Από τη σκόνη του Σ

Τι κατάρα ντάξει όταν γκρίζαρε στη μνήμη μου το Harilaou εκείνης της δεκαετίας...εμένα μου συνέβη κάτι άλλο! Το 2009 βγήκα από τον στρατό μου, πήγα σπίτι στου γονείς μου στην Τούμπα, άνοιξα το ράδιο γιατί δεν είχε κομπιούτερ ακόμη εκεί πάνω κι άκουγα σταγόνες πως ο Λάκκος ήταν έτοιμος να φύγει... Εμένα εκείνες τις Κυριακές στις κερκίδες οι κουτάλες ήταν δικές μας, όχι οι βόλτες στον πάγκο! Με τον αδελφό μου αγοράζαμε εισιτήρια στον αγώνα με τον Αιγινιακό εκείνο τον Αύγουστο σαν δυο ζόμπι, ξεχνώντας ακόμα πως είχαμε βγει από την σφαίρα του στρατού... Οι άνθρωποι εκεί βγήκαν να διαμαρτυρηθούν στους παράδες! Μαζεύαμε λεφτά σαν εμείς τους δύο να πηγαίναμε νερό... Και ξέρεις τι; Τα καταφέραμε! Και μετά εκείνος ο Σεπτέβρης στις Σέρρες... Σηκώναμε τα χιτώνια όσο μπορούσαν οι φακές να κρύψουν το στήθος μας! Ντύναμε ολόκληρο τον πάγκο με τις χιτώνες σαν επίθεση σοβιετικής στρατιάς... Ο Πάτζιος εκείνος που έκανε όλους να ξεχνούν την πείνα... Και τώρα; Βλέπω μερικούς νέους εκεί κάτω στις κερκίδες να τραγουδούν εκείνο το παλαιό... Τους κάνω νεύμα, τους λέω «παιδιά, έχουμε και εμάς εδώ ακόμη»... Κι αυτοί γελούν! Γιατί; Γιατί αυτό είναι το δικό μας μεγάλο δώρο: η ομάδα μας κάνει ακόμη τους ανθρώπους ν' αγαπήσουν χωρίς όρους... 🔥💪🔴

τι θυμάμαι εγώ εκεί κάτω στις κερκίδες όταν στήνονταν εκείνες οι φάτσες των υπόλοιπων ομάδων για να δουν το γήπεδο σα μουσείακι;"-"δικό μας ήταν αυτό το χώμα, δική μας η μυρωδιά από μπίρες που παλαιώνουν κι ο θόρυβος που έκανε η ψυχή σου όταν σηκωνόταν ο Πάτζιος για το πέναλτι...; το '98 μια Κυριακή βράδυ στο Παρθενώνα της Τούμπας — όχι, όχι εκεί που λένε οι άλλοι ότι έγινε η μεγάλη αναγέννηση, αλλά εκεί στις σκοτεινές κερκίδες όπου κάθονταν οι οικογενειάρχες μετά την δουλειά τους— εκεί έκαναν αυτοί οι δικοί μας την ομάδα να ξεχάσει πως είχε μια φιλοσοφία ποδοσφαίρου στα χαρτιά κι όχι στους γηπέδους. Φοράγαμε εκείνες τις γκρι ζακέτες σαν θώρακες, πάνω από τις φανέλες μας σαν να λέγαμε στον εαυτό μας «μην λυγίσεις ακόμα». Με ένα τσιγάρο σβήσιμο στο στόμα του ενός, με ένα μπουκάλι νερό που κυκλοφορούσε σα χρυσάφι, εκείνοι οι άνθρωποι τραγουδούσαν το «ανατολικός ο άρης» σαν εκκλησιασμό όταν πήρε γκολ ο Βασίλης... και κάποια στιγμή εκεί πέρα ένας παλιός συμπολεμιστής μου— εκείνος που είχε κάνει τον Λάκκο αρχηγό σπρώχνοντας εκείνον τον τύπο από την πόρτα του δωματίου επειδή ήταν νυσταγμένος πριν τον αγώνα—γύρισε και μου λέει «ρε εμένα τι μου θυμάσαι τώρα;» κι εγώ του απάντησα «τι άλλο; εκείνο το βράδυ στο Γήπεδο Εθνικού Αλεξανδρούπολης όπου όλα ήτανε λάσπη και οι άλλοι είχαν ξεμείνει στις διακοπές τους»... εκεί έκαναν οι δικοί μας δύο γκολ στους ντόπιους σα βόλτες στους δρόμους της πόλης, κι ύστερα έφυγαν φορώντας ακόμα τις ζακέτες τους σα να κουβαλούσαν μαζί τους όλη την πόλη... τώρα κάθε φορά που βλέπω ένα νέο εκεί στις κερκίδες να φορά μια παλιά φανέλα κάνω έναν κύκλο γύρω του με τα μάτια μου σα να του λέω «ξέρεις από που ξεκινήσαμε εμείς;»... και εκείνος γελάει! Γιατί ξέρει... 🔥💪🔴

