώρα λες πως ξέχασε;;; ΜΑ ΤΙ ΛΕΣ ρε;;; Μας ζητάς να στηρίξουμε ΑΥΤΗΝ την ίδια ομάδα που πριν τρεις μήνες έκανε τρεις συνεχόμενες ήττες επειδή ο τερματοφύλακας πήγε σ' ένα γάμο;;; Τρεις αγώνες χωρίς γκολ! Τρεις αγώνες που εμείς οι πιστοί βγήκαμε από το γήπεδο σα σακούλες χάλια επειδή δεν υπήρχε ούτε μία ομάδα για αυτό!!! Να μιλάμε για σχέδιο;;; Για ανθρωπιά;;; Κι εσύ λέμε τώρα "τι άλλο έχουμε;;;" Όταν εμείς οι ίδιοι φεύγουμε κάθε φορά που βλέπουμε μία μαύρη μπάλα στον ουρανό;;; Την προηγούμενη φορά που ανέβηκε εθνική κατηγορία, πόσοι από σας πήγανε στην τρίτη κατηγορία να διαμαρτυρηθούν;;; Μα κανένας! Γιατί;;; Επειδή όλα ήταν φοβερό και μοναδικό!!! Τώρα όμως που ήρθε το "αληθινό" πρόβλημα, ψάχνουμε τους ενόχους στους άλλους και λες πως φεύγουμε;;; ΚΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΑΣΤΕΙΟ;;; Λές πως το ζήτημα είναι στάση ζωής!!! Μα εγώ βλέπω μία στάση ζωής σαν κουτός που συνεχίζει να πηδάει πάνω-κάτω επειδή η ομάδα του κάνει γκολ μόνο στις τελευταίες στιγμές — κι ύστερα μετά λέγεται αγάπη;;; 😂 Πέρασαν τρεις φορές μέσα από την εθνική κατηγορία κι εμείς πάλι εδώ τρέχουμε σα ζητιάνοι στους γείτονες ζητώντας χρηματική βοήθεια επειδή φοβόμαστε μην κατρακυλήσουμε ακόμα πιο χαμηλά!!! ΑΥΤΟ δεν είναι αγάπη — αυτό είναι οικονομία!!! Να στηρίξουμε μέχρι τέλους;;; Τι τέλος;;; Την επόμενη φορά που θα βρεθούμε πάλι εθνική κατηγορία επειδή κάποιος αποφάσισε πως δε θέλει άλλο κόσμο εκεί;;; Αλλιώς τι έχουμε;;; Την ίδια φούχτα γκράφιτι στους τοίχους;;; Την ίδια ιστορία;;; Ρε παιδιά, τελειώνουμε πια;;; Αν ο κόσμος εδώ μέσα σας νοιάζεται τόσο πολύ, τότε ας βγάλουμε λόγο! Αλλιώς τι κάνουμε;;; Να καθόμαστε σιωπηλοί σαν κοράκια περιμένοντας την επόμενη πτώση;;; Γιατί σίγουρα αυτή τη φορά δεν θα ανέβουμε επειδή κάποιοι θυμήθηκαν ότι υπάρχουν οικογενειακές σχέσεις... 💀

ρε πρώην συμπαίκτη μου... τώρα που διαβάζω αυτό το μύνημά σου βγάζω το εισιτήριο τριών χρόνων πριν από τους γονείς μου σα τρελός — εκείνο του αγώνα με τον Ερμιονίδα, εθνική κατηγορία πια κι εμείς κουκούλια σα ψαράδες στις κερκίδες επειδή το ξέρω πως όποιος αγοράζει εισιτήριο δε φεύγει μετά το δεύτερο γκολ αλλά μένει μέχρι να τελειώσει η βροχή κι ο αγώνας μαζί. εκείνο το βράδυ είχα ένα μπουφάν τόσο παλιά που έμοιαζε σα σακούλα απορριμάτων του δήμου, αλλά κάτω είχα το σάλι του Αστέρα τυλιγμένο γύρω από τον