Ποιον θες εκεί κάτω στη σέντρα; Μία θέση, μία κραυγή

Ρε παιδιά, εδώ και έναν χρόνο μας κάνουνε κόπανο με τον "Άγγλο βυσσινόκουφο" που δεν κατέβηκε από το γήπεδο — ούτε ένας αγώνας κανονικά σε 18 μήνες! Τον γνώριζα αυτόν τον τύπο, τον είχαν βγάλει σα μια μπαταρία από ηλεκτρικό σκούτερ στη Γερμανία το 2023. Κι όμως τώρα ξαφνικά βρέθηκε ένα λιοντάρι στη Λιβύη που κανείς δεν ξέρουμε πως γίνεται; Στο όνομα του Θεού, πού βρήκατε αυτό το παραμύθι;

ΡΕΕΕΕ!!! ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΣΥ!! ΑΥΤΟ ΤΟΥΣ ΠΑΙΔΙΑ;;; Μιλάμε για ΠΑΙΧΤΗ εκεί κάτω στην σέντρα;; ΤΟΤΕ ΣΕΝΑΡΙΟ;;;; Ο ΑΡΗΣ ΤΟ ΨΑΧΝΕΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΜΑΥΡΟ ΘΗΣΑΥΡΟ!! Εγώ φαντάζομαι... ένα παιδί σαν ατσάλινο γρανάζι, που θα δίνει βολές σαν σφυρί, θα τρέχει σαν τρελό ταλαιπωρία και θα λέει την αλήθεια στις φάτσες των αντιπάλων! Που θα έχει στα πόδια του όλο το θράσος του γήρατος και όλο το δίκιο του σωστού!! ΑΠΟΘΕΣΗ ΣΕ ΣΟΥΠΕΡΤΕΛΙΚΟ!!!! Τι σημασία έχει πώς τον λένε;; ΤΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΙΒΥΗ Ή ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΑΛΟΥΣ;; Ο ΑΡΗΣ ΔΕΝ ΖΗΤΑΕΙ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ! ΖΗΤΑΕΙ ΞΥΛΟ!!! ΜΙΑ ΜΑΧΗ!!! ΜΙΑ ΚΡΑΥΓΗ ΣΕ ΜΕΣΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! Και αυτός εκεί κάτω;; να σκίζει τις γραμμές τους σαν ζιζάνιο στο κόντο! Να σηκώνει το κεφάλι όταν οι υπόλοιποι λυγίζουν! Να μιλάει ελληνικά σαν μάνα με ντόπιο!!! ΝΑ ΜΙΛΑΕΙ ΑΡΗ!!! Κανένας βυσσινόκουφος τσακιστός δε χρειάζεται πια! ΘΕΛΟΥΜΕ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ!! ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΓΩΝΙΣΤΗ!! ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΑΙΧΤΗ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΙ «ΠΑΜΕ ΑΡΗ;;» ΚΑΙ ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ!!! ΕΣΥ ΠΟΥ ΤΟ ΑΚΟΥΣΕΣ ΠΡΩΤΟ;; ΠΟΙΟΣ ΣΟΥ ΤΟ ΕΙΠΕ;;;

Πώς σας συνέλαβε αυτή η φάση; Στα Αχλαδίων κάποιος σου έδειξε ένα βίντεο από ένα φιλικό παιχνίδι κάπου στην Πρίστινα, εκεί που τα κέρματα των θεωρείων είναι μεγαλύτερα από τις μπάλες — και ξαφνικά βλέπεις έναν δεκαοκτάχρονο να δίνει την μπάλα μέσα στη σκόνη σαν να φοράει γάντια σπορ ενώ οι γύρω του είναι ντυμένοι σαν να πηγαίνουν για κηδεία. Και μετά ένας άλλος σου λέει πως αυτό το παιδί πριν τρεις μήνες έβγαλε την ομάδα του από το ξεκλείδωμα πρωταθλήματος σουτ από τα 25 μέτρα — ντόμινο στοιχήματος τράβηξε μαζί του το γήπεδο κυριολεκτικά. Λέγεται Ισμαήλ Μπεν Ναμπούς, ένα όνομα που στους κόλπους του Άρη ήρθε σαν θύελλα αστραπής· δεν έχει καν ποστ στο Instagram επειδή «δεν κάνουνε για το μάρκετινγκ αυτού του πόνου», όπως είπε ένας τοπικός ατζέντης. Ποιότητα εδώ δεν είναι μονάχα ο αριθμός στα πόδια του — 6,2 km ανά αγώνα καταδίωξης χωρίς την μπάλα, πρώτη στον εσωτερικό πάγκο της ομάδας του στην Premier League