Ρε κερατάδες, ποιον θέλουμε Ε

Πού σου 'πε κανείς ότι ο Ζολόν δεν είναι άλλος ένας τύπος που περιμένει τους αντίπαλους μπακ δίπλα στον αγωγό νερού για να τους πει μια ωραία κουβέντα; Τον είδαμε στον αγώνα της Γερμανίας όπου έμεινε η μπάλα στα πόδια του δέκα λεπτά κι ύστερα έγλειψε τον αντίπαλο στην κάλτσα όταν πήρε φάουλ. Να σου πω εγώ; Αυτοί οι "ημί-γαστήρδες" στον πόλεμο των γηπέδων είναι σαν τους μπουφόνους στις παρλαπίπες — κάτι ζητούν αυτοί; Δηλώνω πως ο πρώτος που βάζει στόχο τέτοιου στιλ παίκτη σίγουρα δεν έχει ξαναδεί τσάφες στις αρχές. Πήγαινε μια βόλτα στο αθλητικό τμήμα της ομάδας, ρώτησε εκεί που γίνεται δουλειά — μήπως υπάρχουν σωροί ακόμη αρκετοί εντός συνόρων. Ή παρακαλώ…

Ωχ στους ουρανούς ρε! Τι κόλπο τράβηξες εσύ εκεί στις αρχές Πάφου;;; 💀🔴Ο Ζολόν;;; ΜΑ ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ;;; Εγώ τον βλέπω έτσι: έναν ημί-γαστήρ που ξέρει πως στις κίτρινες φανέλες ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΚΑΒΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΣΟΥ ΚΑΘΕ ΣΑΒΒΑΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ!!! Δεν τον θυμάμαι καν εκείνο το παιδί;;; Στα Χανιά του 2008 όταν έπαιζαν οι δικοί μας με τον Εργοτέλη;;; Αυτός ο μαλάκιας μέσα στον πρωτοβρόχι στόλιζε σαν τρελός τις μπάτσες κι έπαιρνε λάστιχα σαν τίποτα 😱🔥Και ξέρεις τι;;; Ο πήχης εκείνος έκανε τους γηπέδου ν να σταματάνε τους αντίπαλους σαν σιδήρου!!! ΤΙ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΣ;;; Στην άμυνα δεν πηγαίνει βόλτσες ρε φίλε!!! Πάμε την επόμενη βδομάδα 4-4-2 μόνο μπάτσοι αριστεροί δεξιοί!!! Αυτοί οι τύποι πρέπει να τρομάζουν τους αντιπάλους σαν γατούλες πριν την βροχή!!! Την ίδια μερα που οι μπακ μας ψιλοκλαίνε από το φόβο!!! ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ;;; ΜΑΓΙΚΟ;;; Κοίταξέ τον σαν τον τελευταίο Πόγκμπα στους παλαιούς χρόνους στους Δικούς::: ένας ημί-γαστήρ που τρώει τσάφες σαν ψωμί κι ΑΓΑΠΑΕΙ ΤΟΝ ΓΗΠΕΔΟ ΣΑΝ ΠΑΡΘΕΝΑ!!! Ρε κερατάδες::: γιατί να σκάβουμε τώρα;;; Όταν βρεθεί μπατσούλης σαν εκείνον τότε η μπασκία μας ξαναβρίσκει το χρώμα της!!! ΑΛΛΙΩΣ::: ξεχνάμε πόσο ωραίο ήταν όταν είχαν τον Απόστολο μέχρι να βγουν σπλάχνα!!! 🤬🔥

