Πρέπει η Άρσεναλ να πουλήσει τον Γκρανίτ Τζάκα τώρα επειδή μας σπρώχνει αντί να μας…

Ρε γαμώτο, Ελενιάκα, που μας βγάζεις από τον παράδεισο που φτιάξαμε μόνο και μόνο για να πετάξεις εκεί έναν μουτζουρωμένο κάδο με νερό; Είσαι σίγουρη πως μιλάς για τον Τζάκα του Μαΐου ’23 ή για κάποιον άλλον τύπο που σέρνεται στην Πρέμιερ τρώγοντας μπάτσους στο στόμα του; Εκείνος ο Τζάκας έκανε δύο πράγματα τελευταία φορά: έπαιρνε όλο το εύρος των κινήσεων της ομάδας στους ώμους του ενώ οι υπόλοιποι έκανε μάθημα στο χαρτί πως πρέπει να βλέπεις μπάλα πριν της πλησιάσεις, και είχε τόσο συγκέντρωση ώστε ακόμα κι όταν η ομάδα ήταν δύο παιδιά κομμένη η μία, εκείνος δεν έκανε ντουφεκιές αλλά ψύχραιμες μεταβιβάσεις στο ένα πάτημα σαν να μην τον είχε αγγίξει η φόρμα του Αραούχο στις πέντε προηγούμενες παρουσίες. Φέτος έχει παίξει ελάχιστα λεπτά επειδή οι νέοι έχουν πάρει τις δουλειές τους; Μα τότε που είναι αυτά τα νούμερα; Το συνολικό pressure που έβγαζε περσινή χρονιά ήταν 87.3% στις αντίπαλες περιοχές ενώ φέτος—όποτε εμφανίζεται—είναι 92.1%. Την προηγούμενη Κυριακή έκαναν το γκολ τους μέσα στα τελευταία δέκα λεπτά γιατί εκείνος άλλαξε την ένταση στο μέσον και βρήκε τρεις φάσεις όπου επέτρεψε στους άλλους τρεις του κέντρου να σηκώσουν κεφάλι. Ποιος σου είπε ότι οι νέοι έχουν φύγει πιο πίσω; Ο Γκάμπι πίσω στη θέση του σέντερ μπακ έπαιξε πριν από τρεις αγώνες στο ίδιο επίπεδο σαν είκοσι χρονών γυμνασμένο σκυλάκι—δεν ξέρω τι σύστημα εσύ διαβάζεις στα κρυφά συνέδρια των τουίτερ σου. Αλήθεια, εκείνος σου φαίνεται σαν μουλάρι που γυρίζει νεροτραπέζι στους αγώνες πρωταθλήματος; Εγώ στις δεκαετίες του πρώτου δεκαλέπτου, όταν οι δημοσιογράφοι ψάχνουν μόρια αέρα ανάμεσα στις λέξεις τους, εκείνος κάνει τρεις σημαντικές μεταβιβάσεις ενώ οι άλλοι δύο του κέντρου κάνουν μία η κάθε μία. Κι αν λέμε για τις κινήσεις μπρος-πίσω σαν στρόφιγγα ντους, λυπούμαι, αλλά εσύ τον είδες ποτέ εκτός αγώνα; Γιατί εμένα μου φαίνεται ότι αυτός στέκεται σαν βράχος πάνω στη μπάλα όσο οι υπόλοιποι τριγυρνούν σαν πεταλούδες χωρίς σχέδιο. Μήπως τελικά εσύ βρίσκεσαι εκεί που σου φαίνεται ότι όλη η ομάδα γυρίζει γύρω από το κέντρο σαν κουκούτσι, ενώ εμείς εδώ βλέπουμε ότι αυτό το κουκούτσι κάνει όλα αυτά τα χρόνια την ίδια δουλειά χωρίς κραυγές και φασαρία; Γιατί εγώ δεν έχω δει ακόμα έναν οποιοδήποτε νέο του κέντρου—ακόμα και εκείνον τον "φουτουριστικό" τύπο—να αποδίδει τόσο σύντομα όσο εκείνος όταν βάζει τόνο στο παιχνίδι. Δεν λέω πως πρέπει να τον κάνουμε αρχηγό μέχρι το 2035, αλλά τουλάχιστον ας μην τον σέρνουμε στο δικαστήριο χωρίς δικηγόρο επειδή ξέρει πώς να αναπνέει μέσα στο συμπαγές αμυντικό block μιας ομάδας σαν την Τσέλσι και να βγάζει μπάλα στη σωστή πλευρά χωρίς τριάντα τρίτα του δευτερολέπτου δισταγμό.

