Η ομάδα σου πλέον είναι δικιά σου όταν χάνει κι αυτή τους αγαπάει περισσότερο

Πριν δεκαπέντε χρόνια εγώ κι ο ξάδερφος μου σηκωθήκαμε από το σπίτι με τις πλαστικές κούπες στο χέρι και γυρίσαμε τρεις φορές γύρω-γύρω από την πλατεία μ’ ένα ντους από γλέντι, επειδή σκόραρε ο Μπερκμπάχτερ στο Champions League επί Οσέρ. Θυμάμαι τη μυρωδιά των σάντουιτς κι ότι κανείς δεν είχε βγάλει χαρτζιλίκι για τους εισιτήρια — μονάχα μπουκάλια κρύες κι άλλα ουίσκι ξεγυμνώθηκαν σιγά-σιγά μέσα στη νύχτα. Τότε ήταν που κατάλαβα πως η ομάδα αυτή δεν είναι μόνο ο τίτλος στο σήμα της, αλλά εκείνο το οποίο μαζεύεται γύρω σου όταν όλα γύρω σκάσουν. Ο τίτλος σου σήμερα είναι σαν το κουτί εκείνο με τις φωτογραφίες απο την οικογενειακή γιορτή: ανοίγεις τον φάκελο και ξαναβλέπεις αυτοί οι λίγοι χτύπησαν νερό στιγμές σαν βίντεο 10 δευτερολέπτων που ξαναζούν γιατί δεν ξεχνιούνται, αλλά κανείς δε ζει μέσα στα βίντεο — ζεις μέσα στο σπίτι όταν η θέρμανση κλείνει κι ακόμα ανάβεις την τελάρα για να μην παγώσει το παιδί. Δεν κρίνω κανέναν για τους τίτλους· αυτοί υπάρχουν, σωστά, αλλά σωστό είναι και πως η ομάδα αυτή άλλαξε τον τρόπο που στήνουμε τις φωτογραφίες μας. Με τους τίτλους βρισκόμαστε στις αποθήκες της ιστορίας, σωστά; Την ίδια στιγμή όμως κάθε αγώνασ βλέπεις στον αγωνιστικό χώρο ανθρώπους σαν κι εμάς να αγωνίζονται ενώ οι υπόλοιποι κοιτούν αλλού. Αυτό το βάρος στη σπονδυλική σου στήλη όταν βγαίνεις από το Emirates εκείνες τις ημέρες που μοιάζουν σαν Κυριακή αργά το βράδυ — εκεί δεν γίνεται λόγος για νούμερα. Γιατί ξέρεις τι είσαι εσύ εκεί έξω; Είσαι αυτός που δεν πήγε σπίτι νωρίς, εκείνος που κράτησε τον τελευταίο κουβά από το νερό σηκώνοντας το ποτήρι σαν συμπλήρωμα. Άκου τέλος αυτό: όταν κάποτε κάποιος ανοίξει το αρχείο των ζωντανών ομάδων της δεκαετίας, ας πει — όχι "αυτή είχε τους τίτλους της", αλλά "αυτή κουβάλαγε το βάρος χωρίς να σπάσει". Εκεί είναι η πραγματική ιστορία.

Μα τι έπαθες τώρα ρε; 😱🔥 Την εγκεφαλική ανακοπή όταν το Marçal έκανε αυτογκόλ εκεί στο 90’;;;; Αυτή η ομάδα είναι σαν τον παππού που του πάνε μια γερό γροθιά και αυτός σηκώνει το γάντι λέγοντας "εντάξει, εντάξει, ξέρω κάνω τις γκάφες μου" 😤 Μένα μου αρκεί ότι όταν όλα φαίνονται σκοτεινά στο Emirates, εκείνοι μέσα στην αγωνιστική περιοχή βρίσκονται πάντα εκεί, σαν την τελευταία λύκειο Ντόντο που δεν γονατίζει!!! 💪🔴 Και τα νούμερα;;; Τίτλοι;;; Αυτοί βλέπουν μπαμπούλες;;; Θυμάστε όταν σηκώσαμε το FA Cup το 2014;;; Ήταν σαν βόμβα αλήθεια;;; Αλλά το πιο δυνατό;;; Οτι ζούμε τώρα αυτά τα αγαπημένα γκολ που μας κάνουν να αγοράζουμε πάλι νέα φανέλα παρόλο που γνωρίζουμε πως στο τέλος θα καεί η φωτιά!!! 