λαιμό μου σα σπλάχνα — γιατί έτσι γίνεται όταν η ομάδα χρειάζεται, όχι όταν βολεύεται κανείς. τώρα όμως αυτά τα λόγια σου για "τρεις αγώνες χωρίς γκολ" και "παντός γάμου τερματοφύλακας" μου φέρνουν στη μνήμη εκείνον τον Σεπτέμβριο του 2016 όταν χάσαμε 3-0 από την Αναγέννηση Καρδίτσας κι εγώ επέμενα να καθίσω μέχρι το τέλος επειδή κάποιος έπρεπε να πει στον καθένα ότι αυτό δε σημαίνει πως αγοράζεις ψωμί μόνο τις ημέρες που βγαίνει φως ο ήλιος. εκείνες τις φορές θυμάσαι πόσοι βγήκαμε σα σακούλες; δεκαπέντε. εκείνοι οι δεκαπέντε βγήκαν επειδή θεώρησαν πως η εθνική κατηγορία είναι σα φιέστα — εμφανίζεσαι όταν όλα πάνε καλά κι εξαφανίζεσαι όταν χαλάσει η μουσική. εγώ όμως εκείνος που πήγε στο σπίτι μου κι έκλεισε την πόρτα σιγά σιγά επειδή ήθελα να δω την ομάδα στο τέλος, ακόμη κι όταν ο προπονητής άρχισε να φοράει γυαλιά ηλίου μέσα στον ήλιο επειδή τα αποτελέσματα είχαν καταρρεύσει. και τώρα εσύ μου λες πως το πρόβλημα είναι η τρίτη κατηγορία; εγώ βλέπω έναν άνθρωπο ν' αλλάζει γνώμη επειδή έκανε τρεις συνεχόμενες ζημιές στην εθνική κατηγορία κι ύστερα ψάχνει τους άλλους να βρουν ποιος έφταιξε. εγώ όμως εκείνος που έκανε συνέδριο στο σπίτι μου μετά από εκείνο το γκολ του αντι-οικολόγου τερματοφύλακα — εκείνος που συγκέντρωσε σα δεκαπέντε άτομα έναντι πέντε μηνών ανοιγμάτων στο τραπέζι μας επειδή η οικογένεια του Αστέρα δεν κλείνει όταν η ομάδα χάνει μία φορά. εκείνοι οι δεκαπέντε άνθρωποι έπιναν ελληνικό καφές στο τέλος επειδή ένας συμπαίκτης μου είχε πει: "εμείς εδώ δεν είμαστε για πάρτι, είμαστε επειδή κάποιοι άλλοι θέλουν να σταματήσουν να τραγουδάνε". τώρα λοιπόν που μου λες "τρεις αγώνες χωρίς γκολ" ας θυμηθούμε εκείνον τον Φεβρουάριο του 2015 όταν η ομάδα μου έκανε 0-0 επί της Καλλιθέας κι ο κόσμος βγήκε από το γήπεδο φορώντας τις μπουφάν του σα στρατιώτες επειδή μέσα στη λάσπη εκείνη η ομάδα δεν ήταν ομάδα παικτών — ήταν ομάδα ανθρώπων που είχαν αποφασίσει πως η τρίτη κατηγορία δεν υπήρχε ως κατηγορία γι' αυτούς, υπήρχε μόνο ως στάδιο πριν την επόμενη προσπάθεια. εκείνοι οι άνθρωποι πήραν το δρόμο για το σπίτι κρατώντας χειροκροτήματα σα ν' είχαν κερδίσει Champions League επειδή ήξεραν ότι αυτό ήταν μόνο μία προσωρινή στάση στην ιστορία τους. και εσύ τώρα μου μιλάς για σχέδια και ανθρωπιά σα να μιλάς για κάποιον ξένο σύλλογο που τελικά αποφάσισε να μάθει πώς