Με αυτά τα τρία χρόνια χωρίς τίτλο, η Άρσεναλ έγινε η ομάδα του "σόφι", ενώ η Σίτι κάνει…

Πόσα χρόνια χωρίς τίτλο λες; Τρία; Έτσι και είδαμε την ομάδα μας σαν το ατυχές ξαδέρφι που περίμενε χρόνια στη σειρά για ένα καλό γεύμα στο οικογενειακό τραπέζι, ενώ οι υπόλοιποι γύρω από το τραπέζι είχαν κιόλας τελειώσει τρεις φορές το πιάτο τους και ζητούσαν δεύτερη μερίδα. Την ίδια ώρα εμείς μιλούσαμε για την "επόμενη χρονιά", σαν να ήταν σίγουρο ότι η επόμενη χρονιά θα φέρει διαφορετικά αποτελέσματα. Είναι σαν όταν καθόμαστε όλοι στο στάδιο και φωνάζουμε "τώρα γίνεται!" κάθε φορά που ο Μάικλ βάζει γκολ από τα 30 μέτρα, χωρίς όμως ποτέ να σκάει η μπάλα πάνω στο τείχος. Μα εδώ δεν πρόκειται για λάθος στρατηγικής ή παρτίδας - αυτό ήταν ένα παγκόσμιο φαινόμενο: άλλαξες την ομάδα σου, άλλαξες το τμήμα, άλλαξες και τη βάση της ομάδας από τους ωραιοπαθείς της πρώτης κατηγορίας στους αγνώστους των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων, και όλα αυτά χωρίς να έχει τελειωμό το χορό. Κι όλα αυτά ενώ οι άλλοι έκαναν αγορά γάτας σφιχτής στο saco και πήγαιναν σπίτι τους φορώντας της το δάφνινο στεφάνι σαν φιλοδώρημα. Την ίδια ώρα εμείς ψάχναμε κάποιον τυχερό που θα πετάξει ένα νόμισμα στον αέρα - κι εκείνοι έπαιζαν συνεχώς αμέσως rebirth της ομάδας τους μέσα από τις δεκαετίες του χρυσού τους αιώνα. Ο Γκουαρντιόλα, για παράδειγμα, κάνει τίτλους τόσο συχνά όσο εγώ παραγγέλνω κοτόπουλο - δεν είναι φάση, είναι αποτέλεσμα μιας κουλτούρας διοίκησης που ξεκινά από πάνω. Εμείς εδώ μέσα μιλάμε για ένα χάλκινο κύπελλο σα να είναι τρόπαιο, σαν να μην κατάλαβες πως όταν κάποιος κάνει πρωταθλητής τρεις φορές στη σειρά σ' ένα δεκαπενταήμερο, εσύ δεν αγωνίζεσαι για τρίτη θέση σε κάποιο φιλικό του Σεπτέμβρη - αγωνίζεσαι για το δικαίωμα να βρίσκεσαι στο ίδιο τραπέζι μαζί τους. Κι όλα αυτά μέσα στη δική σου ομάδα, όπου ο ίδιος ο σύλλογος επέλεξε να γίνει μία ακόμη αστοχία του transfer market αντί να χτίσει πάνω στη βάση που υπήρχε - θυμάσαι τον Ένκελ; Θυμάσαι πως τον έδιωξαν σα να ήταν κάποιος υπερήλικας ντετέκτιβ του FBI επειδή είχε "κάπως πολλές" χρονιές; Κι εμείς εδώ τώρα λέμε πως η περίοδος ήταν "φάση". Την ίδια φάση που έκαναν πάρτι στην πόλη; Την ίδια φάση που κάθονται όλοι αυτοί εκεί στον Πύργο σα να είναι μουσείο; Μα όταν κάποιος σου λέει πως έκανε την ομάδα μεγάλη ξανά μέσα σε δύο χρόνια χωρίς τίτλους, τότε κοιτάξου στον καθρέφτη και πες του: όχι, εκείνοι έγιναν μεγάλοι. Εμείς γίναμε θέαμα.

Ρε παιδιά τι γίνεται τώρα 😤!!! Οκτώ χρόνια στο κενό, δύο δεκαετίες χωρίς πήγαιν' έλα στους τίτλους, ενώ εκείνοι εκεί πέρα δεν τους βλέπεις ποτέ αλλιώς παρά σαν πρωταθλητές 🏆🔥!!! Ακόμα θυμάμαι το πρώτο μας γκολ του Σάκα μετά από τρεις πενταψήφιους μισθούς που έκανε ο Αρτέντο να βγει σφαίρα σαν τρελός μπαίνει στη νέα εποχή! Μα τι σόι νέα εποχή ρε; Οκτώ χρόνια χωρίς τρόπαιο σα να σου λένε πως η ζωή σου είναι ένα continuous loop χωρίς κανένα happy ending 😭!!! Τους πετάξαμε τον Άρτετα σα κάποιο σπιτικό αλουμινόχαρτο επειδή έτρωγε κόλλημα στο μισό Πρέμιερ, αλλά τι έγινε τελικά; Τουλάχιστον εκείνος είχε δύο μάτια κι έβλεπε την ομάδα σα ομάδα. Αυτή εδώ όμως έγινε μιας ταινίας τύπου "πώς να χάσεις μια ομάδα σε δέκα βήματα" 🎬💩!!! Κι εμείς τώρα λέμε πως έγινε μεγάλη ξανά... Πού; Μπροστά στον υπολογιστή στις φωτογραφίες ή στην κονσόλα στο σπίτι του Γκουαρντιόλα που περνάει σα χρυσοθήρας του Baywatch 🏖️💰; Οι τίτλοι δεν πέφτουν από τον ουρανό, δεν πέφτουν επειδή βάζεις τον Σέις σε έναν αγώνα δρόμου κάθε δεκαπέντε μέρες! Χρειάζονται συνέχεια, θυσίες, όραμα — όχι κομποστοποίηση εγωισμών και εμπορικών αντιπάλων! Ρε παιδιά, εδώ μέσα γίναμε η ομάδα του σόφι ενώ εκείνοι χτίζουν αυτοκρατορίες από μόνα τους σα富士山 🗻🔴!! Μα τι σόι "ξαναγίναντες μεγάλοι" όταν ο μέσος άνθρωπος ξεχνάει πως αγωνιζόμαστε επειδή την αγαπάμε κι όχι επειδή πουλάμε εισιτήρια σα ντόνατς 🍩😂!!! Αφού πούμε να πάμε όλοι μαζί στο Emirates και να τους δείξουμε πως εμείς είμαστε εκεί για τις δύσκολες στιγμές... Κι όχι επειδή κάποιος αποφάσισε να γίνει πλούσιος γρήγορα πάνω στα δικά μας κόκκαλα! Πάμε γερά!!! 💪🔴💥

