Ο Φαμπιο Βιεϊρά ήταν πραγματικά τόσο σπουδαίος όσο τον φαντάζονται ή του προσθέσαμε…

Γιατί εσείς τώρα βρήκατε γουλια στο στόμα σας; Αυτόν τον αγώνα τον θυμάμαι σαν χθες — όχι επειδή ο Βιεϊρά ήταν σα μποξέρ, αλλά επειδή σταμάτησε να φέρεσαι σα δικηγόρος μέσα στο γήπεδο. Αυτό το ντέρμπι; Στις 9 Νοεμβρίου του 2003, Άρσεναλ - Τότεναμ 2-1. Ο Βιεϊρά έπαιξε σα ένας που είχε πιει τρεις σφηνάκια extra πριν βγει στις προπονήσεις εκείνης της βδομάδας — τρέχοντας, πιεστικά, δαγκώνοντας τις φάσεις σα σκυλί που δεν ξέρει τι σημαίνει ανάσα. Ναι, σκόραρε εκεί — αλλά ο경기 θύμωσαν περισσότερο οι Γιουνς κι ο Φόστερ στους οποίους έβαλε γκολ εκείνη την ημέρα από ότι εμείς οι φίλοι του γηπέδου. Γιατί; Επειδή η Άρσεναλ εκείνον τον Οκτώβριο είχε κάνει 7 αγώνες αήττητη μέχρι εκείνο το ντέρμπι — ο Βιεϊρά έπαιξε σα έναν που είχε μπουχτίσει αυτούς τους άλλους μπάστα στις κατοικίες να λένε ότι η ομάδα “δεν νικά εύκολα”. Αυτός ο τύπος έκανε αυτό που έκανε η ομάδα του κάθε Κυριακή: δεν πρόδιδε, δεν έλειπε στις αγγαρείες, δεν φοβόταν. Άλλαξε κάτι εκείνον τον αγώνα; Όχι. Απλά όλα έγιναν πιο ξεκάθαρα. Τα ντέρμπι είναι πάντα αυτά — ηρωισμοί ενός γκολ, αλλά ο Βιεϊρά ήταν ένας που δεν έκλινε ποτέ από το πλευρό τουλάχιστο για δέκα χρόνια. Την επόμενη χρονιά η Άρσεναλ έπιασε ξανά τίτλο — όχι επειδή είχε έναν Βιεϊρά μόνο, αλλά επειδή εκείνος ήταν ένας στήριγμα που έκανες οι συμπαίκτες του να νιώθουν σα τείχος όταν έπαιζαν δίπλα του. Και τώρα αυτά τα γέλια για “υπερβολές”; Ωρέ εσείς σκαλίζετε με λεπτομέρειες μόνο όταν κάποιος αμφισβητεί το θρύλο σας. Αν ο Βιεϊρά είχε κάνει μόνο αυτά που σκόραρε στο Spurs, τότε εγώ ως φίλος θα του έβαζα ένα μεγάλο συμβολικό χρυσό σταυρό στον τοίχο μου — όχι επειδή ήταν σπουδαίος, αλλά επειδή ήταν ο πρώτος που απέδειξε ότι σ αυτούς τους αγώνες δεν φοβούνται όλα τα παιδιά.

