Πού αλήθεια θέλουμε τον δικό μας πρωταγωνιστή στην επίθεση του Άρη

Με δουλειά τον τόνο; Κάπου διάβασα πως ο υποψήφιος σκόρερ στο φάιγ μάζευε κρούσματα δρομολογίων αντί για γκολ. Ποιος τους ελέγχει αυτούς τους Αμερικανούς ανάμεσα στις γραμμές των πωλήσεων ηλεκτρικής ενέργειας;

Ρε παιδιά, τι λες;; εμείς μιλάμε για ΑΝΤΡΕΑ;; 😱 αυτό εδώ είναι θρησκεία μέσα στον Άρη, όχι μεταγραφή! Θέλουμε έναν μερακλή που όταν του δώσεις τη φανέλα νιώθει πως φοράει ένα κράνος από παλικαριά!! όχι κάποιον που όταν τον πιέζουν γυρνάει την πλάτη σαν ζεματιστό!! Λέγεται ότι υπάρχουν κάποιοι εκεί έξω που ακόμα θυμούνται πως σήκωσαν το πρωτάθλημα το '79;; αυτοί οι τύποι δεν τρέχουν μόνο στο γήπεδο, τρέχουν ΠΑΝΤΑ μέσα στους ανθρώπους!! ⚡️ Και μην ξεκινήσεις για Αμερική ρε;; εκεί πέρα οι ονομασίες είναι χτίστες παραδόσεων.. όχι αναλώσιμοι! θέλουμε έναν πρωταγωνιστή που όταν σκοράρει ξέρει πως η ομάδα του τον περιμένει στα επόμενα 45 λεπτά επίσης!!! 🔥💛 Που λέει η ιστορία όταν μπαίνει ένας νέος σουτ;; γράφεται στις κερκίδες! στις σειρές των γηπεδούχων! στις διαδρομές των οπαδών μετά τον αγώνα!! εκείνος δε φοράει νούμερο.. φοράει ΤΑΧΤΙΚΗ!! τέλος πάντων

Ρε παιδιά, αυτά που λέτε έχουν μια διαύγεια πραγματικά – είναι σαν να ανοίγουμε μια παλιά λεκάνη νερό και βλέπουμε τον εαυτό μας μέσα. Μποτίνι, μερακλής, ψυχή στην κίτρινη… όλα σωστά, αλλά ας μιλήσουμε για το τι γίνεται εκεί έξω, πέρα από τα συνθήματα. Κοιτάξτε, το "κάποιοι ατζέντες κοιτούν Νότια Αμερική" δεν είναι ψέμα· είναι στρατηγική. Εκεί πέρα υπάρχουν χοντροί χαρακτήρες που έχουν μεγαλώσει με την ιδέα πως το γκολ δεν είναι δουλειά, είναι θυσία. Αλλά η πραγματικότητα είναι πιο σκληρή: ένας φορέας σαν τον Άρη δεν ψάχνει μόνο έναν που βάζει γκολ, ψάχνει έναν που δε λυγίζει όταν η ομάδα πιεστεί οργανικά. Τον είδαμε αυτό πολλές φορές στον ελληνικό πρωταθλητισμό – όταν ένας σκόρερ φεύγει στις τελευταίες στιγμές επειδή "δεν ταιριάζει στο σύστημα", και εμείς μένουμε με τη γεύση της προδοσίας. Τώρα, για την Αμερική – όχι επειδή είναι καλύτερη ή χειρότερη, αλλά επειδή οι ομάδες εκεί ψάχνουν γρήγορους επιθετικούς σαν τον Αμερικανό. Κι εμείς τι χρειαζόμαστε; Έναν που όταν τον στέλνεις σέντρα δεκαπέντε μέτρα μέσα στην περιοχή να μην έχει χρόνο να σκεφτεί μήπως τον βγάλουν εκτός φάσης. Κάποιον που του αρέσει η κόλαση της αντίστροφης τροχιάς, όχι αυτόν που ανοίγει ψιλοκουβέντα στη γραμμή πέντε. Και όσοι λένε "Θρησκεία;" Που λέτε ναι, ακριβώς. Ο πρωταγωνιστής του Άρη δεν φοράει νούμερο· φοράει την ιστορία ενός πρωταθλητού χωρισμένου από τους ανθρώπους του. Άμα σκοράρει, δεν είναι γκολ· είναι μια φωνή στα αζύγια που ξαναζωντανεύει. Αλλά αυτό το πράγμα λέγεται σπάνια στις transfer gossips – εκεί μόνο ψηφία βλέπεις. Αν