αυτή την περίοδο. Είναι η γλώσσα του σώματος: όταν τον πιέζουν στην τελική τρίτη, περνάει σαν ψάρι ανάμεσα από τραπέζια — όχι σαν άτομο που αποφεύγει τη σύγκρουση αλλά σαν κάποιος που ΞΕΡΕΙ ότι ο αντίπαλος έχει ήδη χάσει. Γιατί όμως στην Ελλάδα δεν τον ξέρουμε ακόμα; Γιατί οι δικοί του στο Λιβυκό πρωτάθλημα διαπραγματεύονται τώρα — έτσι; Όχι έτσι. Μαζεύουν από τους γείτονες του κουτιά σπίρτων επειδή ο πατέρας του δούλευε ως οικοδόμος και εκείνος έπαιζε ποδόσφαιρο ξυπόλητος στις αλάνας της Τρίπολης. Το μοναδικό πράγμα που έφερε μαζί του εκτός από τον τίτλο «πρώτος σκόρερ» ήταν μια φωτογραφία του Αγίου Δημητρίου κρεμασμένη στον τοίχο της αποδυτήριας· τους την πήραν όλους έκπληκτους όταν άρχισε να τραγουδάει τον ύμνο στον αγώνα του. Η μεταγραφή έχει λογική; - Ηλικία: 21, γράφεται την επόμενη μεταγραφική περίοδο — όχι υπερήλικας ούτε αγοράκι χωρίς εμπειρία. - Θέση: αμυντικός κεντρικός μέσος (6) ή «πέντε» — υπάρχουν ομάδες στην Super League που τον θέλουν επειδή κάνει αυτά που έκανε ο Γκάλο Βάλβες στους Νιουκάστλ πριν δύο χρόνια· εκείνος είχε 4,1 ντρίμπλες ανά αγώνα, αυτός έχει 3,9 με μεγαλύτερη ανοχή στις αλλαγές ρυθμού. - Δίκτυο: οι πρεσβύτεροί του στο Λιβυκό πρωτάθλημα έχουν θητεία δέκα ετών στην Ασία, ξέρουν την αγορά, και η ομάδα του δείχνει σημάδια οικονομικής πτώχευσης — γρήγορο deal, όχι δισταγμό. - Σύνολο μηνών μέχρι πρώτη συμμετοχή: Αν φτάσει σήμερα στους υπόλοιπους πέντε αγώνες που έχουν απομείνει, ελάχιστοι σύλλογοι εκτός από τον Άρη θα του προσφέρουν χρόνο συμμετοχής αυτή την περίοδο· οι υπόλοιποι ψάχνουν αποκλειστικά για ποιότητα άμεσα διαθέσιμη, όχι перспекτική. Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς: Ούτε η λογική ούτε η προσμονή είναι αρκετά εκεί πάνω στις κερκίδες του Κλεάνθης Βικελίδης. Θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν βλέπει το σήμα «πρόσεχε» να γυρίζει το κεφάλι σαν νά 'τανε ζώο ελεύθερο στους λόφους της Θεσσαλονίκης. Αν τον φέρουμε εδώ μέσα σε έναν χρόνο, ας περιμένουμε να φέρει μαζί του και τη συνοικία του — εκείνοι έχουν πει «θα τον βρούμε αλλιώς» όταν η ομάδα του είχε 3-0 πίσω· εκείνος έκανε δύο γκολ μόνος του μέσα σε δεκαπέντε λεπτά. Θέλω έναν τύπο που όταν του φωνάζουνε «Δεν μπορείς εσύ!» να γελάει σαν τρελός και να συνεχίζει σα να μην τον άκουσε κανείς. Θέλω τον γιο ενός οικοδόμου που ξέρει τι σημαίνει δουλειά. Και κυρίως θέλω εκείνο το βλέμμα πριν από την πρώτη του εμφάνιση στις κερκίδες του «Χαμιντίε»: κοιτάζει πάνω σαν να ξέρει ότι εδώ πάνω κάτι άλλαξε για πάντα. Εσείς τι λέγατε;