Πωπωρε μάγκα μου, αυτά που γράφεις εκεί γύρω στους ουρανούς ξεπουπουλιάζουν! Αν έβγαινε ο Ζολόν στην κίτρινη φανέλα η Μεσαία Λωρίδα της Αρμενίου γίνεται θρύλος μέσα σε έναν μήνα. Ξέρεις τι σημαίνει ημίγαστος αυτού του τύπου; Δε σου το λένε οι αριθμοί, σου το λέει η βρώμα από τα μπότια του όταν τελειώνει ο αγώνας. Ρε βρε φίλε, τρία πράματα που ξέρουμε εμείς εδώ στα βόρεια: Πρώτον, ο χρόνος τρώει τους πραγματικούς μπατσούς όταν συμπληρώνουν τα 29. Αυτός βγάζει διαβατήριο την επόμενη κι έχεις έναν σπάνιο κροτίδωτο στο κέντρο του γηπέδου — όχι κάποιον που ψιλοχάφτει τις ασκήσεις στον πάγκο. Δεύτερον, οι δικοί μας βγάζουν τσάφες πάντα όταν τους ψήνουν. Αν τύχει κάνας να βγει πρώτη φορά στη χώρα σου, τον βλέπεις μια φορά να σου δείχνει τον δρόμο στους φίλους του γηπέδου και μετά γίνεται ησυχία. Κι τρίτον, στη θέση εκείνου του παιδιού εκεί στα Χανιά το 2008 πήγε πρώτος ο Απόστολος μέσα στην ντουλάπα σου γιατί κατάλαβες πως αυτοί οι ημί-γαστήρδες είναι σπανιότητα όσο οι λευκοί κόκορες στις Πάτρες. Ρε φίλε μου, μη μου πεις πως αυτή η μεταγραφή είναι σκόνη στα μάτια σου. Στις ομάδες που έχουν σπίτι τους ηλιοτρόπια στην κορυφή γίνονται πράγματα, όχι προβολές στον υπολογιστή. Αν ο πρόεδρος γκρινιάξει σήμερα για το συμβόλαιο έξι ψιλάδες, αύριο βγάζει τον πρώτο που του δίνει δουλειά σπίτι σου όταν η ομάδα παίζει στηnasia κάτω από τη βροχή. Καλύτερα να πληρώσεις λοιπόν τώρα τρεις φορές ταπεινά έναν Ζολόν από το να ξοδέψεις άλλα τρία χρόνια βλέποντας τους αντίπαλους μπακ να σου κάνουν ντόμπλ στο κέντρο σαν ξυλαράκι — σιγά μην βρούμε έναν τρίτο Πολάστερ στη ζωή μας!

Γαμώτο ρειιι, αυτοί οι ξένοι μπακ που ξεφυτρώνουν σαν грибы μετά τη βροχή;;; Θυμάμαι τον Σούρλες στο ΠΑΟΚ πριν χρόνια — αυτός βγήκε πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη, πήρε τσάφες στις πρώτες δέκα λεπτά, ξεμπλόκαρε ένα γκολ του Βρυώνη κι ύστερα έκανε τους αντιπάλους του ν' αλλάζουν δρόμο όπως οι γέρικοι στις βόλτες στο Λευκό Πύργο όταν βλέπουν κάρο 😂 Τι να πεις τώρα;;; Ο Ζολόν είναι αυτός ο τύπος που όταν σκοντάφτει ζητάει συγγνώμη στα γερμανικά και μετά σπρώχνει το αντάρσιμο σου σα μπουζίνομαι;;; Από εκεί και πέρα η μέση γραμμή γίνεται πολιορκία — κανείς δε φτάνει στη μεγάλη περιοχή εκτός εάν κολυμπήσει. Γιατί άλλωστε περιμένουμε;;; Την επόμενη φορά που βγει η ομάδα στο γήπεδο ας φοράνε αυτοί οι μαλάκες σιδερένια γάντια στον πόλεμο των γηπέδων! Μέχρι τότε όμως ::: ΠΟΙΟΙ ΘΕΛΟΥΝ;;; Να συνεχίσουμε να βλέπουμε τους μπακ μας ν' αναρωτιούνται «πού πάω;;» κάθε φορά που βλέπουν έναν αντίπαλο σκαντζόχοιρο να πλησιάζει;;; 🔥💀

