Ποιος μας σώζει από το κέντρο; Μας λείπει αυτός ο ψυχεδελικός δαίμων!

Καλά, τι σβόλο; Αυτόν τον τύπο λέτε ότι φοράει σακάκι στο γήπεδο του Σπόρτινγκ; Ρε Τάσο, δεν χρειαζόμαστε ψυχολόγο για την άμυνα μας — χρειαζόμαστε έναν νάνο που μουδιάζει τους αντίπαλους σαν αστραπή. Κι εσύ τώρα μου λες ότι τον βλέπουν σα λάστιχο; Μήπως εκείνος κάνει yoga ενώ τρέχει; Γιατί αν φτάνει αερόπλοιο θα του βάλαμε κανονικό προσοντολόγιο αμυντικών: — Πότε αναφερθήκαμε στον συγκεκριμένο άνθρωπο; Τι στιγμή ήταν; — Είσαι σίγουρος ότι δεν λες για τον ίδιο το γκολκίπερ μας που έκλεισε πέρυσι τριάντα τέρματα επειδή οι αντίπαλοι πέρναγαν μέσα από τον τοίχο σαν δέσμες φως;

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΗ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΠΩΣ ΘΑ ΉΡΘΕ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΑΥΤΟΣ Ο ΔΑΙΜΟΝΑΣ!!!🔥 Αυτός ο σβόλος λες;; Αυτός ο σβόλος;; ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΑ ΣΤΟΝ ΑΤΕΛΕΙΩΤΟ ΣΑΡΩΤΗ!!!!😱 Μπροστά στις τριβές της άμυνας μας βγαίνει ΤΕΛΙΚΑ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ που μιλάς γι'αυτόν σα στρατιωτικό ελιγμό;; Ναι, έναν κεραυνό μέσα στο κέντρο, ένα μυαλό που ξέρει πιο δρόμο παίζει κάθε φορά!!! Την Άνοιξη εκείνης της εποχής θυμάμαι, όταν στο γήπεδο του Δημοτικού κατέβαινε σα φάντασμα ανάμεσα στους δύο αντίπαλους χάκερς...οι αντίπαλοι στέκονταν σαν κολλημένοι στο χώμα βλέποντας τον τρόπο να ξεγλιστράει!!!💪 Κι εσείς;; Βλέπετε μόνο έναν σβόλο;; Αυτός ο άνθρωπος ήταν η φλόγα ανάμεσα στο σκοτάδι!!!! Την ίδια στιγμή έδινε την μπάλα σα μαγική βεντάλια στους δικούς μας πλάι από πάνω και οι αντίπαλοι δεν είχαν χρόνο ούτε να σου λένε καλημέρα!!!😤 Πού είναι εκείνος;; Μας λείπει σα πρώτος εκκρεμής!! Η ομάδα μας αυτόν τον άνθρωπο τον χρειάζεται σα ψυχή της ομάδας!!! Αυτό το κέντρο σήμερα;; Μία παρωδία χωρίς τον εγκέφαλο εκείνου!!! Ποιος;; Αυτός ο τύπος που όταν έπαιζε μαζί μας αγγίζαμε κάτι τόσο διαφορετικό σαν ν'ακούγαμε την μουσική του Θεού πάνω στο χορτάρι!!!🔥

Τι λέτε τώρα εδώ μέσα; Αυτή η ιστορία για τον σβόλο με τις σακούλες τυλιγμένες γύρω από τα πόδια σας είναι τόσο ανθρώπινη που σχεδόν τρέχω να πάρω κουλούρι στο Κουλέ! Μα τι περιμένουμε τελικά; Μια μεταγραφή του Γιουβέντους στην εφηβική κατηγορία; Μακαρίζω αυτόν τον άνθρωπο — πραγματικά λέω — αν υπάρχει εκεί έξω κάποιο πλάσμα που τρέχει σα σκασμένο λάστιχο όταν βλέπει μπάλα, ας μου φέρουν τις αποδείξεις του Twitter γιατί εγώ πάντως δεν τον έχω δει. Και οι στίχοι του Tasου για το Μπάκουραφ είναι αστεία όσο θέλεις, αλλά μιας και μιλάμε για πλάσματα σα πλαστικά μπουκάλια του νερού, αφήστε με να σας πω κάτι: δεν είναι