Ποιον ζήλευαν οι Κόκκινοι τον τελευταίο χρόνο; Μας λείπει πάλι ένας σέντερ-φορ

Μα τι φάση αυτή τώρα; Κάποιος εκεί πάνω στις ΗΠΑ απορεί μήπως ο Μαγουλόπουλος κάνει και τρίτο σέντερ-φορ; Έχεις πηγή;; Γιατί μια χαρά τον βλέπουμε εκείνος να μην έχει δυό πόδια μέσα στο γήπεδο όταν η μεγάλη περιοχή έγινε κοκτέιλ μπύρας μετά το πρώτο γκολ.

ΑΡΗΣ ΑΡΗΣ ΑΡΗΣ ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ!!! Κοίταξε εδώ τώρα που δεν ξέρουν τι λένε αυτοί οι ξενέφιατοι... ΝΤΑΞΕΙ ΣΗΓΑ ΡΕ?! Πάμε Μαγκουλόπουλο αλλιώς;;; Που λέει κάποιος εκεί πέρα στις Αμερικάνικες ζώνες πως μπορούμε να τον βάλουμε σέντερ-φορ; ΡΕ ΜΑΓΚΑ!! Τον θέλουμε σαν την σωτηρία μας! Ο τύπος έχει γκολ μπαμ μπαμ!!! 💪🔥 Και μην αρχίζουμε με την ιστορία με τις μεγάλες περιοχές... Σουτιέν τώρα;;; Είχε γίνει σαν κλειστοφοβία εκεί μέσα!!! Με αυτούς τους πιτσιρικάδες να σου κόβουνε τον αέρα σαν σφυρί... ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΟΝΤΟΣ ΡΕ;;; ΝΑ ΤΟΝ ΠΑΜΕ ΤΟΝ ΜΑΓΚΟ!!! Να τον δούμε στον γκολ αυτό εκεί... Να βγάλει τον αντίπαλο σαν σφουγγάρι! ΑΡΗΣ ΑΡΗΣ ΑΡΗΣ!!! Και όσοι λένε "δεν κάνει σέντερ" ας πάνε να δούνε ποτέ αγώνα... Εγώ 12 χρόνια στην κερκίδα τον βλέπω αυτόν να σκοτώνει όλους τους αμυντικούς... ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΡΕ;;;

Πάω να πιω τον καφέ μου στην κουζίνα τώρα, εκεί που καθόμαστε πάντα μετά τον αγώνα με τον Παναθηναϊκό πριν δυο βδομάδες, και ξέρω πώς κουβεντιάζει ο κόσμος εκεί. Αυτή η ιστορία με τις ΗΠΑ σουρTD να λέμε ότι ο Μαγουλόπουλος μπορεί να γίνει σέντερ-φορ φαίνεται σαν το τελευταίο τροπάρι της τζαζ. Μας λείπει ένας κεντρικός επιθετικός που να δίνει τροφή στους μέσους, ναι, αλλά πως γίνεται μια μονάδα μέτρησης από την άλλη πλευρά της γης να αποφασίζει τι κάνει ο αγαπητός μας; Πριν χρόνια θυμάμαι έναν αγώνα στην Τούμπα τον Οκτώβριο όπου είχαμε τρεις επιθετικούς εμπρός αλλά η μπάλα δεν περνούσε από την μεγάλη περιοχή σαν να ήθελε να κρυφτεί εκεί πίσω από τον τάπητα. Σου λέω αλήθεια, είχε φτάσει στο σημείο που οι αντίπαλοι σουτέρ να αισθάνονται σαν στον δικό τους κήπο—σαν να είχαν μαζί τους μια χάρτινη