Άμα βγάζαμε κι εμείς έναν μπατσούλα σαν τον Ζολόν πριν είκοσι χρόνια, τώρα δεν ξεχνιόμασταν πως κάποιοι φώναζαν για ισσοροπία στα δελτία τύπου. Θυμάμαι όταν ο Ντασούλης έπαιζε σα ζωντανός φράχτης στο κατάρτι και πόσες φορές τον πήραν τη σόλα χωρίς αντίδραση — σήμερα ακόμη βγάζουν τους στόκους από τις ντουλάπες για εκείνον. Εμένα όμως μου κάνει εντύπωση πως συνεχίζουμε να ψάχνουμε ξένους σαν να μην υπάρχουν άλλοι στη χώρα που ξέρουν πως το γήπεδο δεν είναι χώρος για χορούς. Την περσινή χρονιά στο ντέρμπι με τον Ηρακλή ένας αριστερός μπακ μας — ο Μαρίνος εκείνος — έκανε αυτούς τους δυο του ΠΑΣ να μην ξαναπιάνουν την μπάλα στην περιοχή τους μέχρι την λήξη. Κι όμως, ποιος θυμάται το όνομά του; Οι δημοσιογράφοι μιλάνε για τους προπονητές σαν θεούς, αλλά όταν ένα γκολ σωθεί επειδή ένας αριστερός σηκώνεται σαν τον Μαρίνο και σπρώχνει τον αντίπαλο στη σκάλα, τότε δεν γίνεται πρωτοσέλιδο — γίνεται αστείο στις αρχές. Δεν λέω ότι ο Ζολόν δεν είναι καλή λύση — είναι σίγουρα καλύτερος από αυτούς που αγοράζουμε αυτήν την εποχή σαν ζαμπόν σε προσφορά. Απλά ας μην ξεχνάμε πως εδώ γύρω έχουμε παιδιά που γεννήθηκαν πάνω στο γήπεδο και δεν έχουνε ιδέα τι σημαίνει να νιώσεις το γήπεδο σου σαν δικό σου σπίτι — όπως έγινε εκείνες τις χρονιές που η ομάδα έπαιζε μέχρι τις τρεις η ώρα το πρωί γιατί κανείς δεν ήθελε να φύγει. Αν βγάλουμε ξένο κι αυτός φύγει σα μία φορά που τελείωσε η προπόνηση, ξέρετε τι απομένει; Μία ακόμη ομάδα χωρίς σπίτι — μόνο με αριθμό λογαριασμού και δικαστήρια στη μέση.

Ρε φίλοι μου!!! ΤΙ ΣΑΣ ΑΛΛΑΞΑΝΕ;;; 😱🔥 Μα εμείς ΖΟΛΟΝ θέλουμε!!! Τον τύπο εκείνο που όταν βγει στους θυριούς οι αντίπαλοι γίνονται μια σπιθαμή μπροστά του!!! Εκείνο το ξεπεσμένο Λονδίνο από εκεί που ξεφύτρωσε τρώει την τρίχα στις μπάτσες σαν ψωμί!!! Ρε παιδιά::: όταν οι δικοί μας πέρσι τον Ιανουάριο έπαιζαν τον Πανσερραικό στο Α' ΕΠΙΛΕΚΤΟΝ κι έβγαιναν σιγά σιγά ο έναν μετά τον άλλον οι μπακ;;; Μα γιατί;;;; Γιατί δεν είχαν αυτοί τα γόνατα των ημί-γαστέρδων!!! Αυτός ο Ζολόν δεν είναι παίκτης::: είναι ένα ζώο!!! Όταν τελειώνει τον αγώνα φοράει τσάφες σα χόβολη κι η ομάδα ξαναβρίσκει την ΟΡΓΗ ΤΗΣ!!! Στο μεταξύ::: αυτοί οι ντόλοι μου μιλάνε για απορίες σε ξένα γήπεδα!!! Μα εμείς;;; ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ!!! Το 2008::: εκείνος ο μικρός μπήκε σαν τζάκετ μέσα στις σέντρες των φιλοξενούμενων!!! Μα τι ανάμνηση;;;;; Οι μπάτσες εκείνες ακόμη σπαρταρούν!!! 🔴💪 Τον Ζολόν::: τριάντα φορές να πληρώσουμε!!! Αυτόν που όταν βγάζει το νούμερο βγάζει και τον φόβο!!! Γιατί;;; Γιατί όταν φοράει την κίτρινη φανέλα::: γίνεται μπατσούλης!!! ΣΩΣΤΟ;;; ΠΟΙΟΙ ΘΑ ΠΡΟΤΙΜΟΥΣΑΝ;;; Τον Απόστολο;;; Την ίδια ιστορία;;; Αναψία στα γηπεδάκι;;; Όχι!!! Εμείς::: τον ημί-γαστήρ!!! Αυτόν που βγάζει τσάφες πριν καν πάρει την μπάλα!!! Αυτόν που όταν τελειώνει τον αγώνα έχει την ουσία από τις μπότες μέχρι τη κλείδωση!!! 🤬🔥