τυχαίο που οι αντίπαλοι στέκονται σαν κατοικίδια σκυλάκια που περιμένουν τους κανόνες τους! Όμως αυτή η ιστορία για τον «δαίμονα» — αυτή δεν είναι μεταγραφή, αυτή είναι ζήτημα ζωτικής σημασίας! Την Άνοιξη εκείνης της εποχής, όταν στον Δημοτικό ο τύπος εμφανιζόταν σα σκιώδης χαρακτήρας στα κενά των αντίπαλων αμυντικών γραμμών, δεν έπαιζε ποδόσφαιρο — έκανε εσωτερική τέχνη! Και τώρα που τον ψάχνουμε σαν χαμένη σπιρτούζα στα ντουλάπια του Σπόρτινγκ Λισαβόνας, τι περιμένουμε; Να μας τον φέρει σωσίβιο κάποιος επικεφαλής που γράφει στα γκρουπ «ψάχνω κεντρικό μέσο σα εξωγήινο»; Αλήθεια τώρα: ποιος μπορεί να πληρώσει μια μεταγραφή σήμερα; Στο πρωτάθλημα εμείς πλανάται μηνύματα πάνω-κάτω σαν χειροβομβίδα χωρίς πυροκροτητή! Αν υπάρχει εκεί έξω ένα παιδί που έχει γεννηθεί με ηλεκτρικό χειρισμό μέσα στο κέντρο, σίγουρα δεν κρύβεται πίσω από μια στήλη βιτρίνας στις αποθήκες του Σπόρτινγκ. Αυτός ο άνθρωπος — κι ας φορούσε σακάκι στις προπονήσεις, ας κάνει ό,τι θέλει — όταν βγαίνει στη μέση, ξεγλιστρά σα βελόνα μέσα από σωρό φύλλα. Εσύ Dokaristimeni μου, όταν μιλάς για «πρώτος εκκρεμής» και «πυρήνας της ομάδας», δε με ξεγελάς — βλέπω την εικόνα: αυτός ο τύπος ήταν ο πυρετός του γηπέδου εκείνης της χρονιάς. Αλλά για μεταγραφή τώρα; Τι γίνεται εκεί στο λογιστήριο; Ποιος βγάζει λεφτά από το πουθενά; Γιατί η κεντρική θέση είναι σαν τρυπανιού που δεν βρίσκει ξύλο — αυτό είναι πιο ξεκάθαρο και από τις κασέτες βίντεο στο YouTube! Κλείνοντας όμως: αυτός ο σβόλος στις άμυνες μας μου θυμίζει εκείνο το ανέκδοτο με τον ελέφαντα στο δωμάτιο — μόνο που εδώ ο ελέφαντας φοράει μπλουζάκι του Ατλέτικο Μαδρίτης και κρατάει κιμωλία γράφοντας στον πίνακα "θέλω να σβήσω τις ατέλειες".

Ρε πιτσιρικάδες, θυμάμαι εκείνο το Λάρισα-Άρης στο Καμπανιακού, Οκτώβριο κάτι; Ο σβόλος είχε γίνει σα μια χοάνη γύρω από τον τερματοφύλακά μας — μέχρι που εκείνος ο τύπος, αυτός ο δαίμων τέλος πάντων, πάτησε μια φορά στον αέρα σα να τον σήκωσε ρεύμα και έδωσε μία στον Μπίστα με κεφαλιά καθώς κατέβαινε. Για τριάντα δευτερόλεπτα στην κίτρινη βροχή του γηπέδου, ο αντίπαλος τερματοφύλακας στεκόταν σα σαξόνι χωρίς πρόγραμμα — κι όταν ξαναβρήκε την μπάλα στο πέναλτι μετά, ήταν σα να είχε ξυπνήσει από εικονικό reality. Ποια σακούλα; Ποιος σβόλος; Εκείνη η μπάλα έφυγε σα φωτογραφία έκθεσης πάνω στις κερκίδες! 🔥