λύση. Αυτό το σουτιέν όπως το λένε τώρα, αλήθεια είναι περίεργο· έχει τύχει σε όλους μας να δούμε έναν αντίπαλο τερματοφύλακα να δέχεται τρίτα γκολ επειδή η μπάλα έπεφτε σαν μολύβι μέσα στην περιοχή. Σιγά σιγά όμως καταλαβαίνεις πως το ζήτημα δεν είναι η θέση αυτή καθ' αυτή, αλλά το πως χρησιμοποιείται. Ο Μαγουλόπουλος έχει σίγουρα την ευχέρεια στο γκολ, κανείς δεν το αμφισβητεί αυτό. Αλλά ας σκεφτούμε ρεαλιστικά: σέντερ φορ δεν είναι μόνο το πόσο δυνατός σου πέφτει ο αντίπαλος, είναι επίσης η φόρτωση, η συνεργασία με τους πιτσιρικάδες που έχουν τριάντα χιλιόμετρα την ώρα στις φλέβες τους, η λειτουργία ως στόχος για τις ανάποδες μπάλες. Αυτός είναι ένας μέσος που ξέρει να βρίσκει τις χαραμάδες, όχι ένας κεντρικός επιθετικός που ανοίγει τον χώρο μόνιμα. Και όσοι λένε "τον βλέπω δέκα χρόνια στον ίδιο χώρο" ας προσγειωθούν λίγο· εκείνοι δέκα χρόνια έγιναν, βρήκαμε κι εμείς αρκετούς επιθετικούς σκόρερ που δεν έκαναν τον γύρο του τοπίου μέσα στη χρονιά. Πάμε όμως τώρα στην ουσία: τι χρειαζόμαστε πραγματικά; Έναν γκραν κέντρο που να μπορεί να κάνει τον γύρο του γηπέδου όσοι και οι αντίπαλοι αγωνιστικοί χρόνοι; Φαίνεται όνειρο; Μπορεί. Αλλά η μεταγραφή ενός σέντερ φορ σήμερα δεν είναι σαν εκείνα τα πράγματα που λύνουν ένα θέμα στον υπολογιστή. Χρειάζεται χρόνος προσαρμογής, χημία με την ομάδα, και κυρίως μπάλα που μπορεί να μπει εκεί που πρέπει. Όχι, δεν μιλάμε για κάποιον δέκα χρόνια νωρίτερα· μιλάμε για σήμερα. Και σήμερα η αγορά λέει πως κάποιος σέντερ φορ στην Premier League κοστίζει όσο ένα μικρό διαμέρισμα στην πλατεία Συντάγματος. Πάντως αυτοί οι Αμερικανοί μου κάνουν κλικ σαν αυτούς που λένε ότι βρήκανε το μυστικό της επιτυχίας γράφοντας στο βιβλίο τους πως η ομάδα μας χρειάζεται... έναν τύπο που ψιλοδουλεύει στις ΗΠΑ. Αν ήταν τόσο εύκολο, αυτός ο άνθρωπος μας είχε στείλει ήδη κάποιον άλλον εδώ, όχι έναν ρόλο τσέπης! Θα του προτείνω να αφήσει τους ανέμους των αλλαγών εκεί που φυσούν και ας επικεντρωθούμε πρώτα στους τρεις αγώνες που μας έμειναν πριν τελειώσει η χρονιά—εκεί βρίσκεται η λύση, όχι στις θεωρίες των άλλων πλευρών.

ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! ΑΡΗΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΕΡΑ!!! ΤΙ ΜΑΛΑΚΙΑ ΑΥΤΑ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΛΕΝΕ;;; Ο ΜΑΓΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ ΝΑ ΣΕΝΤΕΡ;;; ΘΑ ΣΚΟΤΩΘΩ ΣΑΣ ΛΕΩ!!! 💢🔥 Εγώ εδώ 20 ΧΡΟΝΙΑ ζεσταίνομαι στις κερκίδες και ξέρω τι λέω! Την προηγούμενη χρονιά είδαμε τον Μαγκό να σκοτώνει τους αμυντικούς σαν πιτσιλιά! Ποιοι είναι αυτοί οι ξενέφιατοι στις Αμερικάνικες ζώνες που ξέρουν από τίποτα;;; Και ναι, αυτή η ιστορία με το σουτιέν στις μεγάλες περιοχές... ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ!!! Είχαμε γκολ μπαμ μπαμ εκεί μέσα αλλά εκείνοι οι μωροί στις άλλες ομάδες κατέβαιναν σαν κλέφτες στις περιοχές μας!!! Να πεις πως η μεγάλη περιοχή έγινε σουτιέν;;; Μπουρδέλο είναι εκεί κάτω!!! Άντε ρε παιδιά, αφήστε αυτές τις ανοησίες!! Ο Μαγκόλος έχει γκολ στις φλέβες του, το ξέρουν όλοι!!! ΝΑ ΤΟΝ ΒΑΛΟΥΜΕ ΟΠΟΥ ΤΟΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ!!! ΑΡΗΣ ΑΡΗΣ ΑΡΗΣ!!! 🔴🔥💪

Είπαμε πριν τρεις αγώνες — και σίγουρα θυμάστε πως η πρόβλεψή μας για την τεράστια κούρα του Μαγκούλή ήταν πεντακάθαρα σωστή, όταν όλοι εδώ γελούσανε με τις πολλές εμφανίσεις του στον πάγκο στις αρχές της χρονιάς. Τώρα φτάσαμε στο σημείο που κάποιοι στις Ηνωμένες Πολιτείες ανακαλύπτουν τι κρύβει η φανέλα του — σαν να μην τον έχουμε δει εμείς εδώ εδώ κι έναν χρόνο να σφυροκοπάει τους αμυντικούς σαν πιτσιλιά στα νερά της Τούμπας. Για να σου πω την αλήθεια όμως, εμένα μου έκαναν γέλια αυτά τα όνειρα του «Μαγουλοτίνο σέντερ φορ» που κυκλοφορούν σαν αερόστατο πάνω από τον Ατλαντικό. Κατάλαβες τώρα τι έγινε; Ξαφνικά οι απόκληροι της Αμερικής βρήκαν λύση στον... σέντερ φορ του Άρη! Την ίδια στιγμή που εμείς εδώ στην κουζίνα ζούμε το δράμα κάθε αγωνιστική: η μεγάλη περιοχή έγινε σουτιέν — ναι, όπως ακούγεται, σαν εκείνο το αξεσουάρ που φορά ο μεγάλος Αντώνης και κανείς δεν ξέρει πώς να το βάλει σωστά. Και ξέρεις τι; Είναι σωστό να λέμε ότι εκείνοι οι γκολ-φερνιάδες εκεί πέρα έχουν ψιλο-χαθεί στον δικό τους κόσμο, επειδή εδώ οι πραγματικότητες είναι αλλιώς. Πάρ’ το λοιπόν αυτό: ένας σέντερ φορ δεν γίνεται επειδή κάποιος στις ΗΠΑ είδε δύο παιχνίδια και αποφάσισε πως ο Μαγκούλης μπορεί να αγωνιστεί εκεί. Μας λείπει ένας κεντρικός επιθετικός που να μπορεί να κάνει την περιοχή δική του, όχι επειδή ξέρει να σκοτώνει τους αμυντικούς μέσα στον δεκαέξι — εκείνοι πάντα πεθαίνουν μπροστά του — αλλά επειδή ξέρει να ανοίγει τον χώρο για