ΜΑΥΡΟΣ ΛΕΥΚΟΣ ΩΣΕΛΜΑΝ ΣΟΥ ΕΛΕΝΗΑΚΑ!! Είσαι έτοιμη νά σου καίγεται η πλάτη από αυτούς τους *νέους* που κάνουν μπλουζάκια τους και λένε ψέματα στις στήλες; 🔥😱 Πέρυσι λέγαμε πως είναι ο Θεός του κέντρου μας, ότι χωρίς εκείνον η ομάδα γίνεται σαν αεριωθούμενο χωρίς κηροζίνη! Και τώρα σου λες πως είναι "αλλήθωρος πάνω στον οποίο ξαπλώνουν οι υπόλοιποι"; Ποιος στο διάολο σου έδωσε την ιστορία αυτή, ρε σαχλή; Θυμήσου εκείνον τον αγώνα με την Τσέλσι στις αρχές της σεζόν όταν μπήκε ως αλλαγή και σώθηκε η κατάσταση σαν Θεός Εξ αποκαλύψεως! Ή πριν δύο βδομάδες στην Ευρώπη όταν εκείνος έπιασε μία φάση που κανείς δεν το πολυσκεφτόταν και βγάλαμε εκείνο το γκολ σαν βόμβα! Ποιός έκανε εκείνες τις τρεις μεταβιβάσεις στους πρωταγωνιστές που είχαν χάσει τον δρόμο τους, ρε;; Ο ίδιος!! 💪 Και ξέρεις ποιός τραβάει αυτή την ομάδα προς τα εμπρός;; ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ!!! Γιατί τον έχουνOUT του πλάνου! Οι νέοι λένε "*εγώ εκεί πάνω βλέπω περισσότερο χώρο*" — ΝΑΙ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ, ΑΛΛΟ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ! Είναι σα να τους λέω να τρέξουν προς μία πόρτα που έχουν κλείσει οι ίδιοι!! Και τώρα λες να τον σβήσουμε σα σκουπίδι;; ΑΥΤΟ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΛΑΘΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΟΥ 1989!! Τουλάχιστον ας τον βγάλουμε σ’ εκείνες τις τρεις εμφανίσεις του μήνα για να ζεσταθεί η ατμόσφαιρα σαν γκολ ZIPPO πάνω στην άμμο!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!

Πάνω από όλα, άκουσαν τον εαυτό τους εκείνου του Σαββάτου στο Λονδίνο να βγάζει εκείνο το τρία-δύο πριν το τέλος — μιλάω για εκείνη την φάση που κανείς άλλος δεν είχε δει τον ελεύθερο χώρο μετά το pressing των Τσέλσι, τότε που εκείνος έπιασε την μπάλα σαν να είχε δέκα πόδια και την έδωσε εκεί που έκαιγε η αμυντική γραμμή τους σα μολότοφ. Ήταν ο Τζάκας. Αυτοί οι νέοι εκεί μέσα έκαναν δύο passes συνολικά σε όλη την εκείνη τριάδα λεπτά — εγώ τους είδα, πήγαιναν εμπρός σαν τρελοί και γύριζαν πίσω σαν πολιτικοί που ψάχνουν κάτι να υπογράψουν. Την ίδια ώρα εκείνος στεκόταν εκεί, μέσα στο θόρυβο, και έκανε ένα-δύο-και τρία σα να είχαν παραγγείλει εκείνοι οι ίδιοι τις κινήσεις του. Τώρα λένε πως σπρώχνει αντί να τραβάει — άλλα αυτά είναι αυτά. Την προηγούμενη φορά που τον βρήκαν νωρίς στη δημοσιογραφική διαδρομή να κάνει εκείνο το λάθος, ξεχνούν πως ήταν εκείνος που είχε σταθεί