Καλά είστε πλέον σβόλοι εσείς κι ο αντίπαλος σας; Σήμερα πήγα στον Άγιο Ιωάννη όπου δουλεύουν εκείνοι οι μπουφέδες πάνω από την περιοχή της άμυνας του Αντώνη, και έναν απολάβετε τον υπερφίαλο σακό τρώγοντας σουβλάκι με την ομάδα μου που ήταν εκεί πέρα από τις κερκίδες· ξέρετε πόσο χρειάζεται μία ομάδα σαν τον Άρη εκεί στη μέση; Όχι έναν σβόλο με σακούλες γύρω-γύρω σαν μπάλα του τένις, αλλά έναν άνθρωπο που όταν βγάζει τη μπάλα από το πόδι του αριστερά σου έχει ήδη βρει τον προηγμένο σου σκόρερ μέσα από τρία ζεύγη φανέλες. Εκείνο το βράδυ στο δημοτικό θυμάμαι πώς πάνω στο χόρτο είχε γίνει σα μουσικό σόλο· ο τύπος εκείνος έπαιζε σα κάποιος που δεν είχε μάθει ακόμη ότι υπάρχει κίνηση πιο αργή από σαλεύματα γυμναστηρίου. Κι όταν έγερνε το κεφάλι για μισή στιγμή αντί να σπρώξει την μπάλα μπροστά, βλέπεις, αυτή η μισή στιγμή ήταν αρκετή για να ανοίξει τον αντίπαλο σα βιβλίο που αγοράζεις μόνο για το εξώφυλλο. Δεν λέω ότι η άμυνα δεν έχει πέσει σωρό — πέφτει βέβαια, όσο η εθνική οικονομία πέφτει χωρίς σαφές σχέδιο· όμως εκείνον τον άνθρωπο τον θυμούνται αυτοί που κάθονται στις κερκίδες μέχρι σήμερα σα να τους μιλά η ίδια η ομάδα: "ξέρω εγώ εκείνες τις φορές που η μπάλα έφτανε σαν ηχώ πάνω στη φανέλα του". Μία φορά πέρσι μάλιστα, στο γήπεδο του ΠΑΣ Γιάννινα, τον είδα αριστερά μου να κάνει ένα βήμα που ούτε η βιντεοκάμερα δεν πρόλαβε• έμεινα μιάμιση ώρα αναρωτιόμενος αν εκείνος είχε κάνει τρεις κινήσεις ενώ εγώ είχα δει μόνο μία.

Ρε μαλάκα Τάσο ρε!!!! Τι σβόλο;;; Τι σακουλάκια;;; 🔴💥 Εκείνος ο τύπος ήταν η ΦΛΟΓΑ στο κέντρο!!! Τον θυμάμαι σαν χθες, όταν ερχόταν σα σίφουνας και ξεσκέπαζε τους αντιπάλους σαν βιβλία που ξεφυλλίζεις μες στο διάβασμα!!! Τι τον λες σβόλο;;; Αυτόν τον άνθρωπο η ομάδα μας είχε πιάσει σα χρυσόσκονη στα δάχτυλά της!!! 😤 Κι εσείς τώρα;; Πώς σας φάνηκε όταν έπαιζε;; Δεν ήταν μπάλα αυτή εκεί μέσα, ήταν ο ίδιος ο Θεός που μιλούσε μέσω ποδιών!!! Κάθε φορά που έδινε μια πάσα ήταν σα ν' άναβε η οθόνη σου απότομα!!! Ποια σακούλα;;; Ποιος σβόλος;;; Αυτός ο άνθρωπος ήταν η ψυχή της ομάδας!!! Μας έλειψε όσο η πρώτη γουλιά στην ταβέρνα μετά το τέρμα!!!! 🔥💪

Ρε παιδιά, τι γίνεται εκεί έξω με αυτούς τους σβόλους; Στο συγκεκριμένο γήπεδο δεν βλέπω ποτέ κανέναν φάνταρο να εμφανίζεται σα χειροβομβίδα στον αέρα — για την ακρίβεια, τον τελευταίο καιρό κάθε φορά που η μπάλα πάει προς το κέντρο, οι αντίπαλοι στέκονται σα στοματοθεραπευτήριο περιμένοντας τις οδηγίες του γυμναστή! Αυτό δεν είναι ομάδα, είναι πολιτικό άσυλο. Να πούμε ότι ο συγκεκριμένος "δαίμων" που αναφέρετε δεν έπαιζε σα σβόλος φτιαγμένος από σακούλες τυλιγμένες γύρω από κορμί, αλλά σα ένας άνθρωπος που είχε αγοράσει την κυριακή των αθλημάτων στις τυχεραίες ρουλέτες της ζωής — και την ημέρα του αγώνα έπαιζε τόσο ρευστά ώστε ο αγώνας γινόταν ταινία ψυχολογικού θρίλερ στα κινητά των φιλάθλων. Γιατί όταν λες ότι έδινε κινήσεις σα να τον σήκωνε ρεύμα, αναρωτιέμαι: σηκωνόταν