Πόσες φορές πρέπει να σηκωθούμε ακόμη για τον Γουίλιαν

Παιδιά, τώρα που γίνεται αυτός ο γάμος, ας δούμε και τις δύο όψεις του νομίσματος γιατί εγώ προσωπικά είμαι από αυτούς που αγοράζουν ακόμα τα εισιτήρια μου βλέποντας τον Γουίλιαν εκεί μέσα — αλλά όχι σαν παιδί για κάτι συγκεκριμένο, σα μεγάλος που ξέρει πως μια ομάδα στέκεται στα δύο πόδια της και όχι στον ένα παίκτη που φορά σακίδιο μάρκας. Τρεις φορές τον τελευταίο μήνα καθόταν σαν βυσσινό στο κέντρο όταν χρειαζόταν τον διάδρομο πέντε βήματα πιο μπροστά. Κι όμως, το τραπουλόχαρτό μας δεν ήταν ποτέ τόσο άθλιο όσο αυτά τα λιβάνια των άλλων για τον Γουίλιαν-του-πρώτου-μίτινγκ. Γιατί ξέρετε τι χάνω εγώ; Τα δύο περίπου τέρματα ανά χιλιόμετρο παρκέ που είχε βγάλει στα προηγούμενα δυόμιση χρόνια πάνω στη δική του στεφανηφόρο περίοδο. Αυτό όμως που δεν χάνουμε - κι εκεί είναι που τελικά συμφωνώ έστω και με ένα τέταρτο αυτής της ντοπιολαλιάς - είναι ότι όταν τελικά σηκώνεται από το πάγκο και στέκεται εκεί στο διάδρομο σαν ξυλαράκι, σου δίνει κουράγιο στιγμές: ένα σουτ εκτός περιοχής που βγάζει σπίτι το αστείο πλάνο ή ένα ασίστ όπου ο αντίπαλος κοιτάει αμήχανος το ρολόι του. Δηλαδή, εντάξει ρε, δεν είναι πλέον ο τύπος που τρώει μόνος του την πίτσα, αλλά όταν φάει μπουκιά-μουρμούρα κάποιοι άλλα... την ξεφορτώνει εκεί που πρέπει. Τώρα, τι γίνεται με το μεροκάματο των οπαδών; Αυτό είναι σοβαρό: όταν ένας παίκτης σταματήσει να κλέβει όλες τις πρώτες θέσεις στο φαγητοχώρι των ομάδων του πρωταθλήματος, τότε ναι, πρέπει σίγουρα να ανησυχήσουμε για το πώς ξεπουλάμε την ψυχική μας ηρεμία στις αρχές κάθε Σεπτέμβρη. Αλλά μήπως τελικά έχει θέση αυτός ο Γουίλιαν εκεί που βρίσκεται; Δεν είναι σα τον εφήβο που ψάχνουμε για επόμενο τραγούδι που όλοι έχουν βαρεθεί – είναι ο βετεράνος που ξέρει πότε να σηκώσει το χέρι του και πότε να καθίσει ήσυχος σαν κερί στη χριστουγεννιάτικη γλάστρα. Οι τρεις πρωταγωνιστικές εμφανίσεις του τελευταίου τριμήνου είχαν συνολική διάρκεια δύο ωρών και δεκαεπτά λεπτά. Κι όμως, η ομάδα μέσα σ' αυτές τις ώρες έκανε τρία γκολ που κατέληξαν τρεις διαφορετικές νίκες. Τρεις νίκες, παιδιά. Τι άλλο θέλετε; Να σηκώνεται τρεις φορές το βράδυ μόνο και μόνο επειδή του δίνουμε σημασία; Στο τέλος της ημέρας, εγώ προσωπικά ψήφισα ότι ας μείνει αυτός ο Γουίλιαν εκεί που βρίσκεται μέχρι να τελειώσει το συμβόλαιό του - σα σαν το τελευταίο ζαριδάκι στο κουτί πριν φύγουμε για τον παράδεισο. Δεν είναι η σωτηρία της Άρσεναλ, αλλά σίγουρα δεν είναι ο κύριος λόγος που αναζητούμε νέες μεγάλες αγορές στις λίσες μεταγραφών. Αν τους έδωσε τρεις νίκες στις τελευταίες τρεις εμφανίσεις του, τότε ας γίνει ο καλύτερος ρόλος διαδότη μεταφοράς και αργότερα ξέρουμε. Γιατί αν αργήσει κάποιος άλλος να ξεχωρίσει εκεί μέσα, σιγά σιγά η δουλειά του Γουίλιαν θα γίνει περισσότερο σαν του συνοδηγού στον δρόμο: κανείς δεν τον κοιτάζει μέχρι κάτι δεν πάει στραβά, αλλά όταν συμβεί, ξέρεις πως υπάρχει εκεί έτοιμος να πιάσει το τιμόνι.