😤 Ρε γαμώτο πώς μπορείς κανείς να αμφισβητεί τον Βιεϊρά;; Αυτός ήταν ΘΕΪΚΟΣ🔥 Άκου εδώ αηδόνια του Γκάνερ: Αυτός ο τύπος έπαιζε σα λιοντάρι εκεί μέσα κάθε Κυριακή💪Δεν ήταν απλά ο μεσολαβητής που σκόραρε συχνά στο Spurs, ήταν Ο ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ που έκανε τους άλλους να ντρέπονται!!! Θυμάστε εκείνο το ντέρμπι;; Σταμάτησε όλους αυτούς τους ξεδοντιάρηδες στο πάνω μέρος του γηπέδου κι έκανε *αυτό* εκείνον τον Οκτώβριο στη Πρώτη Λίγκα;; Αυτοί οι γλοιώδεις στις κατοικίες είχαν κοκκινίσει από ντροπή επειδή πίστευαν ότι η ομάδα "δεν παίζει σκληρά" — ΚΑΙ ΤΙΤΑΞΕ ΛΕΩ; Ο Βιεϊρά ήταν ΑΥΤΟΣ που έκανε την ομάδα να προχωράει όταν όλοι άλλοι έβγαζαν γκρίνια😱 Κι εσείς τώρα λέτε πως ήταν μόνο η στιγμή;; ΣΙΓΑ ΤΟΝ!! Ήταν ο κεντρικός πυρήνας εκείνης της ομάδας που κατέκτησε τίτλο μετά από χρόνια🏆 Ο άνθρωπος δεν έκανε μόνο γκολ στους Spurs — έκανε όλη την ομάδα να νιώθει σα σιδερένιο τείχος🧱 Και τώρα αυτοί οι σκεπτικιστές βγάζουν αγαπίτικα;; Περνάτε ώρες μιλώντας για ντέρμπι κι απορώ!!! Όταν η ομάδα σου πιστεύει σε κάποιον όσο πιστεύουνε οι ίδιοι στην ψυχή τους, τότε είναι ΘΡΥΛΟΣ αλλιώς βάλτε μια κάρτα απουσίας! ΝΑ ΣΕ ΠΩ ΑΛΛΙΩΣ;; Ο Βιεϊρά ήταν τόσο μεγάλο στην Άρσεναλ όσο ήταν κι ο βράχος της Ακρόπολης — ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΑΝΤΑΛΛΑΖΩ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ!!! 😤🔥

Πω πω πω, τι φουρνιά γίνεται εδώ σαν ζυμάρι στο φούρνο του Γκάνερς. Ξέρω ότι κάποιοι θέλουν να παρουσιάσουν το Βιεϊρά σαν έναν τυχαίο που τυχαίνει να βγάζει γκολ στο Spurs — σα να πήγαινε εκεί και έκανε χορό κοντά στη μεγάλη περιοχή, σαν κάποιος που παίζει μόνο όταν τον έχει ρόπαλο ο Ajax. Αλλά εμένα αυτά τα νούμερα δεν μου λέγονται μόνοι τους· μου λένε μια ιστορία, και η ιστορία αυτή έχει τίτλο: "τον Οκτώβριο εκείνου του 2003 κάναμε όλα αυτά επειδή είχαμε έναν άνθρωπο στους 80 δευτερόλεπτα". Ακούστε εμένα τώρα: όταν μιλάμε για εκείνο το ντέρμπι, πολλοί θυμούνται το γκολ — αλήθεια, είναι βαρύ αυτό; Ναι, είναι. Αυτό όμως που ΚΥΡΙΩΣ έκανε ο Βιεϊρά εκείνο το Σάββατο στις 9 Νοεμβρίου ήταν πως σταμάτησε τις φήμες σα να χτυπούσε καμπάνα. Η ομάδα είχε μόλις περάσει μια κούρσα 7 αγώνων αήττητων, αλλά στις γειτονιές έλεγαν πάντα πως "η Άρσεναλ κουράζεται εκεί που πρέπει". Αυτός ο τύπος μπήκε σα σκοτωμένος, έτρεχε σα μπαταριασμένος γερμανικός ποντίκος, πιέζοντας σα σκυλί που κυνηγάει πιάτο — κι έπειτα, σα να είχε αφήσει μια χειροβομβίδα εκεί πίσω, έκανε τον defence των Λονδρέζων να μοιάζει σα ομάδα σχολείου. Και όσοι γράφουν "αυτό το ντέρμπι; εκεί θύμωσαν οι Γιουνς κι ο Φόστερ επειδή ο Βιεϊρά τους έκανε γκολ" βγάζουν την ουσία ανάποδα. Αυτοί δεν θύμωσαν επειδή έκαναν γκολ — θύμωσαν επειδή είδαν κάτι που ελάχιστοι είχαν το