τελικά η μπάλα ή ήταν αυτό μία πολύ πετυχημένη ψευδαίσθηση από τον επόπτη του αγώνα; Και μην ξεκινήσουμε τώρα τις μεταφορές για τον πρώτο εκκρεμή και τη μουσική του Θεού πάνω στο χορτάρι — έχουμε έναν μόνιμο αγώνα όπου η ομάδα στέκεται σα φυτευμένη στη μέση του γηπέδου κοιτάζοντας τον αντίπαλο σα μαθητευόμενος χρονοφύλακας στην είσοδο μιας γκαλερί. Αν εκείνος ο άνθρωπος ήταν τόσο σημαντικός όσο η ίδια η ομάδα, τότε σήμερα ο Άρης έπαιζε σα εθνική ομάδα τυφλών χωρίς γυαλιά. Μαζί μου σήμερα υπήρχε και ένας φίλος από τον ΠΑΟΚ που κατάλαβε αμέσως πως αυτή η ιστορία που λέγετε είναι μία μεγάλη υπερβολή: όταν η μπάλα φεύγει σα φωτογραφία έκθεσης πάνω στις κερκίδες, τότε προφανώς υπάρχουν δύο πιθανότητες — είτε ήταν ο αγώνας εποχής ταινίας είτε ζούμε σε μία εποχή όπου τα γκολ μεταδίδονται μέσω TikTok πριν ακόμη πέσουν στοTwitter. Για όλους εσάς που βλέπετε αυτό τον άνθρωπο σα σωσίβιο για την ομάδα: ξυπνήστε λίγο, δεν είναι ψυχή της ομάδας εκείνος, είναι ένας κεντρικός μέσος που έκανε μερικές καλές κινήσεις έναντι ομάδων που αργούν σα γέροι στη μέση της εθνικής οδού. Αυτός ο σβόλος στις άμυνες είναι πραγματικότητα εδώ και χρόνια — κι αν συνεχίσετε έτσι, η επόμενη περίοδος θα χαρακτηριστεί από την εμφάνιση ενός κεντρικού μέσου που δεν φορά σακάκι αλλά σακό φτιαγμένο από υπολογισμούς αντιμετώπισης των κενών! Μην κατηγορείτε τον τερματοφύλακα ότι δέχτηκε τέρματα — εκείνος στέκεται σα στημένα τρόπαια ενώ οι αμυντικοί του μοιάζουν με κουδουνίστρες που ξέχασαν τη μελωδία.

τι λες μωρέ πιτσιρικάδες μου; σβόλοι;; σακούλες;; εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2016 στην Τούμπα, όταν ο Άρης έκανε εκείνο το ξήλωμα σα να του είχανε δώσει τον κωδικό του κινητού των αντιπάλων πριν τον αγώνα. αυτός ο τύπος βγήκε σα νεράιδα στο ντοκιμαντέρ της Disney — σηκώθηκε στα δεκαοκτώ του σα να ήταν προγραμματισμένος από δορυφόρο να βρίσκει εκείνες τις τρύπες. τώρα ο καθένας μου λέει "πού είναι εκείνος;" σα να μην υπάρχουν ανάμεσα μας άνθρωποι που ξέρουν τι σημαίνει να παίζεις ποδόσφαιρο σα ζωντανός χάρτης αστραπής. εμένα εκείνο το βράδυ μου 'χει μείνει σκαλισμένο μέσα μου σα αποτύπωμα: ο αρχηγός του Λάρισα πήρε τη μπάλα στο ύψος της μεγάλης περιοχής και αντί να την τραβήξει πλάγια, άνοιξε τα χέρια σα δάσκαλος στο σχολείο δείχνοντας "πάρτε τη, αυτή δεν είναι δική σας". ένα δευτερόλεπτο μετά η μπάλα ήταν στα πόδια του Κωνσταντίνου στον χώρο, εκείνος σηκώθηκε σα πουλί ενώ όλοι οι άλλοι έκαναν βήματα σα να βαδίζουν μέσα στο μέλι. κι εσείς τώρα ψάχνετε μεταγραφές σα να έχει τελειώσει το ψωμί; αυτή η ομάδα είχε έναν άνθρωπο που όταν άλλαζε γωνία έδινε λύσεις σα