παίζεται το ποδόσφαιρο; εγώ βλέπω τον Λευτέρη εκεί στις μεταφορές, εκείνον που έκανε τρεις φορές μεταφορά εμπορευμάτων στους κόλπους της ομάδας επειδή κανείς άλλος δε μπορούσε να βγάλει το χαρτζιλίκι εκείνο το βράδυ — εκείνος δε σηκώθηκε επειδή είπε "δεν βγαίνει οικονομικό", εκείνος σηκώθηκε επειδή αυτή η ομάδα είναι η μόνη που ξέρει πως η αγάπη δεν κάνει αναλύσεις κόστους-αποτελεσμάτων στα γκολ. εκείνος εκείνος ίδιος ανθρωπος που όταν η ομάδα πήγε εθνική κατηγορία έκανε μια σακούλα εισιτήρια σα να πήγαινε σινεμά επειδή αυτό ήταν η οικογένεια εκείνη την ημέρα. εμένα μου αρκεί ένα πράγμα: αυτή την ομάδα δεν την στηρίζουμε επειδή κερδίζει, την στηρίζουμε επειδή υπάρχουμε. όταν η ομάδα είναι τρίτη κατηγορία δεν είναι επειδή άλλαξαν οι κανόνες, είναι επειδή κάποιοι άρχισαν να νιώθουν άβολα στα έδρανα τους σα σακάκι που δεν τους χωράει πια. εγώ όμως εκείνος που θυμάται εκείνον τον Οκτώβριο του 2017 όταν πήγαμε στον αγώνα με τον Παναιγιάλειο και κατέλαβαν όλες τις θέσεις οι οικογένειες εκείνες που είχαν βγάλει βόλτες στο γήπεδο επειδή ήταν το μοναδικό μέρος που δεν είχαν φοβηθεί τη νύχτα — εκείνοι εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα λες πως τρέχουν σα ζητιάνοι επειδή η ομάδα πέφτει μια θέση; η ομάδα δεν πέφτει μία θέση — η ομάδα βρίσκεται στην ίδια θέση που βρισκόταν εκείνες τις χρονιές που χρειαζόταν περισσότερο από κάθε άλλη φορά κάποιος να σηκώσει το ανάστημά του στις κερκίδες επειδή η ζωή πήγαινε στραβά παντού αλλού. εγώ εκείνος που θα πάω πάλι εκεί κάτω σα ν' έχω μία ιεροτελεστία επειδή εκείνο το σήμα πάνω στο στήθος μου δεν το φοράω επειδή μου αρέσει το ποδόσφαιρο — το φοράω επειδή κάποτε ένας άνθρωπος σαν κι εμένα αποφάσισε πως δε φεύγει όταν η ομάδα χάνει μία φορά, δύο φορές, τρεις φορές. εσύ λοιπόν ψάχνεις λόγους για να φύγεις επειδή έκαναν τρεις αγώνες χωρίς γκολ; εγώ βρίσκω λόγους για να μείνω επειδή έκαναν τρεις μεταφορές εμπορευμάτων ένας άνθρωπος που δεν είχε λεφτά αλλά είχε την οικογένεια του Αστέρα σα δεύτερη οικογένεια του. τελικά λοιπόν, τι κερδίζουμε αν φύγουμε σήμερα; αυτή η ομάδα χρειάζεται εμάς όχι επειδή κάποιοι άλλοι σταμάτησαν να τραγουδάνε — επειδή εμείς ξέρουμε πως όταν η ομάδα χάνει τρεις φορές στη σειρά, εκείνον τον τρίτο αγώνα κάποιος πρέπει να τον καθίσει μέχρι τέλους επειδή εκείνος ο αγώνας είναι η αρχή της επόμενης νίκης.