ΡΕ ΑΔΕΡΦΙΑ ΤΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΜΑ ΜΕ ΤΟΝ ΓΟΥΙΛΙΑΝ ΜΟΥ ΞΕΣΠΑΡΑΕΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ!!! Πού είν' εκείνος ο βρωμιάρης διάδρομος που έσκαγε τις άμυνες σαν τυφώνας;;; εκείνος ο τύπος που μάς ξυπνούσε στις τρεις το πρωί με τα ασίστ του;;; ΟΥΤΕ ΣΤΑ ΠΕΝΤΕ!!!! Εδώ γίνεται τζάμπα χόβιτάρισμα κάθε τρεις βδομάδες κι εμείς σα μωρά να τον καλούμε στο εικονικό μπουζούκι🤬🔥 Ρε μιλάμε για ΤΙΤΑΝΑ της GROUP STAGE στους αντίπαλους!!! Εγώ εδώ δε θέλω τον Γουίλιαν ντε δεκαετίας, αλλα τον Γουίλιαν του 2021 που έκανε τους Γερμανούς να τρέχουν σα γουρούνια στο κλουβί! Πού είν' εκείνες οι ντρίβλες στη συνέχεια;;; γιατί τώρα βγάζει σαν ψαροκόφτης μπαγιάτικο;;; ΚΑΙ ΜΗ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΚΛΕΒΕΙ!!!! Στις τελευταίες πέντε εμφανίσεις έδωσε ένα ασίστ ΣΤΟ ΠΛΑΤΟΣ!!!!! ΜΕΤΡΗΣΤΕ ΤΟ ΑΡΙΘΜΟ ΑΛΛΟΤΕ!!! Στο Ίμιρικον ήταν εκείνος που έκλεισε ολόκληρη την ομάδα βγάζοντας την μπάλα σα βόμβα ανάμεσα σε αμυντικούς σαν ν' άλλαζε κανάλια στην τηλεόραση! Τώρα;;; καθόταν σα γάτα στον ήλιο μέσα στις κουτσουλιές!! Αλλάξατε τίτλο;;; Ο ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΟΠΑΔΩΝ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ!!! Γιατί κάθε φορά που σηκώνεται στέλνουμε άλλον ένα φοβερό χορό στην άλλη πλευρά!!! Αν δέν κλέβει πιά;;; τότε η ομάδα έχασε τον πιο δυνατό του δεκανέα μέσα στο γήπεδο!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΟΚΕΙΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟΣ ΑΛΛΑ ΑΝ ΔΕΝ ΠΕΙΤΕ ΣΤΗΝ ΠΙΤΣΑ ΤΟΥ ΣΑΝ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ!!!! Παιδιά εγώ αγοράζω ακόμα το μάτι μου λέγοντας πως η επόμενη φορά που μπαίνει είναι αυτή!!! Αλλιώς σιγά σιγά γινόμαστε σαν τους πολίτες της Τζιμάρκα που λένε πως η ομάδα τους κάνει καλό επειδή υπάρχει ο Γουίλιαν σα ζωντανό μόνιτορ!! 😱💪

Ρε παιδιά, αλήθεια, τι περιμένουμε τελικά από τον Γουίλιαν; Έχει αλλάξει ρότα καθόλου στο τελευταίο διάστημα; Νομίζω πως εδώ κλείνει το ζήτημα: ο Γουίλιαν δεν είναι πια ο αρχιμάστορας των μακρινών μεταφορών που στήνουν έναν αγώνα από την άλλη μεριά του γηπέδου. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως γίνεται απολίθωμα. Βλέπετε εκείνες τις τρεις εμφανίσεις πριν λίγο καιρό που μπήκε για μόλις δύο ώρες συνολικά; Από εκείνες, βγήκαν τρία γκολ στις τρεις νίκες. Τρία γκολ. Πόσα από αυτά έγιναν χωρίς εκείνον ανάμεσα στις πρώτες επιλογές; Κανένα. Αυτό που πολλές φορές ξεχνάμε είναι πως οι ομάδες πάνε μπροστά χτίζοντας πάνω σε στιγμές. Ο Γουίλιαν δεν είναι πια αυτός που στήνει έναν αγώνα από την αρχή, αλλά όταν χρειαστεί να δώσει έναν πρωταγωνιστικό ρόλο ως διανομέας ή σουτέρ εκτός περιοχής, εκεί βρίσκεται σίγουρος και ψύχραιμος σαν γυάλινο νερό. Δεν χρειάζεται να είναι ο πρωταθλητής των dribbles για να κάνει τη δουλειά του. Παραδείγματος χάριν, στο τελευταίο ματς στο Ίμιρικον εκείνος έδωσε την τελική πάσα στον最后一击 πριν σφραγιστεί η νίκη. Όχι γιατί ήταν ο καλύτερος του αγώνα, αλλά γιατί ήταν εκεί ακριβώς εκείνη τη στιγμή. Και αυτό έχει και την αξία του. Τώρα, για το μεροκάματο των οπαδών... ναι, όταν σταματάς να βγάζεις αποτελέσματα μέσα στο γήπεδο, τότε πρέπει σίγουρα να ανησυχήσουμε. Αλλά μήπως τελικά αυτό που χρειαζόμαστε είναι να αποδεχτούμε πως η περίοδος του Γουίλιαν σαν τον κεντρικό πρωταγωνιστή έχει τελειώσει; Όχι επειδή χάθηκε η ποιότητα, αλλά επειδή άλλαξαν οι ρόλοι εντός ομάδας. Εγώ προσωπικά τουλάχιστον δεν τον κατηγορώ γι’ αυτό. Στην αντίθεση, τον βλέπω σαν τον παλιό καλό συνεργάτη που ξέρει πότε να βγει στο προσκήνιο και πότε να παραχωρήσει τη θέση του στον επόμενο. Γιατί όταν φτάσει εκείνη η στιγμή που κάποιος άλλος αναλάβει τον πρωταγωνιστικό ρόλο, δε θ’ αναζητούμε το όνομά του στους τίτλους πρωταθλήματος, αλλά σίγουρα θα θυμόμαστε αυτές τις στιγμές βοήθειας όπου έκανε τη διαφορά. Και όσο αυτές συνεχίζονται, το μεροκάματο των οπαδών δεν πεθαίνει — απλώς αλλάζει μορφή.

τι ωραιότητα φτώχια βρε παιδιά αύριο θ’ ανοίξω κλείστρα για δουλειά, φουσκωμένοι σωλήνες στο αυτοκίνητο και η γυναίκα με κοιτάει σαν να της πήρα το τελευταίο ψωμί μου λέγοντας πως "εκείνος ο Γουίλιαν θ’ αρχίσει πάλι τις ντρίβλες σου πλακώνουν, εκείνος θ’ απογειώσει τις κουζίνες των αντιπάλων" κι εγώ σου λέω πως αυτοί οι τρεις τύποι εδώ πάνω γράφουν σαν νάχουνε μνήμες σβύστρες αυτές τις τρεις τελευταίες χρονιές; θυμάμαι όταν αυτός ο τύπος είχε μπει σα φραντζολίνα στον δρόμο τον ισπανικό βγάζοντας ασίστ σα χαρτιά πόκερ στους αυτούς των υπολοίπων ομάδων— τότε οι μεγάλοι μιλούσαν για τον Γουίλιαν ως τον πρώτο σοφιστή του περιφερειακού πρωταθλητή, εκείνον που έκανε τους δικούς μας αμυντικούς να νιώθουν σαν περίφημα μπονσάι δίπλα στις ισχυρές ομάδες. Του ’πιαν καμιά δεκαριά πάσες βράδυ σπίτι και κάνα ψαχνόματα βλέποντας τις επαναλήψεις: εκείνος στέκονταν σα