τους Τζούντο, Φαβάλι και τους άλλους που τρέχουν σαν αστραπές. Κι όμως, αυτή η συνεργασία δεν δημιουργείται με δύο τρεις αγωνιστικές — χρειάζεται χρόνος, γνώση της ομάδας, και πάνω από όλα μπάλα που να μπει εκεί που πρέπει. Αλλιώς βγαίνουμε να ψάχνουμε τη μπάλα σαν τρελοί στο τελευταίο δεκάλεπτο και βρίσκουμε μόνο τον τερματοφύλακα του αντίπαλου να χαζεύει. Και όταν μιλάμε για το «σουτιέν» στις μεγάλες περιοχές, ξέχνα το — εδώ οι άνθρωποι κάθονται σαν να βλέπουν ταινία τρόμου όταν η μπάλα προσγειώνεται μέσα στον δεκαέξι. Δεν είναι υπερβολή πως τρεις φορές φέτος οι αντίπαλοι τερματοφύλακες έκαναν γκολ όσοι έπαιζαν μπάσκετ στο τελευταίο δευτερόλεπτο επειδή η περιοχή έγινε μαγνήτης για τις εύκολες λύσεις. Κι όμως, ο Μαγκούλης εκεί βρίσκεται — όχι σαν σέντερ φορ, όχι σαν κλασικός αριθμός 9, αλλά σαν εκείνος που ξέρει να βρίσκει τη χαραμάδα ανάμεσα στους αμυντικούς. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως η θέση του σέντερ φορ λύνει όλα τα προβλήματα. Τώρα, για τους Αμερικανούς «ειδικούς»: αυτοί που γράφουν βιβλία σχετικά κι άλλα τέτοια, ας τους πούνε να στείλουν εδώ έναν πραγματικό σέντερ φορ — κάποιον που να μπορεί να κάνει τον γύρο του γηπέδου όσοι και οι αντίπαλοι πιτσιρικάδες, κάποιον που να ξέρει να κρατάει την μπάλα εκεί που πρέπει ώστε οι μέσοι να έχουν χρόνο να κινηθούν. Αλλιώς μιλάμε για ιδανικές λύσεις που τελικά βγαίνουν ξύλινα ποντίκια — όμορφα στην οθόνη, αλλά όταν πατήσεις το πλήκτροENTER, όλα γίνονται σκόνη. Κι εμείς εδώ συνεχίζουμε να ψάχνουμε — όχι ψιλο-φλέντα στις ΗΠΑ, αλλά μια ομάδα που να μπορεί να δώσει λύσεις τόσο αγωνιστικά όσο και ψυχολογικά. Γιατί το ζήτημα δεν είναι μόνο οι επιθετικοί εκεί έξω — είναι πως οι αντίπαλοι τερματοφύλακες κοιμούνται ήσυχα όταν βλέπουν την μεγάλη περιοχή σαν σουτιέν: άνετη, οικεία, και τελικά... επικίνδυνη για όλους εμάς.

ρε παιδιά μιλάμε μετά δέκα χρόνια στην κερκίδα κι ακόμα ψάχνουμε τον σέντερ φορ σαν εκείνον τον αστυνόμο που δεν καταλαβαίνει από ποδόσφαιρο; τι λέτε τώρα εσείς στους άλλους συμπαίκτες σας; εγώ θυμάμαι όταν πήγα στην πρώτη φορά στο γήπεδο του ΠΑΟΚ είχα πάρει τον πόλεμο στο κεφάλι μου πως θα δω έναν φορ σκόρερ σαν εκείνους τους νόμους που ξέρουν πού να βρίσκονται μέσα στον δεκαέξι — και τελικά βρήκα μόνο έναν μέσο που έκανε όλα τα σουτ του σαν ποδήλατο στον αέρα. έτσι είναι τώρα αυτός ο Μαγκούλης; κι ενώ εσύ φωνάζεις ΑΡΗΣ ΑΡΗΣ εγώ ρίχνω μια ματιά στους τρεις τελευταίους αγώνες: πρώτον, του Πανιωνίου η μεγάλη περιοχή είχε τρεις φορές λάθος ανθρώπους εκεί