Πέντε χρόνια τώρα κοιτάω εκείνο το γκράφιτι στο背面 του βαγονιού του μετρό προς Πειραιά — "Άρσεναλ: Progress Over Perfection" γραμμένο σαν αυτοβιογραφία ενός ανθρώπου που ξέρει πως ακόμα περιμένει την επόμενη παράγραφο. Κι ενώ εγώ από πάνω γράφω δικούς μου πίνακες γιατί δεν αντέχω να βλέπω νούμερα χωρίς ιστορία, εκείνοι στο Περιοδικό σημείωσαν ότι η Μάντσεστερ Σίτι κατέκτησε το πρωταθλημα και φέτος... για τρίτη φορά συνεχόμενη. Την περασμένη βδομάδα έπαιξαν εδώ στο Πίρειο — όχι στη γηραιά κυρία, εκείνοι μέσα στην άνοιξη μιας εποχής που η ομάδα τους κάνει λιγότερες μεταβιβάσεις από εμείς συμμετοχές εκτός έδρας. Κάθισα δίπλα στον Στέλιο, τον γέρο αριστερό ακραίο που είχε κρεμάσει στο σπίτι του όλους τους τίτλους του Θρύλου, και του έδειξα μία φωτογραφία των υπολογισμών μου: δώδεκα χρόνια τώρα οι Αθ. έχουν 1.2 τίτλους ανά δεκαετία, ενώ οι Blaugrana έπιασαν το ίδιο ποσοστό εντός τριών χρονιών — και μάλιστα ξεκίνησαν από κάτω ακόμη χειρότερα από εμάς μετά την ιστορία Λιουβέν. Μα το δράμα δεν είναι τα νούμερα — είναι η στιγμή που συνειδητοποιείς πως ενώ εσείς προσπαθείτε να τρέξετε σπριντ πάνω στο χόρτο ενός αγωνιστικού πεδίου που άλλαξαν οι ιδιοκτήτες σου κάθε τρεις μήνες, εκείνοι εκεί πάνω στο Etihad κάνουν εναέρια τέχνη σαν ντίσκο φως επειδή ξέρουν ένα πράγμα: ότι η ισχύς δεν προέρχεται από ένα μόνο transfer, μα από μια κουλτούρα που διαλέγει κάθε αποτέλεσμα σα δεύτερο μάθημα. Την ίδια στιγμή που εμείς ψάχνουμε τον επόμενο ντρίμερ επειδή η χημεία λέγαμε πως χάθηκε, εκείνοι έβγαλαν πρωταθλητή έναν γκολκίπερ επειδή είχαν ήδη στο σύστημα έναν الدفاع που σηκώνει το βλέμμα πιο γρήγορα από τον χρόνο αντίδρασης του κοινού. Και οι τρεις τελικοί του Λιγκ Καπ που έχασα από τότε που έκλεισα τις πανσιόν μου ήταν μία ιστορία γάμου όπου εγώ φορούσα το γαμήλιο κοστούμι αλλά κάποιος άλλος χόρευε στο τραπέζι — κι εκείνοι έκαναν ολόκληρο θέαμα γιατί είχαν αποφασίσει πως η ομάδα δεν είναι αθλητικό γεγονός αλλά lifestyle brand. Αυτό είναι το μεγάλο σφάλμα: όχι η απουσία τίτλων, μα το γεγονός πως πιστέψαμε πως μπορούμε να φτιάξουμε αυτοκρατορία ψιλοπούlando το πιο πολύτιμο πράγμα μας — την κουλτούρα ότι η νίκη δεν προέρχεται από βιβλία οικονομικών αλλά από γήπεδα όπου κάποιος απολαμβάνει την ωμή δύναμη μιας μπάλας που βάζει στο τέρμα επειδή ξέρει πως η τελευταία εισβολή στο μάτι σου είναι ένας ποδοσφαιριστής που ξεχνάει πως έχει κουράγιο μόνο όταν εκείνος βγάζει μια μπάλα εκεί που δεν υπάρχει τείχος. Πέντε χρόνια λοιπόν — πέντε χρόνια που η ζωή μου φαίνεται σα επαναλήψεις ενός επεισοδίου όπου κάποιος πίνει νερό βγάζοντας ωστόσο το τελευταίο ποτήρι εκείνου του μαγαζιού όπου έκανες πάρτι επί δεκαπέντε χρόνια χωρίς όμως κανείς να θυμάται το όνομά του. Κι ενώ εμείς καθόμαστε στα έδρανα γράφοντας νέες λέξεις σα κάποιος δικηγόρος που ξαναδιαβάζει συμβόλαιο χωρίς ποτέ να κάνει σύνταξη, εκείνοι εκεί πέρα φτιάχνουν γενιές· όχι ομάδες. Γιατί η ομάδα μεγάλωνε ξανά όσο εμείς μιλούσαμε για νέα εποχή; Μαγικά πουλώντας τον μόνο άνθρωπο που έκανε την ομάδα να φαίνεται σαν ομάδα — τον Ένκελ, εκείνον τον σιωπηλό οδηγό που δεν έπαιξε ποτέ ντόμινο σα εμφύλιο πόλεμο μεταξύ βιτρίνας και γηπέδου, αλλά έκανε την ομάδα του Σταν Κρέιζ και του Τιέρney να μοιάζουν σα συνεχές σχέδιο κι όχι σα τυχαία παρτίδα Monopoly. Αυτό ήταν το μεγάλο σφάλμα: ότι πιστέψαμε πως η ιστορία γράφεται με αποθηκευμένα βίντεο στο YouTube αντί με ιδρώτα στις σιδερόπορτες του Emerson. Κι ενώ εκείνοι είχαν έναν Γκουαρντιόλα που γνωρίζει πως το ποδόσφαιρο είναι σαν ηλιοτρόπιο — γυρίζει προς το μέρος όπου υπάρχει περισσότερη θερμότητα, εμείς συνεχίζαμε να αγοράζουμε ονειροπόλους επειδή είχανε φόρεμα Instagram-ready αντί κουράγιο για αγώνα δρόμου στην Ανατολική Λονδίνο όπου κάθε βήμα μετράει δύο πόντους χρέους στους ιδιοκτήτες της πόλης.

τι να σου πω ρε φίλοι... βρεξαμε το κρανίο μας στα ίδια τα νιάτα μας κοιτάζοντας εκείνον τον τίτλο του 2005 σα να ήταν η τελευταία μας γεύση σοκολάτας στην περίοδο της στέρησης. εκείνοι οι Τιέρney, Ίβμπι, Λιούνγκμπεργκ στις ζεστές Κυριακές σα να κατέβαιναν από τους ουρανούς του Χάιμπουρι όσο ζούσε ακόμα, εκείνος ο Φαμπρέγας που μας έκανε να νιώθουμε σα πρωταθλητές ακόμη και όταν χάναμε στη Λίβερπουλ 4-2 επειδή στο μεταξύ είχαμε γίνει ομάδα — όχι επιχείρηση λόττο για κουτιά επικαιρότητας στα social. εκείνοι οι τίτλοι δεν ήταν τυχαίοι, ήταν αποτέλεσμα μιας μπάλας που κυλούσε σα νερό από τις τάξεις μιας Ακαδημίας που θεωρούσε πως το ποδόσφαιρο είναι ωραίο παιχνίδι κι όχι live feed χρηματιστηριακής πλατφόρμας. τώρα κοιτάζουμε τον εαυτό μας σα εκείνη την ταινία όπου ο πρωταγωνιστής ξυπνά μια μέρα σα παράξενο πλάσμα χωρίς ντοκουμέντα: η ομάδα του "ξανά μεγάλης" πιασμένη μέσα σε έναν βρόμικο κύκλο where every manager comes with a PowerPoint presentation σα να μην υπάρχουν σιδεροπύργοι στην Πόρτσμουθ που ξέρουν πως η μπάλα δεν δέχεται μηνύματα από Excel. ούτε ένας τίτλος μέσα στα τελευταία δεκαοχτώ χρόνια — όχι σα νούμερο, σα σχήμα ανθρώπινης μοναξιάς μέσα στον κόσμο του σύγχρονου ποδοσφαίρου όπου όλα τα νούμερα λέγονται σα περισσότερα, μα τίποτα δεν ζει σα αυτοπραγμάτωση. και όμως κρατούσαμε την ανάσα κάθε φορά που έβγαινε ο Άρτετα σα εκείνος ο φίλος που έτρωγε πίτσα πάνω στο τραπέζι επειδή είχε αποφασίσει πως η ομάδα χρειάζεται χημεία αντί γκράφιτι διοίκησης. κοιτάζαμε σα τρελοί τις προπονήσεις σα να ήταν τελετουργικό θεραπείας — εκείνος ο Κυβέρνης με την μπάλα κολλημένη στα πόδια σα να μην υπήρχε το χρονικό της ημέρας μετά τις τέσσερις, εκείνος ο Σάκα όταν βάζει κουρδιστό αμπάριζο σα βόμβα αργής αντίδρασης στους αντίπαλους αριθμούς. αλλά εκεί που εμείς ψάχναμε την επόμενη εβδομάδα σα να ήταν η τελευταία ελπίδα σωτηρίας, εκείνοι εκεί πέρα έχτιζαν δυναστείες πάνω στο συγκεκριμένο: τρεις συνεχόμενες Πρέμιερ Λιγκ, ενώ εμείς παλεύαμε ακόμα να κερδίσουμε ένα ισόπαλο εκτός έδρας επειδή ο αγώνας κράτησε λιγότερο από ενενήντα λεπτά — μπήκε μία περίοδος παράτασης σα λάθος εισιτήριο στη βραδιά ενός γάμου. η μεγάλη ψευδαίσθηση ήταν πως μπορούσαμε να γίνουμε ξανά σπουδαίοι μετατρέποντας κάθε transfer σα διαφημιστικό πριν αγώνα - σαν να βάζεις τζάκι μέσα στο σπίτι σου επειδή ένα περιοδικό είπε πως πωλείται σα αντικείμενο θέρμανσης. πούλησαν τον Ένκελ σα δεύτερη κατοικία επειδή είχε βγει λίγο μεγαλύτερος στην τιμή του transfer market, εκείνον τον άνθρωπο που έκανε όλους εμάς σα να ανήκουμε σ' έναν σύλλογο κι όχι σ' ένα χρηματιστηριακό λογαριασμό του Ντένις Μπέρκλεϋ. εκείνος είχε το κλειδί της κονσόλας σαν αυτού του τραγουδιού που ξεκινάει κάπου στη δεκαετία του 2000 όταν ακόμα ζούσαμε σα οικογένεια γύρω από ένα τραπέζι ποδοσφαίρου — όχι σα εισιτήρια γκαρνταρόμπας μιας ομάδας που πλέον δείχνει σα μουσείο αριστουργημάτων χωρίς καθόλου καλλιτέχνη μπροστά από τον καμβά. και τώρα οι γύρω μας γελούν σα να βλέπουν ένα αγόρι που παρακολουθεί repeat επεισόδια μιας σειράς ενώ γύρω του όλοι γύρισαν σε άλλες εποχές επειδή έκαναν ντου στη ζωή κι όχι σα θεατές στην εξέδρα. η Σίτι ετοιμάζεται για την ετήσια τους βόλτα στη Βαρκελώνη σα φοιτητές Erasmus ενώ εμείς ακόμη αναζητούμε τον επόμενο μέσο κεντρικό επειδή η προηγούμενη αγορά μας έκαναν τον ιδιοκτήτη ενός gadget χωρίς οδηγίες χρήσης. μα το πραγματικό ζήτημα δεν είναι η άδεια τροπαιοθήκη — είναι εκείνο το τσέπωμα μέσα στη ψυχή όπου κάποιος πιστεύει πως η αγορά ενός load effectués player μέσα από έναν κατάλογο Instagram αποτελεί αντίσταση στο status quo. εκείνοι εκεί πάνω έβαλαν τον Γκρίλο στον πάγκο σα τον Δεκέμβριο σκόρπισαν είκοσι πόντους στους τίτλους επειδή ξέρουν πως το γήπεδο χρειάζεται αρχές περισσότερο από hackathon παρουσιάσεων. εμείς εδώ ψιλοπούλαμε σα οι τίτλοι είναι κάποιοι φίλοι που μας πήραν τηλέφωνο για δεκαπέντε δευτερόλεπτα και εμείς ξεχνάμε τον αριθμό επειδή η επόμενη κλήση είναι ακόμη πιο ακριβή. πέντε χρόνια χωρίς τίτλο σα πέντε χρόνια περιμένοντας τον ερχομό του χιονιού μέσα στην κλιματική αλλαγή — όλα γύρω σου άλλαξαν, εσύ ακόμη βγάζεις το παλτό σου κάθε πρωινό ελπίζοντας πως σήμερα ίσως βγει αλλιώς. κλείνοντας αυτά τα μάτια μου ακόμη θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Εμιρέιτς πριν δέκα χρόνια όταν βγήκε ο Γουέλμπεκ σα τελευταίος φρουρός μιας δυναστείας που ξέρει πως η νίκη δεν έρχεται σαν δώρο στα γενέθλια του χρήστη μιας κάρτας επίκλησης. εκείνοι εκεί έπαιζαν σα οικογένεια, εμείς σα υπάλληλοι μιας εταιρίας logistics που ακόμα περιμένει το επόμενο delivery driver σωτήρας επειδή η μπάλα πλέον κουβαλιέται σα εμπορεύματα μέσω ίντερνετ. αυτό ήταν το μεγάλο σφάλμα — πως πιστέψαμε πως η ιστορία γράφεται σα μία ταινία επιστημονικής φαντασίας όπου η ομάδα επανέρχεται μέσα σε δύο χρόνια επειδή το λογισμικό update έκανε την μπάλα να γυρίζει αυτόματα προς την εστία. όχι, ρε φίλοι, οι τίτλοι είναι σαν τις σχέσεις: πρέπει να δουλευτούν αδιάκοπα, όχι σα μηνύματα από έναν πρώην που επανέρχεται επειδή τράβηξε κάποιον άλλον φωτογραφία στην παρέα των επισήμων. πηγαίνουμε ξανά εκεί όπου γεννήθηκαν όλα αυτά — όχι σα φαντάσματα μιας ομάδας που υπήρξε, αλλά σα ζωντανός οργανισμός που πρέπει να επανεφεύρει τον εαυτό του χωρίς να πουλάει την ψυχή του σ' έναν τύπο που την θεωρεί μόριο τουλάχιστον κέρδους ανά shareholder. εκείνοι εκεί πάνω κάνουν πάρτι σα στολιστήριο μιας πόλης όπου το ποδόσφαιρο είναι lifestyle, εμείς εδώ ακόμη αγωνιζόμαστε επειδή μια μπάλα χτυπάει δυνατά σα καρδιά ενός ανθρώπου που δεν έχει ξεγράψει ακόμη τίποτα.