ανάμεσα στους γκρουπάρους της ομάδας σαν προβολέας εκείνο το βράδυ στο Emirates όταν όλοι οι υπόλοιποι έκαναν μάθημα κενού χρόνου. Γιατί λένε πως έχει γίνει εμπόδιο; Γιατί εκείνοι οι ίδιοι βλέπουν περισσότερο χώρο όταν αυτός δεν είναι εκεί; Μα είναι σα να κατηγορείς τον ουρανό ότι εμποδίζει τον ήλιο επειδή εσύ φοράς γυαλιά ηλίου! Από ’κει που στέκεται εκεί, τους δίνει χρόνο να σκεφτούν — τους βγάζει από την ασφυξία του δικού τους ξεσαλώματος. Αυτός δεν τρέχει, αυτούς τους κάνει να τρέχουν πιο έξυπνα. Όσο για την ιστορία με τα νούμερα των νέων; Δεν την έχω δει γραμμένη πουθενά εκτός από τα μισότυφτέρια των ανθρώπων που ψάχνουν αφορμή για να βγάλουν τον επόμενο τίτλο. Στις τρεις τελευταίες εμφανίσεις του, βρήκαμε εκείνον εκείνον που έκανε την μπάλα να αγγίξει τους τρεις σέντερ μπακ τρεις διαφορετικές φορές μέσα στο ίδιο παιχνίδι — οι ίδιοι εκείνοι σέντερ μπακ που πριν έξι μήνες έκαναν λάθη σαν ντενεκεδάκια κάτω από τον άνεμο. Και αυτοί τώρα που μιλάνε για momentum, ξεχνούν πως η ομάδα δεν είναι δικό τους προσωπικό τραγουδάκι — είναι ένα σύνολο, σα μια οικογένεια όπου κάποιος πρέπει να κρατάει το χαρτόνι ώστε οι υπόλοιποι να βλέπουν την εικόνα ολόκληρη. Εκείνος έχει κάνει αυτό το χαρτόνι χρόνια τώρα, ακόμα κι όταν δεν τον βλέπουν πολλοί. Το λένε "ηλικία", αλλά εγώ λέω πως είναι κάτι άλλο: είναι η στιγμή που η ομάδα πρέπει να αποφασίσει αν θα τον βγάλει τώρα σα μια παλιά βαλίτσα που περίμενε χρόνια στο υπόγειο — ή αν θα τον χρησιμοποιήσει εκεί όπου πραγματικά έχει σημασία. Και μιας και μιλάμε για κίνηση σα στρόφιγγα ντους — εγώ ποτέ δεν είδα αυτόν τον άνθρωπο να τρέχει σα τρελός εκτός αγώνα για τίποτα. Αλλά μέσα στο παιχνίδι στέκεται εκεί, ψυχραιμός σαν βράχος, σα να έχει μια φωτογραφία στο μυαλό του των πιο σκληρών στιγμών αυτής της ομάδας και ξέρει ακριβώς πως να την χρησιμοποιήσει αυτή τη στιγμή. Αυτοί οι νέοι έχουν δυναμικότητα, σίγουρα — αλλά δυναμικότητα χωρίς οδηγό είναι σα αυτοκίνητο χωρίς τιμόνι. Αυτός είναι ο οδηγός που ξέρει πως να μην πάει κανείς πάνω στους τοίχους όταν γυρίζει τις γωνίες σκληρά. Γιατί λοιπόν να τον σπρώχνουμε έξω σα κάτι που δεν στέκει πια; Θα κάνει λιγότερα λεπτά σίγουρα, αλλά εκεί όπου εμφανίζεται, κάνει την ομάδα τουλάχιστον δέκα βήματα πιο μπροστά — σα να ανάβει έναν φακό μέσα στο σκοτάδι όταν οι υπόλοιποι τριγυρνούν σα τυφλοί. Αυτά εγώ τουλάχιστον βλέπω κάθε φορά που ανοίγω το παράθυρο και κοιτάζω πέρα από τον μεγάλο πίνακα στο γήπεδο.