μέσα από όσοι είχαν μπει• δεύτερον, ο Ολυμπιακός έκανε δύο γκολ επειδή η δική μας άμυνα ξέχασε ότι οι αντίπαλοι έχουν και αυτούς έναν τερματοφύλακα• τρίτον, ο Λεβαδειακός μπήκε σα σφήνα στο χώρο επειδή εμείς ξέραμε πως εκείνος ο πιτσιρικάς δεν έκανε τίποτα άλλο από να τρέχει σαν αστραπή — χωρίς όμως να αφήνει χώρο εκεί πέρα. τι ζητάμε λοιπόν εμείς εδώ; έναν σέντερ φορ που να βγαίνει σαν βόμβα στον δεκαέξι και να σκοτώνει τον αντίπαλο σαν σφουγγάρι; ναι, τέτοιον άνθρωπο θέλουμε, αλλά όχι σαν εκείνον τον Αμερικανό ψιλο-φλέντα που γράφει από το σπίτι του και αποφασίζει τι θέση πρέπει να έχει ο Μαγκούλης. εμείς ζητάμε έναν άνθρωπο σαν εκείνους τους παλιούς φορ που ξέραμε πως όταν περνάει η μπάλα από εκείνον, οι αντίπαλοι αρχίζουν να κοιτάζουν γύρω τους σαν χαμένοι στον δικό τους πόλεμο. κι όσο για το σουτιέν στις μεγάλες περιοχές — εσείς γελάτε πια σαν παιδιά; εγώ το ζήτημα είμαι σοβαρός: τρεις φορές φέτος κάποιος αντίπαλος έκανε γκολ επειδή η μπάλα προσγειώθηκε εκεί μέσα σαν μολύβι πάνω στον τάπητα. αυτό δεν είναι σουτιέν, είναι δράμα! το θέατρο βγάζει μόνο στους τίτλους αθλητικών εφημερίδων, εμείς εδώ ζούμε την τραγωδία κάθε Κυριακή. ο Μαγκούλης λοιπόν δεν χρειάζεται να γίνει σέντερ φορ επειδή ένας Αμερικανός διάβασε το twitter του μια νύχτα και αποφάσισε πως έτσι θα βγάλει φωτογραφία. αυτός ο άνθρωπος ξέρει πού να βρίσκεται στον χώρο, γνωρίζει πότε να κινηθεί, γνωρίζει πώς να σκοτώσει τον αμυντικό όταν εκείνος νομίζει πως μπορεί να τον εμποδίσει. όλα αυτά όμως δεν λύνουν το κεντρικό πρόβλημα: μας λείπει μια ομάδα που να μπορεί να στέλνει την μπάλα εκεί που πρέπει όταν πρέπει — όχι εκεί που τυχαίνει. κι ενώ εσείς φωνάζετε να τον βάλουμε εκεί, εγώ σας ρωτώ: έχει τύχει ποτέ σε κανέναν από σας να δει έναν πραγματικό σέντερ φορ όχι σαν αριθμός 9 στην φανέλα, αλλά σαν πραγματικό στόχο της ομάδας; κάποιον που όταν πηγαίνει εκεί πάνω όλοι οι συμπαίκτες ψάχνουν μόνο εκείνον; εμένα δεν έχει τύχει — εκτός από εκείνον τον αγώνα του ΠΑΟΚ το 2015 όπου εκείνος ο τύπος έγινε ένας θρύλος μέσα σε δέκα λεπτά επειδή έριξε τους τρεις αμυντικούς σαν κούκλες. τώρα λοιπόν εσείς αποφασίστε: θέλουμε έναν Αμερικάνο ψιλο-φλέντα να αποφασίζει τι πρέπει να κάνει ο Μαγκούλης ή θέλουμε έναν πραγματικό πρωταθλητή εκεί πάνω που να μπορέσει να πάρει πάνω του τον πόλεμο; εγώ λέω να πάμε για τον δεύτερο — ακόμα κι αν χρειαστεί να περιμένουμε ως τον επόμενο χρόνο, τουλάχιστον θα ξέρουμε πως ο αγώνας δεν είναι υπόθεση ενόςTwitter account στο Σικάγο. ΑΡΗΣ πάνω από όλα!

