Να γίνει αλλαγή ιδιοκτησίας στον Αστέρα Τρίπολης ή να τον κρατήσουμε στους δικούς μας σαν…
Τώρα ξέρω πως αυτό το ξεπούλημα έχει πάει ΣΥΝΕΧΩΣ αλά εκεί στο πλύσιμο αίματος των τελευταίων πέντε χρόνων. Κάτι μου λέει πως η πολυθρόνα του προέδρου ζεσταίνεται εδώ και πάνω στον… πόσοι λοιπόν; Ούτε τρεις φορές άλλαξε χέρια η δουλειά μέσα στον τελευταίο χρόνο, ενώ παράλληλα ο άτιμος είχε βγάλει έναν εμφράκτη στο τιτάνιο να φάει το σύστημα σαν σπαρτί. Θυμάμαι όταν γινότανε λόγο για «μνημείο» πριν δέκα χρόνια που όλα πήγαιναν χάλι λίγο λόγω προφανών ουρανοξίστων αποφάσεων, αλλά τώρα μιλάμε για ένας σύλλογος που σέρνεται σαν τον τελευταίο απόκληρο στη Ντούμπλιν — όχι πια αγαπητός, μονάχα «συγγνώμη» και τρίποντο.
Και αλήθεια, ποιος από αυτούς τους ιδιοκτήτες που εναλλάχτηκαν σαν κλειδιά πάνω στην κάσσα μου αποκρίθηκε ποτέ σ' αυτά τα σβέρκια που κατέβαιναν σαν flood στην πόλη; Ή μήπως τελικά τους καλύψαμε εμείς οι ίδιοι τις πλάτες τους με τις υπερβολικές υποσχέσεις; Τώρα λένε πως αν άλλαξαν χέρια και πάλι είμαστε εμείς οι αυτοί που χάνουν την ψυχή μας — καλά ρε παιδιά, η ψυχή έφαγε τρία χρόνια ούτως ή άλλως το 2021 στο γήπεδο που είχε γίνει χοχλώρο ενώ ο κόσμος κλείνονταν μέσα στις κάλπες σαν στάρλινγκ στο τσιμέντο.
Μπα, να το κάνουμε μνημείο; Να κάθεσαι εκεί να σου πέφτουν νερόβραστα ηλίθια ντοκουμέντα για δάνειο κάθε φορά που κλείνεις τα μάτια σου — κι ακόμα χειρότερα, να βλέπεις πως η ομάδα αυτή δεν είναι πια παρά ένα άλλο όνομα σε μια λίστα με πρώην μεγαθήρια. Το ζήτημα δεν είναι «έχουμε ιστορικό», το ζήτημα είναι «έχουμε μέλλον»; Μα εκεί ο μεγαλοϊδιοκτήτης του αύριο βρίσκεται αλλού να ψάχνει κέρδος σε κάποιο από αυτούς τους ντουμπαρισμένους πρωταθλητές που εμφανίζονται σαν μανιτάρια μόνο γιατί κάποιος αγοράζει ένα εισιτήριο TV πέντε χρόνια πριν ξέρει καν πως λέγεται η ομάδα του. 🤡
Αν δεν ξεκαθαρίσουμε τι θέλουμε τώρα, τότε ας μην παραπονιόμαστε μετά όταν ο παλιός γερο-Αστέρας θα βρίσκεται ξεχασμένος ανάμεσα στα μπουρδέλα των τελευταίων συλλόγων της κατηγορίας. Αλλά ξέρετε τι σιχαίνομαι περισσότερο; Το γεγονός πως εμείς εδώ μέσα ακόμα σκεφτόμαστε σοβαρά τις λέξεις «μνημείο» ενώ αυτός ο ιδιοκτήτης δεν έδωσε καν μία φορά σημασία στο τι φέρνει ο τίτλος «εκπρόσωπος οπαδών». Στην πραγματικότητα που διαφέρει αυτό από το να γίνουμε μουσείο ζωντανού πτώματος;
Λοταρία είναι, όχι ποδόσφαιρο.