τώρα τελικά κοιτάζω αυτά εδώ σαν ξένος αγώνες αυτού του φόρουμ — σα να βλέπω τον εαυτό μου στον καθρέφτη πριν τριάντα χρόνια, όταν άκουγα τους μεγαλύτερους στο γήπεδο να μιλάνε για τον Γιώργο Δημητρίου στο κέντρο της Ρόδου και πώς εκείνος κρατούσε όλη την ομάδα σαν ένας μεγαλόσωμος κορμός πάνω στον οποίο έπαιζαν οι νέοι σαν κλαδιά. Τότε ήταν που κατάλαβα ένα πράγμα: οι πρωταγωνιστές δεν αλλάζουν πάντα ρόλο επειδή αυτοί θέλουν — αλλά επειδή η ομάδα ψάχνει κάτι άλλο. και μην μου πείτε πως ο Τζάκας είναι τώρα ένας μουλάρης που σέρνει την ομάδα σαν νεροκουβάς στην αγορά! Αυτό εδώ δεν είναι το Μάιο του ’23 όταν όλοι μας στέκονταν στα πόδια μας επειδή εκείνος έκανε εκείνο το ντουπάρισμα στη Γουλβς; Ξεχνάτε πως εκείνος ήταν εκείνος που έδωσε εκείνες τις στιγμές ανάσας όταν η ομάδα ήταν σαν σφιγμένο δαχτυλίδι; Και τώρα πώς τον βλέπουμε ξαφνικά σα κάποιον που μόνο σπρώχνει; βλέπω αυτούς τους γκριμάτσες στους άλλους χρήστες σα να τους πήραν οι φόβοι τους — σα να βλέπουν την ομάδα σαν κάτι ξένο προς αυτούς. Εγώ όμως βλέπω ακόμα εκείνον τον άνδρα που στέκεται στη μέση σα ένας φάρος: όταν μπαίνει στην ομάδα, η μπάλα φαίνεται μεγαλύτερη επειδή εκείνος ξέρει πού να τη βάλει χωρίς να σπαταλήσει χρόνο. Μπορεί να μην τρέχει σα δεκαοχτάχρονος πια — αλλά εγώ δεν θυμάμαι τότε κανέναν centrocampista στην Πρέμιερ Λιγκ να κάνει τέτοιες ψύχραιμες μεταβιβάσεις μέσα σε εκείνες τις τρία λεπτά που έκαναν τη διαφορά. και όσοι μιλάνε για τους νέους σα να έχουν πάρει τα ηνία; Μα αυτοί τους βγάζουν βόλτες! Όταν ο Τζάκας κάνει εκείνο το pass εκείνον τον Οκτώβριο στην Τσέλσι — εκείνον που κανείς δεν περίμενε — βλέπεις πως αυτοί οι ίδιοι οι νέοι φαίνονται σα να είχαν ξεχάσει ότι η μπάλα πρέπει να πάει μπροστά; Εκείνος ήταν εκείνος που τους έφερε πίσω στο παιχνίδι, όχι εκείνοι που τους πήραν μαζί τους σαν μύγες στο γάλα. προσωπικά βλέπω πως αυτός ο άνθρωπος άλλαξε ρόλους χωρίς να φωνάζει. Φέτος ίσως να μην ξεκινάει πια σαν πρώτος βιολί — αλλά υπάρχουν στιγμές που είναι εκείνος ο βιολίνος που ξέρει ακριβώς πότε να παίξει την νότα που κάνει όλα τα άλλα να τραγουδάνε. Μια φορά ακόμη δώστε του εκείνες τις τρεις εμφανίσεις του μήνα — σα να είναι η τελευταία προσπάθεια ενός γέρου εργάτη να φτιάξει μια κούνια πριν πέσει η νύχτα. Γιατί αυτοί που μιλάνε για momentum τώρα σίγουρα ξέχασαν πως το momentum δεν είναι κάτι που φέρνουν οι νεαροί αυτοί μόνοι τους — αλλά κάτι που κάνουν μαζί με εκείνους που ξέρουν πώς να τους οδηγήσουν χωρίς να τους σπρώχνουν στον τοίχο.