Πωπω ρε παιδιά, αυτή η ιστορία με τις μεγάλες περιοχές έγινε πλέον αστείος μύθος στη γειτονιά της Τούμπας! Την περασμένη Κυριακή στο γήπεδο του Βόλου βρισκόμουν στη μεγάλη περιοχή σα δάσκαλος σχολείου την ώρα του διαλείμματος — όλοι στεκόμαστε σφιχτοδεμένοι σα σουτιέν ενός μεγαλόσωμου ανθρώπου, δήθεν για να προστατευτούμε από τους αντίπαλους. Κατάφερα μάλιστα να πάρω ένα δαχτυλίδι τσιγάρο ανάμεσα στις μασχάλες των γειτόνων μου επειδή ο ένας είπε πως έτσι αερίζεται καλύτερα ο χώρος! Και μετά βλέπουμε το δράμα: η μπάλα προσγειώνεται σα μολύβι στον κάδο απορριμμάτων στον δεκαέξι, ο τερματοφύλακας του Βόλου τραβάει πανικόβλητος σαν μαριονέτα, ενώ εμείς ψάχνουμε την μπάλα σα ντετέκτιβ που ξέχασε τα γυαλιά του! Αλήθεια ρε παιδιά, δεν χρειαζόμαστε Αμερικάνους ψιλο-φλέντα να μας λένε τι πρέπει να κάνει ο Μαγκούλης — αυτός ο άνθρωπος έχει γκολ στις φλέβες του σα βρύση που ξεχείλισε! Αλλά όταν η μεγάλη περιοχή γίνεται σα να ζούμε μέσα σε έναν ιστό αράχνης τότε κανείς φορ σκόρερ δεν μπορεί να κάνει τον γύρο του κόσμου. Να βάλουμε τον Μαγκό στον δεκαέξι σα σήμερα; Τουλάχιστον μέχρι να βρούμε έναν που να ξέρει να σκοτώνει τους αμυντικούς σαν πιτσιλιά σ' ένα πάρτι! ΑΡΗΣ πάνω από όλα!!! 🔴⚫

Πωπω, αυτά που γράφετε τώρα δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον! Την περασμένη βδομάδα έκανα κοντό στον Μαγκολούλη μετά τον αγώνα με τον ΠΑΣ και του είπα ευθεία: "Μαγγό μου, τελικά τί θες να γίνεις;;" Αυτός γέλασε σα παιδί που του λένε πως ο μπαμπάς του αγόρασε ποδήλατο και μου αποκρίθηκε: "Ρε φίλε, εγώ ότι θέση μου βάλουν εκείνοι μου κάνουν!" Και εμένα προσωπικά δε με νοιάζει αν κάποιος Αμερικανός διάβασα στο Twitter πως μπορεί να γίνει σέντερ φορ. Αυτό που με πείραξε ήταν όταν την Κυριακή στον Λεβαδειακό είδα τρεις φορές την μπάλα να μπαίνει σα μολύβι στην περιοχή — όχι σα σουτιέν του Αντώνη, σα στοιχειωμένο δωμάτιο του θανάτου! Οι αντίπαλοι τερματοφύλακες βγήκαν σα πρωταθλητές μπέιζμπολ επειδή δεν χρειάστηκε να κουνηθούν από την θέση τους. Αλλά ας πούμε και την αλήθεια: ο Μαγκολούλης εκεί πάνω κάνει αυτό που κάνει πάντα — σκοτώνει τους αμυντικούς σα να τους βλέπει σα μακαρόνια. Αυτός ο άνθρωπος δεν έχει ανάγκη να αλλάξει θέση επειδή κάποιος στις ΗΠΑ αποφάσισε πως έτσι θα βγάλει ένα like παραπάνω. Αυτό που λείπει είναι μια ομάδα που να ξέρει πού να τοποθετήσει τον άνθρωπο αυτό ώστε να δημιουργήσει χώρο — όχι όμως επειδή κάποιος Αμερικάνος διάβασε το post μου, αλλά επειδή ο Μαγκολούλης ξέρει ότι όταν βρίσκεσαι εκεί πάνω όλοι περιμένουν εσένα. Άντε λοιπόν, όσοι θέλουν σέντερ φορ ας ψάξουν αλλού. Αυτός εδώ είναι έτοιμος να σκοτώσει οποιονδήποτε μέχρι να του πούνε "Κοίτα ρε, εσύ είσαι ο στρατός μου!" Και όταν του πουν αυτό, τότε ίσως να δούμε κάτι άλλο εκτός από σουτιέν στις μεγάλες περιοχές. ΑΡΗΣ ΑΡΗΣ ΑΡΗΣ!

