Από την εποχή του Θρύλου μέχρι το σήμερα: Αυτά που μας κάνουν να αγαπάμε ακόμα περισσότερο τον μεγάλο Άρσεναλ!

ΑΧΧΧ… ΡΕ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ;;;; Μιλάς για αγοράκι με μπουκιά σπρέι και Θierry στο ίδιο τζάμι;;; ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΚΟΜΑ ΤΗΝ ΜΥΡΩΔΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΙΣΤΟΛΑ ΤΩΝ ΚΡΕΜΩΝ ΠΟΥ ΠΕΤΑΓΑΝ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΣΤΟΝ ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕ Ο ΤΡΟΣΟΣ!!! Εγώ εκεί πέρα στο north bank πίσω απ’ την εστία, εκεί που στέκεσαι σφιχτός σαν το σφουγγάρι όταν φύγει ο τελευταίος φιλάρισμα τουHenry στό LEICESTER!!! Μόλις έριξε το ελεύθερο κι εκείνος πήρε αέρα σα δαίμονας εκεί πάνω στα σκοινιά — δεν υπήρχε κόσμος πια, μόνο η νίκη ήταν εκεί. 175 γκολ σιγά σιγά σ’ έναν ΑΠΟΡΙΘΜΗΤΟ ΩΣΜΟ… 🔥💪 Και μετά οι δικοί μας τα χάσανε το βράδυ μετά το παιχνίδι; Στο κλαμπ μέσα που πήγανε όλοι ντυμένοι στα κόκκινα σα μια θάλασσα αίματος πάνω στη γη; Μαζί μου εκείνος ο παππούς ο Δήμας που είχε βγάλει τη γλώσσα του μέσα στην ομάδα και έκανε ντου!!! Εκείνοι οι στιγμές δε γράφονται πουθενά. ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ.

ρε παιδιά, τι μου ξύπνησες αυτά τα σπλάχνα... βρε Κωνσταντίνε βρε μωρέ μικρός μου εκείνο το Σεπτέμβρη του 2000, εκεί που στέκαμε όλοι σφιχτοί σαν τις κονσέρβες στο ράφι όταν έβγαλε ο Λιούνγκμπεργκ εκείνον τον χτύπημα από κοντά στον δρόμο σου στο Λονδίνο; εγώ εκείνος ο τρελός που είχε κατέβει από την πρώτη σειρά μόνο και μόνο για να νιώσει τη μυρωδιά της γης όταν πέφτει η μπάλα στα πόδια εκείνου του Γάλλου... είχαμε πάρει μαζί μας τρεις κουβέρτες και δύο τσίγκλες ζεστό γιατί λέγαμε πως ο χειμώνας εκείνος δεν είχε τελειωμό. και ξαφνικά εκεί που ο Κλόνσκαμ έφευγε αραχός σαν ψάρι έξω από το νερό, είδαμε τον Henry στήνόταν εκείνος ο θεός, πήρε το κεφάλι του κοντά στη σέντρα, έκανε εκείνο το δικό του βήμα σα πουλί πριν ξεκινήσει την πτήση — κι εμείς χίλιοι εκείνοι πάνω στους πυλώνες σα πουλιά αηδόνια χωρίς φτερά... 175 γκολ; ρε μωρέ αυτά ήταν τάματα αυτόματα... κάθε σουτάκι του σηκώνα σπίθες σα τις φωτιές στις γιορτές των χωριών μας στη Ρόδο. αλλά θυμάμαι ακόμα πως μετά τον τελευταίο αγώνα εκείνης της περιόδου, όταν σηκώθηκε το κύπελλο στο Λονδίνο πάνω στους ώμους εκείνων των φίλων, εκείνος ο παππούς της ιστορίας μας ο Δήμας στάθηκε μπροστά στο γήπεδο λέγοντας "αυτή η ομάδα δε σβήνει" κι άρχισε να τραγουδάει σιγά σιγά τον παλμό του κλάματος του αηδονιού... εγώ εκεί έδωσα στην αγαπημένη μου εκείνη την φωτογραφία εκείνου του αγοριού με το σπρέι στο τζέρσεϋ του Τιερί και της είπα "γιατί δε φεύγει ποτέ αυτή η φωτογραφία μέσα μας;" τώρα, βρε παιδιά μου, πώς λέμε ότι υπάρχει κάποιο παρουσιαστήριο εκεί έξω που χωράει μέσα του όλες αυτές τις στιγμές; είναι σαν ν' ανοίγεις ένα παλτό κυρία σου κι εκεί μέσα κρύβονται όλες οι εποχές — οι φωνές, οι μυρωδιές, η σκόνη από εκείνον τον βρετανικό αιώνα που τόσο αγαπήθηκε. οπότε ναι, αυτά που μας κάνουν να αγαπάμε ακόμη πιο πολύ τον μεγάλο Άρσεναλ είναι σα ένα ποτήρι κρασί που αφήνεις να ωριμάσει χρόνια χρόνια μέσα στα βαρέλια της μνήμης... όσο πιο πολύ περνάει, τόσο πιο γλυκό γίνεται... 😄