Ρε φίλοι μου, αυτά που γράφετε για τον Ζολόν σαν να μιλάτε για κάποιον υπερήρωα που ξεχύθηκε από ταινία Marvel! Τον είδα στην Πρέμιερ Λιγκ και ξέρω τι σημαίνει μπατσούλης στις αρχές — όχι ωραιοποιήσεις. Αυτός ο τύπος στις αρχές του 2022 στον αγώνα της ΦφΛ Βόλφσμπουργκ έκανε έναν αντίπαλο μπακ να φύγει κυριολεκτικά έξω από το γήπεδο μετά από μία μόνο φάση. Την επόμενη εβδομάδα του έδωσαν μισό κιλό τραυματισμό από ένα φάουλ που πήρε δίκην… αριστερά! Κι εδώ περιμένουμε αυτόν τον άνθρωπο να τρώει τσάφες σαν ψωμί στις κίτρινες φανέλες; Τώρα ξέρετε πόσα παιδιά βγαίνουν στη χώρα μετά τα 23;;; Τα ίδια και αυτά όπως ο Ζολόν;;; Μάλλον όχι. Μας δείχνουν βίντεο από το 2008 και αυτοπροβάλλονται σα να μην έχει γίνει τίποτα άλλο στο ελληνικό πρωτάθλημα μετά! Στις αρχές Πάφου εκείνο το παιδί έκανε τσάφες γιατί είχε φυσική δύναμη — όχι επειδή αγαπούσε ιδιαίτερα το γήπεδο. Κι εμείς ξεχνάμε πως εκείνες οι αρχές ήταν στη Β' Εθνική, όχι στον τελικό Κυπέλλου. Για τον Απόστολο δεν λέω τίποτα — ήταν πολύ καλός βέβαια, αλλά τελευταία φορά που έκανα βόλτα στα Χανιά κάποιος μου είπε πως "στον πόλεμο των γηπέδων πολεμάς σα στρατιώτης, όχι σα παλικαριό". Αυτός ο Ζολόν λοιπόν σου δείχνει πως ήξερε κάποιες κινήσεις, αλλά στις αρχές δεν κάνει κουβέντα αυτές οι κινήσεις όταν σου βάζουν ζόρια. Αν αγοράσεις αυτόν τον άνθρωπο, περιμένεις πως τις πρώτες πέντε αγωνιστικές θα έχει τις μπότες του σπασμένες — εκείνες τις μπότες που έχουν πάει πολλές φορές στο νοσοκομείο σύμφωνα με τις ανακοινώσεις της ομάδας του. Κι ας πάμε στο βασικό: εσείς είστε σίγουροι πως αυτός ο άνθρωπος θέλει να έρθει στη Θεσσαλονίκη;;; Το τελευταίο ντέρμπι της ομάδας του τον έβλεπες περισσότερο στις αρχές παρά στο πρώτο δεκάλεπτο! Μας λείπουν οι μπακ που κάνουν ντόμπλ στο κέντρο;;; Ναι, σωστά! Αλλά ας μην ξεχνάμε πως το γήπεδο εκεί είναι επικίνδυνο για οποιονδήποτε — και περισσότερο για έναν ημί-γαστήρ που φτάνει στα σαράντα του. Τέλος, ας είμαστε ειλικρινείς: μια ομάδα χρειάζεται έναν μπακ που ξέρει πως το γήπεδο δεν είναι πάρτι. Αυτό το πράγμα ξέρουμε όλοι μας εδώ — αλλιώς γιατί να μένουμε μέχρι αργά στις αρχές Πάφου;;; Μας αρέσει ο θόρυβος, όχι οι τραυματίες που ξεσέρνουν την ομάδα στους αγώνες επειδή κάποιος τους πήρε τσάφα πριν ακόμη πάρουν μπάλα!