Ρε γαμώτο τώρα, τι θυμήθηκαν αυτοί εδώ! Μια στιγμή βλέπω τον ΑΕΚ στη μνήμη μου σαν τσίρκο χωρίς κουλούρες και την επόμενη σηκώνω το κεφάλι μου ψηλά στους κόκκινους οπαδούς που βάζουν ακόμα γκολ μέσα στις ξελασμένες πέτρες του Χαριλάου — και ξέρω πως κάποιος εκεί πάνω είπε σήμερα ένα τραγούδι που το τραγουδήσαμε σαν ψαλμωδία όταν η ομάδα πήγαινε γκλίτσα. Αυτή η ομάδα ήταν πάντα η ίδια εκεί κάτω: ένα ζωντανό πράγμα που αναπνέει όσοι είναι εκεί. Εκείνο το 2009 όταν γυρνάγανε οι στρατιώτες στο στρατό και ξαναβρήκαν τον κόσμο του γηπέδου ξερό από μέρες χωρίς σημασία, εμείς δεν πήγαμε εκεί σα θεατές — βγήκαμε σα στρατιές. Θυμάμαι τον αδερφό μου να κουβαλάει δύο εισιτήρια σα σπίρτα κλειδωμένα στα δάχτυλά του και εκείνο το Σεπτέμβρη στις Σέρρες όπου φορέσαμε τις χιτώνες πάνω από τις φανέλες σαν μια πρώτη γραμμή αδιάρρηκτη. Τώρα βλέπω τους νέους εκεί κάτω στις κερκίδες να κουνούν εκείνες τις χέρες πάνω από τα κεφάλια τους — όχι επειδή ξέρουν την ιστορία σα βιβλίο, αλλά επειδή την ζούνε ακόμη σα δικό τους αίμα. Αυτοί δεν τραγουδούν επειδή πρέπει· τραγουδούν επειδή ξέρουν πως όταν πέσει η κόκκινη μπάλα, η ψυχή μας αναπνέει εκεί πάνω, στο ίδιο χώμα που κάποτε ήτανε λάσπη και σήμερα είναι νερό που ξεπλένει τις ξεπεσμένες εποχές. Δεν ήταν ποτέ περίπλοκο εδώ. Στη δεκαετία του ’00 είσαι μία ομάδα σα σπίτι ξεπεσμένο· σήμερα είσαι το ίδιο σπίτι, μόνο που τώρα ανοίγει την πόρτα του στον καθένα σα γειτονιάς αδιάφορος στην εμφάνιση, σημαντικός στον χαρακτήρα. Κι όταν οι άλλες ομάδες βγάζουν σύνολα σαν ξενοδοχεία υπερπολυτελή, εμείς βγάζουμε μια ομάδα σα γκαράζ — και εκεί μέσα κρύβεται η δύναμη. Παλιότερα λέγαμε «ο Πάτζιος σώζει τη μέρα» — σήμερα λέμε «ο αγώνας είναι πάνω μας». Αλλάζουν οι ρόλοι, αλλάζουν οι ώρες — αυτά που μένουν είναι εκείνες οι φωνές στις κερκίδες που δεν σβήνουν όσο φυσάει. Αυτοί εκεί κάτω σήμερα τραγουδούν το τραγούδι που στέκει σαν υπόσχεση: δεν έχουμε μόνο μια ομάδα, έχουμε μια φωτιά που ξέρει να διαλέγει ποιον θα ζεστάνει. Κι αυτή η φωτιά καίει ακόμα. 🔥

Ρε τι θυμάμαι τώρα... πριν δυο χρόνια πήγα στον Πάτσιο στο εργαστήριο γυμναστικής στη Θεσσαλονίκη επειδή του είχε χαλάσει ο κλίβανος. Αυτός μου λέει "ρε Γκιώργο, δουλεύω πάλι φτηνά, δούλεψε κι εσύ σαν τους παλιούς". Κι εγώ του είπα "ναι ρε Πάτζιου, αλλά τότε που αγοράζαμε τις μπίρες στους αγώνες σαν συλλογή φακέλων τώρα βάζω στη λεκάνη μου πέντε λίτρα νερό για πέντε άτομα". Κι εκείνος γέλασε και μου λέει "ξέρεις τι είναι η Αρης; Είναι εκείνοι οι τρελοί που όταν εσύ είπες "τίποτα δεν πάει καλά", αυτοί είχαν ήδη βάλει ξύλα στη φωτιά, βγήκαν στο κρύο να τραγουδάνε και μετά έφεραν τις μπίρες τους μέσα στα γάντια!" 🤣🍿🔥