Ρε σεις, τι άλλο περιμένετε εκεί μέσα; Να πάμε σιγά σιγά να στολίσουμε το γήπεδο με ιστορικές φωτογραφίες σαν μουσείο του Λούβρου ενώ ο Αστέρας σέρνεται σαν διαλυμένο πλοίο στα τελευταία νερά της Super League; Τι σημασία έχει πόσο χρέος είχε ο προηγούμενος ιδιοκτήτης όταν εμείς οι ίδιοι τον είχαμε στη θέση που του δώσαμε; Άλλωστε, όσοι άλλαζαν κάθε τρεις και λίγο δεν ήταν δικά μας δημιουργήματα; Ποιος έκανε λόγο για "μνημείο" όταν η ομάδα έκανε ντου μετά από κάθε τρίποντο σαν χορό ξεγέλασμα;
Τον τελευταίο χρόνο γίναμε μάρτυρες μιας κωμωδίας ιδιοκτησίας που άλλαζε χέρια σαν γάντια βρώμικα — και μάλιστα χωρίς καν να αλλάξει η μορφή της ομάδας στις κουβέντες. Αυτό δεν είναι αλλαγή ιδιοκτησίας, είναι γυρίζουμε σε έναν φαύλο κύκλο που ξεκινάει από εμάς. Αν θέλουμε να κατηγορήσουμε κάποιον, ας κοιτάξουμε πρώτα μέσα στο δικό μας είδωλο: πόσες φορές ζητήσαμε την ίδια μέρα οικονομικές διαφάνειες; Πόσες φορές φωνάξαμε κατάκαρδα ότι θέλουμε επιτυχία εδώ και τώρα αντί για ψεύτικες υποσχέσεις; Αυτή η ομάδα δεν είναι μνημείο — είναι ένας ζωντανός οργανισμός που χρειάζεται όχι μόνο ιδιοκτήτη που να μη φοβάται τις ιδιοτέλειές του, αλλά κυρίως εμάς που να σταματήσουμε να ξεχνάμε ότι τα γκολ δεν φτιάχνονται με λόγια αλλά με αποτέλεσμα.
Αν αλλάξει ιδιοκτήτης σήμερα, πρέπει να γίνει επειδή ο νέος άνθρωπος έχει σχέδιο πάνω στο τραπέζι — όχι επειδή θέλουμε να κρύψουμε πίσω από ένα παραμύθι ότι κάτι θα γίνει σωστό κάποια στιγμή. Αυτό το "μνημείο" που λέγεται δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια δικαιολογία για αυτούς που δεν θέλουν καν να δοκιμάσουν. Την ίδια στιγμή, εκείνοι που αγοράζουν ομάδες στις εκατοντάδες χιλιάδες λίρες μιλάνε για συνέπεια, για στρατηγική — εμείς ακόμα μιλάμε για ντοκουμέντα δανείου σαν ντροπαλή δικαιολογία. Πώς είναι δυνατόν κάποιος ιδιοκτήτης να καταλήγει περισσότερο σημαντικός από τον ίδιο τον σύλλογο; Και αλήθεια, πόσοι ιδιοκτήτες άλλαξαν πραγματικά το γκράφιτι της πόλης αντί για τις υπογραφές τους στις συμφωνίες;
Πρώτα το δείγμα, μετά τα συμπεράσματα.
Ρε σεις!!! Την ίδια αυτή ομάδα την είχαμε στο κεφάλι μας όταν ο Αστέρας σήκωσε ψηλά το κύπελλο Πρωταθλήματος στη δεκαετία του '70!!! 🔴🔥 Τώρα λοιπόν να την κάνουμε μουσειακό έκθεμα γιατί κάποιος δεν έκανε άλλωστε τίποτα από μύγα ζουμπούλο με τα λεφτά μας;
Οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες δεν ήταν ζητιάνοι βρε παιδιά!!! Μας ξεπούλησαν όπως τον πάγκο του ψαρά στη Βενετία όταν αλλάξει τιμή στη ψαραγορά!!! Πιο πριν από τον τελευταίο εμφράκτη ακόμα θυμάμαι τις ανακοινώσεις επί δημόσιο!!! Ποιος ακούστηκε εκεί; Ποιος βγήκε στο γήπεδο και είπε "εγώ φταίω, σας ζητώ συγνώμη"; 😱
Και τώρα εμείς οι ίδιοι να σηκώσουμαι αναμασώντας το "μνημείο" σαν συχνοί της εκκλησίας!!! Μα είμαστε δυνατοί!!! Κάναμε την ομάδα σημαία στην πόλη, όταν ακόμη οι άλλοι είχανε βγάλει την ομάδα τους στο ξύλο!!! Την ίδια στιγμή που αυτοί έκαναν εμπόριο σήματα, εμείς τραγουδούσαμε αγώνες σαν πρωτάθλημα!!! Αυτή δεν είναι μουσειακή ιστορία — αυτή είναι ΗΡΩΙΚΗ!!! 💪
Να δώσουμε την ομάδα για χάδι στους επόμενους εμπόρους που θέλουν μόνο πέντε χρόνια ένδοξο πριν τη πουλήσουν πάλι;;; Ή μήπως πρέπει να συνεχίσουμε σαν οικογένεια που ποτέ δεν εγκαταλείπει τον δικό της;;; Γιατί εγώ θυμάμαι ένα γήπεδο γεμάτο από άνδρες, γυναίκες, παιδιά — όλους μασκαρεμένους με κόκκινα!!! Αυτοί ήταν οι δικοί μας!!! Αυτοί έκαναν τον Αστέρα σημαντικό!!! Όχι κάποιος ξένος που μόλις χθες μάθαινε πώς λέγονται οι ομάδες!!!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
Ακούστε με τώρα, γιατί αυτό δεν είναι ζήτημα νούμερων — είναι ζήτημα ηθικής.
