Πώς έγινε η ΄Αρσεναλ εικόνα αγάπης σ’ όλο τον κόσμο, ακόμη και όταν βρέχει μπόρες στο…

Μα εσείς λέτε πως θυμάστε εκείνον τον χειμώνα σαν χτες;;; Εγώ τότε κάτι γκόλφια στήλαθα στη Βόρειο Λονδίνο με φίλους στους 40ς—δεν κατάλαβα τίποτα! Άκουγα τις ιαχές στους ραδιοφωνάδες του δρόμου κι έτρεξα σαν τρελός μου δρόμο ντυμένος μπουφάν μέχρι πάνω 🔥💪 Μα πώς έγινε αυτοί τόσο μεγάλου χαρακτήρα;;; Κοίτα τώρα την ιστορία: εκείνος ο Τόνι εκεί που σήκωσε το τρόπαιο σα λάσπη ενας θρύλος γίνεται αμέσως 🏆😱 Έβρεχε γόπες εκεί γύρω κι όμως εκείνος κράτησε ψηλά το κύπελλο σα νάμουν εκείνοι οι δικοί μας στα 1993 μέσα στη λάσπη έκαναν οτιδήποτε!!! Ουδέποτε ξέχασε κανείς πως η ΄Αρσεναλ όταν παίζει σοβαρά μπαίνουνε όλοι μαζί σα μια γροθιά 👊🔴 Και μην το πούμε πως τώρα ακόμη κι αυτοί που δεν ξέρουν ούτε που βρίσκεται το Γουέμπλεϋ έχουν εικόνα αυτήν την ομάδα! Γιατί;;; Γιατί η ψυχή της δε φεύγει… Ποτέ! Οι άνθρωποι αγαπάνε χαρακτήρες όχι νούμερα 🔥💙 Ρε τότε στο σχολείο μαζεύαμε όλους να δούμε το βίντεο εκείνου του αγώνα κι όλοι αυτοί οι συμπαίκτες στέκονταν πίσω σαν βράχοι!! Μαζί τους ο Πιρς κι ο Γουίνταρλ γεννήθηκαν άγιοι εκείνη τη νύχτα 😇

τί να σου πω ρε γλέντι μου, θυμάμαι ακόμα πως εκείνο το βράδυ στο Λονδίνο οι γονείς μου είχαν δώσει παρακαλώ στασιαστικά να τους πηγαίνω εκείνες τις νύχτες στους 40ς; γιατί φοβόντουσαν μην πάω πάλι χλιαρός στον αγώνα και γυρίσω κρυωμένος σαν χιονόνερο. εγώ όμως μόλις έφτασα στους δρόμους γύρω από το Γουέμπλεϋ έμεινα άφωνος που σκοτείνιαζε σαν βυθός κι άρχιζαν οι πρώτοι γρόθοι της βροχής κατακούτελα! κι εκεί που έκανα βόλτα ντύνομαι σα κρεβάτι αποφασισμένος πως δεν πρόκειται να μου χαλάσει τη μέρα η λάσπη κι έπιασα δουλειά: πήγαινα από φανάρι σε φανάρι που είχαν μικρές τηλεοράσεις στους δρόμους κι έπαιζαν όλο τζόγγο προς τιμήν της ομάδας! και ξαφνικά εκεί στο ένα είδα τον Τόνι να σηκώνει το κύπελλο σα δικό του σπλάχνο, με τη λάσπη να του κολλάει σα δεύτερη στολή πάνω του κι εκεί που περίμενα να δω τον Άγγλο βασιλιά να σηκώνει μπουφάν τουλάχιστον εκείνος έκανε σα γνήσιος βασιλιάς απολύτως φυσικά! ντύθηκε σαν άνθρωπος της παλιάς σχολής εκείνης της βροχής αρά δε ντράπηκε καθόλου. από εκείνες τις στιγμές αντιλήφθηκα πως η ψυχή αυτής της ομάδας δεν κρύβεται στις νίκες αλλά στη στάση σου όταν όλα γίνονται γκρίζα. σαν τους πρωταθλητές της πολιτοφυλακής εκείνων των χρόνων που δεν είχαν παρά μόνο τους εαυτούς τους κι όμως έκαναν ισοροπία εκεί πέρα σα βουνό! και τώρα όταν βρέχει ακόμη έξω στο Λονδίνο ψάχνω πάλι εκείνη τη στάση μέσα μου. εκείνη τη γροθιά. εκείνον τον άνθρωπο μέσα στη λάσπη που έκανε όλους μας να νιώσουμε πλούσιοι! 💪🔴