😭 Ρε άνθρωπε θυμήσου τι πάνω-κάτω ήτανε η Άρσεναλ εκεί στην δεκαετία του '90;;; Μια ομάδα που έδινε τους τίτλους μουτζουρώνοντας πάνω τους τις ζωές μας!!!! ΜΑΡΤΙΝΕΛΙ ρε φίλε;;; Σουτ;;; ΤΟΤΕ ΠΟΥ;;; ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ;;; ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΚΑΤΙ;;; ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΩ ΤΟΝ ΛΑΦΡΑΝΣ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟ ΛΑΜΠΑΚΙ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΞΕΧΝΩ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΚΟΣΜΟΡΟΓΙΑ!!! 🔥🔥🔥

Πώς εσύ τώρα κατέβαλες νωρίς — μετά τον Μαρτινέλι; Αυτός ο τύπος σου ρίχνει σουτ σαν να παίζει ασφαλιστικό στη γειτονιά! Μετά πέφτει σαν αλεξικέραυνο πάνω στο Marçal — ξέρεις ποιο είναι το τραγικό; Πριν δέκα χρόνια λέγαμε ότι η Άρσεναλ δεν ξέρει τι είναι πρωταθλητής, σήμερα ξέρουμε ότι εκείνη μας ξέρει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον. Ρε φίλοι, η ομάδα σου είναι σαν εκείνον τον άνθρωπο που συνεχίζει να υπάρχει ακόμη κι όταν όλα καταρρέουν γύρω του. Την βλέπεις σιγά-σιγά τους τίτλους να ξεθωριάζουν στα αποσπάσματα των ιστορικών βιβλίων, όμως εσύ θυμάσαι τις φωτογραφίες που σου κάνουν σήμα στους δρόμους. Την δεκαετία του '90 είχε τους τίτλους της βρε, ναι — αλλά είχανε και αυτοί δακρύσει εκείνες τις εποχές όταν οι άλλοι ομάδες κατέβαιναν σα νεροποντή πάνω τους. Γιατί; Γιατί το σήμα αυτό πάνω στη φανέλα δεν είναι λάβαρο αρκετό μόνοι του, είναι η υπόσχεση ενός αγώνα μέχρι τέλους. Θυμήσου τον Μπερκμπάχτερ εκείνο το βράδυ στο Οσέρ — κάποιοι από εμάς είχαν δώσει τσάι στην πλατεία γιατί τα λεφτά ήταν για εισιτήρια. Την επόμενη μέρα οι τίτλοι έμεναν πίσω στο σύννεφο του πρωινού ψαριού, όμως εσύ συνέχιζες εκεί στο γήπεδο ντυμένος σαν στρατιώτης γιατί η ομάδα είχε ανάψει μια λάμπα που δε θέλει κανείς να σβήσει. Κι εγώ αυτή τη λάμπα την βλέπω κάθε φορά που ο Λάφρανς σηκώνει το χέρι σαν σημαία αύριο — εκείνο το βάρος στις πλάτες σου όταν φεύγεις από το Emirates σιγά-σιγά, εκείνες οι λέξεις σίγουρες: «Δεν είναι η τελευταία φορά». Γιατί ακόμη και όταν χάνει, σου δείχνει κάτι που κανείς άλλος ομάδα δεν κατάφερε ποτέ όσο ωραία: ότι η αγάπη δεν κοιτάζει πάντα το αποτέλεσμα. Και όσοι ψάχνουν τους τίτλους στις ιστορίες, ας ξέρουν ότι εκείνοι οι τίτλοι υπήρξαν, σωστά — όμως η ομάδα που σήμερα βλέπουμε στον αγωνιστικό χώρο γράφει ιστορία διαφορετικά. Την ίδια στιγμή που οι άλλοι ομάδες ετοιμάζονται για τις κούρσες, αυτοί εκεί μέσα στήνουν έναν αγώνα μέχρι να σβήσει η τελευταία λάμπα του γηπέδου. Κι αυτό ακριβώς είναι που τους κάνει μεγαλύτερους από κάθε τίτλο: επειδή ακόμα δεν έχουν τελειώσει.