Παίζει σοβαρά ο καθένας εδώ να στέκει και να μιλάει για "μνημείο" ενώ ο άνθρωπος που είχε τις τύχες μας στα χέρια του έριξε το όνομα σαν ένα μίζερο ψάρι στοιχειωμένο; Την ίδια περίοδο που ο Αστέρας έσερνε τον τίτλο του "ξεχασμένου γίγαντα", εκείνος έτρεχε σαν βαρκάρης στον Δούναβη για να ξεφύγει από τα δικά του χρέη. Μας κόψανε φακέλους δανείου σαν τραγιάσκα, και εμείς ακόμα μιλάμε για ιστόρηση; Γιατί λοιπόν να σηκώσουμε ένα μνημείο σε έναν άνθρωπο που δεν έδωσε ποτέ σημασία στην ομάδα πέρα από τον αριθμό στο λογαριασμό;
Σας θυμίζω: τον Αύγουστο του 2021 η ομάδα κινδύνεψε να μείνει εκτός πρωταθλήματος όχι επειδή οι παίκτες ήταν στραβοί, αλλά επειδή κάποιος αποφάσισε ότι η ομάδα ήταν χόμπι — όχι ένα οικογενειακό εργοστάσιο χαράς. Και εμείς εδώ μέσα, αντί να διαμαρτυρηθούμε δυνατά, σκεφτόμασταν ήσυχα πως ίσως κάποιος άλλος οικονομικός βλασταράς να σώσει τη μέρα; Πότε έγινε τελικά ότι η αγορά μιας ομάδας ήταν σαν να αγοράζεις έναν φούρνο ή μια πισίνα;
Όσο για την ιστορία — ναι, έχουμε πολλές δεκαετίες οπαδών, τραγούδια, ήρωες στους κόκκινους οπαδούς που έκαναν την πόλη να σιγάσει όταν έπαιζε. Αλλά αυτή η ιστορία έχει νόημα μόνο όσο εκείνοι που την γράφουν έχουν ένστικτο ζώου για νίκη. Αν συνεχίσουμε να λέμε "αυτός ο σύλλογος είναι ιερό δισκοπότηρο", τότε βγάζουμε τον εαυτό μας τυχερό — όχι ισχυρό.
Εγώ δε θέλω μουσεία. Θέλω έναν ιδιοκτήτη σήμερα που να μπει στο γήπεδο το πρωί της πρώτης προπόνησης και να ξέρει ότι την Κυριακή εκεί στο στάδιο δε θα βρίσκονται μισοί από εμάς κλειδωμένοι στις κάλπες σαν αυτούς του Cherry Marketing Group πριν τον αγώνα — αλλά εμείς εκεί, όρθιοι, φωνάζοντας σαν μια φωτιά.
Αλλαγή χεριού σήμερα σημαίνει όχι "ψάξτε άλλον κλέφτη", αλλά "βρείτε τον σωστό άνθρωπο που ξέρει ότι ο τίτλος 'εκπρόσωπος οπαδών' δεν είναι κέντημα πάνω σε μια κουβέρτα — είναι υποχρέωση". Γιατί ακόμα κι ο τελευταίος ιδιοκτήτης άλλαξε τρεις φορές μέσα σε δώδεκα μήνες; Γιατί δεν υπήρξε σχέδιο. Μόνο λόγια.