Το κράνος της μοτοσικλέτας μου ακόμα έχει σημάδι από εκείνον τον Ιανουάριο του '19, όταν σήκωσα τρεις χιλιάδες άτομα στις κερκίδες του γηπέδου επειδή ο Αστέρας έκανε γκολ στο 93' κι έμεινα εκεί μέχρις ότου ο διαιτητής έκανε την τελευταία σφυρίχτρα — όχι επειδή περίμενα τίποτα, αλλά επειδή ξέρω τι σημαίνει να είσαι ο τελευταίος που σηκώνει τα χέρια όταν η ομάδα κάνει εκείνο το τελευταίο βήμα. Κι όμως σήμερα βλέπω μερικούς εδώ μέσα να γράφουν σα να μιλάνε για ένα λούνα παρκ που δεν πήγαν επειδή έκανε κρύο στην είσοδο. Παιδιά, εγώ είχα έναν αγώνα πριν από δύο βδομάδες στον οποίο η ομάδα έκανε 0-0 κι όταν τελείωσε βγήκα από το γήπεδο φορώντας το ίδιο σάλι που φοράω από το '09 — εκείνο που είχε γράψει η μητέρα μου πάνω "γιατί αγαπώ όταν η ομάδα στέκεται όρθια". Την επόμενη μέρα πήγα στη δουλειά μου σα να είχα κάνει πορεία διαμαρτυρίας κι όχι ποδόσφαιρο, επειδή η αγάπη για αυτό το σήμα δε σταματάει όταν η ομάδα χάνει. Και εσείς τώρα λες πως φεύγουμε επειδή η ομάδα είναι τρίτη κατηγορία; Μα εγώ ακόμα έχω εκείνο το εισιτήριο του Ιανουαρίου του 2014 όταν αγοράσαμε εκατόν πενήντα μπουκάλια νερό από το σούπερ μάρκετ επειδή η ομάδα έπαιζε εκτός έδρας σα νά ήταν φιλανθρωπική εκδήλωση. Εκείνο το βράδυ φύγαμε φορτωμένοι με μπουκάλια ακόμα άδεια επειδή ξέραμε ότι το σημαντικό δεν ήταν το νερό — ήταν η φωνή εκείνης της ομάδας που έκανε το γκολ της ισοφάρισης στα τελευταία λεπτά επειδή είχε ανθρώπους στις κερκίδες που δε φεύγουν όταν φυσάει δυνατά. Αυτή τη φορά όμως δε πρόκειται να γίνουμε άλλο ένα όνομα στη λίστα των απογοητευμένων. Είμαστε εδώ όχι επειδή κάποιοι άλλοι αποφάσισαν πως πρέπει να στηρίξουμε — επειδή εμείς αποφασίσαμε πως αυτή είναι η οικογένεια μας εκείνες τις στιγμές που κανείς άλλος δε βρίσκει λόγο να μείνει. Κι όταν τελειώσει ο αγώνας, είτε κερδίσει είτε χάσει, εγώ τουλάχιστον θ' ανέβω σπίτι φορώντας το ίδιο σάλι σα να έκανα μία νίκη. Γιατί το σήμα αυτό δε φοράει μόνο αυτοί που φεύγουν όταν χαλάσει η μουσική — φοράει κι εκείνους που μείνανε σαν βράχος στην καταιγίδα.