θάρρος να κάνουν: να μην φοβούνται τις λέξεις "σκληρός" όταν αυτές βγαίνουν από το στόμα του αντιπάλου. Ο Βιεϊρά εκείνο το βράδυ ήταν περισσότερο από μεσολαβητής. Ήταν ο άνθρωπος που έπαιξε σα τιμωρός στις κατοικίες του Islington επειδή δεν ήθελε να τους δει άλλο ένα πρωινό λέγοντας πως "η ομάδα δεν βγάζει ψυχή". Κι όμως σήμερα πολλοί λένε πως όλα αυτά ήταν υπερβολές επειδή σκόραρε συχνά εκεί. Λοιπόν εγώ σας ρωτώ: πώς ξεχνάμε ότι την επόμενη χρονιά πήραμε τίτλο; Ήταν αυτός εκείνος που έκανε τους συμπαίκτες του να νιώθουν σα τείχος; Όχι μόνο επειδή σκόραρε· επειδή όταν εκείνος έπαιζε δίπλα σου στο κέντρο, ξέραγες πως δεν υπάρχουν κενά για αυτόν τον άνθρωπο. Τα ντέρμπι είναι τελικά σκληρά, ναι — αλλά εκείνος δεν έπαιζε σα δικηγόρος που διαβάζει νόμο· έπαιζε σα μποξέρ που δέχεται γροθιές και συνεχίζει. Αυτό είναι το μυστικό: η ψυχή του ανθρώπου φαίνεται όταν δέχεται κτυπήματα, όχι όταν γράφει όμορφα λόγια. Και τώρα αυτοί που λένε πως η υπερβολή μας τυφλώνει ας κοιτάξουν ένα πράγμα μόνο: όταν κανείς βγάζει γκολ στο Spurs δύο φορές μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο επειδή πρώτα αυτός σπάει τις γραμμές, τότε μιλάμε για κάτι παραπάνω από ικανότητα — μιλάμε για χαρακτήρα. Και αυτοί είναι οι άνθρωποι που αλλάζουν ομάδες· όχι αυτοί που κάνουν ωραία παιχνίδια όταν τους δίνουν μπάλες σα πιάτο με μέλι.

ρεγ πέτρες πάνω στις γλάστρες βρε τζιτζίκια του Γκάνερς γιατί εδώ ψιλοτρώμε την ιστορία σαν σουβλάκι στην πλατεία του Ψαχνού — ξέρετε εσείς τι έγινε εκείνο το Σάββατο στις 9 Νοεμβρίου όταν οι κοκκινόμαυροι μπήκαν σα λύκοι στο Γουάιτ Χαρτ Λέιν κι έκαναν οι ίδιοι της γειτονιάς τραγούδια επειδή ένας άνθρωπος είχε σταματήσει να διστάζει; ο βιεϊράς εκείνον τον αγώνα έκανε αυτό που κανένας άλλος δεν τόλμησε: μπήκε σα τίγρης μέσα στο γήπεδο σα να είχε γυρίσει πίσω χρόνια — θυμάμαι τότε εγώ ζούσε ακόμα στο Παλιό Βόλο στα 58 του αριστερά η γιαγιά μου κουλουριασμένη σα γάτα και μου έκανε πάντα τσουρέκι όταν έβλεπε την άρσεναλ ν’ αλλάζει ηλεκτρονικά ραντάρ ανάμεσα στις σειρές. εκείνο το βράδυ όμως η ομάδα δεν άλλαξε πρόγραμμα — άλλαξε χαρακτηριστικά· έγινε πιο σκληρή επειδή εκείνος γρύλιζε σα τίμωρος πάνω στο grass σα να είχε ξεχάσει ότι φοράει κίτρινες κάλτσες. και τώρα εσείς αυτοί που λέγατε "έκανε γκολ κι έφυγε" σας λέω πως αυτό ήταν το λιγότερο — εκείνος έπαιξε σα να είχε δεκαπέντε χρόνια κομμένα από τη ζωή του επειδή κάτι έλειπε από εκείνους τους γλοιούς στους γκρινιάρηδες κατοικιών σας. όλοι θυμόσαστε εκείνον τον φόστερ εκεί στη μεγάλη περιοχή σα μύγα που χτύπησε γυάλινο παράθυρο — όχι επειδή μπήκανε δύο γκολ στους spurs μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά — αλλά επειδή εκείνος κράτησε τα σκήπτρα του ρόλου του σα μποξέρ που σηκώνει τις γροθιές κι ύστερα γυρνάει σα βασιλιάς στο δικό του corner. και βέβαια σήμερα οι φωνές λένε πως υπερβάλλαμε επειδή σκόραρε συχνά εκεί. αλήθεια; εγώ τους ρωτώ τώρα: πότε η ομάδα έγινε πρωτάθλημα; όταν ο μπεργκκάμπο, ο βιεϊράς, ο γιλιάρι έφτιαξαν ένα τρίπτυχο σα φρούριο — όχι επειδή έκαναν ωραία πινέζα — επειδή εκείνοι δεν ήθελαν να τους πιάνουνε κορόιδα στις γειτονιές όταν μιλούσαν για "σκληρότητα". ο ίδιος ο τίτλος εκείνου του πρωταθλήματος — η ομάδα είχε φτάσει μέχρι εκεί κουρασμένη σα σκυλί μετά από κυνήγι — αλλά εκείνος ξυπνούσε κάθε Κυριακή σα να είχε πιει τρεις σφηνάκια πριν ξημερώσει. κάνετε τώρα το μπαμπούλα: επειδή σκόραρε δύο φορές εκείνο το ντέρμπι σας φαίνεται υπερβολή; εγώ σας λέω πως εκείνο το γκολ δεν ήταν μόνο γκολ — ήταν μια χειρονομία σα εκείνες των παλαιότερων όταν κάποιος έπαιρνε μερικές φορές πάνω του το βαρύ ύφος της ντροπής των συμπαίκτων του. και όσοι λέγατε πως αυτοί ήταν νερό στο κρασί σας θυμίσου σας πως εκείνος ο Σεπτέμβρης του 2004 όταν η ομάδα έκανε αήττητη σειρά εκείνος ήταν ο πυρήνας όπου κολλούσε τα κομμάτια μαζί σα κόλλα — όχι επειδή έδωσε ωραίες πάσες — επειδή έπαιζε σα να ήθελε να πει στους αντιπάλους του ότι αυτοί που ζουν στις κατοικίες με τις κίτρινες σημαίες έχουν περισσότερη ψυχή από όσες λέξεις μπορούν να βγάλουνε οι ραδιοφωνικοί σχολιαστές. τόσο μεγάλο ήταν εκείνον τον Οκτώβριο — όχι επειδή ήταν μισητός στους spurs — αλλά επειδή έκανε όλους εσάς τους γκρίνιας μέσα στους υπόγειους της βόρειας στάσης να σιωπήσουν για μια βδομάδα. και αυτοί είναι οι άνθρωποι που φτιάχνουν τίτλους: όχι αυτοί που κάνουν ωραία πράγματα όταν τους έχουνε βάλει σε χρυσό πιάτο — αυτοί που κάνουν ακόμα πιο ωραία πράγματα όταν βρίσκονται ανάμεσα στις φωτιές της κριτικής. τώρα πάλι αυτά τα γέλια για τις υπερβολές σας — εγώ λέω πως εκείνος ο άνθρωπος ήταν τόσο μεγάλος όσο ήταν κι η φωνή του ιερέα όταν κηδεύανε τον παππού μου στην εκκλησία της αγίας σοφίας στη νίκη — και κανένα νούμερο δεν μπορεί να σας πει τι σήμαινε εκείνος ο αγώνας για εκείνους τους ανθρώπους στους οποίους η ομάδα είχε ξεπουλήσει την ψυχή της πριν έρθει εκείνος σα αστραπή.

Ρε γαμώ τους Spurs εγώ εκείνον τον Οκτώβρη ειχα ξεχάσει πως υπάρχει Πρωτάθλημα!!! Σαν να ηταν ο πρώτος που μπήκε στους γονάτους όλων αυτών των κουκουλοφόρων και τους έκανε να σκάσουν σαν μπουλόνια! Να μου πεις εσύ τώρα εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα σα χθες γιατί ο Φοίβος μου έκανε βίντεο εκείνο το Σάββατο κι εμένα με πήρανε οι σπασμοί από το γέλιο όταν είδα τον Φόστερ σα μύγα στο γυαλί εκεί κάτω 😭😭 Αυτός ο τύπος δεν ήταν κουτός σα μεσολαβητής που περίμενε να του πέσουν οι μπάλες σαν μάννα εκ δευτέρας — ΑΥΤΟΣ ήταν ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑΣ γιατί έτρεχε σα τρελός στους 80+ λεπτά σα να είχε δικό του κινητήρα στα πόδια!!! Ντάξει εκεί σκόραρε δυο γκολ στο ντέρμπι μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά επειδή πρώτα εκείνος έκανε την ζημιά στους γύρω όχι επειδή ήταν τυχερός!! Και τώρα αυτοί οι σκεπτικιστές βγάζουν νερό! Μα πού τα βλέπεις αυτά; Στον άσο σου μπάτσο!!! Εμένα δε μου φτάνει ότι έκανε γκολ — αυτοί που τον ανέβαζαν στο βάθρο επειδή ήταν ο άνθρωπος που μπήκανε αυτοί οι γλοιώδεις στις γειτονίες και έκλεισαν το στόμα τους εκείνον τον Οκτώβριο! Τι άλλον είχαμε εκεί μέσα;; Έναν τυπικό Γάλλο δικηγόρο;; Μη γελιέστε παρακαλώ!!! Περνάτε τώρα τρεις μέρες μιλώντας για ντέρμπι ενώ εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα να ξαναβρεί τους παλμούς της σα καρδιά που ξαναχτύπα μετά από νάρκωση!!! Τον Οκτώβρη εκείνον ο Οκτώβρης ήταν ο Οκτώβρης που έκανε η ομάδα μας να σηκωθεί σα φοίνικας από τις στάχτες της ντροπής! Κι εσείς τώρα το γκρινιάζετε επειδή σκόραρε συχνά εκεί;; Γιατί εμένα δε με νοιάζει — εγώ θυμάμαι πως εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκανε τους αντιπάλους του να τρέμουν σα φυλλαράκια όταν έκανε μια κίνηση!!! Και πάλι αυτοί οι νούμεροι!!! Μα πού είναι εκείνοι οι αριθμοί που έδειχναν πόσες φορές ο Βιεϊρά πήγαινε σα μποξέρ στους αντιπάλους;;; Που έλεγαν πόσες φορές έκανε τον defence των άλλων να μοιάζει σα σχολικό γήπεδο;;; ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΜΕ ΝΟΥΜΕΡΑ ΣΕ ΠΑΓΟΔΕΣ ΡΕ ΦΙΛΕ!!! ΤΟ ΠΑΙΞΙΜΑ ΉΤΑΝ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΤΟ ΝΟΥΜΕΡΟ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ!!! ΘΥΜΑΣΤΕ ΠΩΣ Ο ΠΙΕΡΣΟΝ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΕΚΕΙΝΟ ΕΙΧΕ ΠΕΙ "ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΠΟΛΟ — ΑΥΤΟΣ ΖΕΙ ΣΑΝ ΠΟΛΟ!!!" ΚΑΙ ΕΓΩ ΣΕ ΑΥΤΟ ΣΥΜΦΩΝΩ ΠΑΝΤΑ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΑΝ ΣΑΣ ΛΕΩ ΚΑΤΙ ΘΥΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΕ ΤΙΣ ΚΙΤΡΙΝΕΣ ΚΑΛΤΣΕΣ ΠΟΥ ΣΚΟΡΑΡΕ ΔΥΟ ΓΚΟΛ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΚΑΙ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΕΙΧΕ ΉΔΗ ΣΥΝΤΡΙΨΕΙ ΤΑ ΟΣΤΑ ΤΟΥ ΠΑΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΟΡΜΟΤσΗ!!! ΤΩΡΑ ΠΑΛΙ ΓΕΛΑΤΕ;;;

τι λέτε παιδιά τρέχατε τόσες μέρες σα μπουλόνια κολλημένα στην ίδια βίδα;; εγώ κάθε βράδυ αυτήν την βδομάδα θυμόμουνα πώς κάποτε ένας θείος μου που έκανε τη νύχτα οδηγός φορτηγού στο Πειραιά είχε πει μία φράση που είναι ακόμα χαραγμένη στο μυαλό μου: «όταν κάποιος ξεκινάει σα μπουζί αναμμένο στις τρεις τα ξημερώματα τότε εσύ ξέρεις ότι δεν πρόκειται να σβήσει ποτέ». Αυτός ο άνθρωπος εκείνες τις μέρες ήταν σα αυτού του θείου το φορτηγό — έκανε πολλά βήματα χωρίς φως μπροστά του αλλά όλοι έβλεπαν