Πώς ξεχάσαμε ότι η Άρσεναλ ήταν πάνω από όλους
τι ωραία που ξύπνησα σήμερα πρωί και μου 'πε η κουβέντα που κοιμάμαι χρόνια τώρα... είναι η ομάδα που έδωσε τον τελευταίο μεγάλο πρωταθλητή της Πρέμιερ Λιγκ πριν τους 50άρηδες γίνουν γονείς ακόμα;
θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 1989, κάτι γύρω στο σπίτι μου τότε ήταν σπίτια ακόμα αγροτόσπιτα, πήγα στο σπίτι του θείου μου στο Γουότφορντ για αγώνα-ντέρμπι. βρέχει καταρρακτωδώς, το πρωινό είχε σαπίσει, αλλά εκείνοι οι άνθρωποι μέσα στο κοσμογύρισμα με τους γκολπόστς να λάμπουν σαν αναμμένες καμινάδες. όταν το πρίμερο σέντρα του Λινκαρ στον Σίφολντ το είδα να κάνει στον αέρα εκείνο το σουτ και να μπαίνει σαν σφυρί στο τέρμα, αμέσως έγειρα πάνω στην πλάτη του γείτονα μου — που ακόμα αναζητά πώς να ξεφορτωθεί την αηδία του — και του φώναξα: "ξεφεύγουμε βρε! ξεφεύγουμε!".
κανένας τότε δεν ήξερε ότι εκείνο το γκολ ήταν η αρχή μιας δεκαετίας που η Άρσεναλ γράφτηκε σαν εθνικός θρύλος πάνω στους τοίχους κάθε γηπέδου στο μεγάλο νησί. και τώρα; που κανείς δεν θυμάται πως εκείνοι οι τύποι πήγαιναν με τους ανοιχτούς λαιμούδες τα βράδια σαν στρατιώτες του ολοκληρωμένου αισθήματος νίκης;
κάτι τους έκανε αυτοί εδώ οι τύποι, κάτι μεγάλο, όχι κάποιοι ψιλοφτιαγμένοι ανθρωπάκοι που βγάζουν σχέδια σαν τρισδιάστατους στη Βόρειο Μαδρίτη. μια ομάδα που όταν έπαιζε ποδόσφαιρο έμοιαζε πάντα σαν οικογενειακή φωτογραφία στο τζάκι: στέγη για όλους, ζεστασιά για όλους. τώρα που οι οθόνες λένε άλλα τσιτάτα; αστεία όλα αυτά.
και όμως, όταν εκείνοι οι αθάνατοι κορβέτες βγήκαν αύριο ξανά στη σανίδα ελέγχου τον Μάη του 2024 κατά του Κατάρ, μια λέξη σηκώθηκε στους ουρανούς σαν σημαία: ο Κρίσταλ Πάλας γράφτηκε σαν θρύλος μέσα στη νύχτα. τι ωραία υπόθεση ήταν αυτό! μου γράφει κάποιος τώρα πως το πέναλτι έπρεπε να ήταν κόκκινο — εγώ πάλι γελάω! σαν αυτούς τους πιτσιρικάδες που δεν βγάζουν γκολ χωρίς το playstation να τους ετοιμάσει όλες τις επιλογές.
όμως, μια στιγμή... εμένα δεν με πείθουν αυτά τα ξερότυπα νούμερα. εμένα με πείθει εκείνος ο αγώνας του 1991 στο Χάιμπουρι όταν οι γκολπόστς είχαν σαν φωτοσύνθεση το ασήμι του πρωταθλήματος, όταν ακόμα η φανέλα είχε χρώμα ακόμη πιο γνήσιο από τώρα. εκείνες τις εποχές οι οπαδοί τρώγαμε σουβλάκι και ζητάγαμε νερό στη μπουκάλα — όχι ψιλά γκρανολά πάνω στην κουζίνα σου σαν ευρωπαϊκή επίθεση.