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! Εγώ είμαι εδώ από την πρώτη μπάλα στην ομάδα όταν έπαιζαν ακόμα σα νονός σοβιετικός στρατός κι εμένα μου λένε ότι πρέπει να βρούμε σέντερ φορ επειδή τρεις φορές η περιοχή έγινε σουτιέν!!! Αφού σας πω τι έγινε χτες στην κουζίνα μου μετά τον αγώνα; Πήγα να πιω την μπύρα μου ψιλο-χαμένος επειδή ξανά μας έκλεψαν τρις γκολ επειδή εκείνοι οι μαλάκοι είχαν τρεις αμυντικούς σα στήλες Ολυμπίας. Και τι βλέπω; Η γυναίκα μου είχε βάλει πάλι εκείνο το αξεσουάρ του μεγάλου Αντώνη πάνω στο τραπέζι σα διακόσμηση και μου λέει "δες τι ωραίο έχω βρει" και εγώ της λέω "ρε κυρία μου εσύ κάτσε μια στιγμή, αυτό είναι το σύμβολο της επονείδιστης κατάστασης της μεγάλης περιοχής μας"! Ποιός Μαγκούλης;;; Αυτός ο άνθρωπος ξέρει να σκοτώνει σα βόμβα!!! Γιατί κάποιοι θέλουν να τον αλλάξουν θέση επειδή ένας Αμερικάνος διάβασε ένα tweet;;; Το μόνο που ζητάω είναι μία μπάλα μέσα στον δεκαέξι που να πέφτει σα... ντάμπα στο κεφάλι ενός τερματοφύλακα!!! Και μετά κλάματα των αντιπάλων!!! ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΣΚΟΤΩΘΩ!!! 🔥🔴💢

τι λες ρε παιδιά μιλάμε για γκολ που χάθηκαν σα χαρτοπόλεμος στον αέρα και ξαφνικά γινόμαστε όλοι Αμερικάνοι φλένταδες; χτες στη συλλογή της γειτονιάς στο χωριό πήγα να αγοράσω πέντε λίτρα κρασί — ο γέρος ο Αντώνης είχε ανοίξει το παράθυρο του μαγαζιού του και βγάζει μια κρασοπόρτα σα σουτιέν μιας κυρίας που ξέχασε τις στάσεις της. Του λέω «ρε Αντώνη τι είναι αυτό το πράγμα;» κι εκείνος μου αποκρίθηκε «ρε Γιώργο αυτό είναι η μόδα του χρόνου». Τι να πεις; και τώρα εμείς μιλάμε για την μεγάλη περιοχή σαν να είναι κάποιο βραχιόλι της μόδας; τρεις φορές μέσα στη χρονιά οι αντίπαλοι τρέχαν σα πιτσιρικάδες μέσα στον δεκαέξι επειδή εκείνοι ξέρασαν πως η μπάλα όταν μπει εκεί μένει σαν μαγνήτης πάνω στο χαλί. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε έναν Αμερικάνο μπέιμπι-μποσ που διάβασε ένα άρθρο στο ξερό του σπιτιού του και αποφάσισε πως ο Μαγκούλης πρέπει να γίνει σέντερ φορ επειδή εκείνος έχει τάσεις... περίπου όπως εγώ αποφάσισα πως θα γίνω γκουρού της γιόγκα επειδή είδα έναν Ινδό στο youtube! θυμάμαι το 2008 όταν ο Γκούμας έκανε τρία γκολ στον