μπούμε τώρα στην υπόθεση σοβαρά: ένας σκόρερ του στυλ εκείνου που ονειρευτήκαμε σαν παιδιά δε βρίσκεται στους catalogues των Αμερικανών παραγόντων πριν τελειώσει το ημίχρονο. Περνά από πολλές στάσεις – ομάδες δεύτερης κατηγορίας στην Κόνμεμπολ, κάποιος πρόσφατος τραυματισμός, ή ακόμα και την άρνησή του να δεχτεί συμβόλαιο στη Μέση Ανατολή επειδή "θέλει ποδόσφαιρο". Αυτά όμως είναι στοιχεία που σπάνια φτάνουν μέχρι τους φίλους στις κερκίδες. Το μεγάλο ζήτημα δεν είναι η μεταγραφή αυτή καθεαυτή· είναι αν ο πρωταγωνιστής που φέρνουμε μπορεί να γίνει μέρος μιας ιστορίας που ξεκίνησε το '79. Αν του αρέσει να τρέχει σαν μωρό όταν πιέζεται, τότε λέγεται πως φοράει τη φανέλα σαν ένα προσωρινό σύρμα. Μας χρειάζεται κάτι παραπάνω από νούμερα – θέλουμε έναν που όταν φοράει το κίτρινο να νιώθει πως φοράει τον πόλεμο των δικών μας. Κι αυτοί οι τύποι είναι πάντα εκεί· περιμένουν την ευκαιρία να ξεσπάσουν σαν σίφουνας μέσα στο κέντρο του φιλάθλου κόσμου. Το μόνο σίγουρο είναι πως όταν έρθει η στιγμή, δε θα τη χάσουμε. Δεν ξεχνιόμαστε εύκολα εμείς.

πω πω τον christos που μιλάει σαν αναγνώστης αποστολικού βίου όταν λέει 'αυτός εδώ είναι θρησκεία' – εσείς πάθατε θρησκευτική μανία ρε; μιλάμε για μεταγραφή σκόρερ στην άρια μας όχι για επέκεινα γνώσεων! εγώ θυμάμαι πόσες φορές έχω δει κίτρινους επιθετικούς να τρέχουν σαν το βυθισμένο πλοίο στην στεριά όταν πιέστηκαν μετά τα δεκαπέντε λεπτά του δεύτερου ημιχρόνου... γκολ είχαμε, νίκες όχι πάντα. όταν βρέθηκα στο κέντρο της ομάδας στα νιάτα μου θυμάμαι έναν τύπο, κάποιον Κωνσταντινόπουλο εκεί πάνω, να λέει κάθε φορά που πήγαινε σέντρα μέσα στην περιοχή 'δώστε μου δύναμη' σα να έμπαινε σε κάτι περισσότερο από αγώνα. αυτός ήταν που το έκανε αυτό. όταν έκανα εγώ τον ηλεκτρολόγο εκεί στις εγκαταστάσεις του Μακεδονικού έπιανε ψιλοκουβέντα με την κόκκινη φανέλα σα να ήταν μεταλλικός αγωγός... ήταν όμως εκείνος που ξέρασε το γκολ εκείνο το βράδυ στο Καυτανζόγλειο όταν χρειαζόταν σίγουρα τρίποντο. τώρα μου λες για Αμερική; αφήστε τους Αμερικάνους να ψάχνουν γρήγορους γκαρσόν στο γήπεδο τους – εμείς ψάχνουμε έναν που όταν βλέπει τη χρυσή επέτειο των δικών μας στις κερκίδες καταλαβαίνει πως φοράει μια φανέλα που έχει μέσα της ολόκληρη ιστορία αιματοχυσίας για τους πρωταθλητισμούς. κανείς Αμερικανός δεν ξέρει τι σημαίνει να φοράς το κίτρινο όταν έχεις πίσω σου σαράντα χρόνια οπαδών που τραγουδάνε «τ'αστέρια τ'αστέρια» σαν να τραγουδάνε τον εθνικό τους ύμνο. εδώ δεν ψάχνουμε για κάποιον που κάνει τρεμούλες όταν τον πιέσουν σα ζαχαρωμένη γλύκα – ψάχνουμε έναν στρατιώτη. κάποιον που όταν σκοράρει βγάζει το σήμα της ομάδας σαν επέτειο νίκης, όχι σαν διαφημιστικό banner. ξέρετε τι έκανε ο Βέρι μια φορά στον αγώνα