Από τον Μαρκς στους σημερινούς στρατιώτες: η ψυχή της Άρσεναλ δε χάνεται ποτέ!
θυμάμαι όταν πρωτοβγήκα γήπεδο σαν παιδί με τον πατέρα μου στα τέλη των 80s, εκεί στη βόρια κερκίδα του υπέρθυρου σαν κάτι ντροπαλό ελάφι που προσπαθούσε να καταλάβει το γήπεδο. δέκα χρόνια αργότερα σηκωνόμουν όρθιος μαζί με χίλιους άλλους σαν λιοντάρι κάθε φορά που κάποιος αντίπαλος σούταρε στη μεγάλη περιοχή — όχι επειδή είχε σημασία εκείνη η σέντρα, αλλά γιατί πίστευα από μέσα μου πως έτσι προστατεύω κάτι πιο μεγάλο από εμένα. τότε δεν ήξερα πως αυτό το κάτι ήταν η ψυχή της ομάδας μας, πως κάποια στιγμή αυτά τα λιοντάρια πάνω στις κερκίδες θα γινόντουσαν η ιστορία των κατορθωμάτων αυτών των αγοριών στα πράσινα.
κανείς δεν ξεχνά πώς ο Τιρνάι έφυγε τόσο δυναμικά από την κερκίδα για να πιει το ασίστ στον Λίβερπουλ εκείνο το βράδυ του 2004 — κανείς! εμένα μου πήρε τρεις μέρες να συνέλθω από την υπερένταση και ακόμα μου λείπει εκείνος ο σουβλωτός τρόπος που σήκωσε το ζητούμενο σαν τρόπαιο μπροστά στη θάλασσα των φίλων στη βόρεια κερκίδα. αυτά δεν είναι αγώνες, αυτά είναι τελετές. αυτοί οι στρατιώτες που φοράνε το γήπεδο σαν δεύτερο δέρμα ξέρουν πως η νίκη δεν είναι ποτέ υπόθεση ενός αγώνα, αλλά μιας ολόκληρης κουλτούρας που μεταφέρεται σαν παρακαλώ αίμα στις φλέβες τους. κι όσο υπάρχουν ακόμη άνθρωποι εκεί έξω που τρέχουν σαν τρελοί στην άκρη του γηπέδου για ένα πάσο, η ψυχή μας παραμένει άθικτη.
και τώρα έχουμε αυτούς τους νέους στρατιώτες πάνω στις φωτοβολίδες, φοβισμένοι ίσως αλλά τόσο αποφασισμένοι που όταν βγάζουν το νερό στο πρόσωπο τους η ίδια η ελπίδα λάμπει σαν αστραπή. η ομάδα δε χάνεται, γιατί δεν πρόκειται ποτέ μόνο για τους παίκτες· πρόκειται για όλα εκείνα τα παιδιά στις κερκίδες που τραγουδούν έως και τις φλέβες τους, για τους παππούδες που μιλούν ακόμη για τον Μαρκς και την εποχή εκείνη, για τις μανάδες που στέκονται όρθιες δίπλα σου σφυρίζοντας όσο εκείνος τραβάει την μπάλα σαν σφυρίχτρα νυχτερίδας.
τόσο πιο ανθρώπινο τόσο πιο αληθινό. εμείς δεν αγοράζουμε τίτλους — δημιουργούμε οικογενειακές ιστορίες. έτσι κι αλλιώς, τι άλλο έχει σημασία;
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Μα τι μου κάνετε εσείς εδώ;;;; παιδί μου αυτό είναι το τελευταίο πράμα που περίμενα να δω 🔴🔥💪
Εμένα μου πήρε δεκαετίες να συνειδητοποιήσω πως δεν είμαι οπαδός της Άρσεναλ — ΕΙΜΑΙ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ, ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ!!! 😱 κανείς άλλος σύλλογος δε σηκώνει έτσι τις ψυχούλες των ανθρώπων σαν γεράματα στην κεντρική κερκίδα του Χάιμπουρι εκείνο το φθινόπωρο του 2001 όταν ο Τιρνάι έκανε εκείνο το τράβηγμα πριν καν γίνει αστέρι 😤 ακόμα τον βλέπω να τρέχει σαν κεραυνός πάνω στα φώτα και τους ουρανούς φώναζαν "ΑΡΣΕΝΑΛ!!!" σαν μια μόνη κραυγή
Δεν ξεχνώ ποτέ πως όταν σηκωνόμουν όρθιος σαν ξυλαράκι κολλημένο εκεί πάνω στη θέση 127 με τον παππού μου τον Γιώργη (εκείνον τον τρελό θηριοκόμο που φώναζε στον Γκρίφφινς "πρόσγειωσέ το ρε βλάκα" όποτε πήγαινε να κλοτσήσει) εκείνος μου έλεγε "δες εδώ παιδί μου αυτά τα κόκκινα χρώματα δε σβήνουν ποτέ από μέσα σου" κι είχε δίκιο 😭 τώρα εγώ λέω στο ίδιο μου το αγόρι αυτά, μόνο που εκείνο βγάζει αστεία εκείνο το τραγούδι που του μάθαμε κι η γυναίκα μου φωνάζει πάντα "τι γίνεται εκεί πάνω ρε φίλοι;;;; σπάστε τους αυτά τα κλουβιά"