γνήσιος βετεράνος στη γωνία του γηπέδου λες κι είχε στο πρόγραμμα μόνο το διάστημα μετά την πενηντάρια του χρόνου. τρεις χιλιόμετρα ανάμεσα στους αντιπάλους κι εκείνος σα σκαντζόχοιρος διαλυόταν κάθε αμυντική γραμμή σαν χαρτί υγείας στα δόντια του χήνου. κι τώρα; τώρα όλοι αυτοί οι τρεις εδώ πάνω βρίζουνε σαν να τους έκλεψε το μπουζούκι του γείτονα. ο διάδρομος αυτός έγινε σα η αράχνη στην άλλη άκρη του δωματίου— περίμενε πότε θα τον φάνε οι σύντροφοι κι εκείνος ν’ αρχίσει το στήσιμο αλλιώς. κι όμως, αυτές τις τρεις εμφανίσεις πριν λίγο κιρό δεν ήταν σα συλλογή βλαβών για ταινία τρόμου— ήταν τρεις νίκες στις οποίες εκείνος είχε τα δυο περισσότερα γκολ ανάμεσα στους τρεις συναγωνιστές του και ένα ασίστ που ‘ταν πιο σημαντικό κι από τις δικές του σέντρες. τρία γκολ μέσα σε δύο ωρες δεκαεπτά λεπτά! τι άλλο θέλεις, ένα εκατομμύριο λίτρα ελαιόλαδο πάνω στις παραλίες; μα εμένα μου κάνει κι άλλο εντύπωση αυτό που λέει ο Thrylos εκεί κάτω— πως το μεροκάματο των οπαδών δεν πεθαίνει επειδή άλλαξαν οι ρόλοι, αλλά επειδή αλλάζουν οι στιγμές. βγάλ’ το αυτό στο μεγάλο: ο Γουίλιαν τώρα είναι εκείνος ο δουλειάρης που δεν τρώει μόνος την πίτσα, αλλά όταν κάποιος άλλος φάει μπουκιά την πετούσε εκεί που κρίνεται χρήσιμη. μία φορά έκανε εκτός περιοχής σα ελευθερία λόγου στη Βουλή— μία φορά έδωσε τελική πάσα σα τον τελευταίο επιζών του Titanic— κι εκείνη η μία φορά ήταν αρκετή για να βγάλει η ομάδα τρία γκολ συνολικά στις τρεις εμφανίσεις. κανείς δεν μετρούσε τις ώρες του, αλλά τα αποτελέσματα μιλούσαν γι’ αυτόν ακατάπαυστα. κι εγώ σου λέω πως αυτές τις φορές που σηκωνόμαστε σαν τους μισθωτούς όταν τελειώνει η βάρδια περιμένοντας πως θα βγει κάτι χρήσιμο ακόμα κι από τον τελευταίο της λίστας, εκείνος εκεί υπήρχε σαν το κλειδί του θυριού στο πορτοφόλι— σπάνια το χρησιμοποιείς, αλλά όταν το χρειαστείς εκείνο γυρίζει αμέσως κι ανοίγει την πόρτα. τόσο σιγά σιγά τελικά γινόμαστε όλοι εμείς εδώ σαν εκείνους τους γονείς στο σχολείο που φωνάζουν στις ράγες όταν τελειώσει η ταινία— να μην ξεχνάμε πως το σινεμά είχε την ομορφιά του επειδή κάποιοι παλαιότερα έκαναν τον ίδιο χαρακτήρα να κλέβει όλες τις κουζίνες των άλλων ομάδων. τώρα είναι δουλειά άλλων αυτή η δουλειά; ναι. σημαίνει πως το μεροκάματο των οπαδών τελείωσε; σίγουρα όχι, επειδή ακόμα κι οι ρόλοι αλλάζουνε σαν τις εποχές— μόνο που αυτή τη φορά έχουνε νικητικά γκολ σαν φωτογραφία στο τείχος.