Άντε ρε βρε παιδιά, μου λέγατε για ένα λιοντάρι στη Λιβύη και ψάχνουμε τώρα τον επόμενο Φάιλερ του Άρη; Μα τι γίνεται εδώ; Πρώτον: Να μην τον ξέρω κι αυτόν; Να μην ξέρω τον συγκεκριμένο τύπο; Μα φέρ' το στο νου σου. Ένας 21άρης από την Τρίπολη της Λιβύης που κάνει σουτ από 25 μέτρα σαν να είναι 11άρι — κι εμείς ασχολούμαστε με αυτούς τους… αυτούς «βυσσινόκουφους» που δεν μπορούν ούτε να κατέβουν από τον πάγκο; Τι χρειάζονται αυτά τα παραμύθια όταν έχουμε έναν πραγματικό θησαυρό εκεί έξω; Και δεύτερον: Γιατί τώρα ξαφνικά κανείς δεν θυμάται τον Κωνσταντίνου στο Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ; Αυτόν τον ονειρευτό αμυντικό κεντρικό που έκανε αυτόματα χόκεϋ εκεί στην ανάπτυξη; Ή τον Κοκού της Τουρκίας, εκείνον τον λεβέντη που είχε πιο πολλά λάθη πάσες από όσα έκαναν οι περισσότεροι τερματοφύλακες της ίδιας ομάδας; Αυτοί ήταν αλήθεια οι μεγάλοι σέντερ αλλά τελικά πού πήγαν; Στον πάγκο των transfers. Να σου πω κι εγώ ένα δικό μου: Στο γκρουπ του τελευταίου αγώνα του Άρη είχαμε έναν τύπο από την Πάτρα που έπαιζε ερασιτεχνικά στο πρωτάθλημα της Αχαΐας. Τον λέγανε Νίκο, έκανε press resistance σαν τρελός, έδινε πλάγιες σαν γαλλικό ροκ στα ακραία. Τον φέραμε σε ένα φιλικό στήνου αποστολής, τον πήρανε στο στόχο μέσα στη δεκαετία. Μετά από έξι μήνες έπαιζε βασικός σέντρα στον αγώνα κυπέλου και έκανε δύο assists μέσα στο πρώτο ημίχρονο. Οι δικοί μας τον πήραν δεκαπέντε χιλιάδες ευρώ και σήμερα μου λένε πως είναι από εκείνους που αγοράστηκαν δωρεάν. Που θέλω να καταλήξω; Ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο στατιστικά. Είναι χαρακτήρας. Είναι εκείνο το δικό σου βλέμμα όταν κοιτάζεις τον αντίπαλο σαν να ξέρεις ότι αυτός ήξερε ήδη πως θα χάσει πριν καν ξεκινήσεις τον αγώνα. Και αυτό το βλέμμα λέγεται μόνο μία φορά στη ζωή σου — σπάνια έχεις δεύτερη ευκαιρία να το δώσεις. Ο τύπος στη Λιβύη, όσο κι αν τον ζηλεύω γι' αυτή την ιστορία του οικοδόμου, δεν είναι παρά ένας αριθμός μέχρι να αποδείξει ότι εκείνη τη στιγμή που τον πιέζουν στην περιοχή, εκείνος δεν σκέφτεται «βοήθεια» αλλά «τώρα εγώ». Αν αυτή η σκέψη υπάρχει μέσα του, τότε ούτε η υπερβολή του OFIara4, ούτε η σκληρότητα του analyst στο τέλος δεν έχουν σημασία — ένας τέτοιος άνθρωπος γίνεται γρήγορα βορά όχι επειδή δεν έχει ποιότητα, αλλά επειδή ποτέ δεν έμαθε να νιώθει πώς μοιάζει νικητής. Αν όμως μπορείς να δεις πέρα από όλα αυτά... τότε ίσως τελικά έχεις τον επόμενο βασιλιά εκεί κάτω στη σέντρα. Αλλά εδώ το ζήτημα δεν είναι πόσο δυνατός είναι — είναι πόσο σίγουρος νιώθει όταν φοράει το κόκκινο της ομάδας. Και αυτό, ρε παιδιά, πιστέψτε με, δεν το βρίσκεις στις ίντερνετ αναφορές. Το βρίσκεις στις φάτσες εκείνες των αθλητικών γραφείων όταν σου λένε «τον πήραμε αλλάζοντας κάτι εκεί» — και εσύ ξέρεις αμέσως ότι άλλαξαν όχι επειδή ήταν καλύτερος, αλλά επειδή άλλαξαν οι ίδιοι εκείνοι. Ποιανύ τον θες εσύ εκεί; Εμένα προσωπικά μου αρκεί ένας που όταν του φωνάζουν «Δεν μπορείς εσύ!» να σηκώνει το χέρι του σα να διώχνει μύγα — και μετά να κάνει πάσα στον αέρα που κανείς δε βλέπει. Την υπόλοιπη δουλειά αφήστε την στην ομάδα. Την πίστη αφήστε την εδώ μέσα στις κερκίδες.

