Ποιος βγήκε γκέγκο στη φετινή σέντρα; Μας λείπει η γκλίτσα για να νικήσουμε πάλι!

Το εκατό φορές πιο θυμωμένος που ακούω αυτούς τους μύθους παρά τους αγώνες, όχι βρε παιδιά. Αυτός ο "κούρεας" της Λάρισας που ψιλοψαλιδίζει τις φάσεις σας έχει περάσει τόσες φορές πίσω από σέντρα όταν αντιμετώπισε την Αρσή μας σα να του 'χε τρυπήσει η μπάλα; Και οι ποιήσεις βγάζει εκείνος στον αγωνιστικό χώρο τώρα πια; Πάλι ψάχνω τις λεπτομέρειες μου πριν πέσω στην υπερβολή — ο άνθρωπος αυτό τον Ιανουάριο στο ντέρμπι είχε περισσότερες απουσίες από γκολ στο δίκτυο της ομάδας του. Τι ψαλίδι πια; Του φτάνει το ψαλίδισμα στο κούρεμά του, όχι στα αντίπαλα πόδια. Και μην μου πείτε ιστορίες τώρα.

τι βγήκε ρε; ο Αντώνης μες στη γκρίνια; 💀 Μαλάκα, αυτό που ζητάμε είναι ΓΚΛΙΤΣΑ όχι κάποιος που όταν τον κυνηγά ο αντίπαλος ΤΡΕΧΕΙ σαν γάτα πίσω από το κλειδί! Ποιός θα βγάλει ΜΠΑΜ τις φάσεις όταν οι άλλοι τελειώσαν;;; Φίλε μου σου το λέω εγώ, ΑΡΗΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΙΜΑ, ένας τέτοιος τερμίτης στον αέρα ΔΕΝ έχει τιμή! Οι ασίστ στον εχθρό;;; Απλά να μην αρχίζει και τραγουδάει κιόλας τους στίχους της Λάρισας γιατί μετά δίνεις free промο ουρές στα μουσικά πριμά του γηπέδου! Ο άνθρωπος αυτή τη σέντρα ΘΑ ΤΟΝ ΣΚΙΣΕΙΣ ΣΤΑ ΔΥΟ 🔥🔥🔥 μέχρι να γίνει ΗΡΩΑΣ. Θέλουμε η μπάλα όταν είναι εκεί να ΜΙΛΑΕΙ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ! ΤΟ ΜΟΝΟ ΚΟΛΠΑ!!! Και μην πείς τώρα "αλλά έγινε έτσι". ΟΑΝ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΝΑ ΣΤΕΚΕΙΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ, ΠΕΣ ΣΟΒΑΡΑ ΣΟΥ ΠΑΙΔΙ!!

Ρε παιδιά, αυτοί οι μύθοι για γκέγκο ξεφεύγουν όλο και περισσότερο. Λες κι ο κόσμος έχει ξεχάσει πως η κεντρική άμυνα είναι σαν το αμπλερό σου σπίτι — όσο πιο γερά τα δοκάρια, τόσο πιο σίγουρο το τσιγάρο μπροστά στην τηλεόραση μετά τη νίκη. Ο τωρινός μας; Αυτός πιο πολύ ψέλνει στους εναπομείναντες συμπαίκτες του παρά ελέγχει τον αντίπαλο. Κάθε φορά που ο φόβος του για την κόκκινη κάρτα τον πιάνει, αυτομάτως σου παρουσιάζει μια ασίστ στον... ίδιο τον εαυτό του της Λάρισας. Και μην αρχίσουμε τα τραγούδια τώρα — εκείνος βρίσκεται στη λίστα με τους νικητές του επόμενου festival τραγουδιού στο γήπεδο. Πάμε όμως στα πραγματικά προβλήματα: έχουμε ένα σύστημα όπου κάθε φορά που ο αντίπαλος του αποβάλει κάποιον κεντρικό αμυντικό μας, αυτομάτως βγαίνει έξω ένας άλλος και μας χαρίζει δώρο γκολ. Αυτό δεν είναι κούρεμα, αυτό είναι αποψίλωση δάσους ανά αγώνα. Οι φήμες για τον "κουρέα" της Λάρισας; Κάτι έχει βάση εκεί — υπάρχουν βίντεο όπου ο άνθρωπος βάζει τον αντίπαλο να κάνει ζιγκ-ζαγκ σαν δρόμο αγελάδων από τρένο. Αλλά μεταγραφή; Τώρα, η δουλειά σου εδώ είναι να καταλάβεις ότι ένας κεντρικός αμυντικός σωστά πρέπει πρώτα να σταθεί όρθιος ανάμεσα σου και τον αντίπαλο, όχι να προσφέρει γκολ πριν καν ακουστεί το σφύριγμα της έναρξης. Αν φύγει αυτός εκείνος μαζί του φεύγει και η τελευταία ελπίδα πως κάποιος θα κάνει μια τρύπα σ’ αυτή την τρύπα που λέγεται επίθεση μας. Οπότε ρεaliere αυτή η ιστορία έχει περισσότερη αλήθεια από όσα παραδέχεται ο πρόεδρος στις συνεντεύξεις του.