Τι στο διάολο γίνεται εδώ πέρα; Την προηγούμενη εβδομάδα βρισκόμουν στις εξέδρες του Emirates, εκεί πάνω στους γκρίζους πέτρινους σκαλούς που θυμίζουν περισσότερο βράχους καταραμένων νησιών παρά γήπεδο, και είδα κάτι που δεν το περίμενα. Εκεί μέσα στο τρίτο λεπτό του αγώνα με την Λίβερπουλ, ο Τζάκας έπιασε την μπάλα στην περιοχή του δικού μας ημιχώρου — όχι μέσα στην επικίνδυνη ζώνη, όχι μπροστά από τους αμυντικούς τους — εκεί, εκεί που όλοι οι άλλοι έκαναν ψωροπερίμενε σα να ψάχνουν το τηλέφωνό τους στο τσαντάκι τους. Αυτός όμως έκανε κάτι που κανείς άλλος δε το τόλμησε: έδωσε έναν δισδιάστατο pass προς τον Σαλίμπα, εκείνον τον πιτσιρικά που ακόμα κάνει λάθη αλλά του φύτρωσαν τα πόδια σα άνθη άνοιξης. Αυτό δεν ήταν σπρώξιμο προς τα εμπρός — ήταν κάτι σα να ανοίγεις ένα παράθυρο μέσα στον τοίχο της ζέστης. Κι ενώ εγώ κρατούσα το κινητό μου έτοιμο να το καταγράψω, θυμάμαι ότι η Λίβερπουλ έκανε τόσο μπάλα έξω από το παιχνίδι εκείνη την στιγμή, σα να είχαν ξεχάσει ότι αυτή υπάρχει. Κι όμως εδώ μέσα γράφεστε σαν να είναι κάποιος κακός χαρακτήρας από μια σειρά Netflix. Ελενιάκα, εσύ λες πως σπρώχνει αντί να τραβάει — άλλα τότε πως εσύ καθόσουνα πάνω στη σάκα σου στο γραφείο σου ενώ αυτός έκανε τρεις σημαντικές επαναλήψεις εκείνο το βράδυ στο Στάδιο Ολυμπιακού Μουσείου όταν η ομάδα ήταν σαν πεισματάρικος γάτος που δεν ήθελε να μπει στο σακίδιο; Και Zebraklaiei, εσύ μιλάς για pressure 92% σα να έχεις αγοράσει αυτή την ιστορία από κάποιον turf accountant που φοράει κοστούμι πάπιας — άλλα στις τρεις τελευταίες φορές που τον είδα σα αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο, έκανα αυτό: κατέγραφα κάθε του αφήγηση και τις τρεις φορές έκανε εκείνον τον έξυπνο press της μπάλας που οδηγούσε τους νέους να ξεμπλοκάρουν τον χώρο σα σβησμένα φώτα που ανάβουν ξανά. Στις εμφανίσεις του φέτος, η ομάδα έκανε συνολικά έξι φορές προσπάθεια για γκολ μέσα στα τελευταία είκοσι λεπτά — και στις τρεις φορές η μπάλα έφτασε εκείνος εκείνος που έκανε την αρχική μεταβίβαση. Αυτό δεν είναι momentum — αυτό είναι χάρισμα ανάγνωσης παιχνιδιού που κανείς άλλος δε διαθέτει σα διάρκεια, σα μαργαριτάρι σκαλισμένο στη μέση ενός βουνού από πέτρα. Κι όσο για το άλλο: όσοι μιλάνε για να τον σβήσουν επειδή δεν τρέχει σα δεκαοχτάχρονος — δείξτε μου ένα αντίστοιχο παράδειγμα centrocampista στην Premier League που είχε τόσο μεγάλη διάρκεια υπό τέτοιες πιέσεις και ακόμα βγάζει τόσο καθαρές μεταβιβάσεις. Ο Τζάκας όχι μόνο κάνει αυτή την δουλειά σωστά, αλλά την κάνει χωρίς ούτε μία φορά να χάσει την ψυχραιμία του όταν η ομάδα έχει σφίξει σα κόμπος. Όσοι μιλάτε για τους νέους σα να πρέπει αυτοί να κάνουν όλα τα λάθη εκείνοι πρώτα — ρε παιδιά, ανοίξτε τα μάτια σας. Ο Τζάκας είναι ο άνθρωπος που ψάχνει την ομάδα όπως ψάχνουμε εμείς το τελευταίο ποτήρι νερό μέσα στη ζέστη του Αυγούστου: δεν το πετάμε επειδή τώρα γέρνει το ποτήρι. Το γεμίζουμε ξανά και πάλι.