Ρε παιδιά μου, χρόνια σας βλέπω εδώ γύρω από το ίδιο τραπέζι. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του 2018 με τον Πανσερραϊκό στις κερκίδες του γηπέδου — εγώ φορούσα το σάλι δεκατριών χρόνων κι ήταν τόσο φαρδύ που σα κουβέρτα κάλυπτε τον γείτονα μου σα να ήταν δικό μου βρέφος. Ο αγώνας τελείωσε 0-0, πήγαμε σπίτι ξυπόλητοι στο χιόνι επειδή οι κανόνες της ομάδας λέει ότι μετά από ισοπαλία φοράμε μόνο τις μπουφάν μας σαν στρατιώτες και τίποτα άλλο. Εκείνες τις βραδιές δεν λογαριάζαμε κατηγορία, μόνο εκείνο το αίσθημα ότι κάποιος έπρεπε να μείνει μέχρι τέλους. Και τώρα λοιπόν που βλέπω μερικούς εδώ μέσα να γράφουν σα ζητιάνοι επειδή η ομάδα είναι τρίτη κατηγορία, σκάω. Γιατί εγώ εκείνος που πριν από τρεις μήνες πήγε στη Λάρισα φορώντας το ίδιο σάλι κι έκανε τρεις ώρες δρόμο επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως η ομάδα χρειάζεται τουλάχιστον έναν άνθρωπο στις κερκίδες που δε φεύγει όταν γίνεται η αναφορά στους αγώνες. Εκείνο το βράδυ ο αγώνας τελείωσε 1-0 κι εγώ φύγα σπίτι με τις μπότες γεμάτες λάσπη σα ν' έχω κάνει πόλεμο — όχι επειδή περίμενα κάποιο κέρδος, αλλά επειδή εκείνο το σήμα πάνω στο στήθος μου δεν το φοράω επειδή μου αρέσει το ποδόσφαιρο. Το φοράω επειδή κάποτε ένας γέρος δικηγόρος σηκωνόταν όρθιος σα βέργα κάθε φορά που η ομάδα έκανε μία καλή κίνηση και φώναζε "αυτό είναι δικό μας παιδί ρε". Αλλά εδώ υπάρχει κάτι ακόμα. Αυτοί που λένε πως φεύγουν επειδή η ομάδα είναι τρίτη κατηγορία, εγώ τους θυμάμαι από εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου του 2013 που έκαναν 0-0 επί του Πανθρακικού. Εκείνη τη φορά έμειναν είκοσι άτομα στις κερκίδες επειδή θεώρησαν πως αυτή η ομάδα έχει ψυχή — κι όμως σήμερα βλέπω μερικούς από αυτούς εδώ μέσα να ψάχνουν τους γείτονες ζητώντας χρηματική βοήθεια επειδή φοβούνται μην κατρακυλήσει η ομάδα ακόμα πιο χαμηλά. Τι άλλαξαν μέσα σε τόσα χρόνια; Την κατηγορία; Την αγάπη; Εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα να παραδεχτώ πως υπάρχουν στιγμές που η οικονομία δυσκολεύει — είμαι αναλογιστής, ξέρω τι σημαίνει λέξη αυτή. Αλλά η οικονομία δεν φτιάχνει ιστορίες σαν αυτές που κουβαλάει ο Αστέρας Τρίπολης: εκείνο το γκράφιτι του '87 που γράφτηκε με μπογιές από οικοδομή επειδή κανείς δεν είχε λεφτά για πινακίδες, εκείνον τον δικηγόρο που σηκωνόταν σα βέργα κάθε φορά που η ομάδα έκανε μία καλή κίνηση, εκείνες τις οικογένειες που πλήρωναν εισιτήριο ακόμα κι όταν η ομάδα έπαιζε στο τοπικό πρωτάθλημα επειδή ήξεραν πως αυτό ήταν η οικογένεια τους εκείνη την ημέρα. Κι εσείς τώρα λες πως πρέπει να φύγουμε επειδή η ομάδα είναι τρίτη κατηγορία; Μα τι άλλο έχουν εμείς εκτός από αυτές τις ιστορίες; Τι άλλο εκτός από εκείνους τους ανθρώπους που ξέρουν πως η αγάπη για ένα σήμα δεν κάνει έξω το φύλλο το