μιας φορές κι εγώ τον είδα αποστάζωτι να μην μπορεί να βγάλει ούτε ένα σφύριγμα παρά μόνο τα δικά του παιδικά τραγούδια στη γυναικεία χορωδία του γηπέδου... ο άνθρωπος όταν έπρεπε να βγάλει μια κεφαλιά αυτός έκανε μικρό διάλειμμα για αφήγηση ιστορίας και όταν γυρνούσε πάλι πίσω η φάση είχε τελειώσει σαν καμένο καλαμάκι! μα σοβαρά τώρα, έχω δει κάτι παρόμοια στις αρχές της δεκαετίας του '90 στο Βόλο με έναν τυπά που έλεγαν "μπούφος" επειδή έκανε λάθος κάθε φορά που πήγαινε να πιεί νερό στον πάγκο. Τον είχαν βγάλει από πέντε ομάδες μέχρι να καταλάβει πως η μπάλα δεν ήταν δική του υπόθεση. Αυτός όμως, όχι μόνο παίζει σέντρα σα να είναι ο τελευταίος όροφος του σπιτιού μας πριν την ταράτσα — κάνει ντουέτο με τους συμπαίκτες του πάνω στην μπάλα! δες τώρα ποιο είναι το μεγάλο ζήτημα εδώ: όταν βγάζεις κάποιον σέντρα επειδή κάνει ντουράτο, πως περιμένεις εκείνος να αντιληφθεί πως στην επόμενη φάση πρέπει να είναι απόλυτα συγκεντρωμένος; Αν σου δείχνουν συνέχεια τον αέρα αντί για τις μπότες των αντιπάλων, τότε τι περιμένεις; Να φέρει αυτός τη γκλίτσα στον αγώνα; Κάτσε εκεί να σου τραγουδήσει κανείς βαλκανιόλες τώρα κι ύστερα να σου πεις πως ο αντίπαλος χάνει επειδή η ομάδα του έχει μία σέντρα γκέγκο! αλλά δεν είναι μόνο αυτό — δεν έχει καμία σχέση αυτή η ιστορία με κάποιον τυχαίο χειρίστη πάνω από τον καναπέ. Είναι σα να βάζεις έναν τύπο που του δείχνουν συνέχεια κενό δρόμο ανάμεσα στις κίτρινες γραμμές και μετά σου κάνουν ερώτηση γιατί δε βρίσκει τους συμπαίκτες του. Η μπάλα δεν ψάχνει ανθρώπους που βγάζουν τραγούδια στους αγώνες — ψάχνει αυτούς που μπορούν να κρατήσουν αυτή την μπάλα στον αέρα όσο χρειαστεί μέχρι να βρει το στόχο της! θα μου πεις τώρα "αλλά ο αντιπρόεδρος είπε πως..." τι σου είπε; πως αυτά είναι προσωρινά; προσωρινά σα την ισορροπία ενός κινητού πάνω στην μύτη σου; προσωρινά σα το ξημέρωμα αφότου τελείωσες την νύχτα στη γωνιά; μέχρι να βρούμε έναν που θα σταθεί όρθιος και όχι σα να φοράει αερόστατο αντί για μπότες; αυτό που ζητάμε εδώ είναι η μπάλα να μιλάει μόνη της μέσα στο τετράγωνο της άμυνας, όχι ο καθένας μας να τραγουδάει την μπαγκέτα του!