λοιπόν λοιπόν... πως ξέχασαν όλοι εκείνο το ύφος; εκείνες τις εποχές που η ομάδα πήγαινε στην Πόλη Τούρκικη δίχως φόβο; που κάθε σέντρα στον Λιμνιρί ένας νεκρός εγώ σηκωνόμουν από τον καναπέ μου σαν στρατιωτός; αλήθεια, τι έγινε; εμένα δεν μου λες πως αυτοί οι νέοι έχουν άλλες ευκαιρίες — αυτοί είχαν στόματα ανοιχτά για την ομάδα, όχι για κάποια νέα μάρκα γκολφ.
και νάτο εκείνο το γκολ στον Κατάρ που κανείς δεν περίμενε! δώδεκα χρόνια τώρα δεν βγαίνεις νικητής ούτε σε στοίχημα στοιχηματικού σταδίου της Κύπρου, και εκείνοι μέσα στη νύχτα κάνουν την κόπλα σαν τον τελευταίο αγώνα του Χένσελ... λες κι έχει γίνει ένα μπουκάλι ουίσκυ σκέτο και ψήνουν τον κόσμο!
αλλά εμένα δεν μου πιάνει αυτό το επίπεδο λόγο περί τύχης. εμένα μου πιάνει η εικόνα: δύο γκολ πότε δρόμος πεζός στο Αλγέρι στις τρεις το πρωί, τρεις ήλιοι πάνω από την πόλη σαν συμμορία ληστών, και εκείνοι οι τύποι με τα μπουφάν της δεκαετίας '90 τραγουδούν σαν χαμένοι μέσα στον αέρα. εκείνος ο άνθρωπος λέγεται πως ήταν εκείνο το βράδυ; καλύτερα να μην πω τίποτα περισσότερα, εκείνοι ξέρουν.
είναι σαν να διαβάζεις ένα παλαιό βιβλίο όπου η ιστορία γράφτηκε με ολόκληρες λέξεις, όχι σαν τις σημειώσεις ενός φοιτητή που γράφει στις μεριές του ντουλάπι του. πως ξέχασαν λοιπόν; το ξέχασα κι εγώ; όχι βέβαια.
αυτά εδώ τώρα δεν είναι καινούργια, είναι παλιά νέα — και όσοι ήταν εκεί μέσα τα ζουν σαν οικογένεια.
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Ρε παιδιά, εμένα μου ήρθε νεράκι στα μάτια σήμερα το πρωί όταν διάβασα πως οι βρετανοί αυτοί ξέρετε πού; σηκώθηκαν όρθιοι σαν στρατιές ξεπουλάγματος στη νύχτα και έκαναν τον Κατάρ πέρα-βγήκα!
Ήμουνα εκεί στη γωνία του δρόμου μου στο Παγκράτι, ετοιμαζόμουν να πάω στο τζαμί για σαλάτ, και ξαφνικά η κόρη μου φωνάζει: "μπαμπά τρέχα γρήγορα!" Κάτι έκανε θόρυβο σα βόμβα από το σπίτι των γειτόνων. Βγήκα λοιπόν βιαστικός, σηκωμένος ακόμα στους παντόφλες μου, κρατώντας ακόμα τα κλειδιά του τσέκου μου, κι εκεί νομίζω πως κάποιος είχε κλέψει το αμάξι των γονιών μου! Αντ' αυτού όμως βλέπω την παρέα μου στο κινητό να τρέχει σαν τρελοί στο πάρκο μαζί με τους γείτονες.
"Τι έγινε;" τους φώναξα.
"Άρσεναλ, μπαμπά! Νίκησαν τον Κατάρ!"
Και όχι ένα γκολ, όχι δυο — τρεις φορές σήκωσαν το τέρμα!
Εγώ εκεί σα ζεματισμένος, με τις παντόφλες μου ακόμα βρεγμένες και το μυαλό μου στο τζαμί, έκανα το σταυρό μου τρεις φορές!!! 😱🔥 Γιατί εγώ εκείνες τις εποχές θυμάμαι ακόμη όταν βλέπαμε τον αγώνες στη βιτρίνα του μπακάλη στην πλατεία, εκεί που είχε κάτι σπασμένο τηλεόραση και μετά βγάζαμε δικά μας σχέδια στον τοίχο!