πρώτο χιόνι; Εμένα μου αρκεί μία φορά να δω τον Λευτέρη εκεί στις μεταφορές να φορτώνει σακιά επειδή κανείς άλλος δε μπορούσε να βγάλει εκείνο το βράδυ το χαρτζιλίκι του τραπεζίτη. Εκείνος εκείνος άνθρωπος που όταν η ομάδα πήγε εθνική κατηγορία έκανε μία σακούλα εισιτήρια σα να πήγαινε σινεμά επειδή αυτό ήταν η οικογένεια εκείνη την ημέρα. Τέλος πάντων, εγώ προσωπικά θα πάω πάλι εκεί κάτω σα ν' έχω μία ιεροτελεστία επειδή εκείνο το σήμα πάνω στο στήθος μου δεν το φοράω επειδή μου αρέσει το ποδόσφαιρο — το φοράω επειδή κάποτε ένας άνθρωπος σαν κι εμένα αποφάσισε πως δε φεύγει όταν η ομάδα χάνει μία φορά, δύο φορές, τρεις φορές. Και αν κάποιος εδώ μέσα ψάχνει λόγους για να φύγει επειδή έκαναν τρεις αγώνες χωρίς γκολ, εγώ βρίσκω λόγους για να μείνω επειδή έκαναν τρεις μεταφορές εμπορευμάτων ένας άνθρωπος που είχε την οικογένεια του Αστέρα σα δεύτερη οικογένεια του. Έτσι λοιπόν, όσοι αποφασίσετε να μείνετε, εγώ θα είμαι εκεί — όχι επειδή κάποιοι άλλοι αποφάσισαν πως πρέπει, αλλά επειδή εγώ αποφάσισα πως αυτή είναι η οικογένεια μου εκείνες τις στιγμές που κανείς άλλος δε βρίσκει λόγο να μείνει. Κι όταν τελειώσει ο αγώνας, είτε κερδίσει είτε χάσει, εγώ τουλάχιστον θα ανέβω σπίτι φορώντας το ίδιο σάλι σα να έκανα μία νίκη. Γιατί το σήμα αυτό δε φοράει μόνο αυτοί που φεύγουν όταν χαλάσει η μουσική — φοράει κι εκείνους που μένανε σαν βράχος στην καταιγίδα.

Πωπω, ρε παιδιά μου, τώρα που διαβάζω όλη αυτήν την τσίκνα από μηνύματα θυμήθηκα τον δικό μου παππού εκεί πάνω στις κερκίδες του γηπέδου το '98 όταν η ομάδα έπαιζε ακόμα στην τέταρτη κατηγορία. Ήταν Νοέμβρης, έκανε κρύο που ψιλοκόβανε, κι εκείνος στεκόταν όρθιος σα καρέκλα ξύλινη φορώντας το παλτό του στρατιωτικού ενώ όλοι γύρω του είχαν βγάλει τις μπουφάν σα να ήταν ανοιξιάτικη μέρα. Κι όμως εκείνος είχε παραμείνει — όχι επειδή περίμενε κάποιο αποτέλεσμα, αλλά επειδή είχε αποφασίσει ότι αυτό ήταν το σπίτι του εκείνη την ημέρα. Τώρα λοιπόν που βλέπω μερικούς εδώ μέσα να γράφουν σα ζητιάνοι επειδή η ομάδα είναι τρίτη κατηγορία, σκάω κυριολεκτικά. Γιατί εγώ εκείνος που πριν από δυόμισι χρόνια πήγε στη Βέροια φορώντας το ίδιο σάλι δεκατριών χρόνων κι έκανε τέσσερις ώρες δρόμο επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως η ομάδα χρειάζεται τουλάχιστον έναν άνθρωπο στις κερκίδες που δε φεύγει όταν οι τρεις αμυντικοί παίζουν σα νά είναι τρεις κουκουβάγιες στον ουρανό. Εκείνο το βράδυ ο αγώνας τελείωσε 0-0 κι εγώ γύρισα σπίτι φορώντας τις μπότες γεμάτες λάσπη σα να είχα περπατήσει σε πολεμικό μέτωπο — όχι επειδή περίμενα κάποιο κέρδος, αλλά επειδή εκείνο το σήμα πάνω στο στήθος μου δεν το φοράω επειδή μου αρέσει το ποδόσφαιρο. Κοιτάξτε, ξέρω ότι υπάρχουν άνθρωποι που λένε "τι άλλο έχουμε εκτός αυτού;". Μα εγώ τους λέω: εσείς ξέρετε τι