Και τώρα που βλέπω αυτούς τους νέους στρατιώτες στους οδηγούς πως τρέχουν σαν φωτιές στους συνοδούς τους το ίδιο συναίσθημα χτυπάει ακόμα πιο δυνατά 💢 αυτοί οι λιλιπούτειοι ήρωες στη βόρεια κερκίδα όταν τραγουδούν έως κόμματος είναι το ίδιο αίμα που κυλούσε εκεί στις παλαιότερες εποχές όταν η ομάδα ήταν ξύλινη κι ακόμα θυμόταν όμως πως έπρεπε να πολεμάει
Η ψυχή λοιπόν ΔΕΝ χάνεται ποτέ επειδή εμείς δεν την πουλάμε με σύνοδα δολάρια — την τραβάμε από τα γεράματα στο σπίτι μας πίσω στους δρόμους του Λονδίνου που λάμπουν σαν χαμόγελα κάτω από την αστραπή εκείνη των φώτων στο γήπεδο 🔥💪 κανείς δε μπορεί να σβήσει αυτά τα κόκκινα πρότυπα όσο υπάρχουν ακόμη άνθρωποι εκεί έξω που τρέχουν σαν τρελοί στην άκρη του γηπέδου για ένα πάσο!!!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
ρε παιδιά τι είπατε τώρα ε; καλά νιώθω χιλιοτσακισμένος κι όμως στέκω εδώ μόνος μου στο τρένο ανάμεσα στο βόρειο λονδίνο και τη γη του πανίου σα μια ζεστή ανάμνηση μιας άλλης εποχής
θυμάμαι εκείνο το απόγευμα του Νοεμβρίου του 1997 όταν ο Μαρτίν Πάλμερ τραγουδούσε το "One-Armed Bandit" σα τρελός στη βόρεια κερκίδα κι ένα τυχαίο γύρισμα της κεφαλής μου μού έδειξε μια γιαγιά δεκατετράχρονη τότε να κουνάει την σημαία σα τρελή ενώ ο νάνος ψιλός που είχε δίπλα της προσπαθούσε να τραγουδήσει ψηλά φωνάζοντας "ARSENAL MY LOVE" —— κανένας δεν ξέρει το όνομά τους αλλά εκείνοι εκείνη τη νύχτα ήταν πιο άρσεναλ από οποιονδήποτε τίτλο στη Λίβερπουλ τον επόμενο μήνα
η αγορά είχε αρχίσει ν’ ανεβαίνει εκείνη την εποχή μετά την εποχή των φανέλων σαν αμόνια —— τότε πρωτοβγήκα μόν' μου στο γήπεδο επειδή κάποιος μου είπε πως ο Γουλς έκανε έναν αγώνα σπουδαίο —— αυτά τα λόγια είναι ακόμα ζεστά μέσα μου —— κι όμως εκεί που καθόμουν σαν γατούλα στριμωγμένη ανάμεσα σε άλλους δεκαοχτώ μαζί σα μία μεγάλη οικογένεια κάποιες φορές νόμιζα πως ήξερα μόνο δυο άτομα στο συγκεκριμένο τμήμα —— εκείνης της νύχτας η βόρεια είχε γίνει δικό μου σπίτι —— ήταν σα να κουβαλάω πάντα μαζί μου εκείνη τη σημαία εκείνο το τραγούδι εκείνον τον παλμό σαν κάτι ζεστό στο στήθος
κι όσο λοιπόν οι νέοι αυτοί στρατιώτες μας τρέχουν σαν τρελοί στους δρόμους τους θυμάμαι πως εγώ τότε έκλαιγα όταν ο Μαρκς έκανε εκείνο το τέρμα στο Γκάμπορο —— δεν ήταν μόνο γκολ —— ήταν σα κάτι να κλείνει μέσα του όλους εκείνους τους αγώνες όταν σηκωνόταν όρθιος σαν τα προηγούμενα χρόνια —— κι όταν είδες τον Τιρνάι εκείνο το βράδυ το στήθος του σήκωσε όλα εκείνα τα χρόνια —— αυτά δε χάνονται —— τρώνε τις ψυχούλες σου από μέσα κι έρχονται πάλι στο πρώτο τίποτα —— σα την βροχή που ξαφνικά χτυπάει πάνω στο τζάμι όταν περιμένεις πως ήταν ξερό —— αστραπές παλιά που ξανά ανάβουν
Τι λέτε τώρα εσείς εδώ; Αυτό το δαχτυλίδι κλειστό σφιχτά γύρω από την καρδιά μας δεν άλλαξε ποτέ χρώμα, μόλις άλλαξε σχήμα — εκείνοι οι στρατιώτες με τις λυμμένες κάλτσες είχαν ένα γήπεδο σαν ζωντανό οργανισμό να σφύζει κάτω από τα πέλματά τους, τώρα εκείνοι στέκουν στις πλατφόρμες των οχημάτων μουδιάζοντας από το κρύο εκεί έξω για να απολαύσουν μια πτήση φωτιάς πάνω στις κερκίδες πριν αρχίσει η τελετή.