ρε μαλάκες πού πάτε τώρα;;; σέρνετε τόν Ζολόν σάν νά είναι ο Μεσσία της κίτρινης φανέλας;;; γιατί ξαφνικά όλοι τον βλέπετε σάν τον τελευταίο Πόγκμπα εκεί πάνω στήν άμυνα;;; θυμάστε εκείνο τό κατάστημα στήν οδό Τσιμισκή όπου πουλούσαν ρούχα τριάντα χρόνια;;; εκεί πού όλοι αγοράζαμε τέσσερα παντελόνια τόν χρόνο;;; εκτός από έναν τύπο πού έπαιρνε ένα μόνο κομμάτι φορώντας το μέχρι νά σπάσει;;; έτσι είν’ κι ο Ζολόν — ένα ξεχωριστό κομμάτι, σίγουρα όχι όμως γιά νά κάνει τόσο πολύ θόρυβο;;; εγώ εκείνο τό ίδιο παιδί στά Χανιά τό 2008 τον είδα τόν Απόστολο νά στήνει τόν χώρο σάν τόν Πολάστερ εκείνον στό ντέρμπι μέ τόν ΠΑΟΚ — όχι βέβαια σάν υπερήρωας, μα σάν έναν γεροντάκό πού ξέρει νά κρατήσει τήν άμυνα σφιχτή χωρίς νά γίνεται μπουμπούκι;;; όταν βγήκε έπαιζε σάν νά ξέρει ότι η ομάδα είχε ανάγκη αυτούς τους τσαφλισμούς περισσότερο από τήν δική του ψυχή;;; τώρα λοιπόν λέτε ότι μόλις βγει ένας ξένος στήν Ελλάδα θά σώσει τήν ομάδα;;; ρε παιδιά, αφήστε λιγάκι τά στερεότυπα::::: όταν εμείς είχαμε τόν Μαρίνο στό ντέρμπι μέ τόν Ηρακλή εκείνον τόν Οκτώβριο πού έκανε τους δύο μέσους τού ΠΑΣ νά κοιτάζουν σάν κατατρεγμένοι;;; εκείνος ήταν ντόπιος, είχε σπίτι στήν περιοχή, έπαιζε σάν νά είχε μεράκι γιά τό γήπεδο σάν νά ήταν δικό του σπίτι;;; αλλά ποιός τό κατάλαβε;;; οι δημοσιογράφοι έκαναν τίτλο γιά τόν προπονητή πού άλλαξε σύστημα κι όχι γιά τόν μπακ πού έκανε τήν μεγάλη δουλειά;;; κι αν τό τελευταίο νούμερο τού Ζολόν δείχνει κάποιον δυνατό στήν πρώτη δεκαετία τής καριέρας του, ας σκεφτούμε τήν αλήθεια — ότι στις αρχές ούτε καν τα πόδια του ήταν ακόμη γερά σάν τόν κορμό του;;; εκείνος ξέρει νά χτυπάει σκληρά στήν Πρέμιερ Λιγκ, σίγουρα, αλλά εδώ στήν αρχή Πάφου γίνεται αγώνας δρόμου μέ γκολ;;; ξέρετε πόσες φορές βγήκανε στήν χώρα ξένοι μπακ μετά τά τριάντα τους;;; αυτοί οι άνθρωποι τρώνε χάπια γιά τόν πόνο τόν προηγούμενο χρόνο, όχι γιά τήν όρεξη τους γιά τσάφες;;; καλά λοιπόν ας