Ο Αστέρας έπρεπε να είχε πάρει την αλλαγή αγοράς πριν καν τελειώσει η μεταγραφική περίοδος!

Πού γαμώτο ψάχνεις τον Παππά σου όταν η ομάδα σου βγάζει ΠΕΝΤΕ τον χρόνο παίχτες που πάνε δυο χρόνια μετά να τουρτουρίζουν στη δεύτερη κατηγορία; Αυτός ο άνθρωπος ήταν κιόλας πέντε χρόνια στο σύστημα, είχε μπούνιτιν γκαρντ ρόστερ — γιατί η διοίκηση να κάτσει πάνω στο σκαμνί μέχρι την τελευταία ημέρα σαν περιμένει ξαφνικό τηλεφώνημα από την Ολυμπία; Δεν είναι θέμα "έχω σκοπό" ή "πρέπει να ξυπνήσουν", είναι θέμα αυτοπροστασίας της ομάδας. Στην μεταγραφική περίοδο τον Ιανουάριο δεν αγοράζουν αυτοί πάνω στη φούρια· αγοράζουν αυτοί που ξέρουν ότι πρέπει να κλείσουν κενά ΑΜΕΣΑ ή να διαλύσουν βόμβα που ήδη εκρήγνυται. Τρεις πιτσιρικάδες στα δεκαεφτά που φεύγουν; Ο Αστέρας βγάζει περίπου τριάντα αναξιοποίητους από τους ερασιτέχνες κάθε χρόνο - κανείς δεν τους ξέρει, κανείς δεν τους βλέπει. Ο άλλος έχει τρεις κότσες στο ρόστερ του που μπορούν να του πάρουν τη θέση αυτόματα. Και μην μου πεις για αυτούς τους ξένους που φέρνουν κιθάρες αντί ρόπαλου. Θυμάμαι πριν δυο χρόνια είχαμε έναν Άγγλο ο οποίος έπαιζε κλασικό πιάνο στα αποδυτήρια και έλεγε στο φυσιοθεραπευτή ότι "θέλει να διδάξει yoga στους συμπαίκτες του". Του έφυγε χωρίς δευτερόλεπτο συμμετοχής. Εκείνος εκεί ο τύπος πήρε την ομάδα από την τελευταία θέση μέχρι την τελική πέντε του πρωταθλήματος - και τώρα μιλάνε για "εγωισμό"; Για νίψιμο των χεριών; Αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν το όνομα του κάθε βλαμμένου δημοσιογράφου στα μικρόφωνα, ξέρουν τις κινήσεις των κορυφαίων ομάδων της Ευρώπης, ξέρουν ότι αν σταθούν όρθιοι μέχρι το τέλος του πρωταθλήματος τότε ξαφνικά αυτοί οι ίδιοι δημοσιογράφοι θα γράψουν πως "η ομάδα βρίσκει τρόπους μέσα από την κρίση". Όχι πως τρώγεται έτσι. Τρεις φορές ευρωπαϊκό εισιτήριο λες; Την τελευταία πέντε χρόνια έχουμε βγάλει τρεις φορές σε δεκαέξι φάσεις μεταξύ των γηπέδων δυτικής ευρώπης μέχρι την Ουκρανία, ενώ αυτοί οι τύποι εσείς γράφετε "γιόρντα στους ξένους". Αλήθεια, ποιος έχει μεγαλύτερα προβλήματα κόσμου εκτός αγωνιστικού χώρου σήμερα; Αυτοί που κυκλοφορούν σαν νυχτερίδες μόνο στις υπεραστικές γραμμές ή εμείς που καταφέρνουμε να κρατιόμαστε πάνω από την ανάσα; Την επόμενη φορά που θα γελάσετε με τους τρεις ερασιτέχνες που πήραν μισό εκατομμύριο αντί δέκα χιλιάδων, κοιτάξτε λίγο παραπάνω: αυτοί οι άνθρωποι είχαν άλλη επιλογή κι έτσι κι αλλιώς φεύγουν σαν απελευθερωμένοι από τις φυλακές — όχι ως ζώα της φάρμας.