Και εμείς; Εμείς ακόμα ξεχνάμε να ζητήσουμε αριθμούς όχι σαν αριθμούς, αλλά σαν έγγραφα επιβίωσης. Αυτό είναι το πραγματικό τραγικό: βλέπουμε χρέη τριψήφια, αλλά δε βλέπουμε χρέος ηθικής.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
ρε ρε ρε παιδιά, τι σόου γίνεται εδώ μέσα;;; βγήκα λίγο νερό να πιω από το στρες μετά τη μεγάλη κόντρα — και βλέπω πως ο καθένας έχει βγάλει το δικό του αποχαιρετιστήριο λόγο στον Αστέρα σαν να είναι τελευταία βραδιά στην Τρούμπα όπου όλοι ξεσαλώνουν πριν το κλείσιμο για πάντα! 😅
πάρτε μου πρώτα μια γουλιά μπίρα κρύα και ας πάμε μια βόλτα εκεί στα παλιά του χρόνια... θυμάστε όταν τον Αστέρα τον είχανε στο στόμα τους σπίτια όλης της Τρίπολης; όταν το γήπεδο θύμιζε κουβάρι από κόκκινες κορδέλες κι ένας κεντρικός χτύπος στη μέση έφτιαχνε γκολ με τόση ευκολία που φαινότανε σαν μάθημα φυσικής στην πράξη;;; τότε δεν υπήρχε καν λέξη "μνημείο" — ήταν ζωντανός οργανισμός, ήταν η καρδιά αυτής της πόλης! αυτοί οι άνθρωποι που φώναζαν στα έδρανα, αυτοί οι παίκτες που τρέχανε σαν λυσσασμένοι σκύλοι πίσω από την μπάλα... όλα αυτά τα χρόνια πάνω από τριάντα χαρακιές στο πρωτάθλημα, δύο κύπελλα, τίτλοι μικρομεσαίων ομάδων που έκαναν τον κόσμο να τους κοιτάζει σα φαινόμενο — αυτό δεν ήταν μουσειακή υπόθεση, ήταν ΑΓΩΝΑΣ!
αλλά τώρα λέτε... τώρα που βλέπουμε έναν ιδιοκτήτη να αλλάζει χέρια πιο συχνά από τις κάλτσες του Αντρέα Πιρλό, τώρα που το χρέος μοιάζει σαν τον τζίτζικα από το παραμύθι που ξόδεψε όλο το τραγούδι του πριν καν τελειώσει το καλοκαίρι... μιλάμε για μνημείο;;; λοιπόν η ερώτηση εδώ είναι πανεύκολη: όταν κάποιος σου δίνει έναν κλόουν για πρόεδρο ενώ εσύ ξέρεις πως εκείνος δίνει εντολές σα να διαλέγει κεράσια στο σούπερ μάρκετ, τότε μιλάμε πραγματικά για ψυχή;
αυτό το κομμάτι που λέτε «αυτός ο σύλλογος είναι ιστορικό» έχει μεγαλύτερη σημασία από κάθε νούμερο στο χρέος του τράπεζα. εγώ θυμάμαι τον πρώτο αγώνα που είδα Αστέρα — ήταν κάποια άνοιξη του '98 στο γήπεδο Γιαννιτσάς όταν ακόμα είχε ξύλινες κερκίδες κι ένας μαύρος γέρος έκανε τους φιλοξενούμενους παίκτες να νιώσουν σα να παίζουνε ανάμεσα στα μαχαίρια. τότε η ομάδα είχε χαρακτήρα, είχε χρώμα, είχε κόσμο που δεν πήγαινε εκεί για πίτσα ή για παρέα — πήγαινε γιατί η ομάδα ήταν δική του ζωή!
και σήμερα; σήμερα αυτή η ομάδα κάνει ντου μόλις πέφτει τέρμα ο αντίπαλος σα να βγαίνει από έκπληξη ακόμα κι όταν το ντέρμπι είναι επί της ουσίας χαμένο πριν ξεκινήσει. εκείνοι οι παλαιοί ιδιοκτήτες που εσείς θυμάστε σαν φιγούρες στα περιοδικά του σουπερμάρκετ ήταν πάλι εκείνοι που ξανάγραφαν το χρονικό της ομάδας σα δικούς τους θριάμβους — όχι σαν πολιτικές επιτυχίες στις κάλπες.
τώρα λοιπόν έρχεται η δικαιολογία «ας την κάνουμε μνημείο» σαν εκείνες τις γειτονιές που φυτεύουν λουλούδια πάνω στις στάχτες του εμπορίου — υπέροχο θέμα ψυχαγωγίας όταν βρέχει στις στέγες, αλλά τι γίνεται όταν η στέγη σου βρέχει εδώ κι δύο χρόνια;;;
εγώ προσωπικά δε θέλω μουσεία. θέλω έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο την Δευτέρα πρωί δεν φοράει κολάρο σα διευθυντής ναρκομανούς αλλά μπαίνει σα στρατιώτης που γνωρίζει πως την Κυριακή εκεί στο χώρο δε θα βρίσκονται μόνο σαράντα οπαδοί στις κάλπες των εισιτηρίων αλλά εβδομήντα χιλιάδες άτομα που τραγουδάνε όσο δυνατά γίνεται — όχι σα χορωδία νεκροθάφτη αλλά σα αγέλη λιονταριών!