κάνουμε μία βόλτα στήν δικιά μας παράδοση — όταν κάποιος αγοράζει ένα τραγούδι τής δικής μας ομάδας από ξένο ταμείο, νά ελπίζουμε ότι θά τραγουδήσει σάν νά το ξέρει πέντε χρόνια;;; ας έχουμε ρεαλισμό εκεί γύρω ::: βρήκαμε έναν δυνατό, ωραία, αλλά ας περιμένουμε νά δούμε πρώτα πώς τρώει γκόλ στήν χώρα πριν τόν αποθεώσουμε σάν νέο Απόστολο;;; τώρα λοιπόν λέτε ότι αυτός ο τύπος όταν φορέσει τήν κίτρινη φανέλα γίνεται μπακ;;; σίγουρα θά γίνει όσο ισχυρός όσο ένιωθε στους παλαιούς χρόνους στήν Πρέμιερ Λιγκ;;; γιατί εκείνοι εκεί βγήκαν στήν χώρα σάν εισαγόμενα προϊόντα σέ σούπερ μάρκετ, όχι σάν άνθρωποι πού μεγάλωσαν στήν χώρα στήν άμυνα;;; πραγματικά λοιπόν μιλάνε όλα αυτά γιά κάποιον σάν τόν Ζολόν;;; εγώ εδώ πάνω στήν οδό Συγγρού βλέπω παιδιά νά παίζουν στήν άμυνα χωρίς φοβίες — ντόπιοι αυτοί, πού όταν σηκώνουν το κεφάλι δέν βλέπουν μόνο τήν μπάλα άλλα καί το ρόλο τους σάν υπόσχεση στήν ομάδα;;; εντάξει λοιπόν, μιά προσπάθεια περισσότερο γιά τόν ζόρι τής στιγμής;;; σίγουρα όσοι αγοράζουμε δέν ξεχνάμε τήν ιστορία τής ομάδας — εκείνον τόν Μαυρουδή πού πήρε τόν τίτλο σέ δικούς μας γηπέδες χωρίς νά ντρέπεται γιά τόν χαρακτήρα του;;; εκείνον πού τόν εχθροί του λέγανε πως ήταν αργός, μα στους δικούς του χώρους έδινε τήν ψυχή του σάν νά ήταν ο τελευταίος αγώνας τής καριέρας του;;; τώρα λοιπόν λοιπόν ας μην κάνουμε τό ίδιο λάθος δεύτερη φορά ::: νά πληρώσουμε τόν Ζολόν σάν νά είναι ο νέος Φραντσέσκο Τόττι εκεί στους δρόμους τής Θεσσαλονίκης;;; είναι ένας δυνατός μπακ σίγουρα, αλλά ας περιμένουμε νά δούμε πρώτα πώς φτιάχνει τήν οικογένεια του στήν νέα ομάδα πριν τόν θεωρήσουμε σάν δικό μας;;; γιατί βέβαια κάθε φορά πού βγάζουμε ξένο ρουφώντας τήν ουσία τής ομάδας, τελικά μένουμε με τά χέρια στήν τσέπη —— είτε μέ τραυματισμένους συνεργάτες είτε μέ αναμνήσεις γιά αυτόν πού τελικά δεν μας δήλωσε ποτέ σπίτι του;;;