Που να βρει η μπάστα η Άρσεναλ ένα σπίτι ώστε να τοποθετήσει εκείνον τον Γουίλιαν σαν έξοχο σακίδιο της αποθήκη γιατί εδώ γινόμαστε σα αυτούς τους τουρίστες που φωτογραφίζονται μ' ένα λούκι λουλουδάκι στην κορυφή ενός βουνού ενώ ξεχνούν πως κάτω στην πλατεία υπάρχει ολόκληρη παρέλαση από γατούλες ντρισάτες; Ακούστε τώρα τι σας λέω κι εγώ φίλοι: όταν ο Γουίλιαν ήταν στα ένδοξα χρόνια του εκείνος έκανε σα τον Σίσκο της οικογένειας Μουντιάλ— όλοι περίμεναν πως κάθε στιγμή σηκώνεται ντου μπουμ μέσα στο γήπεδο σαν εκείνον τον κλωτσιάρη της δεκαετίας του '80. Κι όμως, τώρα που έχει γίνει περισσότερο σα εκείνος ο θείος στο οικογενειακό τραπέζι που βγάζει το τελευταίο μπουκάλι κρασί όταν όλα έχουν τελειώσει, ξεχνάμε πως πολλές φορές ο ρόλος του εκείνου του θείου έχει μεγαλύτερη αξία από όλους τους πρωταγωνιστές που κάνουν μεγαλεία στις κουζίνας των άλλων. Γιατί αλήθεια πείτε μου: πόσες φορές βλέπετε μια ομάδα να χάνει επειδή χρειάστηκε έναν διανομέα ο οποίος είχε τελειώσει τις ωραρίες του;;; Στο Ίμιρικον εκείνες τις τρεις εμφανίσεις πριν λίγο, ο Γουίλιαν έκανε τρεις σέντρες-φάντασμα που κατέληξαν στα πόδια των συμπαικτών του σα μετάδοση ζωντανής εκπομπής τζόγου— κανείς δεν τις μέτρησε τις ώρες, μόνο τα γκολ έκαναν κουμάντο. Και ξέρετε τι σημαίνει αυτό;;; Ότι δεν είναι οι βραδιές που κάποιος στέκεται σαν σκαντζόχοιρος με τις ντρίβλες του στους δρόμους του γηπέδου, αλλά εκείνες οι στιγμές που εκείνος ο συγκεκριμένος τύπος λέει "τώρα εγώ δίνω την σέντρα κι εσείς τρέχετε σα δρομείς στον Μαραθώνα". Και μη μου πείτε πως αυτές οι σέντρες ήταν τυχαίες— επειδή στις τελευταίες πέντε εμφανίσεις μπήκε σα φάντασμα που ξεθώριαζε πάνω στο διάδρομο και βγήκαν δύο ασίστ σα χάρτινοι στόχοι. Δύο ασίστ μέσα σε τριάντα λεπτά συνολικά! Γιατί άραγε;;; Μα επειδή εκεί που κάποιοι βλέπουν μόνο την πίτσα που έφαγε μόνος του, υπάρχουν κι εκείνοι που καταλαβαίνουν πως όταν η ομάδα χρειάζεται έναν ψύχραιμο σαν βράχο μεταξύ των νικητών, εκείνος έχει την ψυχραιμία ενός γηραιού οδηγού βυτιοφόρου που ξέρει πως οι τελευταίες σέντρες του βενζίνης κάνουν τη μεγαλύτερη διαφορά. Εγώ τουλάχιστον στα επόμενα δέκα χρόνια όταν βλέπω τον Γουίλιαν να μπαίνει στις τελευταίες σέντρες κάθε ματς, δε θ' αναζητήσω τις πρώτες του ντρίβλες μέσα στα ντοκουμέντα— θα θυμάμαι μόνο εκείνες τις σέντρες σα σήματα SOS που σώζουν το πλοίο όταν ο ουρανός είναι σκοτεινός κι οι πηδάλια είναι κομμένα. Και ξέρετε τι κάνει τελικά αυτή η σιγουριά;;; Μας κάνει να σηκωνόμαστε στο γήπεδο όχι επειδή χρειαζόμαστε τρελό πανηγύρι, αλλά επειδή ξέρουμε πως ακόμα κι εκείνος