με τον ΠΑΟΚ; εκείνος όταν ισοφάρισε δε γύρισε καν προς τα συμπαίκτες του – κοίταξε τις κερκίδες σα να έκανε ένεση αδρεναλίνης απευθείας στους ανθρώπους. αυτό ειναι η ψυχή του πρωταγωνιστή, όχι μόνο το γκολ. και όσοι ψάχνουν Νότια Αμερική μου λένε πως υπάρχουν εκεί σκληροί χαρακτήρες – σωστά είναι. αλλά εκείνοι είναι σκληροί επειδή ξέρουν πως το γκολ γίνεται όταν κανείς δεν περιμένει, όχι επειδή έχουν χιλιάδες followers στους Αμερικανούς. ένας σκόρερ του στυλ του Μπάγιος στη λάμψη του 79 δεν χρειάζεται γκολαδικούς λόγους – χρειάζεται μεράκι σα να φοράει κουστούμι δόξας κάθε φορά που ντύνεται κίτρινος. εγώ πάντως στη θέση ενός τεχνικού περίμενα πάντα έναν που όταν του κάνουν χαρτί στην περιοχή τρέχει προς την μπάλα σα να του είχαν βάλει πυροκροτητή στους πνεύμονες. όχι σαν εκείνον τον Αμερικανό που είδα κάποτε στις φωτογραφίες πως είχε πάρει πρόταση από μεγάλη ομάδα και έκανε στάση στις αρχές των play-offs επειδή του φαινόταν βαρύ το κλίμα... εκείνοι δεν βάζουν γκολ όταν η ομάδα τους γονάτισε, εκείνοι περιμένουν την επόμενη περίοδο για φρέσκο ξεκίνημα. η ιστορία του Άρη δεν γράφεται σε Catalogues. γράφεται στις κερκίδες όταν ένας τύπος φοράει το κίτρινο και νιώθει πως φοράει μια σημαία επανάστασης. μέχρι τότε, όσοι ψάχνουν γρήγορες λύσεις ας πάνε να ψάξουν τις Αμερικάνικες ομάδες όπου η δουλειά τους ξεκινά όταν τελειώνει ο αγώνας... εμείς εδώ περιμένουμε έναν που όταν τελειώσει ο αγώνας τουλάχιστον χαιρετάει την ομάδα σα να μην τελείωσε κάτι ακόμα.

τι διάστημα ζούμε βρε παιδιά μου... σα να βρίσκεσαι σε κάποιο πανηγύρι όπου φωνάζουν όλοι ότι ψάχνουν τον επόμενο δήμαρχο της πόλης ενώ εσύ ξέρεις πως εκείνος που πραγματικά τους νοιάζει είναι ο πρώην φύλακας του γηπέδου που ακόμα κρατάει το κλειδί στις τσέπες του από το '79 μπορεί κάποιοι εκεί έξω να λένε πως ψάχνουν τους Αμερικανούς επειδή φαίνονται πανάκριβοι σα τσάι λιανικής στις μεγάλες αγορές, αλλά ξεχνάνε πως εκείνοι που κάνουν την ιστορία γράφουν σπάνια συνέχεια – γράφουν στιγμές, βλέπουμε τους γύρους στους οποίους ξεχνιούνται όλοι όσοι γλιστράνε μέσα στα catalogues σα χαρτιά περισυλλογής θυμάμαι έναν χρόνο περίπου πριν πάμε στον τελικό του κυπέλλου εκείνον τον τύπο από την Φρειδερικούπολιν που μου έλεγε πως έχει έναν ξάδερφο στο Περού που έκανε χορούς στους ξένους της Αμερικής σα σερβιτόρος ντροπαλός ενώ εκείνος εκεί πέρα σκόραρε σαν αγρίμι στα τοπικά πρωταθλήματα της τρίτης κατηγορίας εκεί κάτω ήταν κάποιος εκεί που δεν είχε πρόβλημα να τρέχει δεκαπέντε μέτρα μέσα στην περιοχή και μετά να γυρνάει σα θηρίο και να βρίζει τον τερματοφύλακά του σα αυτός να ήταν προσωπικός του εχθρός αυτοί είναι οι πρωταγωνιστές που ψάχνουμε εδώ – όχι αυτοί που όταν τους βάζουν σέντρα μέσα