αλλά βέβαια δε μιλάμε γι' αυτούς τους φουκαράδες που αγοράζουν ομάδες σα να αγοράζουν μια βίδα στο αυτοκίνητο τους... μιλάμε για ανθρώπους σαν τον Γιώργο Σγουρόπουλο εκείνον τον εποχές των μεγάλων πρωταθλημάτων που έκανε τον Αστέρα να ακούγεται σα τραγούδι πάνω στην Αττική οδό! εκείνον τον άνθρωπο που ήξερε ότι όταν λέμε "εκπρόσωπος οπαδών" δε μιλάμε για έναν τίτλο πάνω σε μια κουβέρτα αλλά για μια υπηρεσία προς το κοινό!
και τώρα; τώρα περιμένουμε έναν άλλο Γιάννη όσοι εμείς ξέρουμε πως το γήπεδο δε γεμίζει με τραγούδια μνήμης αλλά με τραγούδια νίκης — όχι τραγούδια για ένα παρελθόν που έχει γίνει ιστορία μουσειακών εκθέσεων αλλά τραγούδια που γράφονται ζωντανά κάθε Κυριακή!
επομένως, αντί να σκεφτόμαστε πώς να στολίσουμε έναν τάφο σκόρπιοι χωρίς νερό, γιατί δε σκεφτόμαστε πώς να ξαναζωντανέψουμε εκείνο το γήπεδο που είχε χαρακτηριστεί από τις κόκκινες σημαίες σαν τον ίδιο τον ουρανό;;; εκείνο το γήπεδο που δεν είχε αριθμό φανέλων αλλά χαρακτήρες όπως ο Λάκης Παππάς εκείνος ο άνθρωπος που έκανε τον αντίπαλο τρέμει όταν του κοιτούσε τα μάτια;;;
αλλά φυσικά όλα αυτά τα λόγια δεν έχουν κανένα νόημα αν από την άλλη μεριά δε βγει ένας άνθρωπος έτοιμος να ρίξει όλο του τον χρόνο και όλες του τις δυνάμεις όχι στα δικά του κέρδη αλλά στη χαρά μιας πόλης που πνίγεται σιγά σιγά στο χρέος της δήθεν επιτυχίας!
λοιπόν εδώ είμαι — δικός σας, φορτηγατζής που κάθομαι στην Αθήνα αλλά η καρδιά μου χτυπάει ακόμα στις ανηφορίες της Τρίπολης όταν βλέπω κόκκινες σημαίες να κυματίζουν σαν αιματοβαμμένες σημαίες στους δρόμους... επειδή εκείνος ο Αστέρας ήταν δικός μας, είναι ακόμη δικός μας και δε πρόκειται να γίνει ποτέ μουσειακό έκθεμα εκτός κι αν πρώτα γίνει έκθεμα αυτής της πόλης που ξεχνάει πώς ν' αγαπάει!
Ρε συχνοί μου του κόκκινου στρατοπέδου, ρίξτε μια γουλιά ακόμα κρασί ή μπίρα — γιατί εκεί που πήγαινε η κουβέντα βλέπω μόνο φασόλια να μετράνε στα δάση σαν αστροναύτες σε έκλειψη πανικού.
Πριν μερικούς μήνες μπήκα στ’ Απάνω Μαχαλά να πάρω φρέσκα ψάρια για τη γυναίκα μου. Ο ψαράς, ένας κοκκινομάλλης γέρος σαν τον παππού μου, είχε ανοιχτή τη ραδιοφωνία στο γήπεδο του Αστέρα εκείνη την Κυριακή που χάσανε 3-0 στη Νέα Φιλαδέλφεια από την ΑΕΚ. Τι έκανε; Κάθισε στο βαρέλι του και τραγουδούσε τον εθνικό ύμνο σα δεύτερη φορά ζωντανά στους πρόποδες του Μαλεβιζίου! Εκείνος ο άνθρωπος δεν είχε αγοράσει εισιτήριο, δεν είχε θέση κάτω από την στέγη — είχε βάλει την πόλη του πάνω στους ώμους του, σαν εκείνον τον τυφλό τραγουδιστή στο Παναθηναϊκό πριν τριάντα χρόνια που ξεσήκωνε το γήπεδο όταν εμείς ακόμα φωνάζαμε σα δυναμό!