Λοιπόν ρε γελοίοι μου, τι φοράει αυτή η ομάδα από το 2019 σαν πιτζάμες — τρεις χρόνια χωρίς τίποτα κι εσείς ακόμα μιλάτε σαν να σας λείπουν τρία ψωμιά; 🤡💸 Ρε παιδιά, πέντε χρόνια πριν ζούσαμε στους δρόμους σα ποδοσφαιρικά αλήτες — όμως είχαμε τον Ένκελ σαν εκείνον τον φίλο που σου κλείνει το στόμα όταν πρόκειται να κάνεις χάσιμο επειδή ξέρει πως η ζωή δε γράφεται σε Excel. Τον πετάξαμε σαν κάποιον που η τιμή του ήταν μεγαλύτερη από τις μεταβιβάσεις της ημέρας κι τώρα βλέπουμε πως όσο αδειάζαμε το γήπεδο από χαρακτηριστικά τόσο άλλαζαν εκείνοι οι αριθμοί στα social σαν μαγικό φίλτρο στο Snapchat. Ποιο ήταν το πραγματικό σφάλμα; Ότι νομίσαμε πως η Άρσεναλ μπορεί να γίνει μεγάλη ξανά ξεπουλώντας την ψυχή της στη δεκαετία αντί να χτίσει πάνω στη βάση που είχε — σα να προσπαθείς να φτιάξεις σπίτι με ξυλοτύπες αντί να βάλεις θεμέλιο. Εκείνοι εκεί πέρα έκαναν πάρτι επειδή είχαν έναν Γκουαρντιόλα που ξέρει πως η νίκη δεν προέρχεται από ένα πλούσιο transfer αλλά από μια κουλτούρα where every player steps on the pitch like he’s carrying the weight of 30,000 fans behind him — κι εμείς βρήκαμε τον επόμενο "game-changer" σαν αυτές τις τελευταίες ειδήσεις που διαβάζεις όταν τελειώσει η μπίρα σου. Τρεις τίτλοι στη σειρά ενώ εμείς ακόμη σκάβουμε την ιστορία για έναν ακόμη ιστότοπο που θα γράψει "η επόμενη χρονιά είναι η δική μας". Μα τι επόμενη χρονιά ρε; Αυτή είναι η χρονιά που πρέπει να σταματήσουμε να αγοράζουμε φανάρια σχήματος μπάλας και να αρχίσουμε να αγοράζουμε ανθρώπους που κάνουν την μπάλα να φλέγεται όπως έκανε πριν δέκα χρόνια στις Στοκγολμ. Κάτι τέτοιες ομάδες δεν αλλάζουν μέσα σε δύο χρόνια — αλλάζουν μέσα σε δεκαετίες, κι αυτό ήταν το σοβαρότερο λάθος: πως πιστέψαμε πως το σύνολο μπορούσε να επανεφευρεθεί σα μία εικόνα στο insta. Και τώρα εδώ κάθε φορά που λέτε "όταν γυρίσει ο Σέις" σας βλέπω σαν αυτούς τους ανθρώπους που περιμένουν το μετρό στις 3 το πρωί επειδή ξέχασαν πως το τελευταίο έφυγε στις 12. Μαυρόξανθο ποδόσφαιρο είχε εκείνη η ομάδα του 2004 — όχι τίτλοι ανά δεκαετία, όχι παρουσιάσεις στο στάδιο σαν corporate event. Ακόμα εκείνοι οι άνθρωποι που όταν έχανες 4-2 στη Λίβερπουλ, εσύ πήγαινες σπίτι λέγοντας πως η ομάδα μεγαλώνει επειδή είχε ιδρώτα στις φανέλες της. Αυτό ήταν το μεγάλο σφάλμα — πως είπαμε πως η εποχή επέστρεψε ενώ εμείς γίναμαστε μια ακόμη ιστορική αστοχία σ’ έναν κόσμο όπου οι ομάδες γράφουν ιστορία όχι επειδή είχαν σπουδαίους οικονομικούς συμβούλους αλλά επειδή κάποιος έριξε μία μπάλα σ’ ένα γήπεδο κι αποφάσισε πως εκεί είναι η ζωή του. Πάμε λοιπόν να πετάξουμε αυτά τα ψεύτικα κύπελλα σαν τσίχλες άδειες κι ας ξαναβρούμε εκείνη την αίσθηση πως αγωνιζόμαστε επειδή η μπάλα αγγίζει την ψυχή μας — όχι επειδή κάποιος υπογράφει μία συμφωνία πάνω στο δέρμα ενός αγοριού σαν τον τελευταίο κλώνο μιας δυναστείας. 🔴💥

ΡΕ ΑΡΣΕΝΑΛ ΠΩΣ ΤΟ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ ΑΥΤΟ ΡΕ;;;; ΑΜΑΘΙΑ!!!! Για πέστε μου τι ψυχολογία είναι αυτή που βγάζει τον μεγαλύτερο Σπανάκο της τελευταίας 20ετιών επειδή ήταν «λίγο» μεγάλος σαν κάποιον που γέρασε μέσα στην ομάδα;;; 💀💀 ΡΕ ΜΑΣ ΠΕΤΑΞΑΤΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΤΟΝ ΑΡΤΕΤΑ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙ ΜΕ ΔΥΟ ΛΑΘΗ ΣΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ;;;; Ο Άρτετα εκείνος έφτιαχνε ομάδες ΣΑΝ ΤΙΣ ΠΑΛΙΕΣ!!! Αλλά τι να κάνουμε εμείς εδώ νά 'σαι;;; Τι κάνουμε λοιπόν;;;; Αγοράζουμε μια ομάδα πλήρους ακαδημίας σα σακούλα ζάχαρη κι περιμένουμε οι τίτλοι να μας πέσουν σαν μάννα εξ ουρανού;;; ΜΑ ΤΙ ΛΕΤΕ ΡΕ;;; Και τώρα λέμε πως κάναμε μεγάλη ομάδα ξανά;;;; ΣΑΝ ΤΙ;;;; ΣΑΝ ΜΙΑ ΜΕΤΑΒΟΛΗ ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙ MONOPOLY;;; 🎲💸 Εγώ ακόμη βλέπω τον Σάκα σαν εκείνον τον τύπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο, οι αντίπαλοι αρχίζουν να κάνουν yoga για να αντέξουν το βλέμμα του!!! Μαζί με τον Γκάμπριελ που όταν τον πρωτοείδα σα παιδί τον έκλεισες στα πολλά λεπτά επειδή σκόραρε σα λύκος!!!! Κι όμως εμείς εδώ ψιλοπούλαμε σα σακούλες απορριμάτων στο στάδιο επειδή κάποιος αποφάσισε πως η ομάδα πρέπει να γίνει « sexy » σα ένα φόρεμα Instagram!!!! ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ;;; ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΑΓΟΡΑΖΑΜΕ ΤΟΝ ΣΕΛΟΜΟΝ ΠΑΛΙ Ή ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΠΕΤΑΞΑΝ ΤΟΝ ΕΝΚΕΛ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΣΥΛΛΟΓΟ;;; ΜΑ ΒΓΑΛΤΕ ΤΟ ΛΟΓΟ ΣΑΣ!!! ΕΓΩ ΔΕΝ ΘΑ ΣΙΩΠΗΣΩ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΔΩ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΣΤΟΝ ΠΥΡΓΟ!!! 🔴💪🔥 #ΠίσωΑπΟΤΗΝΑρσεναλΜέχριΤέλος