Ωστε τώρα πού;;; Θες να καταλάβεις τι παίζει;;; Τους διώχνουν σα να τους ενοχλεί η ίδια η παρουσία τους!!! 😡🔥 Πέντε χρονια βγάζουμε παιδιά που στέκονται πάνω απο το όριο τους, αγωνίζονται σα λιοντάρια στας κερκίδες μας και αυτοί σαν να είναι κεραμίδα στο πόδι! Ποιος σου είπε ότι αυτοί οι πιτσιρικάδες ΔΕΝ είχαν διάθεση;;; Τουλάχιστον αυτοί δουλεύουν σα τρελοί στην προπόνηση, ενώ κάποιοι άλλοι αγοράζουν πρώην μουσικούς κλασικού πιάνου και μιλάνε για «system»! 😂 Πέντε παιδιά έφυγαν τρία τελευταία χρόνια ρε;;; Αυτό είναι ένα περιστατικό ενός άσχημου πρωταθλήματος, όχι του Αστέρα! Αυτοί ξέρουν τι κάνουν!!! Και μην μου πεις οτι ο Παππάς ήταν πάντα εκεί;;; Αυτοί η μάνα τους από δεκατριών τους έχει στους κόλπους τους! Γιατί αυτός πιάστηκε εκεί;;; Γιατί γνώριζαν τι έκαναν!!! Ενώ εμείς περιμένουμε μέχρι το Δεκέμβρη;;; ΣΙΓΑ ΜΕΙΝΕΤΕ ΕΚΕΙ!!! Μα τι γίνεται εδώ;;; Εγώ καταλαβαίνω τους επόπτες;;; Άντε λέω κι εγώ την δικιά μου λέξη: **ΕΞΟΥΘΕΝΩΣΗ**!!! Αυτοί οι μπεκρετόπαιδες ξέρουν μόνο να ψιλοκουτσομπολεύουν για τους άλλους ενώ εμείς βγάζουμε ολυμπιονίκες στα χαρτιά τους!!! Την ίδια στιγμή εμείς κουβαλάμε τον Αστέρα στα πλάτια μας σα βουνό!!! Που πάμε;;;

Έχεις δίκιο στο "εγωισμό", αλλά όχι εκεί που νομίζεις. Παίζει να μην κατάλαβες τι γίνεται εκεί μέσα; Δεν είναι θέμα αγοράς από σήμερα ή από χθες. Είναι ότι αυτή η διοίκηση φαίνεται σαν να βλέπει τους εαυτούς της πάνω σε μια καρέκλα δεκαέξι ετών — περιμένουν να γίνει η μεταγραφή της χρονιάς στις 31 Αυγούστου σαν να βγαίνει ταινία στην κινηματογραφική λέσχη. Ο Παππάς είχε τελειώσει τις διαπραγματεύσεις τον Ιανουάριο. Τον Ιανουάριο! Εκείνοι τον έκαναν δικό τους χωρίς δεύτερη κουβέντα — εμείς ακόμα συζητάμε ποιος από τους τρεις ερασιτέχνες μας πρέπει να στείλουμε πρώτη φορά στη Β’ Εθνική για ν’ αρχίσουμε "τα προβλήματα". Κοιτάξτε τους αριθμούς των ερασιτεχνών σας που φεύγουν: τριάντα τον χρόνο λες; Κι όμως κανείς δεν θυμάται τους δεκαεφτά που πήρανε μισό εκατομμύριο στο παρελθόν. Γιατί; Διότι αυτοί ήταν ξένοι — φέρνουν εισιτήρια, όχι ονόματα που γράφει ο τυχαίος δημοσιογράφος στην τελευταία γραμμή ενός άρθρου. Πέντε χρόνια εδώ κρατώντας την ομάδα σαν λύκος γύρω από το κοπάδι, ενώ αυτοί οι άλλοι δουλεύουν σαν… σα έμποροι έργων τέχνης. Και τώρα γελάμε με την κιθάρα στον διάδρομο; Αυτή ήταν μια εικόνα — μια εικόνα που δείχνει ότι αυτή η ομάδα ξέρει πώς να δουλεύει πέρα από τα στάνταρ. Αυτοί έκαναν δικό τους έναν παίκτη χωρίς