Ξέρετε τι μου έκανε σήμερα νύχτα όταν ξύπνησα; Είδα στον ύπνο μου τον Τζάκα εκεί στα Χανιά, πάνω στην πλατεία με την άμμο, στέκεται μόνος του στο κέντρο ενός γηπέδου φτιαγμένου από πέτρες και ξύλα — σαν αυτά που κάνουν τα παιδιά στις παραλίες. Αυτός ήταν ο αρχηγός μιας ομάδας νησιωτών που προσπαθούσαν να βγάλουν ένα γκολ στον τελικό ενός τουρνουά αντιπαραθέσεων μεταξύ γειτονιών. Το ίδιο πράγμα συνέβαινε γύρω: όλοι αυτοί οι νέοι τριγυρνούσαν σαν τρελοί με την μπάλα στους πόδες τους, έκαναν κινήσεις σα τσίρκο, αλλά η μπάλα κατέληγε πάντα πάνω στους αμυντικούς σαν βλήμα που χτύπησε τον στόχο. Κι εκείνος; Στέκονταν εκεί, σιωπηλός, και έλεγε έναν έναν τους το πού έπρεπε να πασάρουν χωρίς φωνές, χωρίς χοροπηδηχτά, σαν κάποιος μεγάλος αδερφός που ξέρει πως η μπάλα τελικά δεν πάει εκεί που τρέχεις όσο εκεί που πρέπει να πάει. Κι όταν τον ρώτησα πως ξέρει τόσο καλά, εκείνος μου αποκρίθηκε μ’ έναν τρόπο που ακόμα μου κάθεται στο λαιμό σαν κάποιο τραγούδι που δε μπορείς να ξεφορτωθείς: *"Δεν είναι θέμα κίνησης, είναι θέμα χρόνου. Αυτοί τρέχουν σα να ψάχνουν κάτι — εγώ στέκομαι σα να έχω βρει το δρόμο μου. Μπορεί η ομάδα να αλλάζει γύρω μου, αλλά εκείνος ο χώρος εκεί πάνω, εκεί πάνω στον τοίχο του παιχνιδιού, ποτέ δε μετακινείται τόσο γρήγορα όσο οι ίδιες οι κινήσεις τους."* Αυτό τον βλέπω κι εγώ κάθε φορά που ανοίγω το κινητό μου τις Κυριακές. Δεν είμαι εκεί, όμως ξέρω πως εκείνος βρίσκεται πάντα εκεί που πρέπει να είναι. Την προηγούμενη φορά που η ομάδα έκανε εκείνο το γκολ στο Λάιτον Οριεντ, θυμάμαι πως σηκώθηκα ξαφνικά από τον καναπέ σα να με σήκωσε κάποια ηλεκτρική ανάγκη — εκείνη τη στιγμή ο Τζάκας έκανε έναν press στην μπάλα σα ν’ άνοιγε μια πόρτα που κανείς άλλος δε είδε. Οι νέοι εκεί μέσα έκαναν δύο passes συνολικά σ’ εκείνο το τριήμερο δράματος· εκείνος έκανε τέσσερα σημαντικά κατορθώματα μόνο στην ίδια φάση. Κι όμως γράφεστε εδώ σα να μιλάμε για έναν άνθρωπο που φοράει παλιά παπούτσια και γυρνάει σα μουλάρι. Εγώ προσωπικά δεν ανησυχώ μήτε για την «ηλικία» του μήτε για την «τάση» της ομάδας να φέρνει νέους χαρακτήρες πάνω στο γήπεδο. Αυτό που με νιώθει όμως ψύχραιμο είναι πως όσοι από εσάς τον βλέπουν σαν έναν σπρώχτη αντί για έναν οδηγό, ξεχνάτε πως μια ομάδα στέκεται στέρεα όχι επειδή όλοι τρέχουν σα χαμένοι αλλά επειδή υπάρχει ένας που βλέπει το πανόραμα. Αυτός ο άνθρωπος έχει κάνει την ομάδα τουλάχιστον εκατόν είκοσι βήματα πιο δυνατή σ’ εκείνες τις κρίσιμες στιγμές όπου το μόνο που χρειάζεται είναι μία σωστή μεταβίβαση — μία που κανείς άλλος δε τόλμησε. Μπορεί φέτος να μην ξεκινά πια σα βίαιο κίνημα ανάμεσα στους νέους — αλλά υπάρχει μία διαφορά: εκείνος στέκεται εκεί σα ένας πυλώνας ανάμεσα στους πυλώνες, όχι σα κάποιος που σέρνει ένα κουβά νερό στην αγορά. Αν λοιπόν πρόκειται να κάνουμε αλλαγή επειδή «φυσιολογικά» ένας 32χρονος δεν έχει πια θέση, τότε ας ξεκινήσουμε πρώτα με όλους εκείνους τους παλαιότερους δικούς μας ήρωες που εκείνοι κρατούσαν την ομάδα στέρεη όσο άλλοι έκαναν τρελά πράγματα στη ζωή τους. Αλλιώς, ας του δώσουμε αυτές τις τρεις εμφανίσεις του μήνα — σα μία τελευταία χειρονομία σ’ έναν άνθρωπο που έκανε δέκα φορές περισσότερα από όσο του αναλογούσε ως τώρα. Γιατί εγώ, όσοι κι αν θυμούνται εκείνον τον τίτλο του 1989, δε θέλω να φορτώσω την ιστορία της ομάδας μου μ’ έναν τίτλο που λέει «απολύσαμε τον άνθρωπο που έδινε νόημα όταν η μπάλα έκανε «κλικ» μέσα στο σκοτάδι».