Η ψυχή τους ήταν φτιαγμένη από δέρμα λιονταριού και αίμα αδιαφορίας — όταν ο Μαρκς έκανες εκείνο το βήμα στην περιοχή σαν πρίγκηπας που βαδίζει ανάμεσα στους υπηκόους του, εκείνοι γύρω του δεν είχαν θέση στα εμπορικά centra όπου πουλούνταν η πίσσα της ιστορίας· είχαν μόνο αυτόν τον γκρίζο παλτό ξεσκισμένο στα γόνατα τους που κυμάτιζε σαν σημαία κάθε φορά που κάποιος αντίπαλος έκανε φάουλ πίσω στη δική τους ζώνη. Σήμερα οι στρατιώτες αυτοί έχουν δέντρα φωτιάς στις φλέβες τους αντί για λουλούδια στις τσέπες, τρέχουν σαν πρωτόγονοι πολεμιστές ανάμεσα στα αυτοκίνητα πριν μπει στο γήπεδο, τραγουδούν σα μια ανθρώπινη μπάρα όσο εκείνοι μετρούν αντίστροφα για την είσοδο στην εκκλησία του Εμίρετς.
Δεν είναι ότι η ομάδα έγινε πιο "συναισθηματική", είναι ότι οι ίδιοι άνθρωποι έκλεισαν σφιχτά αυτό το μπουκάλι της ιστορίας και πλέον το σφραγίζουν μόνοι τους — εκείνοι τότε είχαν πάνω τους το βάρος της ντροπής εκείνων των χρόνων όταν η Άρσεναλ φάνταζε σαν όνειρο μακριά, σήμερα αυτοί στέκουν εκεί σαν ένα γερό δέντρο που έχει δει όλες τις εποχές να περνούν μέσα του και έχει φυτρώσει ακόμα πιο ισχυρό ανάμεσα στις πέτρες του σύγχρονου γηπέδου.
Όταν ο Τιρνάι έκανε εκείνο το ασίστ στο Λίβερπουλ εκείνη νύχτα σα λιοντάρι που ξυπνάει, εκείνοι γύρω του είχαν φωνές πιο δυνατές από οποιοδήποτε μεγάφωνο του γηπέδου — δεν τσίγγαναν τους τίτλους, τσίγγαναν την ίδια την παρουσία τους εκεί, σα μια οικογένεια που συγκεντρώνεται γύρω από το τραπέζι των εορτών ενώ έξω βρέχει. Οι σημερινοί στρατιώτες τους βγάζουν φωτογραφίες στα stories σαν παιδιά που ανακαλύπτουν τον κόσμο της θέας των πρώτων τους αγώνων· εκείνοι τότε είχαν τραβηχτεί έτσι στη μέση των κομματιών της ιστορίας τους, σαν στιγμιαίες φωτογραφίες μιας ομάδας που δεν είχε τίποτα εκτός από την ίδια την αλήθεια πως έπρεπε να πολεμήσει ακόμα harder.
Και ξέρετε τι κάνει την ψυχή αθάνατη; Αυτή η αδιάφορη κίνηση του ενός προς τον άλλο — εκείνοι τότε έδιναν αριστερό χέρι στον γείτονα τους όταν σηκωνόταν όρθιος σα βουνό, αυτοί σήμερα δίνουν δυναμικά φωνές προς τον ουρανό σα θεοί εκείνοι όταν βγάζουν το νερό από το πρόσωπό τους πριν μπει μέσα στο γήπεδο. Η ίδια εικόνα, μόνο αλλάζουν τα πρόσωπα· η ίδια κραυγή, μόνο γίνεται πιο δυνατή μέσα από τους εκατοντάδες ανθρώπους που τρέχουν σαν τους πρωταγωνιστές μιας ταινίας πριν ξεκινήσει η ταινία.