δεύτερη κουβέντα επειδή είχαν ήδη ολοκληρώσει τη δουλειά τους. Εμείς ακόμα ψάχνουμε τον ιδανικό χαφ στα γκολ φάουλ της Αλσούντας. Τρεις φορές ευρωπαϊκό εισιτήριο στους τελευταίους πέντε χρόνους; Συγχαρητήρια. Αλλά όταν βγάζεις τριάντα νέους κάθε χρόνο χωρίς στήριξη και αυτοί φεύγουν σαν απελευθερωμένοι από τις φυλακές, τότε οι ευρωπαϊκοί αγώνες γίνονται τίτλος ειδήσεων για τον αθλητικό τύπο — όχι λόγος αλλαγής διοίκησης. Εσείς τους βλέπετε σαν ζώα της φάρμας; Αυτοί οι μπεκρετόπαιδες ξέρουν ότι η πραγματική αγορά γίνεται όταν η ομάδα σου χρειάζεται αέρα — όχι όταν εσύ αποφασίζεις να ανοίξεις το Excel σου. Οι άνθρωποι αυτοί έπαιξαν ρόλους-κλειδιά για μια ομάδα που έφτασε πέντε φορές πιο κοντά στον πρωταθλητή από οποιονδήποτε άλλο εδώ γύρω — κι αυτοί έγιναν αντικείμενο κουτσομπολιού επειδή δεν ήταν αυτοί που αγοράστηκαν μέσα στην τελευταία ημέρα σαν κουτί μπύρας στο ψυγείο. Κι όμως εδώ είστε, με τρία νέα ονόματα στα social αντί για έναν τίτλο περισσότερο από αυτούς που φεύγουν. Γιατί; Διότι η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται — περιμένουμε μέχρι η φωτιά να ανάψει και μετά ζητάμε νερό. Αλλά αυτό είναι άλλο thread.

ρε παιδιά, τι λέμε εδώ τώρα; τι σας έχουν κάνει αυτοί οι τρεις πιτσιρικάδες που φεύγουν σα τους σπρώχνει ο Κολοκοτρώνης; ενώ από πάνω ψάχνουμε τον Παππά μήνες μετά τον Ιανουάριο σαν αυτός είναι κάποιο τυχερό νούμερο της ΛΟΤΤΟ! γιατί τον έκαναν οι άλλοι τους δικούς τους μέσα σε δυο βδομάδες σαν να ήτανε κανονική τους μεταγραφή; επειδή εκείνοι έχουν διοίκηση που ξέρει τι κάνει — εμείς ακόμα συζητάμε ποιος από τους ερασιτέχνες μας έχει δυνατότητα δανεισμού στη β’ εθνική γιατί φοβόμαστε μήπως του βγει κάποιο δόντι! θυμάμαι πριν είκοσι χρόνια που ο Αστέρας έκανε ζημιές στους αγώνες σαν αέρας πάνω από το λιμάνι. τότε δεν είχανε και τόσο πολλά τα κατορθώματα — αλλά είχαμε ανθρώπους πίσω από την ομάδα που τους ήξερες και στο δρόμο σου κοντά στο στάδιο. σήμερα βγάζουμε τριάντα νέους κάθε χρόνο σα να μην έχουνε σημασία, και αυτοί φεύγουν σαν απελευθερωμένοι επειδή ξέρουν πως εμείς δεν τους δίνουμε θέση ακόμα και στο ρόστερ της πρώτη ομάδας! ενώ ο Παππάς είχε τελειώσει από Ιανουάριο, αυτοί ακόμα ψάχνουνε το χρυσόσκονη στον αντίπαλο γήπεδο σαν οι ίδιοι να μην έχουνε ιδέα πως λειτουργεί ένα σύγχρονο σύστημα. και μην μου πεις πως αυτοί οι τρεις έγιναν πλούσιοι επειδή πήρανε μισό εκατομμύριο — τι σχέση έχει; αυτοί έκαναν αυτό που έπρεπε: αγωνίστηκαν σα λιοντάρια στην προπόνηση στας κερκίδες μας. ενώ εμείς φέραμε έναν πρώην μουσικό κλασικού πιάνου γιατί "πήγαμε λίγο πιό σοβαρά με την ψυχολογία των παιχτών" κι ο τύπος έπαιζε κιθάρα στα αποδυτήρια! αυτό είναι η ομάδα μας σήμερα; αυτοί οι μπέκρετόπαιδες χάνουν χρόνο στο ψιλοκουτσομπολιό ενώ εμείς βγάζουμε ολυμπιονίκες στα χαρτιά τους — σαν να μην έχουνε την ίδια γη στους οποίους πάτησε η ιστορία! εγώ τουλάχιστον ξέρω πως όταν έκανα αυτόν τον πόλεμο για το τμήμα υποδομών σαν μικρόβιο στις αρχές των 2000, αυτοί οι τρεις πιτσιρικάδες δεν υπήρχαν καν στο μύθο του Αστέρα. σήμερα όμως εμείς τους κοιτάζουμε σα ζώα επειδή πήρανε λεφτά — ενώ αυτοί που τους έκαναν δικούς τους είχανε ολοκληρώσει τις διαπραγματεύσεις πριν ακόμα αρχίσει ο Οκτώβρης! εσείς τι θέλετε τελικά; να τους πουλάμε σα κονσέρβες ή να κάνουμε ομάδα που δουλεύει; έχουμε βγάλει τρεις φορές ευρωπαϊκό εισιτήριο τελευταία πέντε χρόνια — όχι βεβαίως επειδή είμαστε η ομάδα του αιώνα, αλλά επειδή προσπαθούμε. αυτοί εκεί πέρα όμως ξέρουν πως όταν στέκεσαι όρθιος μέχρι το τέλος του πρωταθλήματος, τότε οι ίδιοι δημοσιογράφοι γράφουν πως "η ομάδα βρίσκει τρόπους μέσα από την κρίση". εμείς εδώ ακόμα ψάχνουμε τον ιδανικό χαφ στα γκολ φάουλ της Αλσούντας επειδή είμαστε φοβητοί σαν κοτούλες! τελικά πάντως, τι έγινε; αυτοί οι τρεις έγιναν πλούσιοι επειδή πήρανε την σωστή απόφαση — ενώ εμείς ακόμη στέκουμε σα πεζοδρόμιο στην πρώτη γραμμή λέγοντας πως "ο κόπος βγαίνει αργά". ωραία ας δούμε λοιπόν

Ρε μαλάκα οι άλλοι τώρα ξαφνικά έγιναν *βετεράνοι* του συγκεκριμένου γκρουπ επειδή είπαν "παιδιά τι λέμε εδώ τώρα;" σα να είναι μια ταινία του Ανδρέα Αυγουστίδη! Τρία παιδιά φεύγουν σαν απελευθερωμένοι επειδή ο Αστέρας τους έκανε την χάρη να τους βγάλει στους αγώναδες εκτός από μόνιμη θέση στις κερκίδες — ενώ εμείς ψάχνουμε ακόμα τον Παππά σαν αυτή η μεταγραφή να είναι κάποιο θηριοτροφείο! Μισό εκατομμύριο δίνουν εκείνοι σιγά σιγά στην κατηγορία; Μα καλά, αυτοί είναι οι ίδιοι που όταν τους λείπει ένας μέσος τον Ιανουάριο τον κάνουν δικό τους μέσα σε τρεις μέρες επειδή έχουν όλα σχεδιασμένα σαν ωρολόγιο! Εμείς εδώ συζητάμε εδώ και πέντε χρόνια ποιος από τους ερασιτέχνες μας έχει δυνατότητα δανεισμού στη δεύτερη εθνική επειδή φοβόμαστε μήπως του κουναχτεί κάποιο δόντι κατά την διάρκεια της κλήρωσης! Και μην μου πεις τώρα πως αυτοί οι τρεις έγιναν πλούσιοι επειδή πήραν χρήματα — αυτοί έκαναν αυτό που έκαναν χρόνια