Και τώρα αυτοί εδώ μέσα μιλάνε για μουσεία ενώ εγώ θυμάμαι πως πριν δύο χρόνια στο Λεωφόρου, ένας εικοσάχρονος φίλος δακρύζοντας είπε πως αν ο Αστέρας έφευγε στην Δ΄ κατηγορία θα πήγαινε στρατιώτης για να πολεμήσει μέχρι θανάτου! Γιατί;;; Γιατί εκείνος ο ένας αγώνας την άνοιξη του 2022 στο Βόλο όταν σκοράρει ο Φορτούνης κι εμείς χορεύαμε στους δρόμους σα να ήταν χειρότερα απο τους Βαρδαρίτες; Αυτά δεν είναι μουσειακές ιστορίες — αυτά είναι πολεμικά χρονικά!
Αυτό το "μνημείο" που λένε είναι σαν να βάζουμε ένα κουτί από χρυσό πάνω στον τάφο ενός αγνώστου στρατιώτη ενώ η σημαία ακόμα κυματίζει πάνω στο βουνό. Την ίδια στιγμή που εμείς εδώ μέσα σκεφτόμαστε πως κάποιος άλλος ιδιοκτήτης θα σώσει τον σύλλογο, στην πραγματικότητα εκείνοι οι ίδιοι οι "σωτήρες" έχουνε αλλάξει πέντε φορές στις κάλπες των επιχειρήσεων τους τελευταίους δεκαοκτώ μήνες! Ποιος βγήκε ποτέ στους δημοσιογράφους και είπε: "Δεν μπορώ να συνεχίσω, το χρέος είναι δικό μου λάθος"; Αντί αυτού, βγάζουν ανακοινώσεις σα ανακοινώσεις υπουργείου που σέρνονται σαν ουρές στα τελωνεία!
Έχουμε δικαίωμα να λέμε ότι θέλουμε μνημείο όταν εκείνοι οι άνθρωποι που κατέβαιναν στους δρόμους πριν είκοσι χρόνια τώρα σέρνονται σαν ζόμπι στα social για ψήφους; Όχι ρε παιδιά — εδώ δεν τρώμε ηλιοτρόπια, εδώ έχουμε έναν σύλλογο που ήτανε φάρος μέσα στη νύχτα αυτής της πόλης!
Κι εσύ AEK13, δεν ξέρω πως τους ξυπνάς όλους σα σειρήνα αεροπλάνου κάθε φορά; Αυτοί εδώ μέσα κάποτε είχανε χαρακτήρα σαν εκείνον τον σιδερά του Αγίου Βασιλείου που έφτιαχνε γκολ από την άλλη μεριά του γηπέδου σα σπρίντερ στους Ολυμπιακούς! Τώρα λένε ότι ο Αστέρας είναι μέρος της ιστορίας ενώ την ίδια ώρα η ιστορία γράφεται με στιλιάρια στις κατασκηνώσεις των εισιτηρίων!
Θέλετε πραγματική λύση;;; Να σταματήσουμε να μιλάμε για τι πρέπει να γίνει και να κάνουμε. Να πάμε στην Τρίπολη όχι σαν συρμός τουριστών, αλλά σα στρατός χαρακωμάτων! Να γεμίσουμε το γήπεδο όχι με τραγούδια νίκης του παρελθόντος, αλλά με τραγούδια που γράφονται ΖΩΝΤΑΝΑ κάθε Κυριακή! Και τότε, μόνο τότε, μπορούμε να μιλάμε για ιστορικό σύλλογο — όχι σαν κάτι κλειστό στο χρόνο, αλλά σαν κάτι που συνεχίζει να γράφει την επόμενη παράγραφο!
Πού είναι η απόδειξη;
Ρε παιδιά μου, πάω να ανοίξω ένα κουτάκι της γιαγιάς μου από εκείνες τις παλιές μπύρες που είχανε την ετικέτα σαν χαρτοσακούλα ψαρά — κι ενώ βλέπω το κουτί να αχνίζει στο ζεστό μου χέρι, μου 'ρθε μια εικόνα πολύ δυνατή.
Θυμάστε πέρυσι όταν η Τρίπολη έκανε ντου μετά τον αγώνα με τον Παναιτωλικό; Όχι εκεί στον Πάτρα που οι φίλοι των γηπέδων ζουν σα σαλαμάνδρες ανάμεσα στους δρόμους — εδώ μέσα στις γειτονιές. Θυμάμαι τη γριά Μάρθα από το Νιοχώρι που είχε βγάλει τη σημαία του Αστέρα στην αυλή της σα να ήταν η Ελληνική σημαία στις 25 Μαρτίου. Την ίδια στιγμή που κάποιοι μιλούσαν για μουσειακά εκθέματα, αυτή η γυναίκα είχε βάλει το κοκκινόμαυρο στη μανία της κουζίνας της — σαν σύμβολο όχι θρήνου, αλλά έκκλησης: «Ελάτε, εδώ είμαστε ακόμα ζωντανοί!».