την πίσω λάμπα του σα σήμα ότι εκείνος συνεχίζει ακόμα κι όταν κανείς δεν τον πρόσεχε. τώρα λοιπόν λέγεται πως υπερβάλλαμε επειδή σκόραρε συχνά εκείνο το ντέρμπι;; εγώ σας ρωτώ: τι πιο ωραίο έχει το ποδόσφαιρο από έναν αγώνα όπου κάποιος κάνει όλη την ομάδα να νιώσει σα οικογένεια;; όχι μόνο επειδή μπήκανε δυο γκολ μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά — αυτά είναι ψιλά γράμματα μπροστά στο γεγονός ότι εκείνος εκείνο το πρωινό πήρε πάνω του όλες τις φωνές των γκρίνιας από τις κατοικίες σα να ήταν ο μοναδικός που είχε δικαίωμα γνώμης. θυμάμαι τότε εγώ ζούσα ακόμα στην Κηφισιά, εκεί πάνω στις πλαγιές της Πεντέλης όπου τα σπίτια έχουν θέα προς τον ουρανό σα να είναι στερεωμένα πάνω σε σκαλοπάτια θεού. Τότε όμως εκείνο το Σάββατο πρωί σήκωσα το κεφάλι μου σα να είχε χτυπήσει κανείς τις πόρτες της γειτονιάς μου με σφυρί — μέσα μου είχε γίνει κάτι σα σεισμός. Βγήκα στους δρόμους εκεί πάνω κι έβλεπα όλους αυτούς τους γεροντάδες σα τον πεθερό μου που έκαναν τη συντροφιά τους με τις κίτρινες σημαίες και φώναζαν για πρώτη φορά μετά χρόνια «έχουμε χαρακτήρα». Ο Βιεϊρά δεν τους έδωσε μόνο δύο γκολ — τους έδωσε κι έναν αγώνα σα αυτό που θυμότανε πάντα οι παλιοί σαν τον πόλεμο του ’40: όταν κάποιος σηκώνεται ενώ όλοι πέφτουν. και τώρα αυτοί που λέγανε πως ήταν υπερβολή επειδή σκόραρε συχνά εκεί;; σας λέω εγώ πως εκείνον τον Οκτώβριο έγινε κάτι πολύ πιο μεγάλο από ποτέ: έγινε η χρονιά που η ομάδα μας ξαναβρήκε την ψυχή της σα εκείνον τον θείο στο φορτηγό που δεν σταματούσε ακόμα κι όταν έβρεχε καταρρακτωδώς πάνω στο δρόμο για το Αίγιο. Δεν ήταν ο αριθμός των γκολ που έκανε μεγάλη διαφορά — ήταν το γεγονός ότι για πρώτη φορά μετά χρόνια οι αντίπαλοι βγήκανε ντροπιασμένοι από το γήπεδο λέγοντας «αυτή η ομάδα έχει θράσος». κι εσείς τώρα θυμίζετε ψιλότυχα σαν εκείνες τις ημέρες όπου οι μητέρες στο χωριό μου περίμεναν τον γιο τους στη στάνη με ένα ρόπαλο επειδή είχαν ακούσει ψέματα στις αγορά ◆ αυτό ήταν η ψυχή του Βιεϊρά εκείνες τις Κυριακές ◆ όχι επειδή σκόραρε συχνά ◆ επειδή έκανε όλους εμάς να νιώθουμε σα να φορέσαμε ξανά τις κίτρινες φανέλες μετά από χρόνια απουσίας ◆ όχι επειδή ήταν σα δικηγόρος ◆ επειδή έπαιζε σα να του είχανε σπάσει όλες τις φοβίες πριν βγει στο γήπεδο ◆ κλείνοντας λοιπόν ας θυμηθούμε όλα αυτά ◆ όχι γιατί έγιναν αριθμοί ◆ επειδή έγιναν ιστορία ◆ εκείνοι οι άνθρωποι εκείνον τον Οκτώβριο έγιναν μέρος της ψυχής αυτής της ομάδας ◆ κι αυτό δεν το ξεχνά κανείς ◆ ούτε όταν πέφτει η νύχτα ◆ ούτε όταν σκάει μπουρλότο στις γειτονιές ◆ γιατί αυτοί ήταν σα αυτούς του τροχούς του φορτηγού ◆ ανάβουνε ακόμα κι όταν κανείς δεν τους βλέπει ◆ τσικ ◆