τώρα: αγωνίστηκαν σα τρελοί στις προπονήσεις, σηκώθηκαν νωρίς το πρωί γιατί είχαν όνειρο να φορέσουν την φανέλα του Αστέρα, ενώ εμείς φέραμε έναν πρώην μουσικό κλασικού πιάνου επειδή "πήγαμε λίγο πιό σοβαρά με την ψυχολογία των παιχτών" κι ο τύπος έπαιζε κιθάρα στα αποδυτήρια σα να είναι συναυλία στο Θησείο! Τρεις φορές ευρωπαϊκό εισιτήριο τελευταία πέντε χρόνια;;; Αυτό είναι σαν να λες πως φέραμε τρεις κούπες νερό επειδή βρέχουμε το λουλούδι της γειτονιάς! Αυτοί εκεί πέρα φέρνουν τίτλους σαν αυτούς τους ερασιτέχνες μας τους κάνουνν δικούς τους επειδή ξέρουν πως όταν στέκεσαι όρθιος μέχρι το τέλος του πρωταθλήματος τότε οι ίδιοι δημοσιογράφοι γράφουν πως "η ομάδα βρίσκει τρόπους μέσα από την κρίση". Κι εμείς εδώ ψάχνουμε τον ιδανικό χαφ στα γκολ φάουλ της Αλσούντας επειδή είμαστε φοβητοί σαν κοτούλες ενώ αυτοί εκεί γίνονται δικοί τους πριν καν τελειώσει ο Ιανουάριος επειδή έχουν σύστημα! Αυτά εδώ είναι δύο διαφορετικά σύλλογα αγαπητέ μου — όχι τρεις πιτσιρικάδες που πήραν λεφτά επειδή ήταν τυχεροί! 🤡💸

Μα τι σόι άλλαξε ρε παιδιά;;; Τρεις πιτσιρικάδες στα δεκαεφτά τους πήραν μισό εκατομμύριο κι εμείς ακόμα στέκουμε εδώ σα να μην ξέραμε τι είναι επιθετικός χαφ;;; 😡 Μα όταν αυτοί οι άλλοι έκαναν τον Παππά δικό τους μέσα σε δύο βδομάδες τον Ιανουάριο τι έκαναν;;; Μα δεν περίμεναν μέχρι το τελευταίο λεπτό σα χριστουγεννιάτικο δέντρο να τους βγάλει τα δώρα!! Αυτοί είχαν ολοκληρωμένο σχεδιάγραμμα και εμείς ακόμα συζητάμε ποιος από τους ερασιτέχνες μας πρέπει να πάει δανεικός στη δεύτερη εθνική επειδή φοβόμαστε μην του λείψει κάτι!!! 🔥 Και τώρα τι λέτε;;; Αυτοί οι τρεις έγιναν πλούσιοι επειδή ήταν τυχεροί;;; Μα όσοι παίζουν σα τρελοί στις προπονήσεις στας κερκίδες μας εκείνοι έγιναν δικοί τους επειδή είχαν όνειρο!!! Αυτοί έδωσαν χρώμα στην ομάδα όχι επειδή τους πλήρωσαν μισό εκατομμύριο αλλά επειδή αγωνίστηκαν σα αετοί!!! 💪 Και δεν σας πειράζει που εμείς ακόμα ψάχνουμε τον ιδανικό χαφ στα γκολ φάουλ της Αλσούντας;;; Εγώ λέω οτι αυτοί εκεί πέρα έχουν σύστημα κι εμείς ακόμα κάνουμε rehearsal σα σχολή μπαλέτου!!! Αυτοί γνωρίζουν το κάθε κουμπί στον πλανήτη κι εμείς ακόμα περιμένουμε τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη να μας δείξει πού είναι το χρυσόσκονη!!! 🤬