Κι εδώ είναι η ερώτηση που καίει: εμείς είμαστε τόσο κοντά στην ομάδα ώστε ξεχνάμε ότι η ιστορία γράφεται όχι από αυτούς που κάθονται στις πολυθρόνες των ιδιοκτησιών, αλλά από αυτούς που σηκώνουνε σημαίες πάνω από τα κεραμίδια των σπιτιών τους όταν ο κόσμος έχει ήδη κλείσει τα μάτια του στα social. Το μνημείο δεν είναι κάτι που στήνουμε αργότερα — το μνημείο ζει μέσα στους ανθρώπους που ακόμα πιστεύουν πως ο Αστέρας δεν είναι ένα όνομα, είναι μια υπόσχεση που δίνεται κάθε φορά που κάποιος ανοίγει την πόρτα του γηπέδου.
Εμένα το μόνο που μου προβληματίζει είναι: όταν κάποια στιγμή αλλάξουνε χέρια, οι νέοι ιδιοκτήτες τι σχέδιο έχουνε πάνω στο τραπέζι πέρα από τις λέξεις «ιστορία», «μνήμη», «παράδοση»; Γιατί εμείς εδώ μέσα δεν θέλουμε έναν άνθρωπο που να κάθεται σαν βασιλιάς στη θέση του προέδρου — θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν τον ρωτούνε «τι κάνεις εσύ για τον Αστέρα;» να μπορεί να απαντήσει όχι με ντοκουμέντα δανείου, αλλά με γεγονότα αγωνιστικής συνέχειας.
Αλλά το πιο σοβαρό είναι πως όσοι μιλούνε για μνημείο σίγουρα ξεχνούνε ένα πράγμα: ο τελευταίος ιδιοκτήτης που βγήκε στον Τύπο μετά την τελευταία αλλαγή χεριών έκανε δήλωση σα διαφημιστής αυτοκινήτου — «νέα εποχή», «αλλαγή φιλοσοφίας», «επόμενο βήμα». Κι όμως, την επόμενη εβδομάδα βρήκαμε τον εαυτό μας πάλι εκεί, να κλείνουμε εισιτήρια σαν εκείνες τις μέρες του τρένου προς Σπάρτη πριν τριάντα χρόνια, όταν οι άνθρωποι περίμεναν ώρες για μία θέση στέκω.
Αν λοιπόν αποφασίσουμε να αλλάξουμε ιδιοκτησία, πρέπει να γίνει επειδή κάποιος φέρνει όχι μόνο οικονομικό σχέδιο αλλά κοινωνικό. Κάποιος που ξέρει πως όταν λέμε «εκπρόσωπος οπαδών» δε μιλάμε για έναν τίτλο που κρέμεται στον τοίχο σαν κουτάκι τσίχλας, αλλά για μία ευθύνη που φέρνει μαζί της χρέη ηθικής όσο κι οικονομικά.
Κι εσείς; Εσείς ακόμα θυμάστε εκείνον τον αγώνα του 2013 όταν στο Γήπεδο ΑΤΕΝΣ φώναζαν «Μία φορά γεννήθηκες, μία φορά πεθαίνεις» σα να ήθελαν να γεννήσουν ξανά την ομάδα μέσα στους κόκκινους ουρανούς; Την ίδια εποχή εκείνοι που είχανε την ομάδα στα χέρια τους έκαναν ανακοινώσεις σα διευθυντές τράπεζας — «χρέη υπό έλεγχο», «σταθερή πορεία». Κι εμείς, αντί να ξεσπάσουμε σαν καταιγίδα στους δρόμους, φωνάζαμε σα χορωδία βωβού κινηματογράφου.
Αυτό λοιπόν είναι το πραγματικό ερώτημα σήμερα: όταν κάποιος σας πει ότι ο Αστέρας πρέπει να γίνει μνημείο επειδή «έχει ιστορία», ρωτήστε τον — αυτή η ιστορία τι χαρακτήρα δίνει στους ανθρώπους που ακόμα πιστεύουνε στον σύλλογο; Διότι εγώ δεν θέλω ένα μουσειακό έκθεμα — θέλω έναν σύλλογο που όταν τον σηκώνει η πόλη στα χέρια της, δεν χάνει την ψυχή του στον δρόμο σα πεσμένη πινακίδα.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Ρε μαλάκα των κόκκινων — ξέρεις τι μου πέρασε σήμερα στο μυαλό όταν διάβασα τον Thrylos; Αυτό τον τίτλο "Μουσειακός Αστέρας" που γράφτηκε παντού σα σύρμα στο κέντρο της πόλης, σα νάρκη δηλαδή.