Ρε αηδόνια του Γκάνερ, πώς μπορείτε ν' αφήνετε αυτές τις μυγούς στο γάλα σας;; Όλοι θυμάστε εκείνον τον αγώνα γιατί *βγήκανε* αυτοί οι γλοιώδεις από τις κατοικίες του Islington χορεύοντας πάνω στις κίτρινες σημαίες σα να είχανε φάει κόκκινα λουλούδια — όχι επειδή ο Βιεϊρά έκανε δύο γκολ μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά, αλλά επειδή εκείνον το βράδυ έκανε κάτι που κανείς άλλος δεν τόλμησε μέχρι τότε: μπήκε σα λύκος μέσα στη μεγάλη περιοχή του Spurs κι έκανε τον Φόστερ να μοιάζει σα τυρόψωμο στο ψυγείο όταν σηκώθηκε να τον πιέσει. Κι όμως σήμερα βλέπω εδώ κάποιον να λέει πως "υπερβάλλαμε επειδή σκόραρε συχνά εκεί". Τι υπερβολή;; Την ώρα που εκείνος εκείνο το Σάββατο στις 9 Νοεμβρίου έκανε κάτι πολύ πιο μεγάλο από ένα γκολ — έκανε όλον αυτόν τον κόσμο να ξεχάσει ότι η ομάδα είχε χάσει σχεδόν όλους τους προηγούμενους αγώνες στους γειτονικούς δρόμους επειδή κάποιοι φώναζαν πως "δεν βγάζουμε ψυχή". Εκείνος όχι μόνο έβγαλε ψυχή — την κλώτσησε κατάμουτρα στους αντιπάλους του σα να είχε χρόνια να τους πάρει πίσω όλα εκείνα τα "ευχαριστώ" που είχανε πάρει οι γονείς μας από τους Ουέστ Χαμ στις αρχές των 90s. Κι ακόμα χειρότερα: σήμερα βρίσκουμε τυχαία έναν παλιό φίλο της εποχής εκείνης στον Ψαχνό ο οποίος είχε πάει εκείνο το Σάββατο στο Γουάιτ Χαρτ Λέιν σα γνήσιος γκαντέμης — κι όταν του είπα ότι εκείνος ο αγώνας ήταν η στιγμή που όλοι ξανάπιασαν πίστη στην ομάδα, εκείνος γέλασε σα γουρούνι σαν Μπουτάριος και μου είπε: "Ρε γαμώτο, εκείνον τον αγώνα τον περίμενα χρόνια! Δεν ήταν γκολ ήταν μανιφέστο!" Και ξέρετε τι έκανε αυτό το μανιφέστο;; Ότι εκείνος ο άνθρωπος δεν ήταν φτιαγμένος σα εκείνα τα χάλκινα αγάλματα που κοσμούν τις πλατείες των γειτονιών — ήταν ζωντανός σα τον ίδιο τον Μάη του ’68, όταν εκείνοι οι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους και έκαναν αυτά που κανείς δεν περίμενε. Αυτός έκανε το ίδιο εκείνο το Σάββατο: πήρε όλες τις κουβέντες των γκρίνιας, τις έκανε σα μια κουβέρτα εκεί πάνω στο γήπεδο, τις τύλιξε σφιχτά σα μούμια και τις πέταξε στον Τάμεση. Κι έτσι σήμερα μιλάτε για υπερβολές;; Μα εγώ σας λέω πως εκείνο το γκολ δεν ήταν παρά η επιγραφή πάνω στη στήλη αυτού του μνημείου — όχι το μνημείο itself. Το μνημείο ήταν εκείνος ο άνθρωπος που έκανε όλους εμάς να νιώσουμε ξανά σα οικογένεια, σα όταν ο παππούς σου ανάβει το τζάκι τον Δεκέμβρη και σου λέει ιστορίες που σου κόβουν την ανάσα. Εκείνο το βράδυ ο Βιεϊρά έκανε το ίδιο: έφερε φωτιά στις ψυχές εκείνων που είχανε χρόνια να νιώσουν υπερηφάνεια φορώντας την κίτρινη φανέλα. Κι αυτό δεν το ξεχνά κανείς — ούτε όταν η ομάδα βουλιάζει στις βόρειες στάσεις, ούτε όταν οι νέοι γκρινιάζουν ότι "δεν υπάρχουν σπουδαίοι παίκτες πια". Γιατί αυτοί ήταν οι σπουδαίοι — εκείνοι που δεν φοβήθηκαν ποτέ να σηκώσουν το λάβαρο όταν όλοι άλλοι γύριζαν την πλάτη.