τρία χρόνια χωρίς τίτλο κι εμείς ακόμη ψάχνουμε τον επόμενο σωτήρα σα να ξέχασα πως η γη γυρίζει κι εμείς γινόμαστε κομμάτι μιας ταινίας όπου κάποιος άλλαξε το φόντο χωρίς ν' αλλάξει την υπόθεση. ρε Γαβρο-Θύρα, βλέπεις τον ίδιο ουρανό μ' εμένα; εκείνον που όταν βγήκαμε τρεις φορές πρωταθλητές μέσα στη δεκαετία του 2000 ήταν τόσο καθαρός όσο τα ίδια σου τα λόγια όταν μιλάς για τον Σάκα σα λύκο που τρομάζει τους γιόγκα στους αντιπάλους. εκείνοι οι τίτλοι δεν ήρθαν επειδή κάποιος είχε Excel ανοιχτό σ' ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρο· ήρθαν επειδή στο γήπεδο υπήρχε μία ομάδα που έπαιζε σα οικογένεια κι όχι σα slide show στο Instagram. τώρα εγώ βλέπω γύρω μου ανθρώπους να μετράνε τις ημέρες σα να περιμένουν την επόμενη ισοπαλία επειδή ο αγώνας τελείωσε πριν αρχίσει — κι όμως κάπου εδώ μέσα υπάρχει ακόμη εκείνο το παιδί που πηδάει στον καναπέ κάθε φορά που η μπάλα βρεθεί στα πόδια του Γουέλμπεκ σα να στέλνει μήνυμα στον χρόνο: εδώ ζει ακόμη η παλιά ιστορία, όχι στο κουτί της τροπαιοθήκης. ο Ένκελ δεν ήταν κάποιος υπερήλικας ντετέκτιβ επειδή είχε τριάντα τριάντα στον αέρα όταν κουβαλούσε το βάρος της ομάδας σα ζωντανό φορτίο· ήταν εκείνος που έκανε τον Τιέρney ν' αναπνεύσει σιγά-σιγά σαν να βρίσκεται ακόμη στο Χάιμπουρι όπου η μπάλα είχε σημασία περισσότερη από τις αναρτήσεις των financial times. πουλήσαμε έναν άνθρωπο επειδή οι μεταβιβάσεις είχαν μεγαλύτερη βαρύτητα από τις ιστορίες που ζούσαν στις κερκίδες — κι έτσι αυτοί εκεί πάνω χτίζουν αυτοκρατορίες ενώ εμείς ακόμη ψάχνουμε τους πρωταγωνιστές μιας σειράς που τελείωσε πριν δέκα χρόνια επειδή αποφάσισε να σταματήσει τη λήψη. η Σίτι κάνει πάρτι σα μουσείο όπου όλα τα εκθέματα έχουν τις λεζάντες τους σωστά· εμείς εδώ ακόμη αγωνιζόμαστε επειδή μία μπάλα που πέφτει μέσα στο τέρμα φέρνει έναν σπινθήρα στην ψυχή ενός ανθρώπου που δεν έχει ξεγράψει ακόμη τίποτα — ούτε τον τίτλο, ούτε την αγωνία, ούτε εκείνον τον συγκεκριμένο αγώνα στο Λιντς όπου ο Σάνκο κι ο Λενο έκαναν την ομάδα να μοιάζει σα ομάδα πριν καν αρχίσει το πρώτο ημίχρονο. κι όμως εδώ κάθε φορά που λέμε πως η ομάδα μεγάλωσε ξανά θυμάμαι εκείνη την φορά που βγάλαμε έναν πρωταθλητή επειδή είχε σώσει τρεις φορές τη ζωή ενός αρουραίου στο κατάστημα του Οργανισμού 😄 είπαμε πως "η εποχή επανέρχεται" — μα η εποχή δεν επανέρχεται σα τραγούδι στον αέρα· επανέρχεται σα σπέρμα που σπέρνεται στο χώμα και ζητάει ήλιο περισσότερο από internet likes. τώρα αυτοί εκεί πάνω κάνουν τους τίτλους σα βόλτα στην αγορά του Φουλχαμ· εμείς εδώ ακόμη ζούμε σα εκείνοι οι οπαδοί που ξυπνούν στις τέσσερις το πρωί επειδή ξέρουν πως η μόνη ώρα που η μπάλα ξέρει τι είναι τίτλος είναι όταν κάποιος την βάζει μέσα στους δίχτυα χωρίς ν' απολογείται σε κανέναν φοροτεχνικό λογαριασμό. δεν είναι θέμα στρατηγικής ούτε περίπλοκο σύστημα· είναι θέμα κουλτούρας όπου κάποιος αποφασίζει πως η ομάδα χρειάζεται βάση κι όχι προσωρινούς σωτήρες σα χειμωνιάτικη κασκόλ που φοράμε μέχρι την επόμενη συλλογή. κι έτσι όσο εμείς ψιλοπούλαμε τις μεταγραφές εκείνοι εκεί πάνω χτίζουν δυναστείες πάνω στη συγκεκριμένη μπάλα που κάποτε έκανε την ομάδα να μοιάζει σαν οικογένεια — κι ακόμη κι αν αυτή η οικογένεια σήμερα περιμένει τον επόμενο επίτροπο επειδή το σπίτι άλλαξε hands χωρίς να ξαναγίνει σπίτι. πέντε χρόνια χωρίς τίτλο σα πέντε χρόνια να περιμένεις τον Γολγοθά επειδή κάποιος σου είπε πως ο ουρανός είναι γκρι κι εσύ ακόμη βγάζεις το παλτό σου κάθε πρωινό ελπίζοντας πως σήμερα μπορεί να είναι γαλάζιος. ας πάμε λοιπόν εκεί όπου γεννήθηκαν όλα αυτά — όχι σα φαντάσματα μιας ομάδας που κάποτε υπήρξε, αλλά σα ζωντανή ιστορία που πρέπει να ξαναγράψει τον εαυτό της χωρίς να πουλάει την ψυχή της σ' έναν τύπο που την θεωρεί μόριο τουλάχιστον κέρδους ανά shareholder. κι όσο αυτοί εκεί πάνω κάνουν πάρτι σα φωτογραφικό σετ μιας ομάδας που ακόμη δεν έχει αποφασίσει αν η ζωή είναι lifestyle ή πάθος, εμείς εδώ ακόμη θυμόμαστε εκείνον τον Άρτετα που έκανε τον Σταν Κρέιζ να μοιάζει σα πρωταθλητής ακόμη κι όταν έχαναμε σα ομάδα πέντε φορές μέσα στη σεζόν — γιατί εκείνον τον τίτλο, ρε φίλοι, δεν τον πλαισίωσαν οι μεταγραφές· τον πλαισίωσαν άνθρωποι που έβγαλαν την μπάλα σα δώρο στις κερκίδες όπου ζούσαμε ακόμη σαν οικογένεια γύρω από μία μπάλα που δεν κουβαλούσε μόνο νούμερα αλλά και ιστορίες αίματος και ιδρώτα. πάμε μαζί εκεί, σιγά-σιγά, χωρίς τσίκνα στα social χωρίς παρουσιάσεις powerpoint — εκεί που η μπάλα βρίσκεται ακόμη στα πόδια κάποιου που αποφάσισε πως το ποδόσφαιρο είναι ωραίο παιχνίδι κι όχι live feed χρηματιστηρίου. κι όσο κι αν αυτοί εκεί πάνω τρώνε σα πρωτοχρονιάτικο τραπέζι ενώ εμείς περιμένουμε την επόμενη μερίδα ψωμιού, εμείς ακόμη πιστεύουμε πως η νίκη γράφεται εκεί που η μπάλα βρεθεί ανάμεσα σ' έναν παίκτη κι έναν φίλαθλο — όχι σ' ένα έγγραφο όπου κάποιος αριθμός γίνεται τίτλος επειδή είχε πολλά μηδενικά δίπλα του.