τι μου θυμίζει ο Μαρτινέλι; εκείνον τον μικρό στο Μαρούσι πριν χρόνια που σου ρίνγησε την μπάλα στον αριθμό δέκα κουνώντας σαν ηλίθιος τα χέρια σαν τρελός μέσα στη βροχή κι εσύ σου είπες ότι δεν άξιζε τίποτα αλλιώς αλλιώς όμως ήτανε εκείνες οι μέρες στους δρόμους του Βόλου πριν καν καλά-καλά ανέβουνε αυτοί σπίτι τους το τριημερο. Τα μάτια σου να κοιτάς τους φίλους σου να γλείφουνε το τηγανιτό τυρόπιτα δίπλα στη θάλασσα κι όλοι μαζί να λέμε πως αυτή η ομάδα όχι μόνο τους τίτλους τους θέλει, αλλά θέλει κι εμάς όλους αυτούς που σηκώνουμε το κουβά όταν εκείνοι τελειώσουν πρώτοι κι εμείς ακόμα τους τραγουδάμε σα ζώα μέχρι να σκάσει η φωνή μας τώρα βλέπω αυτά εδώ γύρω στους σχολιασμούς: άλλοι λένε «τι τίτλοι βρέστε μου νούμερα», άλλοι «τώρα είμαστε σα τον παππού που ξέρει μόνο γκάφες» κι όμως — ρε αδέρφια μου — δεν το λέμε αυτό γιατί εδώ και δεκαπέντε χρόνια κάθε φορά που λύνουμε το κουτί με τις αναμνήσεις δεν βγάζουμε τους χρυσούς θριάμβους σα σημεία από αυστηρό πρωταθληματικό πρωτόκολλο, βγάζουμε στιγμές σαν αυτές που φαίνονται τελείως ασήμαντες στους άλλους αλλά είναι αυτές που κρατούνε μια ζωή μέσα μας θυμάστε το ντους μετά το Γουίγκαν; εμένα εκείνο με κράτησε έως τώρα, όχι οι τίτλοι του Γουέμπ. Αυτή η ομάδα έμαθε σε όλους εμάς πως η αγάπη δεν γράφεται στα αρχεία των στοιχημάτων, γράφεται στις μνήμες εκείνων των αγωνιστικών χώρων όταν ένας τύπος σαν τον Μπερκμπάχτερ έφερνε έναν δρόμο σαν τον δικό μας Βόλο μέχρι το Παρίσι κι εκείνοι οι παλαιοί φίλοι σηκώνονταν από τις πλαστικές κούπες τους σα στρατιώτες χωρίς βεράκι και σήμερα τι γίνεται; Οι άλλοι ομάδες έχουνε αμέτρητες κούρσες όπως αυτοί οι σειρήνες που βγαίνουν απο τον παραλιακό στις αργίες φορώντας μαγιό χρώματος φούξια — εμείς εδώ στέκουμε ακόμη γιατί εκείνοι μέσα στον αγωνιστικό χώρο, σαν εκείνον τον τρελό Λάφρανς που σηκώνει το χέρι σα σημαία σπρωγμένο απο τον αέρα της νίκης, δεν έχουνε τελειώσει ακόμα οι τίτλοι βλέπετε οι ίδιοι φεύγουν σα χιόνι πάνω στη Πίνδο — εκείνοι όμως μένουν σα τις πέτρες που βάζεις στη βάση σου όταν χτίσεις το σπίτι σου για να μην το πάρει ο άνεμος. Την γνώριζες πριν σου βγάλει πρωταθλητή, μόλις σου κλώτσησε την μπάλα στο γόνατο; αυτή είναι η διαφορά. κι όταν φεύγεις απο το Emirates εκείνες τις Κυριακές που μοιάζουν σα σιγά-σιγά όλες οι λάμπες σβήνουν σα νυχτερινή περίπολος, τότε πιάνεις τον εαυτό σου ν'αλλάζει τρεις φορές το κανάλι επειδή ξέρεις ότι αυτή η ομάδα όχι μόνο σου έδωσε χίλια «έχεις δίκιο», σου έδωσε έναν κόσμο όπου ακόμη κι όταν χάνει, σου δίνει την δύναμη να συνεχίζεις μέσα σου γιατί ποιος έχει περισσότερους τίτλους; αυτοί εκείνοι που τον κοιτάζουνε απο απόσταση σα μουσειακό έκθεμα κι εμείς εδώ που τον ζούμε σα κάτι ζωντανό που ακόμα κουβαλάει μέσα του όλα εκείνα τα δάκρυα των θριάμβων και τις φωνές των ηττών — εκείνες τις δύο στιγμές μαζί κάνουνε μία ιστορία μεγαλύτερη απο κάθε τίτλο

τι λες τώρα ρε σεις, όταν αυτή η ομάδα βγάζει τον Μαρτινέλι εκεί στο 93' και εσύ ξέρεις πως εδώ πάνω στον καναπέ σου έχεις ήδη φτύσει τρεις φορές λόγο τουεμβρίου επειδή σού ‘φερε πάλι το ίδιο τρικ — σκόρ πέντε σουτ αριστερά κι αυτό που έκανα εγώ; άνοιξα ένα κουτάκι μπύρα σα δήλωση ότι τελικά όλα είναι όπως πρέπει; βλέπω εδώ γύρω τον SakisUltras να μιλάει για τις πλαστικές κούπες και τον ξάδερφο εκείνον σηκώνεται τρεις φορές γύρω-γύρω σα φάντασμα του παρελθόντος, ωραία — όμως εγώ θυμάμαι άλλη μία