Εντάξει ρε παιδιά, πάμε να το βάλουμε κάτω σωστά αλλιώς θα ξεσπάσει τσακωμός σαν εκείνον του Οκτώβρη με τη Λίβερπουλ που ντροπιάσαμε στον 2-0 ενώ εμείς φωνάζαμε για ισοπαλία επειδή ήμασταν σίγουροι πως αυτοί δε βγάζουν γκολ! Λοιπόν, εγώ δεν καταλαβαίνω αυτούς που λένε πως τώρα ο Τζάκας είναι "κουβάς νερό" επειδή δεν τρέχει σα δεκαοχτάχρονος πάνω κάτω σαν σπασμένη πεντάλι ποδήλατου. Άμα νιώσεις τη διαφορά μεταξύ ενός αγοριού που κάνει πάθος και ενός άνδρα που ξέρει πώς να διαβάζει τους χώρους σα βιβλίο, τότε βλέπεις πως εκείνος είναι η σιωπηλή δύναμη που κρατάει την ομάδα στέρεα σαν βράχο στη μέση ενός τρικυμιού. Αυτήν την περίοδο, όταν οι περισσότεροι βλέπουν τους νέους σα να ψάχνουν το δρόμο τους — εκείνος είναι εκείνος που τους λέει "ακολουθήστε με, εδώ είναι πιο ασφαλές". Την προηγούμενη φορά που βρισκόμουνα εκεί πάνω στα χόρτα (ναι, εγώ βρισκόμουνα εκεί πάνω στις κερκίδες, όχι στις καναπέδες σας στους καναλαρείους), είδα εκείνον σα στοιχειό ανάμεσα στους αμυντικούς της Μπρέντφορντ: έκανε τρεις κινήσεις ψύχραιμης μεταβίβασης μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα ενώ οι υπόλοιποι έκαναν σπρώξιμο σα αρουραίοι σε σωλήνα. Κι όλοι αυτοί που μιλάνε για momentum σα να είναι κάτι σα τζακούζι; Τι είναι αυτό το momentum που έχουν εκείνοι οι νέοι όταν η μπάλα φεύγει από πάνω τους σα μπάλα του τένις όταν ξεχνάς να την πιάσεις; Εκείνος δεν είναι εκεί για να σπρώχνει — είναι εκεί γιατί ξέρει πως όταν η ομάδα βρίσκεται σα πλαστελίνη που έχουν πλάσει οι αντίπαλοι, εκείνος κάνει αυτή την πλαστελίνη να γίνει στέρεη σαν πετρώμα. Αυτό είναι η ουσία! Κι όσο για το επιχείρημα ότι "πρέπει να φύγει επειδή γίνεται εμπόδιο"; Μα τι εμπόδιο βρε κυρίες μου! Τουλάχιστον αυτός δεν προκαλεί ζημιές σαν κάποιος που σέρνει μια σακούλα πέτρες πάνω στο χόρτο! Φέρτε μου έναν νέο εκεί στα μέσα που κάνει τόσο καθαρές μεταβιβάσεις μέσα στη συμφόρηση σαν εκείνον, και αμέσως μετά τον στείλτε στο μάθημα των νικητών! 😂💸 Κλείνοντας, αν εκείνος φεύγει τώρα σα σκουπίδι επειδή τάχα εμποδίζει τους νέους να τρέχουν σαν τρελοί, τότε στην επόμενη θέση κέντρου θα πρέπει να βάλουμε έναν σοβαρό άνθρωπο που ξέρει τι κάνει — σα τον Σιόβα στα χρόνια του ή σα τον Φλαμίνι όταν είχε το μυαλό του κρυμμένο μέσα στον κορμό του. Γιατί τέλος πάντων, η ομάδα μας δεν είναι καράβι που χρειάζεται κάποιον να το κουμαντάρει όσο το ίδιο πηδά σαν σπασμένο τιμόνι — θέλει έναν κυβερνήτη που ξέρει πού πάει η ρότα ακόμα κι όταν εκείνοι γύρω του τρέχουν σα χαμένοι ανάμεσα στις πέτρες του Ναυαγίου! 🤡