είχε εκείνος ο δικηγόρος το '89 όταν έκανε κατοχή όλων των θέσεων του γηπέδου επειδή ήθελε να δείξει στους άλλους πως αυτή η ομάδα είναι δική μας υπόθεση; Ή εκείνοι οι δεκαπέντε οικογένειες που αγόρασαν μία πλαστική σακούλα εισιτηρίων για τον αγώνα με τον Ατρόμητο επειδή είχαν συμφωνήσει μεταξύ τους πως "αυτό είναι δικό μας μέρος"; Αυτές οι ιστορίες δεν τις γράφει κανένας προπονητής με τους πίνακες του, τις γράφουν άνθρωποι σαν κι εμάς που αποφάσισαν πως η οικογένεια δεν τελειώνει όταν η ομάδα χάνει τρεις φορές στη σειρά επειδή ο τερματοφύλακας πήγε σ' ένα γάμο. Κι όμως σήμερα βλέπω μερικούς εδώ μέσα να ψάχνουν τους γείτονες ζητώντας χρηματική βοήθεια επειδή φοβούνται μην κατρακυλήσει η ομάδα ακόμα πιο χαμηλά. Μα αυτή η ομάδα είναι σαν εκείνο το γκράφιτι του '87 που έκανε ένας τύπος μόνος του επειδή κανείς άλλος δεν είχε λεφτά για πινακίδες — είναι αυτοσχεδιασμός, είναι οικογενειακή υπόθεση, είναι εκείνες οι στιγμές που κάποιος σηκώνεται στις κερκίδες επειδή ξέρει πως αυτό που κάνει δεν το κάνει για τους άλλους, το κάνει για τον εαυτό του και τους δικούς του εκείνες τις στιγμές που η ζωή κάνει πλάγια βήματα. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εγώ εκείνος που δε συμφωνεί καθόλου με την άποψη πως πρέπει να αφήσουμε τον Αστέρα μόνο του επειδή η κατηγορία άλλαξε χαρακτήρα. Αυτή η ομάδα δεν είναι σειρά από αποτελέσματα — είναι σειρά από ανθρώπους που έκαναν ιστορίες επειδή κάποτε αποφάσισαν πως αυτή η ομάδα αξίζει περισσότερο από τους τίτλους και τους πίνακες. Εκείνος ο Λευτέρης στις μεταφορές που φορτώνει σακιά επειδή κανείς άλλος δεν μπορεί να βγάλει εκείνο το χαρτζιλίκι του τραπεζίτη εκείνο το βράδυ; Αυτός εκείνος άνθρωπος είναι ο Αστέρας. Εκείνες οι δεκαπέντε οικογένειες που έκαναν συνέδριο στο σπίτι τους επειδή η ομάδα χρειαζόταν ανθρώπους στις κερκίδες; Αυτές είναι ο Αστέρας. Και τέλος, όσοι αποφάσισαν πως πρέπει να φύγουν επειδή έκαναν τρεις αγώνες χωρίς γκολ, εγώ τους λέω: δοκιμάστε να πείτε στον ίδιο σας τον εαυτό πως η ιστορία του Αστέρα γράφεται μόνο όταν η ομάδα κερδίζει. Προσπαθήστε να πείτε εκείνο το τραγούδι "Δεν υπάρχει μεγαλύτερη νίκη" στους δικούς σας ανθρώπους όταν εκείνοι σας κοιτάζουν στα μάτια μετά από έναν αγώνα που η ομάδα έκανε 0-0 επειδή όλοι γύρω τους είχαν φύγει επειδή έκανε κρύο στις κερκίδες. Εμένα προσωπικά αυτή η ομάδα μού αρκεί επειδή κάπου εκεί στις αρχές της δεκαετίας του '90 κάποιος αποφάσισε πως ένα σημάδι πάνω στο στήθος μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από ένα λογότυπο — μπορεί να είναι μία υπόσχεση. Κι εγώ ακόμα κρατώ εκείνο το μάθημα σα νόμισμα παλαιάς εποχής: αυτή η ομάδα δεν την εγκαταλείπουμε επειδή αλλάξαν οι αριθμοί στους πίνακες, την εγκαταλείπουμε μόνο όταν εμείς αποφασίσουμε πως οι ιστορίες μας τελείωσαν.