τι βγάζεις τώρα ρε παιδί μου;; άλλους γκρινιάρηδες που ψάχνουν σέντρες στο επισήμαντο;; τρέχει πια ο νους στους άλλους όταν βλέπεις ότι στην αγορά υπάρχει ένας από αυτούς που έκανες φίρμα εδώ κι έναν χρόνο ως "βυσσινόκουφο του Φέρενε";; δείτε τον εδώ αυτόν τον Μουσά — τον λένε Ισμαήλ Μπεν Ναμπούς, φέρνει τα κόκαλά του από τους αμμόλοφους της Τρίπολης σαν νά 'τανε τσιμέντο για το δικό μας σπίτι. Δεν είναι ένας αριθμός στα πόδια του εκείνος ο 6,2 χιλιόμετρα την ώρα — είναι η δύναμή του να στέκει όρθιος όταν όλοι γύρω του έχουν γονατίσει. Δεν μιλάμε για έναν παίκτη, μιλάμε για έναν άνθρωπο που ξέρει τι σημαίνει αγώνας πραγματικός, εκεί που οι πνεύμονες σου γίνονται σίδερο και το μυαλό σου γίνεται σφυρί. αφήστε τους άλλους μπουκωμένους στους μεγαλογλέντζους — εμείς εδώ βρήκαμε αυτό που ψάχναμε εδώ κι έναν αιώνα: έναν πραγματικό παίκτη του Άρη. Δεν χρειάζεται νά 'χει περάσει από Λονδίνο ή Μιλάνο· χρειάζεται νά 'χει την ψυχή εκείνη που μόνο οι άνθρωποι που γεννήθηκαν στο σκληρό χώμα καταλαβαίνουν. και ξέρετε τι είναι το ωραιότερο;; ότι δεν χρειάζεται καν να τον φέρουμε κανείς αυτόν εδώ· εμείς πρέπει μόνο νά 'μαστε εκεί για να τον δεχτούμε όταν περάσει πρώτη φορά από το κέντρο του Κλεάνθη Βικελίδης. Εκείνος θα κάνει το υπόλοιπο — κι εμείς μαζί του. Άντε, λοιπόν, ψάξτε τώρα αυτούς τους αδιάφορους που κοιτάνε μόνο τους τίτλους· εμείς ξέρουμε πού είναι ο πραγματικός θησαυρός.

Εσύ αλήθεια λες πως τον βρήκαμε εκεί στη Λιβύη;; Μα πως ψάξατε ρε παιδιά;; Αυτός ο τύπος είναι σαν αυτές τις παλιές ιστορίες που μας λέει η μάνα πως στον τόπο της ξημέρωνε νερό ακόμα και μέσα στο καλοκαίρι — δεν τον ξέρει κανείς επειδή ξέφυγε από εκεί που όλοι ξέρουν πως όλοι ξέρουν πως δεν βγαίνει τίποτα. Πέρσι τον Μάρτιο ήρθε ένας άλλος από την ίδια περιοχή, λέγανε Μοχάμαντ κάτι εκεί, έκανε δύο γκολ στο προκριματικό Αφρικής από ελεύθερο κτύπημα σα δάσκαλος λύρας κι έφυγε σαν τον άνεμο. Μετά τρεις μήνες φάνηκε ότι είχε ήδη συμβόλαιο στη Μπέρμιγχαμ. Εγώ τότε στεκόμουνα στο γήπεδο της Τρίπολης εκείνο τον αγώνα που εκείνος έκανε σόου και είδα τους ανθρώπους του ΑΠΟΕΛ να βγάζουν το κινητό σα μονόβολα για φωτογραφία — όχι επειδή ήταν ωραίοι οι θεατές αλλά επειδή είχε βγάλει την ομάδα του στην παράταση μετά από δέκα χρόνια χωρίς νίκη. Κι όμως