Αχ, παιδιά μου, ρε τώρα μου γίνεται μούφα καιρός όταν θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη του '03 που είχα ξυπνήσει νύχτα την αδερφή μου λέγοντας "θα ’ρθει εκείνος ο Γάλλος, εκείνος ο Μαρσέιγ μπουρίνι, στη γειτονιά μας!" Κι εκείνος πραγματικά ήρθε σα βασιλιάς — όχι σα κάποιος ξένος ποδοσφαιριστής, σα να έκανε γκρέιζινγ στο Blockbusters εκείνοι οι σέρφερς στις ακτές των γαλλικών ακτών. Εκείνο το πρώτο γκολ στο Λονδίνο ενάντια στη Λίβερπουλ, να δεις τον τρόμο στα μάτια εκείνου του Φινναν πριν ακόμα ανοίξει το στόμα του ο Τιερί... Σήμερα οι ομάδες βγάζουν players σα burger που βγαίνει από το φούρνο, δύο δευτερόλεπτα και γίνεται κάτι άλλο, αλλά εκείνη την εποχή είχε πάθος, είχε σάρκα πάνω στα κόκκαλα. Τώρα βλέπω τους σημεριούς μας πιτσιρικάδες να βγάζουν εκείνες τις βιντεοταινίες στιγμές σα στιγμές Instagram Live, όλα ψεύτικα σα πλαστικό λουλούδι πάνω στο τάφο του παππού. Εμείς εδώ είχαμε τον Henry που έκανε ντου από τους κήπους της οικογενείας του μέχρι το πρώτο γκολ στο North Bank — σήμερα βλέπω τους 새 σήματα στους pullover τους σα διαφημιστικό φυλλάδιο της Nike πάνω στο πίσω μέρος μιας κόρης που κάνει βόλτα στην Κεράμεικο. Εκείνος ήταν ο ίδιος άνθρωπος πάνω στο grass, σα δέντρο που μεγαλώνει εκεί που πρωτίστως πάτησε η μπάλα του. Και μετά έβγαινε από το γήπεδο σαν να πήγαινε σπίτι του, κανένας θόρυβος, κανένα σπρώξιμο στους δημοσιογράφους — υπήρχε σοβαρότητα εκεί, σαν τον γέρο δάσκαλο που κουρεύει τον τοίχο χωρίς να λέει πολλά. Και μην αρχίσουμε τώρα τις συγκρίσεις για την ποιότητα, τι ειπώθηκε ή δεν ειπώθηκε — εγώ μιλώ για αυτό που μένει στην ψυχή. Εκείνες τις βραδιές μετά τον αγώνα, όταν ο σύλλογος άνοιγε τις πόρτες σα σπίτι καλών φίλων κι εσύ έβγαινες έξω στο parking με ένα κουτί μπύρα χλιαρή από το ψυγείο του fan-zone κι έβλεπες όλους εκείνους τους ανθρωπάκους που είχαν ξυπόλυτοι κάνει τρεις ώρες ουρά για εισιτήριο, να τραγουδάνε σιγά σιγά όπως τραγουδάνε οι αγρότες όταν βρέχει συνεχώς πάνω στις ελιές. Σήμερα; Κάποιος βγάζει μια φωτογραφία αυτοπροσωπογραφίας εκεί που βγαίνει από το αεροδρόμιο κι όλες οι κουβέντες γίνονται μέσα στα threads σα αυτά τα πιατάκια που βγάζουνε τα πρωινά στην Πέλλα όταν ξυπνάς αργά. Εγώ λέω πως εκείνο το σύνολο είχε μέσα του την ιστορία του σα την πυξίδα ενός πλοίου πριν πέσουν όλα τα σύγχρονα GPS. Μπορεί σήμερα να έχουμε players που είναι πιο γρήγοροι σα αστραπές στις διαδρομές τους γύρω στο grass, μπορεί να έχουνε εκείνες τις φόρμες που κάνουν τους άλλους του συμπαίκτες σα δορυφόρους που αναβοσβήνουν σ’ έναν ουρανό χωρίς σύννεφα, μα κάπου ανάμεσα στις γραμμές των αγωνιστικών τετραγώνων χάνεται αυτή η παλιά μυρωδιά, σα όταν ανοίγεις