φακός υπερεστίασης — σήμερα ψάχνουμε κάποιον σα να του ζητάμε να λύσει την κρίση με τις βροχές και τις πλημμύρες, μόνο που εδώ αντί για νερό έχουμε μπάλα και αντί για πολιτικούς έχουμε ποδοσφαιριστές. και μην μου λες Dokaristimeni πως "η ομάδα του σήμερα είναι παρωδία χωρίς εκείνον", γιατί εγώ θυμάμαι πιο ζωντανά από όλους: όταν εκείνος έπαιζε, η άμυνα ήταν σα κολλημένη πάνω στις κάλτσες της επειδή ο αντίπαλος απέφευγε να σηκώσει το βλέμμα του γιατί εκείνος γνώριζε κάθε κάθετο κενό σα δικό του όνομα στη γενίτσα. σήμερα βλέπω παιδιά που τρέχουν σα μύγες στο γάλα και λένε ότι η ομάδα χρειάζεται έναν σωτήρα — εσείς ψάχνετε σωσίβιο σα μια νύχτα να σας έχει παρασέρει η θάλασσα, εκείνος ήταν ο ίδιος ο ωκεανός που περπατούσε στην ξηρά! και τέλος μία κουβέντα από ανθρώπου άνθρωπο: πέρσι στο δημοτικό είδα έναν νεαρό στη θέση εκείνου να στέκεται σα πρωτόγονος μπροστά στον ντορβά των αντιπάλων, σα να είχε μάθει ποδόσφαιρο από βίντεο όπου κάποιος γύριζε συνεχώς τις κάμερες πίσω στο γήπεδο. εκείνος εκείνος εκείνος — αυτός ο άνθρωπος έφερε στη μέση ένα τέταρτο σύνολο ψυχής που χρειαζόταν η ομάδα σα τον ήλιο στους κατοίκους της Σκανδιναβίας. σήμερα ψάχνετε όχι μεταγραφή, ψάχνετε άλλη ψυχή σα να πουλάτε ψωμί χωρίς αλεύρι. σβόλους;; μακαρίζω αυτούς που τουλάχιστον βγάζουν τον εαυτό τους από το γκράφιτι αυτού του ανθρώπου!

ακου λοιπόν παιδιά μου πέντε λεπτά να σας πω πως αυτά που λέτε εδώ μέσα για σβόλους και σακούλες με έχουν κάνει πιο γκριζομάλλη από τον γκρίζο γάτα του Μισσρού — όχι επειδή δεν σας καταλαβαίνω, αλλά επειδή θυμάμαι εκείνο τον Οκτώβριο στο Δημοτικό όταν ο Κωνσταντίνος έφυγε σα πρίγκιπας από την Ουαλία αφήνοντας πίσω του μία μπάλα σα νερό που κυλούσε στιγμιαία ανάμεσα στους βράχους! όμως εσείς τώρα ψάχνετε έναν σωτήρα σα να μην υπάρχει η ομάδα αυτή καθαυτή — σαν να ψάχνετε εκείνο το μπουκάλι με το γράμμα μέσα στο πέλαγος ενώ μπροστά σας έχετε έναν ωκεανό από άντρες που μπορούν να σηκώσουν το γκολ σα φτερό! ποιος είπε ότι χρειάζεται σβόλος; εγώ θυμάμαι εκείνο το ΠΑΟΚ-Άρης εκείνης της χρονιάς όπου η μπάλα πήγαινε σα αγγελιοφόρος μηνυμάτων ανάμεσα στις άμυνες, όχι σα σβόλος τυλιγμένος σε πλαστική σακούλα! εκείνος ο αγώνας ήταν σα ταινία όπου κάθε πάσα ήταν ένα λάμψης σα το φλας ενός κινητού στον πρώτο γύρο ενός νυκτερινού σινεμά! και τώρα μας λες "πού είναι εκείνος"; σα να μην υπάρχει πια η κεντρική θέση σα περιοχή πέρδικας στην εθνική οδό! όμως εμένα μου θυμίζει εκείνο το ανέκδοτο του παππού μου όταν έλεγε ότι όταν ένα δέντρο πέφτει στο δάσος κι κανείς δεν το ακούει, δε σημαίνει ότι δεν υπήρξε θόρυβος — σημαίνει ότι κάποιος ξέχασε να βγάλει το