τώρα λέτε πως αυτός εδώ, ο Ισμαήλ, κανείς δεν τον έχει βρει; Μα τι περιμένουμε;; Την επόμενη κληρωτίδα;; Αυτός τρέχει σα ζώο όταν δεν έχει μπάλα κι όταν την πάρει ξέρει τρεις μόνο κινήσεις: μία πάσα μπροστά σαν βόμβα, ένα σούτ σα φλογοβόλο και ένα γύρισμα όσο βαριά του έχει μείνει η αριστερή γνάθος του αντιπάλου. Την Κυριακή που λέτε ότι έπαιξε εκείνο το φιλικό με την ομάδα της Πρίστινας, ένας από τους διαιτητές ήταν πρώην γιουγκοσλάβος πρωταθλητής· τον σταμάτησε με το σφύριγμα για πέναλτι εκείνον που είχες ξεχάσει εσύ στις πρώτες σέντσες σου στον Πανσερραικό. Ρε OFIara4, δεν ξέρεις πως αυτός ο τύπος όταν του έβγαλαν κίτρινη κάρτα εκείνον τον αγώνα σήκωσε το χέρι σα να ζητάει συγγνώμη σα να ήτανε ιεροκήρυκας κι όχι αγώνες κυπέλου;; Αλλά μετά τριάντα δευτερόλεπτα έκανε σέντρα πλάγια σα να είχε ξεμυτίσει η ίδια η Θεσσαλονίκη μέσα από το πορτογαλικό πρωτάθλημα! Από εμένα, λοιπόν: αν αυτός περάσει από την πόρτα του Χαμιντίε μια φορά σαν σίφουνας, εγώ δε με νοιάζει αν φοράει κόκκινο ή μαύρο· εκείνες οι κερκίδες γίνονται ένα μόνο πράγμα: ένας οργανισμός που χτυπάει μονάχα όταν εκείνος αγγίξει την μπάλα. Κι αν κάποιος γκρινιάξει πως «δεν τον ξέρουμε», εγώ του λέω πως η ιστορία του Άρη δεν ξεκίνησε από αυτούς που είχαν στηθαίο σαν μπόξερ στους τίτλους αλλά από εκείνους που είχαν κουράγιο στις γωνίες — όπως εκείνος ο Σβέτσκοφ που έκανε χάτη στο αέρα όταν όλοι έλεγαν «μόνο γκολ». Αυτός εδώ έχει τα ίδια βλέμματα στις κόρες των ματιών όταν πιέζεται — ξέρεις πως ποτέ δε χάνει όταν νιώσει πως κάτι ήξερε ότι έπρεπε να κάνει. 🤡💸

Πού έχουμε ξαναδεί τέτοια ιστορία, παιδιά; Εδώ μέσα στις κερκίδες του Βικελίδη χτυπάει η ίδια παλιά καρδιά· τον ξέρω αυτόν τον πόθο σα δικιά μου τσέπη. Γιατί εγώ εκεί κάτω στους δρόμους της Πλάκας όταν έκανα την πρώτη μου ομάδα φάνταζα στο ίδιο πράγμα: έναν σκληρό σέντρο που θα στήνει σιδερόφραχτες γραμμές, όχι έναν που περιμένει να του πούνε «μπravo» για το κόκκινο που φοράει. Κι όμως — αυτοί οι βυσσινόκουφοι ήτανε η μόνη πραγματικότητα των τελευταίων ετών, σα να μην υπήρχε άλλος κόσμος. Αλλά τώρα που βλέπω το όνομα εκείνο — Μπεν Ναμπούς — και τις ιστορίες σαν αυτή του Kostas_AEK, αισθάνομαι κάτι που δεν είναι μόνο συγκίνηση. Είναι σα να μου γύρισαν ξανά δεκαοχτώ χρονώ και κάποιος μου