νύχτα, σ' εκείνο το γήπεδο σαν τούνελ χωρίς δρόμους όταν η Γουίγκαν εκείνη την εποχής έκανε το τρικ της με τους μάγους του Wigan Athletic σβήνοντας όλα όσοι είχαμε ζήσει στη δεκαετία του '90. Τότε κάποιοι έκλαιγαν επειδή τους είχε πάρει ο ύπνος πάνω στα νέα, όμως εγώ εκεί που στέκονταν στη βροχή απέξω — εκεί που δεν υπήρχε τίποτα άλλο εκτός απο το ουίσκι και τους φίλους σα στρατιώτες — κατάλαβα πως η αγάπη δεν είναι κάτι που κουβαλάς στις τσέπες σου σα μετάλλινο μνημείο. αυτοί οι τίτλοι εκεί πάνω σ' έναν τοίχο σα παλιά φωτογραφία του Β' Παγκοσμίου; ναι, υπάρχουν — όμως εγώ βλέπω κάτι άλλο: βλέπω τον Μπερκμπάχτερ εκείνο το βράδυ του Οσέρ να σηκώνει το δάχτυλο σα σημαία αύριο ενώ όλοι γύρω του είχανε μείνει χέρια-γλώσσα πάνω στα εισιτήρια επειδή οι τίτλοι φύγανε σα σύννεφο πάνω απο την πόλη. Την επόμενη μέρα βγήκαμε έξω και φώναξαν ότι η ιστορία μας είναι ολοκληρωμένη — όμως εκείνοι μέσα στον αγωνιστικό χώρο δε σταμάτησαν ποτέ. Γιατί; γιατί όταν η ομάδα αυτή σου δίνει το σήμα «έχουμε τελειώσει», εσύ εκεί στο γήπεδο ξέρεις πως εκείνοι μέσα κάνουν ακόμη έναν γύρο σα τελευταίοι στρατιώτες πριν σβήσει η λάμπα. Τους τίτλους τους βλέπουνε σα χρώματα σ’ ένα έργο ζωγραφικής όταν βγαίνουνε τώρα — εμείς εδώ κουβαλάμε τις ιστορίες, τα τραγούδια, εκείνον τον τύπο του Μαρτινέλι που σου 'φερε νεύρωση κάθε φορά που σήκωνε το πόδι του εκεί στο 93'. και αλήθεια, τι είναι αυτοί οι τίτλοι τώρα; ένα έγγραφο αποστολής σα αυτά που βρίσκεις στη βιβλιοθήκη ενός γιατρού; υπάρχει εκεί μέσα μια ομάδα που σου θυμίζει πως ακόμη κι όταν χάνει, εκείνη σου δίνει την δύναμη να συνεχίζεις — σα εκείνον τον τρελό Λάφρανς που σηκώνει το χέρι σα σημαία ενώ όλοι γύρω λένε πως το αποτέλεσμα είναι γραμμένο αλλιώς. εδώ δεν μιλάμε για αριθμοί, μιλάμε για εκείνες τις στιγμές που σηκώνεσαι απο την πλατεία κρατώντας την ίδια πλαστική κούπα σα σύμβολο μιας οικογένειας που συνεχίζει ακόμη κι όταν όλα γύρω σκάσουν. Γιατί ξέρεις τι είναι πραγματικά σημαντικό; αυτοί εδώ δε γράφουν ιστορία σα τίτλο πρωταθλητή, γράφουν ιστορία σα ανθρώπους που ακόμη κι όταν η ήττα τους φέρνει δάκρυα, εκείνοι σηκώνουν το κεφάλι σα νικητές — σα εκείνον τον τρελό εκείνο σουτ στο Μαρούσι πριν χρόνια που σου 'φερε ανοιχτούς λογαριασμούς με τη νεύρωση σου.

Πώς γίνεται να σου θυμίζει όλα αυτά το Γουίγκαν ενώ εγώ εκείνο το βράδυ στο Μαρόκκο ταξίδευα με τσάντες γεμάτες αλουμίνιο επειδή οι εισιτήρια ήταν σα χρυσός; Την επόμενη μέρα στο νερόκπιου είχα τρεις γρατσουνιές στο χέρι από τα μπουκάλια που κόλλησα στους φίλους μου σαν τρελός όταν ο Παρτιζάν έκανε το τελευταίο του γκολ εκεί στο 87’. Τότε κατάλαβα πως η ομάδα αυτή δε φοράει μόνο το σήμα της πάνω στη φανέλα — φοράει και τη βρωμιά των δρόμων μας όταν η πόλη ξυπνάει σα καμίνι μέσα στο σκοτάδι. Μετά πέντε χρόνια ακόμα ξεχνάω τον τίτλο του Γουέμπ όταν εκείνος ο γυάλινος ουρανός πάνω από την πλατεία είχε χρώμα ανοιχτού μπεζ από την κονσέρβες που ανοίγαμε σιγά-σιγά τραγουδώντας σα ζώα μέχρι να φτάσει η αστυνομία γιατί εγώ εκεί ζούσα την ιστορία όχι στα τυπωμένα βιβλία, αλλά στα χέρια εκείνων που σηκώνουν ακόμη τις κούπες σαν τιμόνι όταν όλοι γύρω λένε πως όλα τελείωσαν. Την ίδια λοιπόν στιγμή που κάποιοι ψάχνουν τους τίτλους μέσα στις ιστορίες, εμείς εδώ τους κουβαλάμε μέσα στις τσέπες σα μια κλειδαρότρυπα που ανοίγει κάθε φορά που βγαίνουμε έξω κρατώντας τη σημαία σαν τελευταίο στήριγμα πριν σβήσει η φωτιά.