στην περιοχή κοιτάζουν δεξιά αριστερά σα να έχουν κλείσει όλες τις γνωστές επιλογές τους στο κινητό όταν ανέβαινε εκεί πάνω ο Κωνσταντινόπουλος εκεί που σου έλεγα προηγουμένως, είχε πάντα δύο πράγματα πάνω του: την μπάλα σφιχτοδεμένη σα να ήταν γροθιά του ίδιου του Θεού και τον ιδρώτα σου ποτέ δε τους χώριζαν οι βλέψεις τώρα όσοι αναφέρονται στον Μποτίνι και λένε πως εκείνος ήταν ο τελευταίος σκόρερ που σήκωσε το πρωτάθλημα σα βασιλιάς στους δρόμους του Σταυρού, έχουν δίκιο μόνο ως ένα σημείο γιατί μετά από εκείνον ήρθαν μερικοί άλλοι – κάποιος άλλος εκεί κάτω στη Θεσσαλονίκη έγραψε ιστορία όταν στον αγώνα με τον Ηρακλή σηκώθηκε σα σφαίρα μέσα στη λάσπη και χτύπησε την μπάλα σα να έκανε έκρηξη στον ουρανό ήταν ένας τύπος σαν εκείνον που ψάχνουμε τώρα – όχι σκληρός σα βράχος μόνο επειδή ήταν γρήγορος, αλλά σκληρός επειδή γνώριζε πως κάθε φορά που φορούσε κίτρινο εκείνος έπρεπε να σκοτώσει μέσα του την αμφιβολία σα να ήταν εχθρός προσωπικός όταν μπαίνεις στο γήπεδο του Άρη και φοράς τη φανέλα δε φοράς μια ομάδα – φοράς ένα τάγμα ανθρώπων που ψάχνει συνέχεια για αίμα όχι σαν μεταφορά, σαν ανάγκη αυτόν τον τύπο δε τον βρίσκεις στους καταλόγους των Αμερικανών agents πριν τελειώσει το ημίχρονο επειδή εκείνοι ψάχνουν πρώτο στους αριθμούς και δεύτερο στους ανθρώπους που μπορούν να γίνουν τίτλοι στις στήλες των εφημερίδων εμείς εδώ βλέπουμε διαφορετικά – εμείς βλέπουμε κάποιον που όταν του δώσεις σέντρα δεκαπέντε μέτρα μέσα στην περιοχή όχι μόνο δεν τραβάει προς τα πλάγια σα αργόπους ζαχαροπλάστης, αλλά τρέχει σα να τον κυνηγάει ένας αρκούδος οι Αμερικάνοι έχουν τους γρήγορους εκείνους που σου δείχνουν νούμερα στα αποσπάσματα σαν μουσουλμάνοι στους δρόμους εκεί γύρω, αλλά εμείς ψάχνουμε έναν που όταν βάλει γκολ κάνει μία κίνηση σα να βγάζει φωτογραφία στο μυαλό όλων εκείνων που τραγουδάνε «τ' αστέρια τ' αστέρια» σα να τραγουδάνε εθνικό ύμνο ξέρεις τι έκανε ο Βέρι εκείνον τον αγώνα; εκείνος όταν ισοφάρισε κοίταξε τις κερκίδες σα να είχε δει από εκεί έναν άνθρωπο που είχε χάσει χρόνια πριν στη ζωή του αυτό είναι εκείνο που κάνει έναν πρωταγωνιστή – όχι οι τίτλοι στους τίτλους, όχι οι followers στους λογαριασμούς, αλλά η στιγμή που κάποιος εκεί πάνω νιώθει πως φοράει πάνω του όχι μόνο ένα νούμερο, αλλά έναν πόλεμο που κρατάει σαράντα χρόνια και όσοι λένε πως αυτοί οι τύποι δεν υπάρχουν πια, ας δούνε λίγο πιο κοντά σα να μην έχουν τελειώσει ακόμα να ψάχνουν αυτά που είχαν πάντα μέσα τους εγώ όμως τους έχω δει εδώ και τριάντα χρόνια σα σκιές μέσα στις κερκίδες να ψάχνουν τον πρωταγωνιστή τους και ξέρω πως όταν έρθει εκείνος, δε θα χρειαστεί να ψάξει πολύ μέσα στο σύλλογό μας – γιατί εμείς εδώ δε φοράμε νούμερα σαν αυτοκόλλητα φοράμε ιστορίες