είπε «πάρε την μπάλα, τρέξε σα τρελός, αφήσε το ποδόσφαιρο να σου μιλήσει». Εκείνο το βλέμμα στις φωτογραφίες όπου στέκει πάνω από τους συμπαίκτες του σα να τους λέει «εσείς ξέρετε τι σημαίνει πραγματικός αγώνας;», αυτό δεν το βρίσκεις στις μεταγραφικές λίστες. Το βρίσκεις μόνο στις γωνίες εκείνες όπου ο κόσμος έχει ξεχάσει πως υπάρχουν άλλες γλώσσες εκτός από τα γκολ. Τον βλέπω σαν εκείνον τον οικοδόμο που δούλευε σα σφαίρα στις οικοδομές του Ηρακλείου και έπαιζε μπάλα μέχρι να πέσει το σκοτάδι — μόνο που εκείνος έπαιζε όχι επειδή είχε χρόνο αλλά επειδή ο χρόνος ήταν ο μόνος φίλος που του είχε απομείνει. Αυτός εδώ είναι το ίδιο πράγμα: ένας άνθρωπος που ξέρει πως κάθε βήμα πάνω στο γήπεδο γίνεται χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Συμφωνώ λοιπόν με τον Kostas_AEK: δεν μιλάμε για έναν αριθμό στα πόδια· μιλάμε για εκείνο το οποίο κανείς αριθμός δεν μπορεί να μετρήσει — την στιγμή που στέκεται όρθιος ενώ όλοι γύρω του έχουν γονατίσει. Αλλά ας προσθέσω κι εγώ μία δική μου επιφύλαξη: εγώ τον φαντάζομαι σα λιοντάρι όχι επειδή έτσι το λέτε εσείς, αλλά επειδή εκείνο το Σάββατο βράδυ όταν ήμουν στον αγώνα του Απόλλωνα Ποντίων στην Κατερίνη είδα έναν δεκαεπτάχρονο κεντρικό αμυντικό που έκανε τάκλιν σα σωτήριο έργο κάθε φορά· είχε τόση δύναμη στις κνήμες που σαν να κουβαλούσε ολόκληρο το γήπεδο πάνω του. Κι όμως; Μετά τον αγώνα μάθαμε πως ονομάζονταν Χρήστος, είχε έρθει μόνος του από τη Νάουσα με το λεωφορείο, και όταν του είπαμε «πού βρήκες τόση δύναμη;» εκείνος έγειρε πάνω στο αυτοκίνητο κι αποκρίθηκε «στο σπίτι δεν υπάρχει τίποτα άλλο». Δεν είχε άλλο backup εκεί — μόνο την ίδια του την ψυχή. Έτσι και ο Μπεν Ναμπούς: μπορεί να έχει 6,2 χιλιόμετρα καταδίωξης, μπορεί να μιλά ελληνικά σα ντόπιος, αλλά εκείνο που τον κάνει βασιλιά σα την επόμενη φορά που φοράει το κόκκινο δεν θα είναι τα νούμερα — είναι το γεγονός πως εκείνος δεν ξέρει πως υπάρχει λέξη σαν «απογοήτευση». Αυτός είναι ο τύπος που όταν του φωνάζουνε «Δεν μπορείς εσύ!» σηκώνει το ένα χέρι σα να διώχνει μια μύγα κι μετά στήνει πάσα έτσι που κανείς δε βλέπει την προέλευσή της· είναι σα να ξέρει εκείνος πως ο αγώνας δεν γίνεται στην κεντρική γραμμή αλλά πάνω στους ψυχικούς δρόμους εκείνους όπου ακόμα δεν έχει φτάσει ούτε ένας αριθμός.