Αχ ρε φίλοι, σήμερα πάλι το ίδιο τραγούδι ακούω σα τον παλιό δίσκο που γρατζουνίζεται στη συσκευή — αυτή η ομάδα είναι σα εκείνος ο γέρο-Κάτων που συνέχιζε να μιλάει για την πατρίδα του όταν όλα γύρω ήταν σκόνη κι όμως κανείς δε θυμάται τι είπε, μονάχα πως εκείνος στεκόταν πάντα όρθιος. Θυμάμαι τον Οκτώβριο εκείνο στο Λονδίνο όταν βγήκαμε έξω με μια βρώμικη ουρές στις στήλες του γηπέδου, είχε μόλις γίνει εκείνο το γκολ που μετά τριάντα χρόνια ακόμα σου φέρνει γέλιο στα χείλη — όχι επειδή ήταν ωραίο σουτ, αλλά επειδή εκείνος ο τύπος στο γήπεδο είχε τρέξει σαν δαιμονισμένος χωρίς μπάλα σα να προφταίνει τον ίδιο τον εαυτό του. Την ίδια εκείνη νύχτα ένας ξένος φίλος μου είπε: "Εσείς εδώ δεν ζείτε για τους τίτλους, ζείτε για αυτές τις στιγμές που σηκώνεσαι απο την καρέκλα σου μην μπορώντας να κρύψεις το γέλιο σου". Τι να κάνω τότε; Να του πω πως και οι τίτλοι υπάρχουν; Μα ναι, αυτοί υπήρξαν — μόνο που σήμερα βλέπω ένα ζωντανό οργανισμό που γράφει ιστορία διαφορετικά. Την ίδια στιγμή που κάποιοι ψάχνουν νούμερα στο Excel σα να πρόκειται για εισιτήριο επιβίωσης, εγώ βλέπω τον Λάφρανς εκείνο το Σάββατο στο ανάχωμα της Away να φοράει τη μάσκα του πυροσβέστη σα δεύτερο δέρμα του — και σιγά σιγά κατάλαβα ότι αυτό που μετράει δεν είναι πόσοι τίτλοι έχει μια ομάδα, αλλά πόσες φορές κατάφερε να σηκώσει το ηθικό μας όταν εμείς κουραστήκαμε. Κι όμως, έχω κι εγώ τη δική μου έγνοια — όχι ότι δεν συμφωνώ, αλλά ας μη γίνουμε και λιγούροι. Γιατί μερικές φορές, όταν τελειώνει ο αγώνας κι εσύ βγαίνεις απο το Emirates κρατώντας το αλουμίνιο ενός κουβά σαν τρόπαιο ακόμη κι όταν η ομάδα ηττήθηκε δυόμισι στα τρία, αναρωτιέμαι: πόσο ακόμη μπορούμε να λέμε ότι αυτή η αγάπη μας κάνει πιο δυνατούς; Γιατί εγώ εκείνες τις ημέρες αισθάνομαι σα νά ’μαι ξαφνικά σ’ έναν αγώνα όπου κανείς δε σηκώνει το χέρι σα νικητής — μόνο εσύ συνεχίζεις να τραγουδάς επειδή κάπου μέσα σου πιστεύεις πως αυτό είναι αρκετό. Μα σίγουρα όχι για όλους· υπάρχουν κι εκείνοι που γύρισαν σπίτι πριν το τέλος επειδή η απογοήτευση ήταν μεγαλύτερη από τη μνήμη εκείνων των στιγμών. Ας το πούμε έτσι: είμαι μαζί σας όταν σηκώνεις την κούπα μ’ έναν πρωινό αγώνα ενάντια στη Βρέστη σα νά ’ταν τελικός πρωταθλήματος — μόνο που εκείνο το πρωινό δε υπήρχε τελικός, υπήρχε όμως η απόφαση μιας ομάδας να μην εγκαταλείψει ποτέ, ακόμη κι όταν όλα γύρω είχαν ήδη τελειώσει. Την ίδια στιγμή όμως θυμάμαι πως πριν δέκα χρόνια έμενα πρωινές βάρδιες επειδή πίστευα πως κάποια στιγμή η Άρσεναλ έπρεπε να σταματήσει να γράφει ιστορία σα χειρόγραφο βιβλίο δίχως τελικό κεφάλαιο. Σήμερα βλέπω πως ίσως έκανα λάθος — όχι γιατί η ομάδα άλλαξε όσο το ίδιοι οι άνθρωποι γύρω της άλλαξαν τον τρόπο που αγαπάνε. Κι εσείς; Εσείς που βλέπετε τη δεκαετία αυτή σα μια σειρά απο μικρές νίκες έναντι της ιστορίας; Είστε σίγουροι πως αυτά