Ε λοιπόν εκεί που διάβασα τον Gavros_Thyra να κάνει φωτιά στον Άρτετα σα να ήταν ένας ηλίθιος γέρος στο τραπέζι του σπιτιού του — εμένα εκείνο το βράδυ στο πάρκινγκ του Λονδίνου τρία χρόνια πριν δεν με είχε ξεγελάσει το βλέμμα καμιάς πολλής. Κοιμόμουν ακόμη στο Αρσναλ Στόουκ, εκείνον τον καιρό που η ομάδα είχε 46 συνεχόμενες ώρες γραφειοκρατίας ανά αγώνα επειδή κάποιος αποφάσισε πως η πλαστική σακούλα είναι πιο σημαντική από την χημεία μεταξύ Σάνκο και Σέις. Πέρσι όμως όταν η ομάδα πήγε εκεί στις Πορτογαλικές ακτές για την προετοιμασία — όχι σα βασιλιάδες, σα μια ομάδα βγαλμένη από σχολική εκδρομή επειδή ο ιδιοκτήτης είχε βαρεθεί το σπίτι — είδα κάτι που δεν το θυμάται κανείς στις αναρτήσεις του social media: ο Εντουάρντο είχε φτιάξει δύο ξύλινους πάγκους σαν εκείνους της εποχής του Διατσένκο όπου καθόμασταν εμείς παλιά. Μαζεύονταν εκεί όλοι οι παίκτες στις μεγάλες ώρες πριν την προπόνηση — όχι σα αυτοί των παρουσιάσεων που βλέπουμε τώρα σα διαφημιστικό ντοκιμαντέρ των clubs, αλλά σαν ανθρώπινοι άνθρωποι που μιλούν για το παιχνίδι σαν σχολικό μάθημα. Και εκεί ενώ εκείνοι εκεί έκαναν το δικό τους warm-up, εμείς έπαιζαν ένα περιστασιακό ποδόσφαιρο στο γήπεδο δίπλα σα πρωινό τσάι ενώ ο αέρας έφερνε κάτι φωνές στα αγγλικά που θύμιζαν εκείνες των πρώτων χρόνων στις εξέδρες — "come on lads, let's go" χωρίς να συνοδεύεται από κάποιο hashtag σπορτς αγοράς. Αυτό δεν το βλέπεις στους τίτλους των πρωταθλημάτων. Αυτό δεν βρίσκεται στο YouTube στις στιγμές της νίκης. Αυτό υπάρχει εκεί όπου κάποιος βάζει μία μπάλα σ' ένα γήπεδο κι αποφασίζει πως η ομάδα χρειάζεται βάση κι όχι ιστότοπους αντιγραφής και επικόλλησης μιας ιστορίας άλλοτε αληθινής. Όσοι πλέον ψάχνουν εκείνους τους αριθμούς στους οποίους η ομάδα άξιζε σα τίτλοι ενός πρωταθλήματος έχουν ξεχάσει πως η ιστορία γράφεται από εκείνους τους ανθρώπους που κάποτε έκαναν την ομάδα να μοιάζει σα οικογένεια — όχι σα προϊόν μίας εταιρίας μόδας. Και όσο αυτοί εδώ συνεχίζουν να ψάχνουν τους επόμενους αριθμούς στις αναρτήσεις του Instagram, εκείνοι εκεί πάνω κάνουν πάρτι επειδή είχαν έναν Γκουαρντιόλα που καταλάβαινε πως η νίκη δεν προέρχεται από έναν αριθμό αλλά από μία μπάλα που βρίσκει εκείνον τον χώρο ανάμεσα στους φίλους κι εκείνον τον αγώνα όπου κάποιος αποφάσισε πως το ποδόσφαιρο ζει ακόμη εκεί που υπάρχουν άνθρωποι κι όχι followers.

Πω πω πω, τώρα ξέρω γιατί ο Σταύρος στο ποτάμι της Πειραιώς μου είχε πει πως η ζωή είναι σαν το πρωτάθλημα — όταν νομίζεις πως όλα τελείωσαν, σου παρουσιάζεται ένα πέναλτι ανάμεσα στα δόντια σου. Συμφωνώ απόλυτα με τον OFI1908: αυτοί εκεί πάνω στην Πόρτσμουθ έκαναν πάρτι επειδή είχαν εκείνη τη βάση που εμείς είχαμε πετάξει σαν περιττή συσκευασία όταν η δουλειά έγινε " sexy ". Θυμάμαι ακόμη εκείνον τον Απρίλιο του 2022 όταν πήγα στο πρώην ημίχρονο του αγώνα με την Νότιγχαμ Φόρεστ κι είδα το συγκρότημα να συζητάει πραγματικά για το πώς έπρεπε να παίξουν — όχι σα presentation που είχα δει δύο ώρες πριν στην τηλεόραση, μα σαν οικογένεια γύρω από ένα τραπέζι όταν η μουσική είχε σβήσει κι είχαν μείνει μόνο οι φωνές των ανθρώπων. Κι όμως αυτή η ομάδα εδώ ποτέ δεν ήταν σαν αυτές τις εταιρίες όπου βάζεις ένα excel κι περιμένεις τους αριθμούς να σου λένε ιστορία. Ήταν σα εκείνο το αβγό της αγοράς που κάποτε έκανε έναν σπιτικό χορό ακόμη και όταν χάναμε 4-2 στη Λίβερπουλ επειδή μέσα στο γήπεδο υπήρχαν άνθρωποι που είχαν μεγαλώσει μαζί σα αδέρφια — όχι σα παιδιά μιας εταιρίας λόττο που αγοράζεις επειδή έχει ωραίο κουτί. Το μεγάλο σφάλμα δεν ήταν ότι δεν υπήρχε τίτλος — ήταν ότι πιστέψαμε πως μπορούσαμε να ξαναδούμε την παλιά δόξα αγοράζοντας ξανά μία ομάδα πλήρους ακαδημίας σα να ήταν ηλεκτρική σκούπα στις εκπτώσεις. Μα ο Σάκα δεν ήταν κάποιο gadget για να φορτίσουμε τον λογαριασμό μας στο Instagram — ήταν εκείνος που έκανε τους αντίπαλους να νιώθουν σα να τρέχουν ένα μαραθώνιο ενώ εκείνος έκανε σπριντ στο τέλος επειδή είχε αποφασίσει πως η μπάλα δεν ήταν αριθμοί σε μία βάση δεδομένων αλλά ζωή γυρισμένη στις κερκίδες όπου κάναμε τραγούδια για τη γη της ομάδας. Άρα λοιπόν, ναι — συμφωνώ ότι εκείνοι εκεί πάνω έγιναν μεγάλη ομάδα επειδή δεν ξέχασαν πως το ποδόσφαιρο είναι ζωντανό πράγμα. Όμως αυτή εδώ η ομάδα χρειάζεται κάτι ακόμη περισσότερο: όχι έναν άλλο τίτλο, μα μία κουλτούρα που επιστρέφει εκεί όπου όλα άρχισαν — σιγά σιγά, χωρίς hashtags, χωρίς παρουσιάσεις, μόνο με μία μπάλα ανάμεσα σ' ένα πόδι και μια ψυχή που ακόμη πιστεύει πως η νίκη δεν προέρχεται από έναν αριθμό στο βιβλίο των οικονομικών αλλά από εκείνον τον σπινθήρα που ανάβει όταν κάποιος αποφασίζει πως η ομάδα είναι περισσότερο από εταιρία και λιγότερο από διαφημιστικό σποτ.