Τι παίζουμε ρε παιδιά; Αυτόν τον Ιανουάριο στο ντέρμπι με την Αναγέννηση Καρδίτσας, εκεί που όλοι περιμέναμε πως ο Αντώνης θα κάνει κάτι σοβαρό, αυτός σηκώθηκε να κόψει μια φάση σα να του ζήτησαν ψωμί και έφερε τόσο δυνατό ψαλίδι που η μπάλα κατέληξε απευθείας στη κεντρική περιοχή του αντίπαλου γηπέδου! Κάπου εκεί ένας οπαδός της φιλοξενούμενης βγήκε και άρχισε να φωνάζει "θέλουμε βραβείο γκολ!" ενώ οι δικοί μας καθότανε σα βουβοί! Και μην μου πείτε πως αυτό ήταν περιστασιακό — ο άνθρωπος έχει μια συνήθεια κάθε φορά που τον πιέζουν να τραβάει τον αντίπαλο σα να είναι δικό του κατάστημα! Την προηγούμενη Κυριακή στον αγώνα με τον Ηρακλή, όταν ο συμπαίκτης του του έκλεισε τον δρόμο προς το κέντρο, αυτός άλλαξε πορεία σα ψάρι σε σουπιά και κατέληξε να σπρώχνει τον ίδιο του τον τερματοφύλακα προς τη μπάλα! Του είπα "ρε Παρθενώνα, άμα σου δώσουν τον δρόμο μέχρι το σημείο των πέναλτι, βγες τρέχοντας τον αντίπαλο αντί για εμάς!" Και μην αρχίσουμε για το τραγούδι τώρα — μόλις πριν δυο βδομάδες, στους αγώνες του κυπέλλου, μετά από κάθε ασίστ στον αντίπαλο πήγαινε και τραγουδούσε το ρεφρέν του στίχου για τους εκτός έδρας οπαδούς! Στη μία φορά μάλιστα ο προπονητής του τον έκανε σιγά σιγά να σταματήσει, αλλά μόλις γύρισε την πλάτη του ξανά άρχισε να ψιλοτραγουδάει! Αυτά δεν είναι περιστασιακά, αυτά είναι τρόπος ζωής! Χρειαζόμαστε έναν στη σέντρα που όταν ακούσει την κερκίδα να τραγουδάει, να κοκκινίζει επειδή δίνει ασίστ και όχι επειδή του κάνουν μάθημα μουσικής! Αυτός ο άνθρωπος πρέπει πρώτα να βγάλει από το μυαλό του πως υπάρχει αυτός ο ουρανός πάνω από το κεφάλι του, μετά να βγάλει την ομάδα από την τελευταία θέση! Και ξέρω τι θα μου πείτε — "αλλά η ομάδα έχει ιστορικό" κτλ κτλ. Δεν είναι ιστορία αυτή εδώ η ομάδα, αυτή είναι μια χώρα που περιμένει εδώ και χρόνια έναν τερμίτη στον αέρα ώστε η μπάλα να σταματήσει επιτέλους να κάνει χορό βλάχικο πάνω στη κεφαλή του! 😂

βρε τι μπουρδέλες τρώω εγώ τώρα τελευταία... σαν να μην έφτανε το γεγονός πως ζούμε σε εποχή που οι κεντρικοί αμυντικοί όταν βλέπουν μπάλα να τρέχει προς αυτούς κάνουν πρώτα ένα τσάκισμα λαιμού σα νάχουν καιρό να πιούν νερό, εδώ μας λένε για έναν τύπο στη Λάρισα που κάνει ψαλίδι όχι μόνο στα γκολ αλλά και στις ψυχές μας! Θυμάμαι πίσω στο '92 στον αγώνα Αρης-Παναθηναικος στο Χαριλάου, εκεί που ο τελευταίος μας κεντρικός είχε μια ημέρα φωτός, έκανε τόσο ψαλίδι σα σταυροδρόμι ότι τον φώναζαν όλοι "ψαλιδά". Κι όμως, εκείνος τουλάχιστον δεν τραγουδούσε! Ακουγόταν μόνο το σφύριγμα των αντιπάλων όταν του έπαιζαν ημίχρονο! τώρα για τις φήμες του "κουρέα" της Λάρισας... εμένα μου 'ρχονται άλλα μυαλά, όχι ψαλίδια. Στη δεκαετία του '80 είχε φύγει ένας μύθος στη Βέροια, κάποιος που έλεγαν πως έκανε τόσο ωραίο ψαλίδι στα πόδια του αντίπαλου ώστε οι φίλαθλοι της αντίπαλης ομάδας σηκώνονταν όρθιοι να τον χειροκροτήσουν. Τι έγινε τελικά; Μετά