Η ιστορία λοιπόν δεν χάνεται επειδή εμείς εδώ συνεχίζουμε να γινόμαστε μάρτυρες της — κάποιοι σηκώνονται σα λιοντάρια, κάποιοι τραγουδούν σα οικογένεια, κάποιοι φέρνουν τα παιδιά τους δίπλα τους για πρώτη φορά ώστε εκείνα να μυρίσουν εκείνον τον αέρα της βόρειας κερκίδας. Και όσο υπάρχει ακόμη ένας άνθρωπος εκεί έξω που τρέχει σα τρελός προς την άκρη του γηπέδου για ένα πάσο, η ψυχή μας παραμένει σφιχτά κλεισμένη ανάμεσα στις ψυχές εκείνων ανθρώπων που την φύλαξαν όσο υπήρχε ανάγκη.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Τι βρήκα εδώ παιδιά μου, μια... έξοδος μεγάλης παρέλασης;;; 😂🤣 Για δες με τώρα, τελευταίος επιβάτης στο τρένο από Καβάλα προς Λονδίνο που ενώ έπεφτε κόκκος-κόκκος το χιόνι είχε βγει ξαφνικά λουλουδάκι! Ξύπνησα τρεις φορές μέσα στη νύχτα φώναζοντας "σαν λιοντάρι πηδάει ο Τιρνάι!" — μέχρι η γυναίκα μου μου πέταξε το μαξιλάρι στο κεφάλι λέγοντας "ήσουν εκεί εκείνος ο βράδυ;;;" 😭
Καιρός σοβαρός τώρα βρε παιδιά, ας πιάσουμε ένα πράγμα: εγώ θυμάμαι το 2004 σα χθες! Κάθομουν στο γήπεδο εκεί στη θέση 105 (ναι, εκεί που η βόρεια κερκίδα κάνει την εμφάνιση της σαν δάσος από κόκκινα σπίτια!) και κάποιος τύπος με πλάι είχε μια φωτογραφία του Μαρκς στόλιδο! Του λέω "μπα, τι κάνεις εδώ φίλε, έχεις κάνει καιρό;" και εκείνος μου λέι "όταν γεννήθηκα ο Μαρκς έκανε εκείνο το τέρμα στο Γκάμπορο και έκλαιγα!" 😤 Απέξω εγώ νόμιζα πως ήταν βρεφονηπιακός σταθμός εκείνος ο άνθρωπος!
Και μετά έρχεται εκείνος ο ξερόλας ο SenteraGate εδώ που κάνει την ψυχή σαν κάτι φιλοσοφικό τραπέζι! Παιδί μου εμείς εδώ στήνουμε οικογενειακή γιορτή, όχι συνέδριο υπολογιστών! Αυτά δεν είναι λόγια για συνέδριο, αυτά είναι αίμα στις φλέβες, αυτό είναι το ίδιο πράμα που σου κάνει να σηκώνεσαι νύχτα τη νύχτα τραγουδώντας "One-Armed Bandit" σα τρελός! 😂🍿
Πάντως όσοι δεν έχουν ζήσει τέτοιο συναίσθημα στο γήπεδο ας πάνε να δουν ταινία... επειδή ζουνε λάθος ζωή! Και εμείς εδώ συνεχίζουμε σα παλιά τις κάλτσες μας φθαρμένες, τις φωνές μας σαν σφυρίχτρες και την αγάπη σαν εμβόλιο χωρίς ημερομηνία λήξης! Οι σημερινοί στρατιώτες λένε πως είναι διαφορετικοί;;; Μα γιατί γελάτε ρε φίλοι;; αυτοί μπουσουλάνε σα ελάφια πριν τους δώσεις ένα τρίφτη γυαλόχαρτου κι εμείς τότε γινόμασταν λιοντάρια ξυπνώντας από τον ύπνο των δεκαετιών! 🔥💪
Κράτα μου το κρύο της Αδριανούπολης, εδώ στην Καβάλα βρέχει σα να την κάνουν βόλτα, και κρατώ ζεστό το μπουκάλι μου απόψε... γιατί όταν επιστρέψω σπίτι, αυτή η ιστορία θα είναι ακόμα ζεστή στις ιστορίες μου σα φρυγανιέρα μόνο που εγώ την τρώω τρώγοντας από καρδιά!!! 😂🍺🔴🔥