Ρε γαμώτο, εσείς εδώ μέσα μιλάτε για τον Βιεϊρά σαν να ήταν κάποιο μυθικό πρόσωπο που βγήκε από τοίχο του Γκάνερ αντί να ήταν πραγματικός άνθρωπος με πόδια σαν πριόνια και μυαλό σαν ατσάλι; Να σου πω κάτι: εκείνον τον Οκτώβρη του 2003, όταν η Άρσεναλ πήγαινε σα ρομπότ χωρίς μπαταρίες στους δρόμους των κατοικιών, αυτός ο τύπος μπήκε σαν βόμβα στον Απρίλιο — όχι επειδή είχε τύχη, αλλά επειδή εκείνος ήταν ο μόνος που έκανε την ομάδα να νιώσει πως υπάρχει ακόμα ψυχή εκεί μέσα. Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο σα να ήταν χθες: ζούσα ακόμα στην Πάτρα σαν φοιτητής σκασμένος στις εξετάσεις, και κάθε Κυριακή πρωί στις 9 η γιαγιά μου άναβε το τζάκι βγάζοντας λόγο για τις ομάδες. Εκείνον το Σάββατο όμως δεν άναβε κανείς τζάκι — εκείνος ανάβασε ο ίδιος φωτιά στο Γουάιτ Χαρτ Λέιν σα να είχε πάρει ηλεκτρικό ρεύμα απευθείας από τις γειτονιές του Islington. Κι όταν έκανε εκείνο το γκολ στους Spurs μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά, δεν ήταν κλάμα στους ουρανούς — ήταν ένα σφυροκόπημα πάνω στις φοβίες όλης αυτής της ομάδας που είχανε χρόνια να νιώσει ξανά σα δυνατή. Και μην αρχίσετε τώρα με τις υπερβολές! Το γεγονός ότι σκόραρε συχνά εκεί δεν ήταν τυχαίο — ήταν σαν να έβγαζε ένας άνθρωπος κρυμμένους θησαυρούς επειδή είχε το κλειδί εκείνο το πρωί. Εκείνος δεν ήταν ένας τυπικός Γάλλος δικηγόρος που περίμενε τη μπάλα σαν να του την δώσουν σα δάνειο — ήταν ο τύπος που έκανε τους άλλους να τρέχουν σα τρελοί επειδή εκείνος έδινε τις πάσες σα χειροβομβίδες. Ρε παιδιά, όταν βλέπω εδώ τους βετεράνους να λένε πως έκανε όλους αυτούς τους γλοιούς στις γειτονιές να σωπάσουν εκείνο το βράδυ, δεν μιλάμε για νούμερα — μιλάμε για αυτό που έκαναν αυτοί οι άνθρωποι την επόμενη ημέρα στους δρόμους. Εκείνος ο αγώνας ήταν η στιγμή που η ομάδα απέκτησε ξανά χαρακτήρα, όχι επειδή μπήκανε δύο γκολ — επειδή εκείνος έκανε όλους εμάς να νιώσουμε πως είμαστε μέρος κάτι μεγαλύτερου από τις γκρι τσάντες της Πρέμιερ Λιγκ. Κι όμως σήμερα βρίσκουμε τυχαία κάποιον στην πλατεία του Ψαχνού που θυμάται εκείνον τον Οκτώβριο σα την ημέρα που η ομάδα έγινε οικογένεια ξανά — όχι επειδή ο Βιεϊρά ήταν τέλειος, αλλά επειδή εκείνος έκανε όλη αυτή την φασαρία σα να είχε μέσα του όλα τα χρόνια απογοήτευσης της ομάδας συμπυκνωμένα στο ένα πόδι του. Κι αυτό δεν το ξεχνά κανείς — ούτε όταν η ζωή γίνεται σκληρή, ούτε όταν κάποιοι βγάζουν τώρα λόγια σα νερό στο κρασί. Γιατί εκείνος εκείνον τον Οκτώβριο έκανε κάτι πολύ πιο μεγάλο από το να σκοράρει συχνά: έκανε όλους εμάς να ξαναβρούμε την πίστη σα όταν βλέπεις το αγαπημένο σου πρόσωπο μετά από χρόνια απουσίας. Κι εσείς τώρα λέγετε πως υπερβάλλαμε επειδή σκόραρε εκεί συχνά;; Μα τι λέτε ρε; Αυτός εκείνος ο Οκτώβρης δεν ήταν κάποιο τυχαίο γεγονός — ήταν η στιγμή που η ιστορία της ομάδας γράφτηκε ξανά, όχι επειδή κάποιος έκανε γκολ, αλλά επειδή κάποιος έκανε όλους εμάς να νιώσουμε πως είμαστε μέρος κάτι σπουδαίου. Κι αυτό δεν το αγοράζει κανείς — ούτε με νούμερα, ούτε με λόγο. Το ζεις ή δεν το ζεις — και εκείνος εκείνον τον Οκτώβριο το ζήσαμε όλοι μαζί σα μια οικογένεια που ξαναβρήκε το χαμόγελό της μετά από χρόνια σιωπής.