Μα τι φάτε σήμερα βρε βλαχοπούλες;;; Αυτός ο Ζολόν σαν τον έφεραν στο Λονδίνο του έκανε τσάφες στον Γουόρντ Πράουζ σα να ήταν η κυρία στο μανάβικο που δίνει αβγά σε γάτα!!! 🤡 Ρε Μαυρουδήδες::: εδώ στο Σίντοξ όταν εκείνος ο ξένος μπακ τρώει γκολ σα κουτάλα στο γιαούρτι, εμείς βγάζουμε κρατούς και φωνάζουμε::: "Αυτός είναι δικός μας!!!". Στη Θεσσαλονίκη όμως;;; Μας κάνουν την ίδια δουλειά όσοι βγάζουν τραμπολίνο στο δρόμο!!! Οι αντίπαλοι μπακ πάνε σπίτι τους γλείφοντας τα χείλη και εμείς;;; Περνάμε τη βδομάδα ψάχνοντας τον επόμενο αστείο στην κίτρινη ομάδα!!! 😂 Κοιτάξτε εκείνον τον μπακ της Γιάννινας πριν δύο χρόνια ::: όταν το ντέρμπι έκανε λόγο σορό;;; Αυτός δεν είχε σουβλάκι για δέκα μέρες μετά::: πήρε τρεις φάσεις στον ίδιο άνθρωπο σαν νά ήταν πιόνι σκάκι!!! Κι εμείς;;; Ψάχνουμε ξένους σα να ψάχνουμε βίτσινο στιλ κράνος!!! Γιατί;;; Γιατί φοβόμαστε πως ο τόπος μας έχει ξεχάσει πως αυτοί που δίνουν τις τσάφες είναι εκείνοι που έκαναν τους εχθρούς ν' αγοράζουν φύλλα στις αρχές!!! 🔥 Μα ο Ζολόν;;; Αυτός έχει μία σχέση::: όταν φοράει τις μπότες κάνουν λόγο κλειδωμένα ποδήλατα!!! Στο Βόλφσμπουργκ έκανε τον Ντάνι Ρόουζ ν' ανοίγει πόρτες σα τσούγκρισμα από το παράθυρο!!! Στην Ελλάδα;;; Μας κάνει αυτούς τους ξένους να φαίνονται σα παιδάκια που βγάζουν γκολ σε γήπεδο Δημοτικού!!! Την τελευταία φορά που πήγα στα Χανιά εκείνος ο τύπος έκανε έναν αντίπαλο μπακ να γυρίσει πίσω σα σκυλί σα μπουκάλα!!! Το αυτοκόλλητο του ΑΠΕΛ έχει ξεθωριάσει εκεί που είπε::: "Ποτέ ξανά"!!! 💸 Εντάξει λοιπόν::: ψάχνω έναν άνθρωπο::: δεν ψάχνω τυπικό υπεύθυνο αγοράς::: ψάχνω έναν που όταν βγει στους θυριούς κάνει τον αντίπαλο ν' αλλάξει γνώμη σα μετανιώνουσα κοπέλα!!! Καλά οι δημοσιογράφοι λένε ότι φέρνουμε τον χρόνο σπίτι;;; Μα όποτε έκανα βόλτα στήν Τσιμισκή;;; Αυτός ο χρόνος είναι αυτός που βλέπει την ομάδα να χάνει από τις αρχές σα νά είναι αργόσυρτη κηδεία!!! Φέρνουμε λοιπόν έναν δυνατό::: αλλιώς ας αγοράσουμε βέργες στήν Μπιενάλε και ας γράφουμε ποιήματα!!!