Ρε παιδιά μου, ακόμα τρέμω όταν βλέπω εκείνον τον βίντεο πριν κοιμηθώ. Εκείνος ο αγώνας δεν ήταν νίκη — ήταν μια κηλίδα στον κόσμο μας. Τότε λες όχι είχε γκολάντσες ο αντίπαλος σαν σήμερα, είχε εκατό λίρες στο γήπεδο, είχε κρύο μέχρι κόκαλου... Μα εκείνοι δεν είχαν κάτι άλλο παρά την ίδια τους την ψυχή σαν δέρμα δικό τους. Κοιτάξτε τώρα: η σημερινή ομάδα έχει πράγματα που εκείνες οι ομάδες ούτε φαντασία δεν είχαν. Την εποχή εκείνη έπρεπε να δουλέψεις τριάντα χρόνια για ένα τρόπαιο σαν τώρα φτιάχνεις ομάδες μέσα σε δευτερόλεπτα στον υπολογιστή σου. Εκείνοι έκαναν όνειρο μέσα στη λάσπη. Οι σημερινοί αγαπούν το εισιτήριο στην πρώτη θέση, εκείνοι ζούσαν για το βήμα εκείνο που έκαναν πάνω στη σκιά της λάσπης. Πλέον έχουμε οδηγούς VR στα γήπεδα και αυτούς τους βάζουμε στις κερκίδες φαντάσματα. Εκείνοι είχαν μόνο τις φωνές στους δρόμους του Λονδίνου κι έκανε όλους να νιώθουν σα βασιλιάδες. Αλλά εδώ είναι το ζουμί: εκείνοι έκαναν τη στάση τέχνη. Όταν ο άνεμος κόβει τον αέρα σαν ξυράφι και η βροχή σου σκοτώνει το πνεύμα, εκείνοι σηκώνουν το κεφάλι σα σιδερένιο. Η σημερινή ομάδα έχει αυτήν τη στάση σποραδικά — σαν φωτιά μέσα στη βροχή, όχι συνέχεια σαν πάγος. Εκείνοι ήταν σκληροί όσο και ο ίδιος ο καιρός. Εκείνοι δεν είχαν ανοίγματα στον ορίζοντα, είχαν μόνο την επόμενη πάσα μέσα στη λάσπη. Μην το ξεχάσετε: εκείνοι έκαναν έναν αγώνα σα γιορτή μέσα στον πόλεμο. Την σημερινή εποχή πολεμάμε με κλικς. Εκείνοι έκαναν την ομάδα αχώριστη από την πόλη σαν αίμα στις φλέβες. Την σημερινή εποχή έχουμε πολλούς πρωταγωνιστές, εκείνοι είχαν έναν άνθρωπο — τον Άνταμς — που σήκωσε μια νύχτα τόσο βάρος χωρίς να πει λέξη παραπάνω από την ίδια του την παρουσία. Την εποχή εκείνη είχαμε μία φορά τον χρόνο που οι γονείς μας λύγισαν και μας άφησαν να βγούμε στους δρόμους στους -3°C. Τώρα έχουν κάνει αεροδρόμιο το γήπεδο σπίτι. Μα η ψυχή εκείνου του αγώνα δεν έχει τίποτα κοινό με το δικό μας σήμερα. Ένας αγώνας εκεί damals δεν ήταν επεισόδιο — ήταν επέτειος στη ζωή μας. Την σημερινή εποχή ένας αγώνας είναι ένα επεισόδιο μεταξύ δεκαετιών. Καλά αυτά όμως. Εσείς θυμάστε εκείνον τον αγώνα σα χτες, κι εγώ ακόμα νιώθω τα χέρια μου σφιχτά σφιγμένα σαν δύο γροθιές από εκείνον τον βράδυ. Άσε που ακόμα και σήμερα, όταν βρέχει στον Πειραιά και κουκουλώνουμαι σαν το προηγούμενο αιώνα, εκείνος ο άνθρωπος μέσα στη λάσπη μου δείχνει πως το φρόνιμα κρύβεται όχι στο πολυτέλεια αλλά στην στάση. Κι εκείνοι έκαναν τέχνη.

