Αυτός ο Νοέμβρης μας ξυπνάει την παλιά θύμηση

βρε τι ανάμνηση μου ξύπνησες αλήθεια... θυμάμαι εκείνον τον Νοέμβρη του 2007 βρε παιδιά, όταν η πόρτα της Πριμιέρ Λιγκ άνοιξε με ένα τέτοιο χτύπημα που ακόμα τρέμω. βρε άνθρωποι, η βροχή στο Λονδίνο εκείνες τις μέρες ήταν σα σκάφανδρο—δεν ήξερες πού τελειώνει ο ουρανός και που ξεκινούσε η grass του Emirates. κι όμως εκείνος ο αγώνας με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ... αυτή τη φορά θυμάμαι ακόμα πως πήγαμε σπίτι μου άπλυτοι, σογιέροι σα να είχαμε περπατήσει από το Σταδίου μέχρι τον Βόλο δρόμο... αλλά μέσα μας λες κι είχαμε κερδίσει ποδόσφαιρο. η ομάδα εκείνες τις μέρες είχε κάτι μαγικό, σα να μύριζε όχι μόνο γρασίδι αλλά πρωτόγνωρο θράσος. ένας Μπέκαμ για λίγο εδώ κι εκεί, ένας Φάμπρεγκας εκεί, και πάνω από όλους εκείνος ο Γουόλκοτ—που έτρεχε σα κοκκινόπουλο μέσα στις λάσπες σα να τον κυνηγούσε όλος ο σύλλογος της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στο κεφάλι. και εμείς εδώ στέλναμε τα sms μας αγκαλιασμένοι σα να ζούσε ξανά η παλιά ομάδα των παιδικών μας χρόνων... τώρα λοιπόν που και φέτος αυτή η βροχή ξαναχτύπησε στις μνήμες μας—καλά είναι σα σήμερα όσοι θυμόμαστε τότε τι σήμαινε να πηγαίνεις στο γήπεδο αγνοώντας τους καιρούς. εκείνοι οι άνθρωποι εκεί στην κερκίδα είχαν κάτι ασίγαστο μέσα τους, σα να ξέραν πως αυτή η ομάδα δεν ήταν απλά δέκα άνθρωποι στο γήπεδο, ήταν μια κατάρα στους ισχυρούς του πρωταθλήματος. άσε λοιπόν που τουλάχιστον σήμερα η ομάδα δεν φοβάται τίποτα—ούτε βροχή, ούτε τσάκισμα στη μεταγραφική αγορά, ούτε κανέναν. όλοι αυτοί εκείνοι θρύλοι ζωντανεύουν σιγά σιγά σα γνώριμα τραγούδια που ανοίγεις στο repeat... γιατί τέλος πάντων, δεν είναι μόνο ένα γήπεδο αυτό εδώ, είναι η πίστη ότι κάποτε, όσο κι αν γερνάμε, η χαρά του ποδοσφαίρου βρίσκεται πάντα εκεί—κάτω από τα νερά μιας βροχής στο Λονδίνο...