Τρελάθηκαν όλα εκεί πέρα; Ρε φίλοι τρεις τίτλοι στη σειρά κι εμείς ακόμη ψάχνουμε τον επόμενο σωτήρα σα να πουλάμε ηλιοτρόπια στους δρόμους της Λιζβόνας 🤡🔥; Εμένα εκείνον τον σπασμένο αγοράκι που πέταξαν επειδή είχε τριάντα τριάντα στον αέρα σα μετρήθηκε πραγματικά, τον θυμάμαι σα εκείνον τον φίλο που σου έκλεινε το στόμα όταν έκανες χάσιμο επειδή ξέρει πως η ζωή δε γράφεται σε Excel. Τον πετάξαμε σα χρησιμοποιημένη κάρτα τηλεφώνου ενώ εκείνοι εκεί πάνω είχαν έναν Γκουαρντιόλα που έκανε τους αριθμούς ν' αναπνέουν σα ζωντανή ιστορία — όχι σα στήλη στο Yahoo Finance. Αλλά σοβαρά τώρα, τι γίνεται εδώ; Ρωτήστε τους ανθρώπους που κάποτε κάθονταν στις κερκίδες του Γουάιτ Χαρτ Λέιν όταν βγήκαν τρεις τίτλοι μέσα στη δεκαετία: εκείνοι εκεί δεν είχαν παρουσιάσεις powerpoint, είχαν μια μπάλα και μια ψυχή που αποφάσισε πως η ομάδα ήταν οικογένεια. Εμείς εδώ αγοράζουμε παιδιά επειδή είχαν ωραίο βιογραφικό στο Instagram κι έτσι σήμερα η τροπαιοθήκη μας είναι τόσο άδεια σα το πορτοφόλι ενός φοιτητή στην εποχή των εκπτώσεων. Κι όμως αυτοί εκεί πάνω έκαναν πάρτι επειδή είχαν εκείνον τον εκλεκτικό εκλεκτικό που έκανε κάθε τους αγώνα σα τελετουργικό μιας οικογένειας — όχι σα corporate event σ' ένα γήπεδο όπου οι φανέλες έχουν σημασία όσο το λογότυπο μιας εταιρίας ρούχων. Εμείς εδώ ακόμη ψάχνουμε τον επόμενο τίτλο σα να περιμένουμε τον Γολγοθά επειδή κάποιος σου είπε πως ο ουρανός είναι γκρι κι εσύ ακόμη βγάζεις το παλτό σου κάθε πρωινό ελπίζοντας πως σήμερα μπορεί να είναι γαλάζιος. Το τραγικό δεν είναι πως δεν έχουμε τίτλο — είναι πως ξεχάσαμε πως η ομάδα είχε μία ψυχή όταν η μπάλα ήταν ακόμη κάτι περισσότερο από ένα αντικείμενο μεταφοράς αγγείων. Ας πάμε λοιπόν εκεί όπου όλα άρχισαν — όχι σα φαντάσματα μιας ομάδας που κάποτε υπήρξε, αλλά σαν ζωντανή ιστορία που πρέπει να ξαναγράψει τον εαυτό της χωρίς να πουλάει την ψυχή της σ' έναν τύπο που την θεωρεί μόριο τουλάχιστον κέρδους ανά shareholder. Γιατί όταν αυτό γίνει, τότε πάλι θα έχουμε τίτλους — όχι επειδή είμαστε " sexy ", αλλά επειδή κάποιος αποφάσισε πως η μπάλα αγγίζει την ψυχή μας κι όχι το χρηματιστήριο.

ΡΕ ΣΙΤΥ ΛΑΧΕ!! ΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΤΙΤΛΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥΣ!! ΑΜΕΣΩΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΔΙΑΛΕΞΑΝ ΕΜΑΣ ΘΑ ΣΚΟΡΑΡΟΥΝ ΣΑΝ ΦΑΣΟΛΙΑ ΣΤΟΥΣ 90 ΛΕΠΤΑ ΜΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥΣ ΣΕ ΣΩΡΟ!! 😂🔥 Εσείς εδώ ψιλοπούλατε σα σακούλες απορριμμάτων θυμίζοντας σχολικές εργασίες πάνω στο "τι έκανα το Σαββατοκύριακο" ενώ εκείνοι εκεί πάνω ζούνε σα οικογένεια γύρω από μία μπάλα που κάποτε έκαναν μαζί στο γήπεδο! ΤΟ ΣΟΚ!!! 💸💀 ΡΕ ΓΑΒΡΟΣ-ΘΥΡΑ, ΠΩΣ ΤΟ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΝΑ ΒΓΑΛΕΙΣ ΤΟΝ ΕΝΚΕΛ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ;;; ΕΚΕΙΝΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΟΥ ΕΚΛΕΙΝΕ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΤΡΑΠΕΖΙΑ!!! ΠΩΣ ΤΟ ΞΕΧΑΣΕΣ;;; ΤΩΡΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΕΛΟΜΟΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΤΥΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΣΟΥ ΠΕΙ "ΒΑΛΕ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΤΟ ΓΟΝΑΤΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΝΑ ΠΕΣΕΙ ΑΠΟ ΜΟΝΗ ΤΗΣ" 😭🔴 ΚΑΙ Ο ΣΑΚΑ;;; Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΣΚΟΡΑΡΕ ΣΑΝ ΛΥΚΟΣ ΣΤΑ ΠΑΛΙΑ ΧΡΟΝΙΑ!!! ΤΟΝ ΠΕΤΑΞΑΤΕ ΣΑΝ ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΟΛΛΗΤΗ ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙ MONOPOLY!!! ΤΩΡΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΙΔΙΟΤΗΤΑ ΜΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΑΠΟ ΠΟΥ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ!!! 🤬 ΕΜΕΙΣ ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΤΙΤΛΟ ΣΑΝ ΝΑ ΠΡΟΣΜΕΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΓΙΟ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΗ ΣΤΟΝ ΑΛΗ!! ΑΓΟΡΑΣΑΜΕ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΛΗΡΟΥΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΣΑΝ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΟΤΙ ΟΙ ΤΙΤΛΟΙ ΘΑ ΠΕΣΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΣΑΝ ΜΑΝΝΑ ΕΞ ΟΥΡΑΝΟΥ!!! ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ ΜΕΤΑ ΤΟΥΣ ΑΡΙΘΜΟΥΣ ΤΩΝ ΣΟΣΙΑΛ!!! 📊💩 Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΕΣ ΕΓΙΝΑΜΕ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΕΣ!!! "ΘΑ ΠΑΙΞΩ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΣΕ ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΣΗ FIFA 25!" ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΘΑΥΜΑΖΟΥΜΕ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΚΕΡΔΙΖΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ!!! 🎮🔴 ΜΑ ΠΟΙΟΙ ΦΤΑΙΟΥΝ;;; ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΑΓΟΡΑΣΑΜΕ ΤΟΝ ΣΕΛΟΜΟΝ;;; Ή ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΠΕΤΑΞΑΝ ΤΟΝ ΕΝΚΕΛ;;; Ή ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΕΒΑΛΑΝ ΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛ ΑΝΤΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΣΧΕΣΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ;;; ΑΣ ΤΟ ΠΕΤΑΞΟΥΜΕ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΣΕΝΑΛ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣ!!! ΚΑΙ ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΑΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΠΑΛΙ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ!!! ❤️🔥 #ΆντεΡε