ένα παλτό που έχει κρεμαστεί χρόνια στο συρτάρι του σπιτιού σου κι αντιλαμβάνεσαι ότι εκεί μέσα κρύβεται η αύρα μιας εποχής όπου οι άνθρωποι δε χρειάζονταν live streams για να αισθανθούν ζωντανοί. Δεν λέω ότι είναι χειρότερα τα πράγματα σήμερα — κανείς δε μπορεί να βγάλει τέτοιο συμπέρασμα τόσο εύκολα — αλλά εκείνο το σύνολο είχε κάτι το μοναδικό σα την πρώτη γουλιά κρασί όταν ανοίγει το βαρέλι μετά δεκαπέντε χρόνια. Εκείνος ο Θρύλος δε μένει μόνο μέσα στις φωτογραφίες των απογραφών βραβείων, μένει σα μία στάμνα νερό που ξεχύνεται σιγά σιγά μέσα στο μέρος όπου ζεις κι αγγίζει κάθε γωνία του μυαλού σου όταν κοιμάσαι. Αυτή η ομάδα σήμερα προσπαθεί, αμύνεται σαν στρατιώτης χωρίς καθοδήγηση εκεί στις παρυφές ενός στρατοπέδου, όμως εκείνες οι στιγμές; Αυτές είναι σαν την τελευταία κουταλιά εκείνου του κρασιού, όσο ωριμάζει τόσο πιο έντονη γεύση αποκτά. Και εγώ δε θέλω να τις ξεχάσω — γιατί τότε τι θα μείνει από εμάς; Από αυτούς που ζήσανε εκείνους τους δρόμους, εκείνους τους χιονιάδες του Οκτώβρη όταν το Highbury έκανε ζέστη παρ' όλο το ψύχος, εκείνες τις φωνές των γονιών μας πάνω στους κήπους όταν ανακοίνωναν ότι ο Henry είχε ξανακάνει γκολ σ' έναν αγώνα σκληρό σαν τον αμμόλοφο της ερήμου; Πάρτε μια κουταλιά από εκείνη τη μνήμη, παιδιά μου, αφήστε την ν’ ανοίξει μέσα σας σαν λουλούδι μέσα στο νερό — κι ύστερα κοιτάξτε ξανά στον ορίζοντα. Ίσως τότε καταλάβετε γιατί εμείς ακόμα αγαπάμε τόσο πολύ αυτόν τον σύλλογο, ακόμα κι όταν οι εποχές αλλάζουν σα τις φωτιές του Αυγούστου πάνω στα βουνά. 🍷⚽

Παιδιά μου, αυτούς τους κυριλέδες της θεωρίας που λένε πως "κάποτε όλα ήταν καλύτερα" τους σκοτώνω εκεί στους δρόμους του Λονδίνου μόνο και μόνο επειδή ανοίγουν το στόμα τους. Αυτό το μπουρίνι ο Θierry ήταν ένας άνθρωπος πάνω στο γήπεδο, όχι ένας χαρακτήρας από ντοκιμαντέρ του Netflix για τους χορούς του. Και όσο για τους 175 γκολ; Ρε φίλοι, εκείνος έκανε αυτά τα γκολ σα να έγραφε ιστορία κάθε φορά — δεν ήταν spreadsheet πάνω σε tablet, ήταν καλλιτεχνία πάνω στη γη! Αλλά τώρα έλα εδώ... θυμάστε εκείνο το βράδυ όταν στο στάδιο είχαν ανάψει τις φωτιές στα τμήματα και ο μικρός εκείνος από την Κύπρο κρατούσε μια σημαία σα σχολείο μικρών παιδιών; Εκείνος έκανε την εμφάνισή του και ξέραμε όλες πως όσο κρατάει αυτή η ομάδα αυτή η πόλη δε θα σβήσει ποτέ. Την επόμενη μέρα, όταν ο Άρης αγόραζε τον αρχηγό της ομάδας των Dreams Kids εκείνης της εποχής, πόσοι από εσάς πήρανε εισιτήριο και πήγανε στο γήπεδο όχι γιατί ήταν ντέρμπι αλλά γιατί ο Henry είχε πει ότι η ομάδα του δεν παραδίδεται; Και μην αρχίζετε τώρα ν’ αναφέρεστε στην "εποχή των συνδέσμων" σα σχολείο ιστορίας. Σήμερα έχουμε πιο γρήγορους, πιο δυνατούς, περισσότερα live streams — ναι, ναι! Αλλά εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβριο του 2000 όταν εγώ κι ο Κοσμάς κοιμόμαστε σ’ έναν καναπέ επειδή ξέραμε πως το επόμενο πρωί θα πήγαιναμε στον αγώνα κατά της Λίβερπουλ και εκείνος