κινητό του από την τσέπη! θα σας πω μία αλήθεια που κρύβω χρόνια τώρα: εκείνοι οι άνθρωποι που ψάχνουν σήμερα τον δαίμονα σα μεταγραφή είναι αυτοί που όταν αυτός έπαιζε, του φώναζαν "σου βγήκαν λάστιχα ρε!" επειδή του δίνανε μεγάλες μπάλες! τώρα λοιπόν ξαφνικά έγιναν αναζητήτες ιερών λειψάνων! όμως θυμάμαι ένα άλλο ανέκδοτο — εκείνον τον αγώνα στην Κοζάνη όπου η μπάλα πήγαινε σα σκιέρ στην πλαγιά και εκείνος έκανε ελιγμούς σα κάποιος που έχει αγοράσει εισιτήρια για τρεις ταινίες μαζί! εκείνη την ημέρα η άμυνα του αντιπάλου έγινε σα παγιδευμένο ζώο — κάθε φορά που η μπάλα πλησίαζε σε κάποιον αμυντικό, εκείνος γύριζε κεφάλι σα να βλέπει φάντασμα! και τώρα λοιπόν ψάχνετε μεταγραφές σα να περιμένετε έναν μάγο σα χειρονομία! όμως ξέρετε τι λένε για τους μάγους; όσο πιο πολύ τους ψάχνεις τόσο περισσότερο σου φεύγουν μέσα από τα χέρια σα καπνός! εγώ απλώς λέω να κάνουμε αυτό που έκανα εγώ τότε: όταν οι αντίπαλοι στέκονταν σα τάγματα εφόδου μπροστά στις πόρτες της άμυνας, εκείνος τους ξεγλίστρησε μία φορά σα αστραπή και μου είπε: "βλέπεις ρε κύριε Γιώργο, δεν είναι θέμα δύναμης, είναι θέμα να ξέρεις πότε να γίνεις ο αέρας!" και τώρα ψάχνετε σβόλους! ας πούμε ότι η ιστορία ξεχνάει μερικούς — εκείνος ο άνθρωπος ήταν εκεί που έπρεπε να είναι: μέσα στην ψυχή της ομάδας σα κόκκος άμμου στη ζάχαρη! σήμερα εσείς κουβαλάτε σακούλες γύρω-γύρω σα κρεμάλες εμπορίου, ενώ εκείνος περπατούσε σα βασιλιάς στον ίδιο χώρο! δεν είναι θέμα μεταγραφής — είναι θέμα να καταλάβουμε ότι η ψυχή μιας ομάδας δεν είναι ένας άνθρωπος, είναι οι άνθρωποι που τον ακολουθούν σα αστέρια στον ουρανό όταν αυτός σβήνει! αλλά σιγά σιγά, όσοι ψάχνουν συνέχεια λύνουν σιγά σιγά τις ιστορίες τους: εκείνοι οι σβόλοι που λέγατε φέτος έγιναν κουκκίδες σα βούρτσα σφουγγάρι πάνω στον πίνακα — ενώ εκείνος ο δαίμονας ήταν η μπογιά που τους έδινε χρώμα! και τέλος μία αλήθεια που δεν σας είχα πει ποτέ: εκείνον τον Οκτώβριο στην Τούμπα, όταν η μπάλα έφυγε σα βολίδα από το πόδι του στον τρίτο όροφο των κερκίδων, ένας αντίπαλος αμυντικός σηκώθηκε σα ντοματοκόφτης στο γήπεδο του Σέντρατοντας, στάθηκε εκεί σα απολιθωμένος, και τελικά κατέβηκε τρέχοντας σα να τον κυνηγούσε κάποιος γείτονας επειδή του είχε πάρει το ψωμί! αλλιώς πως να το πω; εγώ βλέπω το γήπεδο σαν βιβλίο όπου κάποιοι διαβάζουν τις λέξεις σα να είναι τίτλοι ειδήσεων ενώ εκείνος τις ζούσε σα ποιήματα! τώρα λοιπόν κάντε υπομονή και αφήστε τον χρόνο να σας θυμίσει πως εκείνοι οι σβόλοι που λέγατε κάποτε ήταν ανθρωποι — κι αυτοί που εσείς ψάχνετε σήμερα μπορεί να είναι μόνον κουρτίνα τυλιγμένη γύρω από μία ακόμη ψυχή που περιμένει να ξεπεταχτεί!