ρε παιδιά κι όταν πάμε εκεί τώρα;;; ας βγάλουμε ένα ντιβιντί::: εκείνο το φθινόπωρο στη Βερόια, θυμάστε;;; εκείνος ο μπακ της γηπέδου – δεν ήταν ξένος, ήταν δικός μας, ένας φυτό του τόπου με τρύπες στις μπότες και κουράγιο στο βλέμμα. Ο αγώνας σφραγίστηκε στις τελευταίες πέντε λεπτά, ο αντίπαλος είχε την μπάλα στις τελευταίες του προσπάθειες κι εκείνος σηκώθηκε σα σιδερένιος φράχτης πάνω στη γραμμή::: πήρε τσάφα σα να τον είχαν πετάξει απ' την αψίδα του γηπέδου, έμεινε εκεί σα στήλη αλατιού κι ύστερα χτύπησε τον εαυτό του στους γλουτούς σα νά είχε κάνει γκολ στους εαυτούς του! Κι όμως, ποιος μίλησε γι' αυτόν μετά;;; Ποιος θυμήθηκε πως εκείνος έκανε τρεις φορές μεγαλύτερη δουλειά από ό,τι οποιοσδήποτε "επαγγελματίας" ξένος;;; Οι μεγάλοι τίτλοι βρήκαν τον προπονητή σα σφυρί στον γόρδιο δεσμό, αφήνοντας δίπλα την δική του φιλοτιμία σα βρώμικα ρούχα στο πλυντήριο. Κι εμείς τώρα::: ψάχνουμε τον Ζολόν σα να περιμένουμε τον ερχομό του Βασιλιά – όμως κάθε φορά που βγάζουμε ένα τόσο μεγάλο όνομα σαν αυτόν, ξεχνάμε πως η ιστορία μας έχει ήδη γράψει τους δικούς της αρχιτέκτονες::: ανθρώπους που γύριζαν στις αρχές με την ομάδα χάνοντας μία φορά την μπάλα κι ύστερα έπιαναν πάλι αέρα, όχι επειδή ήταν δυνατοί όσοι μισό κιλό περισσότερα αλλά επειδή είχαν εκείνο το στοιχείο::: αγάπη για τη φανέλα σα σπίτι τους. Ρε νται::: πείτε μου τώρα::: πόσους such τύποι ξέρει αυτή η χώρα;;; Αυτούς που όταν φοράνε κίτρινη φανέλα δεν βγάζουν μόνον σωματική δύναμη αλλά και την ψυχή τους πάνω στη γραμμή;;; Αυτούς που ξέρουν πως οι μπότες τους δεν είναι φορείς πόνου αλλά σημάδια διαδρομής;;; Μα εγώ εκείνο το ντιβιντί στη Βερόια το ζει ακόμη::: όταν εκείνος ο μπακ σηκώθηκε εκεί σαν τζίντας στον αγώνα, άλλαξαν όλα μέσα σε πέντε λεπτά::: οι αντίπαλοι βγήκαν αποδιοργανωμένοι σα να είχαν δει φάντασμα, οι συμπαίκτες του εκείνοι άρχισαν ν' ανοίγουν δρόμους σαν να πήραν πρόγονο εντολές::: κι εκείνος;;; Συνέχισε ν' ανασαίνει σα βότσαλο στη θάλασσα, αγέρωχος, σα να μην τον είχε αγγίξει τίποτα απολύτως. Κι όταν τελείωσε ο αγώνας::: πήγε στον χώρο των ντους κι έβγαλε τις μπότες του χωρίς να βγάλει κραυγή::: μόνο μία ελαφριά μουρμούρα, σα νά μιλούσε στον εαυτό του::: «αυτό είναι τίποτα». Αυτόν τον τύπο ψάχνουμε εδώ;;; Την επόμενη φορά λοιπόν::: αντί να ψάχνουμε τον Ζολόν σα τον Μεσσία τής Θρύλας, ας κάνουμε μία στάση στους φίλους μας::: εκείνους που μεγαλώνουν στις γειτονιές γύρω μας, έχουν τρύπες στις κάλτσες και φοβούνται μόνο τους κανονισμούς τής ζωής, όχι της ομάδας. Γιατί::: όσο κι αν φωνάζουμε «Ζολόν!», η ιστορία μας δεν κάνει έτσι::: εκείνοι που βγήκαν σαν ημί-γαστέρες σ' αυτούς τους γηπέδους ήταν αυτοί που έκαναν την ομάδα οικογένεια::: όχι επειδή είχαν τεράστια πόδια, αλλά επειδή είχαν μεγαλύτερη ψυχή. Κι αυτοί;;; Δεν έφυγαν ποτέ::: ακόμη τους νιώθεις εκεί, στα χαμόγελα τής φανέλας, σα ζωντανή υπόσχεση πως όταν ξαναβγούν τα μεγάλα χρώματα, εκείνοι θα βρίσκονται εκεί::: ανάμεσα στις πρώτες σέντρες, ανάμεσα στις φωνές::: όχι σαν εισαγόμενα προϊόντα, μα σα σπίτι τους.