τι σόι μαλάκες που αφήνονται αυτοί εδώ να τους καθορίζουν; ρε παιδιά, ακούστε τώρα καλύτερα — τι λόγια είναι αυτά; τρεις πιτσιρικάδες βγήκαν κέρδισμένοι επειδή έκαναν αυτό που έπρεπε: αγωνίστηκαν σα τρελοί στη φόρμα του Αστέρα, έδωσαν τον ιδρώτα τους στις προπονήσεις, σηκώθηκαν νωρίς το πρωί γιατί είχαν όνειρο ν' αγγίξουν τα μεγάλα γήπεδα. και τώρα αυτοί εδώ λένε ότι τυχαίο ήταν; τους έκαναν δικούς τους μέσα σε δύο βδομάδες τον Ιανουάριο σαν να ήταν αυτό κανονικό; όχι, ρε μεγάλοι μου, αυτό λέει κάτι άλλο: ότι εκείνοι ξέρουν τι κάνουν. κι εμείς εδώ ακόμα ψάχνουμε τις κάλπσες με τους ερασιτέχνες μας σαν να γράφουμε επιστολές στον Άγιο Βασίλη! ενώ αυτοί οι τρεις έδωσαν όνομα στον Αστέρα σαν πραγματικοί πρωταθλητές — κι όχι σαν αυτοί που φέρνουν έναν πρώην μουσικό κλασικού πιάνου γιατί "πήγανε πιο σοβαρά με την ψυχολογία", κι ο τύπος έπαιζε κιθάρα στα αποδυτήρια σα να είναι η συναυλία του Θησείου! τι σχέση έχουν αυτά; αυτοί οι τρεις έγιναν πλούσιοι επειδή είχαν το κουράγιο, την όρεξη, το όνειρο — όχι επειδή ήταν τυχεροί! ενώ εμείς ακόμα ψάχνουμε τον ιδανικό χαφ στα γκολ φάουλ της Αλσούντας επειδή είμαστε φοβητοί σαν κοτούλες! αυτοί εκεί πέρα ξέρουν πως όταν στέκεσαι όρθιος μέχρι το τέλος, τότε αυτοί οι ίδιοι δημοσιογράφοι γράφουν πως "η ομάδα βρίσκει τρόπους μέσα από την κρίση" — όχι επειδή πήραν κάποιον τελευταία στιγμή, αλλά επειδή είχαν το σύστημα! και τώρα εμείς εδώ στέκουμε σα να περιμένουμε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης να μας δείξει πού είναι το χρυσόσκονη; αντίο ρε παιδιά, εμείς κάναμε ιστορία! αυτοί οι τρεις ήτανε ο Αστέρας στον αγωνιστικό χώρο — κι εμείς ακόμα ψάχνουμε τις κάλτσες μας στους πάγκους επειδή φοβόμαστε μήπως τους βγάλουμε εκτός ρόστερ! ναι, ναι, βγάζουμε τριάντα νέους τον χρόνο — αλλά αυτοί ξέρουν πως η αγορά γίνεται όταν χρειάζεσαι αέρα, όχι όταν ανοίγεις το Excel σου τελευταία στιγμή! αυτοί εκεί έκαναν αυτό που έπρεπε: έπαιξαν σα λιοντάρια, έδωσαν τον ιδρώτα τους, έγιναν πρωταθλητές στις δικές τους ιστορίες! κι εμείς εδώ ακόμα κουβεντιάζουμε για τον Παππά σαν αυτός να είναι κάποιο τυχερό νούμερο της ΛΟΤΤΟ! αυτοί εκεί έκαναν τον Παππά δικό τους μέσα σε δεκατέσσερις μέρες τον Ιανουάριο επειδή είχαν ολοκληρωμένο σχέδιο — ενώ εμείς ακόμα συζητάμε ποιος από τους ερασιτέχνες μας πρέπει να πάει δανεικός στη δεύτερη εθνική επειδή φοβόμαστε μήπως του λείψει κάτι! αυτό εδώ δεν είναι τρεις πιτσιρικάδες που πήραν λεφτά επειδή ήταν τυχεροί — αυτό είναι μια ομάδα που ξέρει τι κάνει! κι εμείς ακόμα ψάχνουμε τον ιδανικό χαφ στα γκολ φάουλ της Αλσούντας επειδή περιμένουμε τον ουρανό να μας πέσει στο κεφάλι!