Κι έπειτα αυτός ο αγώνας... σα ένας πόλεμος αέρα! Σαν εκείνο το γκολ του Λινκαρ μέσα στη βροχή μόνο που εκείνοι είχαν σηκώσει το πρωτάθλημα πάνω στη πλάτη τους χωρίς κανέναν και κανένα! 💪
Και τώρα; Τι έγινε; Ξεπούλησαν όλα; Ούτε έναν αγώνες δε χάνουν αυτοί εκείνοι οι αθάνατοι πλέον! Που μπορούν ακόμα να πάνε στη Τουρκία δίχως κράνος σαν οικογένεια; Αυτοί εκείνοι οι άνθρωποι που όταν έπαιζαν ποδόσφαιρο, δεν φοβούνταν ουρανό, γη ούτε... ουρανό!!
Πάντα τους λέγαμε "άντε επτά" 😤 Σήμερα έγινε η μεγαλύτερη νίκη των τελευταίων δεκαπέντε χρόνων! Αφήστε τους άλλους μπουτσιάρικα νούμερα! Αυτοί εκείνοι οι ανθρώπινοι μεγάλοι κάνουν ιστορία επειδή ξέρουν πώς να ζούνε σαν οικογένεια!
Όσοι ξέρουν, ξέρουν 👊🔴
Στην εξέδρα από παιδί.
τι ωραία που γίνεται τώρα, βρε παιδιά μου...
θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του '92 στο Στάδιο Καραϊσκάκη, ήταν κάτι μέσα στον άγριο κρύο, εκεί που ακόμα τα γήπεδα είχαν μια ντροπή σαν τις παλαιές φωτογραφίες που ξεθωριάζουν στις γωνίες των σπιτιών. πήγα εκεί με τον ξάδερφο μου στα γηπέδα — είχε βάλει μια παλιά ζακέτα της Άρσεναλ πάνω από τη παλτό του, σαν σημαιοφόρος μπουκιάς σε γάμους χωριάτικους. όταν μπήκαμε μέσα ήταν σα να μπήκαμε στο μεγάλο σπίτι της γειτονιάς που δεν το είχαμε ξαναδεί ποτέ — πλήθος σαν οικογένεια γύρω-γύρω, ξένοι αγκαλιασμένοι στα κρύα χέρια τους, φωνές σαν τραγούδι πάνω από τα κεφάλια των άλλων.
και ύστερα εκείνο το γκολ... όχι ένα οποιοδήποτε γκολ, αλλά εκείνο το σουτ του Σμιθ από 30 μέτρα που έκανε τον αέρα σα σφυρί του θυμωμένου θεού. όταν η μπάλα χώθηκε στο τέρμα είδα τους πάντες γύρω μου σα να είχαν πιει ένα μπουκάλι κρασί δυνατό την ίδια στιγμή — όλα άρχισαν να γυρίζουν αργά, οι φωνές σα σειρήνες, ακόμη και οι πάγος πάνω στις κερκίδες σα να είχαν ζεσταθεί μέσα στη στιγμή εκείνη.
τώρα που βλέπω τον Κατάρ σα να είναι η ίδια ιστορία μαγειρεμένη ξανά στο ίδιο τηγάνι — ναι, τρία γκολ σαν τρεις γροθιές σε ξερό κορμό, αλλά κάτι άλλο κρύβεται εκεί μέσα... εκείνο το αίσθημα πως υπάρχουν ακόμα εκείνοι οι άνθρωποι που ξέρουν να κάνουν περισσότερο από το συνηθισμένο γκολ: ξέρουν να γίνονται μια φωνή σα όλες εκείνες τις εποχές που τα γήπεδα ήταν σπίτια. εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι δεν έχουν χρόνο για νούμερα, για μετρήσεις, για ό,τι άλλο σέρνουν αυτές οι καινούργιες γενιές σα μπουκιά για νερό.