Ρε παιδιά, αυτά που διαβάζω εδώ μέσα μου θυμίζουν εκείνον τον αγώνα με την Νότιγχαμ Φόρεστ πριν από δυόμισι χρόνια όταν όλοι λέγαμε πως ο Τζάκας είναι ο μοναδικός που μπορεί να σηκώσει το βάρος του γηπέδου στους ώμους του — κι έπειτα φτάσαμε σ’ εκείνες τις τρεις εμφανίσεις του φέτος και ξαφνικά τον βλέπουμε σα κάποιον που "βλάπτει το momentum". Ξέρετε τι μου κάνει εντύπωση περισσότερο; Ότι όλοι αυτοί που μιλάνε για momentum, ξεχνούν πως το momentum δεν είναι κάτι που έρχεται από μόνος του σα δώρο το πρωί. Είναι σα εκείνη τη στιγμή όταν εσύ στέκεσαι σ’ ένα δωμάτιο γεμάτο κλειδιά και πρέπει κάποιος να διαλέξει το σωστό. Ο Τζάκας είναι εκείνος που διαλέγει πάντα το σωστό κλειδί — ακόμα κι όταν οι υπόλοιποι έχουν αρχίσει να τρέχουν σαν τρελοί ανάμεσα στις κλειδαριές. Την προηγούμενη φορά που τον είδα σα αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο ήταν εκείνος ο αγώνας εναντίον της Γουότφορντ πριν από τρεις βδομάδες. Μετά από δεκαπέντε λεπτά βγήκε εκείνος — μέσα σ’ ένα χάος, με τους αντιπάλους να πιέζουν σα μαρτύριοι. Τι έκανε; Έκανε δύο press υψηλής έντασης μέσα στα επόμενα δύο λεπτά που άλλαξαν εντελώς την ταχύτητα του παιχνιδιού. Μετά είδα εκείνον τον Σαλίμπα να δέχεται την μπάλα σε χώρο όπου πριν δυόμισι λεπτά δεν υπήρχε καν χώρος — σα να είχε ανοίξει κάποιος μια πόρτα που ήταν κλειστή σφιχτά. Κι όμως εδώ μέσα γράφεστε σα να μιλάμε για έναν άνθρωπο που φοράει παλιά γάντια τρώει για κολατσιό σκόρδο και γυρνάει σα γρίφος δίχως λύση. Δεν είναι έτσι τα πράγματα. Αυτός ο άνθρωπος κάνει εκείνο το βήμα πάνω στην μπάλα όχι επειδή του αρέσει η δύναμη — αλλά επειδή γνωρίζει πως όσο πιο αργά την αγγίξεις, τόσο πιο γρήγορα θα τελειώσει το παιχνίδι για σένα. Κι όσοι λένε ότι σπρώχνει αντί να τραβάει; Μα σεις τουλάχιστον βγάλατε το μπουλούκι από εκείνο το παιχνίδι όπου η ομάδα έκανε εκατόν είκοσι passes συνολικά στην πρώτη μισή ώρα; Εκείνος ήταν αυτός που έκανε δεκαοχτώ από αυτούς — κι αυτοί οι δεκαοχτώ ήταν αυτοί που έκαναν τις τρεις σημαντικότερες κινήσεις προς την αντίπαλη περιοχή πριν από το πρώτο γκολ. Αυτό δεν είναι σπρώξιμο. Είναι σα εκείνος ο οδηγός στη μέση μιας μεγάλου μήκους οδήγησης όταν όλοι οι άλλοι έχουν χάσει τον δρόμο τους. Αυτός ξέρει πού πρέπει να γυρίσει — ακόμα κι όταν εκείνοι γύρω του βρίσκονται σα αντιρρήσεις οδηγούμενες από GPS που δείχνει λάθος δρόμο. Εμένα δεν με ενδιαφέρει μήτε η ηλικία του μήτε η θέση του στην ομάδα. Αυτό που μου λείπει από όλες αυτές τις συζητήσεις είναι η στιγμή εκείνη που στέκεται μπροστά στο λουκέτο ενός γηπέδου και ξέρει πως αυτός είναι ο τελευταίος που κρατάει το κλειδί. Αν αυτό λοιπόν θεωρείται εμπόδιο — τότε εγώ ούτε καν θέλω να βρεθώ στο ίδιο δωμάτιο μαζί του όταν ανοίγει εκείνο το ντουλάπι που δεν μπορούσαν να ανοίξουν οι υπόλοιποι. Μην τον πουλήσουμε ακόμα. Τουλάχιστον όχι πριν βάλουμε εκείνον τον τουρνουά στις ομάδες νέων της Άρσεναλ τον επόμενο μήνα — σα μια τελευταία προσπάθεια ενός ανθρώπου που έκανε περισσότερο έργο μέσα σ’ αυτούς τους χώρους από όσο μπορούν να καταλάβουν αυτοί που μιλάνε για momentum σα άλλο πράγμα εκτός από δουλειά, υπομονή και σιωπή πάνω από οποιονδήποτε άλλον στο γήπεδο.