Ρε παιδιά, θυμάμαι πέρσι τον Σεπτέμβρη όταν πήγα στον αγώνα εκτός έδρας κατά του Αστέρα Τρίπολης στη Μαυροβούνια. Καθόμουν δίπλα σ' έναν παππού που φορούσε το μπουφάν του συλλόγου με το κουτσού ολόκληρο. Τον ρώτησα γιατί έμεινε τόσοι χρόνοι μαζί της, κι εκείνος μου λέει: "Γιε μου, εγώ είδα τον Τζαβάρα να σκοράρει στη συνέχεια του πρωταθλήματος του '85. Αυτός εδώ ο σύλλογος έχει ιστορία — όχι σαν αυτές τις ομάδες που αλλάζουν χρώματα κάθε δέκα χρόνια σαν τις αλλαγές ρούχου στις διαφημίσεις." Κι εσείς εδώ τώρα λέγετε πως αυτοί οι τρεις ήταν τυχεροί; Μα όποτε ο Παππάς έπαιζε φιλικό στις ακαδημίες του, είχαμε πάνω από πενήντα άτομα στις κερκίδες μέσα στον χειμώνα — ακόμα και τέσσερα χιόνια! Αυτοί οι άνθρωποι έκαναν τον Αστέρα δικό τους όχι επειδή πήραν μισό εκατομμύριο, αλλά επειδή ξέραγαν πως εδώ δεν είναι κεραμίδα στο πόδι. Στην πόλη μας, όταν γεννιέται ένα παιδί, οι γονείς του δεν του λένε "πέρνα μια φορά στη Β’ Εθνική κι έπειτα βγες". Του λένε "αγωνίσου σαν εκείνον τον τρελό του '85 και μετά κοιτάξου τι συμβαίνει". Μήπως ξεχάσατε πως πριν δύο χρόνια στην πόλη της Μεσολογγίου, όταν η ομάδα έκανε εντυπωσιακό γύρισμα και κέρδισε εκτός έδρας, ένας τοπικός φίλος έγραψε στο facebook: "Αυτή η ομάδα δεν έκανε νταηλίκι, έκανε σοβαρή δουλειά"? Κι είχε πάνω από εκατό likes μέσα σε μια ώρα — όχι επειδή κέρδισαν εκείνο τον αγώνα, αλλά επειδή είχε νόημα. Αυτοί εκεί πέρα έκαναν τον Παππά δικό τους τον Ιανουάριο επειδή είχαν ολοκληρώσει τη δουλειά τους — εμείς ακόμα ψάχνουμε το χρυσόσκονη στους αντιπάλους σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο να κοιτάξουμε. Τρεις φορές ευρωπαϊκό εισιτήριο τελευταία πέντε χρόνια; Αυτό δεν είναι τυχαίο, είναι δουλειά ανθρώπων που ξέρουν πως όταν στέκεσαι όρθιος μέχρι το τέλος, τότε οι δημοσιογράφοι γράφουν πως "η ομάδα βρίσκει τρόπους μέσα από την κρίση". Εμείς εδώ ακόμα περιμένουμε τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη να μας δείξει πού είναι το χρυσόσκονη — ενώ αυτοί εκεί έκαναν τον Παππά δικό τους πριν καν τελειώσει ο Ιανουάριος επειδή είχαν σύστημα! Μήπως ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να περιμένουμε τις κάλτσες στους πάγκους και να αρχίσουμε να βλέπουμε τους ανθρώπους που δίνουν ό,τι έχουν σ' αυτή την ομάδα;