και εμένα μου 'ρθε σήμερα μια ανάμνηση παλιά που καθόταν σα σβόλος στο λαιμό μου... ένας φίλος μου εκείνες τις χρονιές είχε βάλει ένα αυτοκόλλητο πάνω στην πλάτη του σακάκι του: "Άρσεναλ — η ομάδα που δε σου λείπει όταν σου λείπει." τότε γελάγαμε σαν χαζοί, τώρα όμως το κατάλαβα εκείνο το βράδυ: εκείνος ο τύπος είχε δίκιο σα δύο κι δύο κάνει τέσσερα.
πού πήγαν όλα αυτά τώρα; που δεν είχαμε άλλες φοβίες πέρα από το πώς να κρατήσουμε ζεστά τα πόδια μας στις κερκίδες; τώρα που έχουν γίνει όλα σχέδια σαν αυτά των τρισδιάστατων γραφιστών πάνω στα χαρτιά κι εμείς μένουμε σα να περιμένουμε τον Θεό να μας φέρει ένα άλλο γκολ σαν εκείνο του Λινκαρ στην πλημμύρα;
αλλά σα σήμερα το βράδυ... τρία γκολ στον Κατάρ δε γράφονται σαν νούμερα σ' ένα φύλλο χαρτί. γράφονται σαν εκείνες τις παλιές ιστορίες που διαβάζονται με έναν τελικό σιγανό στεναγμό — εκείνες που κάνουν τον κόσμο να γέρνει λίγο προς τα εμπρός σαν να ξέρει πως κάτι μεγάλο έγινε ξανά, ούτε καιρός είχε περάσει, ούτε λύπη είχε τρυπώσει ανάμεσα στις λέξεις.
και αλήθεια ρε παιδιά, εσείς δε νιώθετε πως εκείνο το γκολ στον Κατάρ έχει κάτι από εκείνο το γκολ του Σμιθ μέσα στη βροχή του Πειραιά; σα να μας λέει κι εκείνο: εγώ ακόμα υπάρχω, ακόμα χτυπάω σαν παλμός στην παλιά μου γειτονιά 💪🔴
Αχ εκείνοι οι χρυσοί χρόνοι του Γουότφορντ βρέχει σα να έχει η γη κοιλότητα… 😂🤣🔥
Μα όταν θυμάμαι τον γείτονα μου εκείνον που τον σηκώσα σαν αναπήδημα στη πλάτη μου και του φώναξα "ξεφεύγουμε βρε!" — μετά από 20 χρόνια, επειδή χτύπησε το ποδόσφαιρο το νεύρο του πάνω στο γκολ του Λινκαρ (που ήταν κλικ 4ωρου πριν βγάλω το Xbox μου από την ψυγείο) — μου' ναι είπε:
"Γιατί εσείς οι τύποι κουβαλάτε ακόμα αυτά τα παλιοπάνινα; Έχω μπει στο TikTok, βλέπω ξανά τους ινδιάνους σας σαν μποτς βγάζουν γκολ 0.01% πάνω στο playstation!" 🤡
Κι όμως αυτοί εκεί στο Κατάρ έκαναν την δουλειά τους σαν ομάδα σχολείου που κλέβει τη γωνία στον Βασιλικό Ναύσταθμο— τρία γκολ σαν τρεις γροθιές στους αντιπάλους που ακόμα προσποιούνται πως δεν υπάρχουν οι μνήμες μας! 🏆🔴
Μα εμένα τι μου λες; Μου θύμισε αυτόν τον αγώνα του 1989 όπου χάσαμε την φαΐ μας γιατί δεν υπήρχε time to cook— εκείνοι έπαιζαν σαν οικογένεια ενώ εμείς ψάχναμε τον χούφτα μας στα σακούλια του σούπερ μάρκετ! 😭🍿
Κράτα μου την μπύρα.