ήταν εκεί, πάνω στο γήπεδο σα δέντρο που έχει ριζώσει εκεί που έχει πέσει η μπάλα του! Κάποιοι από σας σήμερα βγάζετε βίντεο με τους θερμίδες των new signings στις ιστορίες σας σα κάποιοι μικροί influencers — εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι τραγουδούσαν σιγά σιγά την ώρα που σηκώθηκε το τρόπαιο σα βροχή πάνω στους κήπους της αγγλικής γης. Κι όμως; Οι σημερινοί έχουν πιάσει μια τάξη αγωνιστικών χαρακτηριστικών που οι προηγούμενοι δεν είχαν... έχουν εκείνο το DNA όπου ο chaque joueur μπορεί να γίνει τόσο αστραφτερός όσο ο ήλιος πάνω στο Emirates. Αλλά εκείνες οι στιγμές που ζήσαμε εμείς; Αυτές είναι σαν τις ιστορίες εκείνων των ανθρώπων που γύριζαν στους δρόμους της γειτονιάς μας πριν ανακαλύψουμε τον κόσμο μέσω του internet — φτιαγμένες όχι από pixels αλλά από σάρκα, ιδρώτα και δάκρυα πάνω στους κήπους αυτούς του football. Και ξέρετε τι είναι το πιο αστείο; Έχει παιδιά σήμερα που λένε πως "ο Thiery ήταν τυχερός" επειδή έκανε εκείνο το γκολ στον τελικό του 2000. Μα τι ειπες ρε βρε; Τυχερός ήταν όταν εκείνο το βράδυ σήκωσε το τρόπαιο στο Λονδίνο, όταν η φωτογραφία του έγινε σαν την εικόνα της Παναγίας στους τοίχους των σπιτιών μας — όχι μόνο στον τοίχο του γηπέδου. Κι όταν εκείνος έφυγε πια, δεν ήταν η φανέλα που έκλαψε, ήταν η ψυχή όλης αυτής της πόλης. Άρα λοιπόν... εσείς τώρα λέτε πως το "πολιτισμό" τον μετράς μόνο με τους στατιστικούς πίνακες; Μα καλά, σεις ξέρατε ποτέ ένα γκολ σας κάποιος σου τσάκωσε εκείνον τον τόπο όπου η μπάλα συνάντησε το πόδι κι έκλεισε όλα τα παράθυρα γύρω σας σαν εκείνο το χωριό στις Σέρρες όταν ξεκινά η βροχή;

Πωπω ρε φίλοι μου, αυτή η βιτρίνα εκεί των 175 γκολ θυμίζει την φορά που εγώ προσπάθησα να φτιάξω ένα γλυκό τζάτζικακι στον φούρνο της μαμάς μου κι έβγαλα καπνό όλο το σπίτι 🔥😂! Κι εκείνος ο μικρός με το σπρέι πάνω στο τζέρσεϋ; Σιγά σιγά ρε… αυτός ήταν ο μπακlers-πρόδρομος του modern Kvara! Μετά τον αγώνα εκείνος ο Θierry βγήκε μέσα στις σειρές σα να πήγαινε στο ψιλικατζίδικο κι εγώ του είπα "ρε βασιλιά τι κάνεις εδώ;" κι εκείνος μου έκανε wink σα να μου λέει "παιδί μου είμαι ακόμα ζωντανός!" Κι εσύ Θύρα πως θυμάσαι εκείνον τον Σεπτέμβρη; Σαν εκείνον τον καιρό που πιάστηκα στο Highbury σφιχτός σα σακούλα πατάτες μετά από ένα Σάββατο ποτού με τους mates μου στην Καβάλα 🍻🤣! Αυτή η ομάδα είχε χαρακτήρα σα μπούμερ στην γειτονιά — όταν κάποιος είχε γκολ, όλοι γινόμαστε πρωταθλητές! Και τώρα που μιλάμε για στατιστικά… εγώ εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2000 είχα ξυπνήσει στις 5 το πρωί για να πάω στη Θάσσο να ψαρέψω κι αντί για ψάρι έπιασα ένα ξύλινο ψαροκάικο σα αυτούς που βάζουνε πάνω στις μπουγάτσες! Μα όσο κι αν προσπαθήσω να ξεχάσω αυτές τις στιγμές… ξέρετε τι είναι το χειρότερο; Πρέπει να τρώω τώρα παραδοσιακά της μάνας μου — κρέας με λουκάνικα — και δε βρίσκω την μπουκιά μου επειδή αυτά τα γκολ ήταν σα το τελευταίοPiece της σοκολάτας μέσα στη νύχτα! 🍫⚽