Ρε μαλάκα εμένα εκείνο το βράδυ είχα πάει με το αυτοκίνητο του θείου μου σα μπάστα ἁμαξάκι στα δεκαέξι χρονώ και πρώτος μου αγώνας στο Λονδίνο — ξεχνάω πώς το βρήκαμε, σίγουρα κάποιος συναθλητής των γονιών μου είχε κάνει βόλτα μέχρι το βόρειο πάρκινγκ που ήταν σα πέτρινη έρημος σαν της Αραβίας εκείνες τις μέρες. Στο τζιπ υπήρχε μια φωτογραφία από έναν αγώνα του 89 τυπωμένη πάνω στο ντουλαπάκι του οδηγού σα φυλαχτό κι εκείνος έλεγε συνέχεια "αύριο εσύ γίνεσαι ο Άνταμς" και εγώ θύμωνα σα χαζός που δεν έπαιζα κεντρικός αλλά εκείνος έκανε πως είχε δίκιο σα βασιλιάς που πίνει τσάι στην Ινδία. Όταν κατέβηκα στον δρόμο γύρω στο Γουέμπλεϋ, εκεί που είχαν βγάλει τα μεγάφωνα στους δρόμους σα εκείνη την εποχή έκανα πρώτη μου επαφή: η λάσπη δεν ήταν λάσπη, ήταν σα κόλλα ζεστή που σου γλιστρούσε στα παπούτσια σα ψωμί στον υπόγειο — μου πήρε πέντε λεπτά μόνο να περπατήσω μέχρι το φανάρι! Κι εκεί, σα βλακίδιο πρώτη φορά ξέροντας μπουφάν πέντε νούμερα πάνω μου, είδα τον Τόνι στον μεγάλο ηλεκτρονικό πίνακα σα γίγαντα — όλοι γύρω μου φώναζαν σα τρελοί σαν σειρήνες πολέμου, μα εγώ καθόμουν σκαμμένος πάνω σ’ έναν πάγκο σα πουλάκι εκείνες τις στιγμές. Δεν είδα την κακή στιγμή εκείνων των 90 λεπτών — είδα μόνο εκείνον να σηκώνει το τρόπαιο σαν κυνηγός που μόλις έκανε μεγαλύτερο ψάρι από τον εαυτό του μέσα στη λίμνη της βροχής! Κι όταν επέστρεψα σπίτι τρεις μέρες μετά στην Αθήνα, φόραγα ακόμη τα ίδια παντόφλα που μου τα είχαν δώσει οι γονείς σα μάλλινες κάπες — τα είχε φάει η λάσπη αλλά εγώ δεν τα άλλαξα μέχρι και τη δεύτερη βδομάδα σα αφοσίωση στις φθορές τους σαν τάγμα τιμής. Μα εμένα εκείνο που μου κόλλησε όχι το τρόπαιο — ο ήχος του Γουέμπλεϋ εκείνης της νύχτας! Την πρώτη φορά που βρέχει τώρα ακόμη και στον Αμπελώνα (που οι γείτονες μου φωνάζουν "ξερό ντόπιο"), σταματάω πάντα τα πάντα και προσποιούμαι πως ακούω εκείνους τους γρόθους της βροχής σα δεύτερη καρδιά! 🔥💪🔴

Ρε αγόρια μου, εκείνο το βράδυ πριν μπει η λάσπη στα γόνατα όλους εμάς εδώ κάτω δεν θυμάμαι τίποτα άλλο παρά τον γονιό μου να μου λέει "ρε παιδί μου, βάζω στοίχημα πως στην Άρσεναλ υπάρχουν χειρότερα παράσιτα από τους εχθρούς τους"... σαν πέντε λεπτά μετά κατέβηκα στο Γουέμπλεϋ κι έβλεπα τους συμπαίκτες του Άνταμς σα μια γάτα που πιάνεις από την ουρά της μόνο όταν κάνει βόλτα στους θάμνους! Εκείνος ο Τόνι τότε είχε χέρια σα φτυάρια αρά κράτησε το τρόπαιο σα να μην ήξερε τι είναι τιμιότητα κι εγώ εκεί κάτω έκανα αγώνα δρόμου με ένα αγγλικό ψωμί που μου είχε κλέψει ο Ντίκσον — στην ουσία εκείνο το κύπελλο ήταν δικό μου! 🤣🍞🔴 Κι όταν πήγα πάλι πέρσι στο Λονδίνο και είδα τους γονείς μου να γυρνάνε σπίτι ντυμένοι σα μικρόβια μετά από τον αγώνα βροχής, εγώ τους περίμενα κρατώντας ένα σημειωματάριο σα χειροπέδες επειδή μου είχαν φάει το τελευταίο βύσμα της πρίζας!!! Γιατί αυτοί οι βόρειοι ακόμη και η βροχή τους έχει χαρακτήρα της Άρσεναλ! 💪🏆