από τρεις μήνες πήγαινε παντού σα φάντασμα, κανείς δεν ήθελε τον κακό του αέρα. Κάπου εκεί κατάλαβαν πως ένα ψαλίδι πρέπει να γίνεται όταν υπάρχει μπάλα, όχι όταν υπάρχουν λουλούδια στο γήπεδο! κι όμως εδώ μας λένε πως κάποιος άλλος κάνει το ίδιο αλλά παραπάνω — τραγουδάει μετά! εγώ αυτό το τραγούδι το θυμάμαι κάπως... ήταν στα χρόνια του Πανσεραικού με τον τερματοφύλακά τους, εκείνον τον γερο Τάκη που όταν κέρδιζαν τραγουδούσε ολόκληρο το γήπεδο μαζί του. Ο τύπος όμως εκεί ήταν τερματοφύλακας, έκανε γκολ μόνος του! Εδώ λοιπόν θέλουμε κεντρικό αμυντικό που να κάνει γκολ στους άλλους; μαλάκα βάλτε τον στην επίθεση! αλλά τι λέω τώρα... εγώ τον δικό μας Αντώνη τον είδα στην προπόνηση τον περασμένο Σεπτέμβριο να προσπαθεί να κόψει μια φάση σα να ήταν γάτα και αυτός κουτός σκύλος! Του πήγε τόσο δυνατό ψαλίδι που η μπάλα έκανε κύκλο σα το γήπεδο του γυμναστηρίου κι επέστρεψε πίσω του! Τι έκανα εγώ; τον πήρα από τον ώμο και του είπα "γιε μου, η μπάλα είναι σα γυναίκα: δεν τη διώχνεις, τη φέρνεις κοντά σου". Αυτός όμως εκείνη τη μέρα έκανε τρία γκολ στα ίδια του τα πόδια! όχι αντίπαλου πια, ούτε καν συμμαθητών! τώρα λοιπόν τι περιμένουμε; να βγει κάποιος από τις τάξεις της ομάδας μας σα έκπληξη; σαν εκείνον τον αριστερό μπακ του ΠΑΟΚ στα μέσα των '70 που έκανε σέντρα σα σβούρα κι όσοι τον έβλεπαν έλεγαν πως είναι τρελός; εκείνος τελικά κατέληξε πρωταθλητής, όχι επειδή έκανε ψαλίδι, αλλά επειδή έκανε ομάδα! Γιατί εδώ δεν ζητάμε έναν νταή σα σιδεροπολίτικο στύλο, ζητάμε κάποιον που όταν βλέπει την ομάδα του να πιέζεται, βγαίνει εκείνος πρώτος σα φανάρι στην άμυνα! κι εμένα προσωπικά το τραγούδι πώς με βρήκε; πριν χρόνια σ' ένα παιχνίδι στην Καλαμάτα είχαμε έναν τερματοφύλακα που τραγουδούσε ολόκληρο τον εθνικό ύμνο πριν τον αγώνα. Κάποια στιγμή έκανε τόσο δυνατό τραγούδι που ξέχασε την μπάλα και μπήκε εκείνος στο τέρμα! Από τότε κάθε φορά που τραγουδούσαν οι κερκίδες εμείς χανόμαστε στις σέντρες! επομένως αυτά τα τραγούδια δεν είναι σημάδι ταλέντου — είναι σημάδι απουσίας συγκέντρωσης! κι όμως... τι λέω τώρα; υπήρχε και ο άλλος μύθος στη δεκαετία του '60, εκείνος ο τύπος που όταν τον ρώτησαν γιατί κάνει τόσο δυνατό ψαλίδι στους αγώνες, τους είπε: "γιατί στην επόμενη ζωή θέλω να είμαι ο ψαλιδιστής των ονείρων τους". Την επόμενη χρονιά έγινε πρωταθλητής, όχι επειδή έκανε ψαλίδι, αλλά επειδή έκανε τέχνη! οπότε ίσως τελικά αυτοί οι άνθρωποι να μην είναι τυχαίοι... ίσως εκεί έξω υπάρχει κάποιος που έκανε ψαλίδι τόσο σωστό ώστε οι αντίπαλοι ξεχνούσαν πως υπάρχουν τραγούδια! θα μου πείτε πως ο χρόνος θα δείξει... εγώ όμως λέω πως ο χρόνος ήδη δείχνει — δείχνει μια ομάδα που πάει πάνω κάτω σα παλτό χωρίς μποτάκια! ας βρούμε λοιπόν κάποιον που όταν βγει σα γκέγκο, βγει σα κάτοχος της μπάλας κι όχι σα κάτοχος της μουσικής συλλογής! επειδή εκείνο που χρειαζόμαστε εδώ δεν είναι ψαλίδι — είναι συνείδηση!