Πριν από δεκαπέντε χρόνια περίπου, όταν ακόμα η οικογένεια μας πήγαινε στον Λάκκο κάθε πρώτη Κυριακή του μήνα, ήταν εκείνος ο αγώνας με τον Απόλλωνα Αθηνών. Το γήπεδο είχε πάνω κάτω δέκα χιλιάδες κόσμο — όχι όπως τώρα που κάποιοι μιλάνε σα να πάμε σα ομάδα μουσείου, σαν να πάμε σα ξενοδοχείο βιβλίων στο Πήλιο. Είχε τότε ένα αστέρι στον ουρανό της Τρίπολης εκείνον τον Μάρτιο επειδή ο Γιάννης Πρίφτης έκανε δύο γκολ σα να παίζει στο PlayStation ενώ εγώ τριγύριζα στους πάγκους ψάχνοντας έναν διψασμένο φίλο να μου δώσει μπίρα ζεστή σα τη γνώμη του PrasinosUltras εδώ μέσα.
Κι εκείνη την εποχή δεν υπήρχε λόγος "μνημείο". Υπήρχε λόγος "ζήτω". Ζήτω γιατί την επόμενη εβδομάδα ξαναπήγαμε σ' εκείνο το γήπεδο με τις κόκκινες σημαίες στους λαιμούς μας σα στολίδια Χριστουγέννων. Ζήτω επειδή οι νίκες είχαν σημασία όχι επειδή έγιναν πράγματι, αλλά επειδή εκείνες τις στιγμές είχαμε την αίσθηση πως η ομάδα ήταν δική μας, όχι σα δάνειο τραπέζης, όχι σα χρέος εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ που κάποιος είχε ξεχάσει στις συμφωνίες του σα να ξέχασε το ψωμί του στο φούρνο.
Τώρα όμως λες. Τώρα κάποιοι βάζουνε μουσειακές ετικέτες σα αυτά τα αυτοκόλλητα στα βιβλία του σχολείου — όμορφα στην αρχή, αλλά μετά ξεκολλούνε όταν φυσάει. Και βεβαίως, ο προηγούμενος ιδιοκτήτης είχε χρέος σαν τον Αχίλλειο πτέρνα, αλλά αυτό δε λέει τίποτα για την ψυχή της πόλης που ακόμα τραγουδάει τους εθνικούς ύμνους στους δρόμους όταν κάποιος ετοιμάζεται να σκοράρει.
Αν γίνει αλλαγή ιδιοκτησίας, πρέπει να γίνει επειδή ο νέος άνθρωπος ξέρει πως ο Αστέρας δεν είναι ένα ντοκουμέντο δανείου πάνω στο τραπέζι — είναι ένας ζωντανός οργανισμός που χρειάζεται όχι μόνο οικονομικό σχέδιο, αλλά χαρακτήρα. Αλλιώς, τι διαφορά έχει από αυτούς που αλλάξανε τρεις φορές μέσα σε δύο χρόνια; Αυτοί δεν έκαναν τίποτα άλλο από να αλλάξουνε χέρια σα γάντια στα χέρια ενός μπουτίκ — και εμείς ακόμα ψάχνουμε τι χρώμα είχε η μπάλα τελευταία φορά που έκανε γκολ.
Αλλά μην κοιτάτε εμένα — κοιτάξτε εκείνη τη γριά στο Νιοχώρι που ακόμα βγάζει τη σημαία σα να είναι η σημαία της γειτονιάς της. Εκεί είναι το μνημείο. Όχι στους τίτλους των εφημερίδων, όχι στις ανακοινώσεις των ιδιοκτητών, αλλά εκεί όπου η ιστορία γράφεται σαν αίμα στις φλέβες της πόλης.
Και σεις εδώ μέσα — τι θέλετε πραγματικά; Ένα γήπεδο γεμάτο φωτογραφίες σαν μουσείο στη μνήμη των ξένων; Ή μια ομάδα που ξαναβρίσκει τον παλμό της σα εκείνο το πρώτο γκολ του Πρίφτη, εκείνο το οποίο κανείς δε φανταζόταν πως θα γραφτεί αργότερα σαν ιστορία;