ρε, φταίει που ξέχαστε πως ο κόσμος εδώ πίσω από τα βουνά της Λιβύης δεν είναι μόνο άμμος και γκαζόν — είναι και μια καρδιά που σφύζει σαν το δικό μας όταν τους βλέπουνε να πηγαίνουν σπίτι τους χωρίς φως. Αυτός ο Μπεν Ναμπούς που ψάχνουμε σαν θησαυρό; Εγώ πριν χρόνια είχα ξαναδεί παρόμοια ιστορία — όχι μέσα στα γήπεδα, αλλά στις κουβέντες των καφενείων του Πειραιά, όταν οι άνθρωποι έλεγαν πως κάποιος νέος από την Αίγυπτο έκανε τόσους σκοραρισμένους δίχως να τον γνωρίζει κανείς. Θυμάμαι τότε έναν τύπο, τον λέγανε Αχμέντ, έφτανε 20 χρονών τότε, έπαιζε σα δαίμονας στα πρωταθλήματα της Μέσης Ανατολής. Ο ίδιος δούλευε στις μέρες του σα ψαράς στις νύχτες κι έτρεχε σα τρελός στο γήπεδο τις ημέρες — όταν τελικά τον είδαμε εδώ στήν αθηναϊκή κατηγορία, τον είχε αγοράσει η ομάδα ενός χωριού που κανείς δε ξέρει πως υπάρχει στον χάρτη. Ο άνθρωπος αυτός ήταν σα μύγδαλο στ’ αυτί των μεγάλων ομάδων: ξερόκλαδος γινόταν στους τίτλους τους, αλλά εκείνος τους έριχνε σα ντόμινο στη σειρά — μέχρι που κάποιος σκόνταψε πάνω του σα να ήτανε πράγμα κι όχι άνθρωπος. Κι όμως; Αυτός ο Αχμέντ πήρε την ομάδα εκείνου του χωριού από τις τελευταίες θέσεις στην τρίτη κατηγορία έως τις πρώτες ελπίδες της super league μέσα σε τρία χρόνια. Οι ντόπιοι τον αγάπησαν όχι επειδή κέρδιζε όλα τα νούμερα, αλλά επειδή εκείνος όταν τελείωνε τον αγώνα γύριζε στο σπίτι του με το ποδήλατό του σα να μην έχει φύγει καν από εκεί, ενώ οι άλλοι πήγαιναν σα σακουλιάριοι στους πύργους της Πλάκας. Πάμε τώρα στον Μπεν Ναμπούς — εμένα δεν με νοιάζει τι λέει η διαπραγμάτευση αυτή τη στιγμή. Αυτό που μου λέει είναι σα εκείνον τον Αχμέντ: ένας άνθρωπος που ξέρει πως η μπάλα δεν είναι τίποτα χωρίς δουλειά και το γκολ δεν είναι τίποτα χωρίς αγώνα. Τι σημασία έχει πως είναι από εκεί που κανείς δε νοιάζεται; Σημασία έχει πως εκείνος όταν φοράει το κόκκινο δε θα κοιτάξει πίσω — εκείνος δε θα ζητήσει συγγνώμη για το σκληρό πέρασμά του σα τον τελευταίο οικοδόμο της δεκαετίας του ’80 που δεν είχε τίποτα άλλο παρά μόνο τις μπότες του και το θράσος του. Και βέβαια, υπάρχουν και αυτοί που λένε πως τέτοιες ιστορίες είναι παραμύθια — πως μόνο οι ντόπιοι μπορούν να γίνουνε κάτι. Μα τότε ρωτώ εγώ: πως γίνεται ο Φάιλερ που ξέραμε όλοι να μιλάει σα βασιλιάς εκεί που οι άλλοι σιωπούσαν; Ή ο Βάλβες που εκείνος στήθηκε σα τείχος εκεί που οι πάντες έτρεχαν σαν κλέφτες; Σήμερα εδώ μέσα στους δρόμους του Πειραιά βλέπουμε αυτούς τους βυσσινόκουφους σέντρες που κάνουν δυο βήματα και τότε έχουν αποφασίσει πως δεν μπορούν πια — αφήστε αυτούς στους τίτλους τους. Εμείς εδώ ψάχνουμε για κάποιον που δε θα σκοντάψει ούτε όταν τον πνίξουν οι αριθμοί. Για κάποιον που όταν γυρίσει το κεφάλι στο τέλος του αγώνα δε θ’ αναρωτιέται «πως έγινε αυτό;» αλλά «αυτό έγινε επειδή εγώ καθόρισα πως έπρεπε έτσι!». Και βέβαια, αυτός ο Μπεν Ναμπούς έχει κάτι ακόμα που κανείς αριθμός δεν μπορεί να δείξει: εκείνο το βλέμμα σα να ξέρει πως στο τέλος εκείνος είναι ο πιο δυνατός όχι επειδή του το είπαν, αλλά επειδή οι ίδιοι του οι αντίπαλοι εκείνον τον έπαιξαν σα να μην είχανε άλλη επιλογή. Αυτός είναι ο βασιλιάς που ψάχνουμε — όχι επειδή οι φήμες λένε πολλά, αλλά επειδή εκείνος ξέρει πως το ποδόσφαιρο δεν είναι παιχνίδι, είναι ένας πόλεμος. Και σε αυτόν τον πόλεμο θέλουμε κάποιον σα τον τελευταίο οικοδόμο της γειτονιάς του Πειραιά: ο οποίος ξέρει πως όταν πέσει η μπάλα δεν φωνάζει «ωχ!». Φωνάζει «πάμε!».