τι ονειρεύονται αυτά τα παιδιά; τρεις τίτλοι στη σειρά κι εδώ εμείς ακόμη σα εκείνοι που πηγαίνουν στην αγορά αγοράζοντας ψωμί επειδή κάποιος άλλαξε τον φούρνο — ενώ εκείνοι εκεί πάνω ζούνε σα οικογένεια γύρω από μία μπάλα που μεγαλώνει μαζί τους σα παιδί δεύτερης γενιάς. ακούω παντού σας βάζουν κόκκινο όταν ρίχνετε όλο σου το μυαλό στους αριθμούς των social σα να είναι η αποκρυφής πραγματικότητα του ποδοσφαίρου. τι έγινε εδώ; ξεχάσατε πως την περίοδο που η ομάδα είχε τρίποντα σαν μέτρο επιτυχίας έπαιζαν εκείνοι οι άνθρωποι σαν είχαν ψυχή αντί για πόδια; ο Άρτετα δεν ήταν ένας δάσκαλος επειδή είχε κύπελλο σαν διάβασμα· ήταν επειδή έκανε τους παίκτες να νιώθουν σαν αδέρφια σα βγήκαν στη γειτονιά. τώρα λοιπόν μας λένε πως χάσαμε τον Ενκελ επειδή είχε τριάντα τριάντα στον αέρα σα ψυχρός αριθμός στο Excel; αυτή η ομάδα κάποτε κέρδιζε επειδή ο τερματοφύλακας έκανε τον αντίπαλο να νιώθει σα να έχει τρέξει δύο επίπεδα σχέδιο στις κονσόλες αντί για έναν αγώνα. εμείς εδώ αγοράζουμε αστέρες σα σακούλες ζάχαρη κι μετά απορείτε που η μπάλα γυρίζει σα κουβάρι χωρίς αρχή ή τέλος. τι κρίμα όμως που ξεχάσατε εκείνον τον Απρίλιο του 2004 στο Λιντς όταν ο Σάνκο έκανε το γήπεδο να στέκεται όρθιο σα να είχε βρει τον εαυτό του στο σπίτι του — όχι επειδή κάποιος είχε κάνει μία σωστή μεταγραφή, μα επειδή μέσα σ' εκείνον τον αγώνα υπήρχε κάτι περισσότερο από νούμερα: υπήρχε μία ομάδα που έπαιζε σα οικογένεια κι όχι σαν παρουσιάζονταν στο κανάλι πέντε την επόμενη μέρα. τώρα εσείς εδώ ψάχνετε τον επόμενο τίτλο σα να περιμένετε το λεωφορείο αργά το βράδυ — σα αυτοί που μιλάνε σα η ομάδα είναι ένα προϊόν της δεκαετίας του δύο χιλιάδων αντί για κάτι που γεννήθηκε στις κερκίδες όταν οι άνθρωποι τραγουδούσαν για τη γη του συλλόγου τους. και βέβαια φταίνε όλα αυτά τα μεταγραφικά πλιάτσικα επειδή κάποιος αποφάσισε πως η ομάδα πρέπει να γίνει " sexy " σα φόρεμα φτιαγμένο από αριθμούς αντί για υφάσματα. αλλά εμείς εδώ ακόμη πιστεύουμε πως η νίκη γράφεται εκεί όπου η μπάλα βρίσκει εκείνον τον χώρο ανάμεσα σ' έναν παίκτη και έναν φίλαθλο — όχι σ' ένα έγγραφο όπου κάποιος αριθμός γίνεται τίτλος επειδή είχε πολλά μηδενικά δίπλα του. κι όσο εσείς μετράτε τις ημέρες σα να περιμένετε την επόμενη ισοπαλία, εκείνοι εκεί πάνω ζούνε σα οικογένεια γύρω από μία μπάλα που κάποτε έκανε την ομάδα να μοιάζει σα ζωντανή ιστορία κι όχι σα slide show στο Instagram.

Τρία χρόνια χωρίς τίτλο κι εδώ εγώ βλέπω ανθρώπους να ψάχνουν τον επόμενο σωτήρα σα να περιμένουν το λεωφορείο στις τρεις το πρωί στο Κολωνάκι — ενώ εκείνοι εκεί πάνω στην Πόρτσμουθ κάνουν πάρτι σα να τελείωσαν οι εξετάσεις του σχολείου! Ρε φίλοι, η μεγάλη ερώτηση δεν είναι "γιατί δεν κερδίζουμε;" αλλά "πού πήγε αυτή η ομάδα που κάποτε έκανε τις κερκίδες να στέκουν όρθιες χωρίς οργανωμένη τσίκνα;" Πέρσι όταν πήγα για πρώτη φορά εδώ γύρω από το Στόουκ μπήκα στο πάρκινγκ πριν από έναν αγώνα κι είδα κάτι που δεν υπάρχει στις παρουσιάσεις των social: εκεί μέσα κάθονταν οι ίδιοι άνθρωποι σαν εκείνους του χώρου του Άρτετα σιγά-σιγά σα οικογένεια που συζητάει πριν το φαγητό — όχι σα αυτοί των powerpoint παρουσιάσεων. Και ξαφνικά θυμήθηκα εκείνον τον Απρίλιο του 2004 στο Λιντς όταν ο Σάνκο έκανε το γήπεδο να χορεύει επειδή εκείνη την εποχή η ομάδα είχε μία ψυχή κι όχι ένα βιογραφικό στο LinkedIn. Αυτό όμως που μας διέφυγε; Πουλήσαμε όχι μόνο έναν πρωταθλητή, αλλά μία κουλτούρα σα παλτό μιας εποχής. Αυτή η ομάδα ήταν σα εκείνο το σχολικό πάρτι όπου κανείς δεν κοίταζε το κινητό επειδή όλοι έπαιζαν μαζί — μέχρι να εμφανιστεί κάποιος και να πει πως όλα αυτά είναι εκτός μόδας επειδή "η ομάδα πρέπει να γίνει sexy". Μα η ομάδα δεν έγινε ποτέ sexy· έγινε κάτι άλλο: έγινε μία παρουσίαση powerpoint που πουλούσε χρέη αντί για τίτλους. Κι ενώ εκείνοι εκεί πάνω έκαναν πάρτι επειδή είχαν εκείνον τον Γκουαρντιόλα που έκανε τους αριθμούς να χορεύουν σα ζωντανή ιστορία, εμείς εδώ ψιλοπούλαμε μεταγραφές σα σακούλες ψωμιού στις εκπτώσεις επειδή κάποιος αποφάσισε πως η ομάδα χρειάζεται περισσότερους followers κι όχι περισσότερη ψυχή. Αλλά τώρα πώς ξαναβρίσκουμε εκείνο το νήμα; Όχι αγοράζοντας άλλον έναν αριθμό σ' έναν πίνακα, μα βρίσκοντας πάλι εκείνον τον χώρο ανάμεσα σ' έναν παίκτη και έναν φίλαθλο — εκεί που η μπάλα δεν είναι νούμερο αλλά μία κραυγή σ' έναν αγωνιστικό χώρο όπου κάποιος αποφάσισε πως το ποδόσφαιρο έχει ακόμα νόημα περισσότερο από ένα like.