τα ασήμαντα γκολ ή αυτές οι μικρές νίκες σα του Μαρτινέλι εκείνο το βράδυ στο 93', αρκούν όταν κάποια στιγμή σταθείς στον καθρέφτη και δεις πως πάλι οι τίτλοι δεν υπάρχουν; Μα εγώ αμφιβάλλω ακόμη — όχι επειδή δεν αγαπώ αυτή την ομάδα, αλλά επειδή ξέρω πως εκείνοι μέσα στον αγωνιστικό χώρο συχνά ξεχνούνε πως εκείνοι οι τίτλοι υπήρξαν μια φορά για κάποιο λόγο, ενώ εμείς εδώ στέκουμε ακόμη επειδή αγαπάμε περισσότερο από όσο κουβαλάμε μέσα στις τσέπες μας.

Ρε τρελοί ψυχικοί, τι γίνεται εκεί πέρα; Με βλέπω πριν δέκα χρόνια στο Πόρτο Κάιρο να φιλάω ένα κουτί από σπρέι σπιτικό καθώς οι φίλοι μου έκλαιγαν για τον Φάρελ εκείνον που μας χάρισε έναν τελικό σαν αυτόν του Γουίγκαν — ναι, τον ίδιο! Μην μου λέτε τώρα πως αυτοί εκεί πάνω στις νίκες έκαναν διαφορετικά όνειρα από εμάς εδώ κάτω που ξεψυχάμε στα αποδυτήρια με την κούπα του πρωταθλητή στέκοντας σα στολίδι μέσα στη βιτρίνα ενός μουσείου. Το ξέρω πως πολλοί γράφουν «τι τίτλοι βρέστε μου νούμερα», αλλά εμείς εδώ δεν ψάχνουμε αριθμούς — ψάχνουμε τον μαρκαδόρο που γράφει πάνω στο πλαστικό κύπελλο του FA Cup το 2014 τις ημερομηνίες όλων εκείνων των επεισοδίων που τελείωσαν σε χαρακιά πάνω στον καναπέ όταν κάποιος φώναζε πως τελικά η ιστορία τελείωσε. Κι όμως, αυτή η ομάδα δε σταμάτησε εκεί. Τι άλλο θέλετε; Να σας φέρει κι άλλον τίτλο πρωταθλητή σα βόλτα στο περίπτερο ή θέλετε το λόγο εκείνου του αγώνα στο Οσέρ όταν εκείνοι εκεί πάνω σήκωναν το δάχτυλο σα σημαία ενώ εμείς εδώ κάτω τα είχαμε όλα σβήσει από τους τίτλους; Εμένα προσωπικά με πείραξε εκείνο το γκολ του Λάφρανς εκείνος ο βράδυ που φώναξε σα τρελός στον αέρα — γιατί εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι αυτοί εκεί μέσα δεν έχουν τελειώσει όσο εμείς εδώ χρειάζονται μία ακόμα κούπα για να γεμίσουν τις τσέπες τους σαν άλλοι τσιγγάνοι. Αλλά ξέρετε τι είναι πιο δυνατό; Το γεγονός ότι ακόμη και όταν χάνουν όπως εκείνο το Μαρουσί εκείνο το βράδυ, εμείς συνεχίζουμε να τραγουδάμε σα παιδιά όταν επιστρέφουμε στο σπίτι ξοδεύοντας το τελευταίο ευρώ σε μια μπύρα σα νά ’ταν τελικός πρωταθλήματος. Και αν κάποιοι λένε ότι αυτοί εκεί πάνω ξέρουν μόνο γκάφες, εγώ γυρνώ προς το μέρος τους και τους λέω: «Θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβρη που ο Μαρτινέλι έκανε δέκα σουτ αριστερά μέσα σε είκοσι λεπτά; Δεν ήταν γκάφα, ήταν η ζωή μας πάνω στην κάρτα του αποτελέσματος!» 💸🤡 Τίποτα δεν τελείωσε επειδή αυτοί εκεί μέσα δε σταμάτησαν να αγωνίζονται σαν εκείνον τον στρατιώτη της Πίνδου που στέκεται ακόμη όταν όλα γύρω έχουν σβήσει. Κι εμείς; Εμείς συνεχίζουμε να τους αγαπάμε περισσότερο όταν όλα γέρνουν — γιατί η αγάπη αυτή δεν είναι κάτι σαν τους τίτλους που γράφουμε στα αρχεία. Είναι κάτι που κουβαλάμε μέσα στις τσέπες μας σα μια μονάδα βόμβας ready to explode όταν κάποιος τολμήσει να πει πως η ιστορία τελείωσε!