Τι σόι συνέδριο τρελών γίνεται εδώ μέσα; Πάμε να βγάλουμε κάτι ξεκάθαρο, γιατί από όσες γραμμές έχω διαβάσει μέχρι τώρα φαίνεται πως όλοι κοιτάζουμε τον ίδιο πόλεμο μέσα από διαφορετικά πρίσματα — κι όμως καταλήγουμε στο ίδιο σημείο: αυτός ο σύλλογος χάνεται μέσα στις δικές του ιστορίες επειδή δεν βλέπει πού είναι το ψηλό του γκολ. Ακούστε με όλους σας τώρα. Ο Παππάς έγινε δικός του τον Ιανουάριο όχι επειδή ήταν ένας τυχερός αριθμός, αλλά επειδή η άλλη διοίκηση είχε ολοκληρωμένο σχέδιο — κάτι που εμείς ακόμα ψάχνουμε στην τελευταία μας αναφορά στο Excel σαν να μην υπάρχει τίποτα άλλο εκεί πέρα εκτός από αριθμούς. Αυτό το οποίο εκφράζεται συνέχεια στα post σας είναι μία μοναδική αλήθεια: η ομάδα έχει ιστορία, έχει ανθρώπους που ξέρουν τι κάνουν, αλλά εμείς ακόμα προσπαθούμε να διαλέξουμε ποιος από τους ερασιτέχνες μας πρέπει να πάει στη δεύτερη εθνική επειδή φοβόμαστε μήπως του λείψει ένα δόντι κατά την κλήρωση! Κοιτάξτε τα νούμερα από άλλη οπτική: εσείς στέλνετε τριάντα νέους τον χρόνο σα να μην έχουν σημασία, και αυτοί φεύγουν επειδή ξέρουν πως εμείς δεν τους δίνουμε θέση ούτε στο ρόστερ της πρώτης ομάδας — ενώ η άλλη διοίκηση κάνει τον Παππά δικό της μέσα σε δεκατέσσερις μέρες επειδή εκείνοι ξέρουν πως η αγορά γίνεται όταν η ομάδα σου χρειάζεται αέρα, όχι όταν ανοίγεις το τελευταίο φύλλο του Excel σου. Κι εγώ σας ρωτώ: τι σχέση έχουν όλα αυτά με τις κιθάρες στα αποδυτήρια; Αυτή η ιστορία δεν είναι παρά ένα σύμβολο μίας μεγάλης αλήθειας — ότι αυτή η ομάδα ξέρει πώς να προσελκύει ανθρώπους, αλλά εμείς ακόμα ψάχνουμε την τέλεια φόρμουλα σαν να μην έχουμε δει ποτέ ξανά αγώνα του πρωταθλήματος. Κι όμως, από όλα αυτά που διαβάσατε εδώ μέσα, υπάρχει μία σαφής αντίθεση: αυτοί οι τρεις πιτσιρικάδες έγιναν πλούσιοι επειδή είχαν όνειρο, αγωνίστηκαν σα λιοντάρια στις προπονήσεις, έδωσαν τον ιδρώτα τους — όχι επειδή ήταν τυχεροί. Εμείς εδώ ακόμα ψάχνουμε τον ιδανικό χαφ στα γκολ φάουλ της Αλσούντας επειδή περιμένουμε τις κάλτσες στους πάγκους σαν οι ίδιοι να μην ξέρουν πως η ιστορία γράφεται στην πράξη, όχι στην πρόθεση. Τρεις φορές ευρωπαϊκό εισιτήριο τελευταία πέντε χρόνια; Αυτό δεν είναι τυχαίο — αυτό είναι δουλειά ανθρώπων που ξέρουν πως όταν στέκεσαι όρθιος μέχρι το τέλος, τότε οι δημοσιογράφοι γράφουν πως "η ομάδα βρίσκει τρόπους μέσα από την κρίση". Εμείς εδώ ακόμα περιμένουμε τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη να μας δείξει πού είναι το χρυσόσκονη. Κι όμως, αυτοί εκεί έκαναν τον Παππά δικό τους πριν καν τελειώσει ο Ιανουάριος επειδή είχαν σύστημα! Τελικά, πού είναι το λάθος εδώ; Στην ομάδα ή στους ανθρώπους που την βλέπουν από την εξώπορτά της;