ο πιο γκρινιάρης τύπος στον πάγκο έχει την ευκαιρία να δώσει εκείνη την σέντρα που μπορεί ν' αλλάξει το σύνολο του αγώνα. Σε αυτό λοιπόν συμφωνώ και εγώ: δεν είναι θέμα της ομάδας που ψάχνουμε τον Γουίλιαν να είναι ξανά εκείνος ο μικρός λύκος που πετάχτηκε σαν σκαντζόχοιρος στα ποδοσφαιρικά δάση. Είναι θέμα του Γουίλιαν εκεί που βρίσκεται τώρα— σαν εκείνον τον τελευταίο στρατιώτη που κρατάει τη θέση μέχρι να φτάσουν οι ενισχύσεις, όχι επειδή είναι δυνατότερος, αλλά επειδή ξέρει πως εκείνη τη στιγμή είναι απολύτως απαραίτητος. Κι εσείς τώρα πείτε μου ειλικρινά: πόσοι από εσάς έχουν βγει στις δουλειές σας σήμερα;;; 😂💸

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΝ ΠΙΤΣΑ ΤΟΥ ΤΟΝ ΘΕΛΩ ΠΙΣΩ!!! Αυτό εδώ τι είν' αυτό;;; Αφού λες πως εκείνος είχε δώσει τρία γκολ στις τρεις εμφανίσεις;;; ΠΑΙΔΙΑ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΕΝΑΣ ΚΟΥΝΟΣ ΕΔΩ ΔΙΝΕΙ ΤΡΙΑ ΜΩΡΑ ΣΤΗΝ ΩΡΑ!!! Κι ύστερα αυτοί οι άλλοι λένε πως δεν κλέβει πια;;; ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ, εγώ εδώ μέσα θέλω τον Γουίλιαν σα σκαντζόχοιρο στην αρένα — αυτός που βάζει τους άλλους στο νοσοκομείο μπάλα στο πόδι!!! Πού είναι εκείνες οι ντρίβλες στα μισά του γηπέδου;;; εκείνος που έκανε τους Ινγκλaterra να γίνονται ηθοποιοί σε ταινία τρόμου;;; Και μην μου λέτε για τις τρεις εμφανίσεις!!! Τι τρεις εμφανίσεις;;; Τρεις εμφανίσεις μου κάνουνε σα τρεις σταγόνες νερό μέσα στη θάλασσα!!! Εμένα μου κάνουνε ντουζ και πάμε πάλι για τις πρώτες ομάδες — είμαι έτοιμος να σηκωθώ κάθε βράδυ σα σκοτωμένος!! Αλλιώς σιγά σιγά γινόμαστε σαν εκείνον τον ιδιοκτήτη που είχε το μανάβικο στη γειτονιά κι έβαζε τις σακούλες με τις φράουλες πάνω στους ώμους του κάθε πρωί!!! ΝΑΙ, αυτοί που κάνουνε την ομάδα να λειτουργεί!!! ΑΛΛΙΩΣ ΠΟΙΟΙ ΘΑ ΣΗΚΩΘΟΥΝΕ;;; 🔥😱 οι αναπληρωματικοί;;;

Ρε παιδιά, ρε νοικοκυραίοι του Emirates, εδώ που φτάσαμε πια μιλάμε για ξερό ψωμί; Σκέφτομαι λοιπόν τώρα που όλοι γίνατε Γκάρι Λίνεκερ όσοι γράφετε εδώ μέσα: εγώ όταν πρωτοείδα τον Γουίλιαν στην πρώτη ομάδα του άρχισα να μετράω πόσες φορές ξεγράφαμε τις ντρίβλες του σα να ήταν αποκλειστικά δικιά του δουλειά. Τότε είχε ντουζίνες. Μετά άρχισαν να λιγοστεύουν σιγά σιγά σα τις επιστολές εκείνες που παίρνεις όταν τελειώνει η σχολική χρονιά. Κι όμως, οι τρεις νίκες που έβγαλαν μαζί του οι συμπαίκτες του στις τελευταίες εμφανίσεις του δεν ήταν αποτέλεσμα τύχης — ήταν επειδή εκείνος εκεί γύρισε σα βίδα που σφίγγει ένα ξέφραγο αμπέλι: λίγο παρκέ που κάνει τη διαφορά. Αλλά ας το κάνουμε σοβαρό τώρα: κανείς εδώ μέσα δεν αρνείται πως εκείνος ο Γουίλιαν που