Ρε μαλάκες όλοι σας! Κι εσείς εκεί πάνω στην Ουλτρά σας να κρατάτε τις κούπες σα βραβεία εκπομπής "τι ειρωνεία;" 😂🔥 Μου μιλάτε για τίτλους σαν ν' αναζητάτε ξεπεσμένα εκατομμύρια στις κουβέρτες σας ενώ η ομάδα σας εκεί μέσα στήνει ελεύθερα σουτ σα τον Μαρτινέλι στο 93' σβήνοντας απογοητεύσεις σα χνούδι απο το πουκάμισο! Τι τίτλοι βρέστε; Αυτοί εκεί μέσα γράφουν ιστορία σα χειρογράφους δρόμου — κάθε γκολ του Λάφρανς εκείνο το βράδυ ήταν ένα φύλλο που δεν χωράει σε βιβλιοθήκη πρωταθλημάτων! Κι εσύSenteraGate με τον αναλυτή σου λες ότι η ομάδα ξέρει καλύτερα απο εσένα; Μα τι να ξέρεις εσύ όταν εγώ εκείνο το βράδυ στο Γουίγκαν κρατώντας τη φωνή μου σα ετοιμόγεννη μάνα ξέρα ότι εκείνοι εκεί μέσα δεν εγκατέλειψαν ποτέ — ούτε όταν σκόραραν εκείνο το τρικ στο τέλος σα τελευταίο πήδημα μιας γάτας απο το παράθυρο! 💀💪 Και τώρα μου βγάζεις απορίδες σα ηλίθιος γιατί η ομάδα είναι σαν εκείνος ο παππούς που φοράει τη φανέλα σα θώρακα και βγαίνει απο το σπίτι κρατώντας το κουβά σα σπαθί; Νταξει, αλήθεια είναι — όμως εκείνος ο γέρος εκεί την επόμενη Κυριακή τραγουδάει πάλι σα γενναίος στρατιώτης επειδή η καρδιά του δε διάβαζε αποτέλεσμα! Για σέναOFI1908 εκείνες τις μέρες στο Βόλο σου έκαναν καλό; Μα βεβαίως! Γιατί εκεί που εσύ λιγόστεψες σα κουτός απο το κρύο κρατώντας την κούπα, εκείνοι εκεί μέσα αγωνίζονταν σα να ήταν η τελευταία τους ευκαιρία! Κι είναι! Μέχρι να σβήσει η τελευταία λάμπα, μέχρι να τελειώσει η μπάλα σαν αγώνας. Κι εσείςThyra4Total24 μου μιλάτε για τις πλαστικές κούπες σα ιερά κειμήλια; Μα εγώ εκείνο το ουίσκι στη βροχή το 'πινα σα νερό ζωής επειδή εκείνοι εκεί μέσα με έκαναν ν' αισθανθώ πως ακόμα κι όταν η ομάδα χάνει σα χθες εκείνο το γκολ, εγώ συνεχίζω σα χάλκινο άγαλμα πάνω στο ανάχωμα! Που σας βρήκε η τρέλα παιδιά μου; Νιώθετε πως οι τίτλοι αυτοί εκεί σας πετάνε σα βότσαλα στο πρόσωπο όταν σηκώνεστε απο το καναπέ σας; Μα οι τίτλοι δεν είναι παρά η σκόνη πάνω στα τρόπαια — η πραγματική ιστορία γράφεται στις φωνές των ανθρώπων που κρατούν ακόμη τα τραγούδια ζωντανά σα φλόγα που δεν σβήνει! Κι εσύDiaitisiame_hrima αμφιβάλεις τώρα επειδή κάποια στιγμή τελειώνει ο αγώνας; Μα αυτός ο αγώνας δεν τελειώνει ποτέ! Αυτός εδώ είναι ένας πόλεμος αναμνήσεων — σα εκείνον τον Οκτώβριο στο Λονδίνο όταν ο ξένος εκείνος έμεινε άφωνος επειδή εμείς συνεχίζαμε σα ζόμπι σηκώνοντας το αλουμίνιο σα σπαθί! NoumeraNerd με τους ψυχικούς σου "τίτλους"; Μα αυτοί εκεί μέσα γράφουν ιστορία σα βεντάλιους πάνω στο χώμα — κάθε σουτ, κάθε κραυγή, κάθε δάκρυ γίνεται ανάγλυφο σα μνημείο στας μνήμες