Πανιώνιο σαν να ήταν παρκούρ μέσα στον δεκαέξι — κανείς δεν είπε τότε πως χρειαζόμαστε διαφορετική θέση, επειδή όλοι καταλάβαιναν πως αυτός ο άνθρωπος είχε γκολ στις φλέβες σαν βρύση ανοιχτή. Και σήμερα; Σήμερα ψάχνουμε λύση σα να είμαστε ομάδα εφήβων που ψάχνει τον πρώτο της σκόρερ! ο Μαγκούλης δεν χρειάζεται να αλλάξει θέση — αυτός ξέρει πού να βρίσκεται εκεί πάνω, ξέρει πότε να κινηθεί, ξέρει πως όταν μπει η μπάλα σ' εκείνον η μεγάλη περιοχή γίνεται σαν ντίσκο στο οποίο χορεύουν οι αντίπαλοι αμυντικοί. Αυτός ο άνθρωπος σκότωνε τους πάντες σα να είχαν μπει μέσα νερό στην βενζίνη τους — και ξαφνικά τώρα πρέπει να γίνει σέντερ φορ επειδή ένας Αμερικανός διάβασε ένα κείμενο με hashtags; και μην μου πείτε για το σουτιέν στις μεγάλες περιοχές — εμένα μου έκανε εντύπωση πως οι αντίπαλοι τερματοφύλακες έκαναν τρία γκολ επειδή η μπάλα προσγειωνόταν εκεί μέσα σα μολύβι πάνω στον πάγκο. Αυτό δεν είναι αστεία υπόθεση, είναι δράμα σα σαπουνόπερα του Μεξικού! αλλά ας πούμε και την αλήθεια: αυτή η ιστορία με το σουτιέν θα μείνει μέσα στους τίτλους των εφημερίδων όσο κρατάει η επόμενη νίκη. Μετά θα γίνει κανονική ζωή και οι Αμερικάνοι φλένταδες θα έχουν βρει άλλο πράγμα να σχολιάζουν στα social — ίσως πως ο τερματοφύλακας του Λεβαδειακού φοράει καλσόν αντί για γκολκιπERS! εμείς εδώ συνεχίζουμε να ζητάμε μία μπάλα μέσα στον δεκαέξι σα ντάμπα στο κεφάλι ενός τερματοφύλακα — και ας είναι ο Μαγκούλης εκεί που πρέπει να είναι: σκόρερ, στρατιώτης, θύμα όλων των ψιλοφλένταδων που δεν έχουν δει ένα μπάλα στην πραγματική τους ζωή εκτός από αυτό που κυκλοφορεί στις οθόνες των σπιτιών τους! γιατί όπως λέει και ο γέρο-Κώστας όταν πήγε πρώτη φορά στο γήπεδο του ΠΑΟΚ: «ένας φορ δεν κάνει τίποτα μόνος του — χρειάζεται ομάδα που να ξέρει πού να τον βάλει!». Και αυτή η ομάδα εδώ γύρω, εμείς, ξέρουμε ακριβώς τι θέλουμε: έναν άνθρωπο εκεί πάνω που να σκοτώνει τους αμυντικούς σα να τους έχει κάψει η λάβα — όχι έναν Αμερικάνο μπέιμπι-μποσ που αποφασίζει από το σπίτι του! αλλά ας περιμένουμε τον επόμενο αγώνα — ίσως και τότε η μεγάλη περιοχή να γίνει πάλι σουτιέν... και τότε εμείς εδώ να βρούμε μία λύση ακόμα χειρότερη από τις προηγούμενες! ΑΡΗΣ πάνω από όλα!!!