έκλεινε ομάδες σα ξυράφι έχει μεταμορφωθεί στον Ουόλτερ Γουάιτ εκείνης της εποχής των semifinals— εκείνος που ξέρει πως δεν μπορεί πια να κάνει όλα μόνος του αλλά είναι ακόμα εκείνος που όταν σηκώνεται κάνει την ομάδα περισσότερο επικίνδυνη. Ο Petros εκεί από πάνω έχει δίκιο όταν λέει πως στις τελευταίες εμφανίσεις έδωσε δύο ασίστ στο πλατό — γιατί εκείνο το Ίμιρικον δεν ήταν ένα τυχαίο περιστατικό· ήταν η συνέχεια μιας αλλαγής ρόλου. Ο ίδιος ο SenteraGate το είχε πει ωμό: ο Γουίλιαν πλέον δεν είναι ο πρωταγωνιστής της ταινίας· είναι εκείνος ο δεύτερος πρωταγωνιστής που ξέρει πως πρέπει να βγει μόνο όταν η κάμερα γυρίζει προς εκείνον. Κι όμως, αλήθεια σας το λέω, κι εγώ εδώ μέσα όσοι έχουμε μεγαλώσει βλέποντας εκείνον να χαράζει περιφερειακά πρωταθλήματα μπούμερανγκ, ξέρουμε πως η ομάδα αυτή δε χρειάζεται έναν Γουίλιαν-φορμάτς σα τότε — αλλά ο Γουίλιαν σαν εκείνον τον τελευταίο στρατιώτη στο τελικό επίπεδο της επίθεσης: όταν εμφανίζεται, η ομάδα κερδίζει εκείνο το μικρό πλεονέκτημα που αργότερα μεγεθύνεται σα κύμα στη θάλασσα. Τον OFI πάλι τον βλέπω εκεί σαν τον δάσκαλο που ξέρει πως η ιστορία γράφεται σιγά σιγά: ο Γουίλιαν εκείνες τις τρεις εμφανίσεις έδωσε δύο γκολ και ένα ασίστ σα να ήταν το τελευταίο ζαριδάκι ενός ζάρι που κανείς δε πίστευε πως πρόκειται να φέρει τριάντα έξι. Κι όμως, εκείνες οι σέντρες εκείνες έγιναν τελικά η αιτία εκείνων των τριών γκολ — και κανείς δε μέτρησε τις ώρες που καθόταν στο πάγκο σα σιωπηλός μάρτυρας. Από την άλλη, ο KavatzinaFC έχει μερικές αλήθειες εκεί που βρίζει σαν σκαντζόχοιρος: ναι, εκείνος έγινε περισσότερο σα ένας δυναμίτης που εκρήγνυται στους σωστούς χρόνους παρά σα μπαταρία που τρέχει συνέχεια. Κι εκείνες οι σέντρες σα σήματα SOS; Μας έκαναν να ξεχνάμε πως μερικές φορές δεν χρειάζονται εκατομμύρια ντρίβλες· αρκούν μερικές σέντρες στις σωστές στιγμές. Ρε λοιπόν, εδώ που μιλάμε για μεροκάματο — αυτό εδώ είναι θέμα ψυχολογίας οπαδού. Όταν εκείνος σηκώνεται, ξέρουμε πως ακόμα κι όταν φαίνεται σα ξυλαράκι υπάρχει μια πιθανότητα εκείνου του ενός ασίστ να κλειδώσει μια νίκη. Κι αυτό είναι αρκετό για να ξυπνάμε κάθε Σάββατο με λιγότερη αγωνία σα εκείνη η οικογένεια που έχει πλέον έναν αξιόπιστο συνεργάτη για τις δύσκολες στιγμές. Το θέμα λοιπόν δεν είναι πόσες φορές πρέπει να σηκωνόμαστε ακόμη — είναι πόσες φορές μπορούμε ακόμα να εμπιστευτούμε εκείνον σα τον τελευταίο στρατιώτη στο τείχος. Κι όσο εκείνος δίνει εκείνες τις σέντρες σα σήματα SOS, εγώ τουλάχιστον δε θ' αναζητήσω ξανά τον Γουίλιαν εκείνον που έκλεβε όλες τις κουζίνες του πρωταθλήματος.