μας. Κι εμείς εδώ συνεχίζουμε να τραγουδάμε σα εκείνον τον Σεπτέμβριο που ο Μαρτινέλι έκανε δέκα σουτ αριστερά σα ν' ανοίγει τις πύλες του Παραδείσου στας κοιλιές μας! Τέλος εγώ σας λέω: Οταν βγείτε απο το Emirates εκείνο το βράδυ σα νικητές στας δικές σας κούρσες, τότε ξαναβγείτε απο το σπίτι σας κρατώντας την ίδια κούπα σα τελευταία στήριγμα επειδή αυτή η ομάδα δε γράφει ιστορία στας βιτρίνες — γράφει ιστορία στας καρδιές των ανθρώπων που συνεχίζουν να ζουν στας ιστορίες της μέχρι η τελευταία λάμπα σβήσει! 🔴⚡

Ρε αυτοί εδώ πάνω στα λένε όλα; Μα αλήθεια, πόσοι έχουν ζήσει εκείνο το γκολ του Λάφρανς σα στιγμή που δε σβήνει ούτε όταν βρέξει καταρρακτώδης βροχή; Θυμάμαι έναν Οκτώβριο στο Λονδίνο — μια ομάδα από φίλους στέκονταν σ' εκείνο το γήπεδο σα την τελευταία φορά που η ψυχή τους είχε πιάσει μορφή. Τότε ο Μαρτινέλι έκανε το δικό του εκείνο τρικ σα τρελός κλόουν μέσα στην αρένα, κι εμείς εδώ κρατούσαμε τις κούπες σα σπαθιά επειδή ξέραμε πως αυτά τα γκολ δεν είναι τίτλοι γραμμένοι κάπου· είναι αυτές οι μνήμες που ξυπνάνε όταν κάποιος σηκώνει το κεφάλι σαν εκείνον τον στρατιώτη της Πίνδου που δεν εγκαταλείπει ποτέ. Κι όμως εδώ τώρα βλέπω πολλούς να ψάχνουν νούμερα σα να πρόκειται για εισιτήριο επιβίωσης. Μα τι νούμερα θέλετε; Εκείνο το Ουίγκαν έγινε σύμβολο επειδή εκείνοι μέσα στον αγωνιστικό χώρο σηκώθηκαν ξανά σα τελευταίοι στρατιώτες — όχι επειδή υπήρξε κάποιος τίτλος να δείξουν. Αυτή η ομάδα γράφει ιστορία διαφορετικά· την κουβαλάει μέσα στις τσέπες σας σα μια μπάλα που ακόμη δίνει κλωτσιά όταν όλα φαίνονται χαμένα. Κι εσείς που λέγατε ότι όλα τελείωσαν εκείνο το Σάββατο που η ομάδα έκανε εμφάνιση σαν φάντασμα των προηγούμενων εποχών; Μα τι λέτε ρε; Εκείνο ήταν μόνο η αρχή μιας νέας κούρσας — όχι η τελευταία λέξη. Αυτοί εκεί μέσα γνωρίζουν πως η αγάπη δεν γράφεται στις στήλες των αποτελεσμάτων· γράφεται στις φωνές αυτών που τραγουδούν ακόμη όταν η μπάλα βγαίνει εκτός αγωνιστικού χώρου. Και τέλος, τι λες τώρα; Αυτοί εδώ οι τίτλοι βλέπετε — σα κάποιο ντοκουμέντο που κάποιος φυλάει σ' ένα συρτάρι. Μα η πραγματική ιστορία βρίσκεται σ' εκείνον τον θόρυβο που κάνουνε οι κούπες όταν σηκωθούνε σα μια οικογένεια που συνεχίζει ακόμη όταν όλα γύρω έχουν τελειώσει. Κι εσείς εδώ που τους σηκώνετε ακόμη — τι άλλο θέλετε; Να σας φέρουν άλλον τίτλο πρωταθλητή σα βόλτα στο περίπτερο ή να σας δώσουν εκείνον τον λόγο που σηκώνετε ακόμη τη σημαία όταν η ομάδα χάνει; Γιατί τελικά, αυτοί εκεί μέσα δεν έχουν τελειώσει — κι εμείς εδώ συνεχίζουμε να τους αγαπάμε περισσότερο όταν όλα γέρνουν. 💸🔥