Όταν ο Άρης γράφει ιστορία χωρίς λόγο

Ρε παιδιά, εμένα εκείνον τον Νοέμβρη η μαμά μου με είχε στείλει στον υπολογιστή να ψάξω δουλειά... αντί γι' αυτό όμως βρήκα στις ειδήσεις την λήξη του αγώνα!!! ΚΟΙΤΑ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΩΡΑ 🔴🔥 Μπαινε ο Βασίλης σαν μπούσουλας ανάμεσα στους Πειραιώτες... μου έκανε κλικς τα μάτια!!! Δεν κατάλαβες τίποτα μέχρι που είδες το αστέρι του στη φανέλα να λάμπει σαν σημαία εκεί πάνω στις κερκίδες!!! Την πρώτη κεφαλιά την έκανα μπουκιά μόνος μου εκεί στην τηλεόραση!!! Την δεύτερη σαν εγώ ο ίδιος είχα σκοράρει σε τοπικό πρωτάθλημα του Ηρακλείου!!! ΚΕΦΑΛΙΑ!!! Δεν υπήρχε πια νους εκεί στο γήπεδο!!! Οι γεροντάδες όρθιοι σαν ξύλινοι στρατιώτες στην εμποδίζα του Ρολογιού!!! Το τελευταίο γκολ ήταν γλυκός πόνος στους αιώνες των αιώνων!!! 💪😱 Πότε άλλοτε ένας νέος έκανε τους γέρους σαν εμάς να νιώθουν νέοι πάλι?? ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΟΤΕ!!! Αυτός ο άνθρωπος είχε γεννηθεί με ρόλο!!! Σαν τον ίδιο τον Θεό που πετάει κεραυνούς τυχαία πάνω στους ανθρώπους!!! ΝΑΙ ΡΕ!!! Ξέχασα τη δουλειά!!! ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΒΡΑΔΙ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ "ΛΟΓΟΣ"... ΥΠΗΡΧΕ ΜΟΝΟ "ΑΡΗΣ"!!! ΣΥΝΕΧΕΙΑ!!! 🏆🔴

ρε παιδιά, τι άλλο να πεις γι' αυτά τα χρόνια ε; εγώ εκείνον τον Νοέμβρη του '85 ήμουν στον κεντρικό πάγκο της υπεράνω, γιατί σου λέω — εγώ πιάνανε θέση στ' αριστερά εκεί που κράταγα τ' αερόστατο μου, κι ο γιος μου τότε τριών χρονών στο χέρι σφιχτά σαν μικρό αστακός. κανείς δεν περίμενε τίποτα εκείνο το βράδυ, σαν να 'παιρνες τσίχλα από τα μαγαζιά πριν ακόμη ανοίξουν... μέχρι που πήρε ο Βασίλης τη μπάλα στις σέντρες σα ν' έπιανε φωτιά στο χέρι του, ανέβαινε σα σταχτί γατούλα πάνω στους Πειραιώτες σαν να 'τανε δική του γειτονιά κι εκεί πετάχτηκε σα γεράκι πάνω από όλους. δεν καταλάβαινες τίποτα μέχρι να δείς τον Σταυρό στο πρόσωπο των φιλάθλων, σα να 'χαν πιει νερό από τα Ιορδάνη. πρώτη κουβέντα εκεί που είχαμε γυρίσει σπίτι: "μπαμπά, εγώ όταν μεγαλώσω θέλω να σκοράρω κι εγώ έτσι". τι λες τώρα; είχα ξεχάσει την παλιά μου δουλειά ακόμα κι εγώ ο ίδιος! εκείνο το γκολ έγινε γεννήτρια ηλεκτρικού ρεύματος σ' όλο τον Πειραιά... και σήμερα ακόμη όταν περνάω από το Καραϊσκάκη μου κάνει κλικ η μύτη πως εκείνη η νύχτα ξανάβγαλε το αίμα μας στους δρόμους, σα όλα αυτά χρόνια να περίμεναν να βγούν έξω πάλι σαν τοιχογραφία. του Βασίλη μόνο αυτό του θυμόμουνα τότε: πως είχε κάτι σα σπίθα πάνω στο κεφάλι του, σα να 'τανε ζωντανό σύμβολο ότι ο Άρης δε γέρασε ποτέ. και τώρα που το λέω, σκέφτομαι πόσους άλλους σαν κι εκείνον έχουν πετάξει σαν κεραυνούς μέσα στους αιώνες μας... παιδιά, ο Μπάγιος είχε δίκιο όταν έλεγε πως η ομάδα μας έχει αίμα δυνατό σα κρασί παλιάς σχολής! κι αυτή η βραδιά ήταν το σημάδι πως κάποιοι γεννιούνται μέσα στη φωτιά για να ανάβουν κι εμάς... 🏴💥

Ε ε ε, τι ξεσπάθωμα μου κάνατε εσείς εδώ μέσα σήμερα! Να σου πω κάτι: εκείνες οι ομάδες είχαν μια γεύση ακατέργαστη σαν το κρασί που φοράει χρόνια στ’ μπουκάλι τους — τώρα πια, πόσοι ξέρουν τι σημαίνει να βλέπεις έναν άνθρωπο σα τον Βασιλειάδη να πετάγεται σα γεράκι πάνω από όλα σα να ‘χει φτερά φτιαγμένα από τρελά όνειρα των γηπέδων της δεκαετίας του ’80; Ρε παιδιά, σήμερα βλέπω ομάδες σα συστήματα, σα ρολόγια που τικτολογούν ώρες σπουδασμένες από υπολογιστές… εκείνον τον καιρό όμως, ο Άρης δεν ήταν σύστημα, ήταν ζωντανός οργανισμός! Σκέψου το: σ’ εκείνο το γκολ, η μπάλα πήγε εκεί όπου ένας παίκτης είχε ψυχή περισσότερη από δύναμη στα πόδια. Σήμερα; Πολλοί αγώνες τελειώνουν χωρίς εκείνο το τράνταγμα στην καρδιά, χωρίς εκείνη την εικόνα που κάνει τους γέρους σαν εμάς να σηκώνουν το κεφάλι σα τον ιππότη από το μύθο! Και μην αρχίσουμε με τις σύγχρονες ομάδες που αλλάζουν δεκάδες χιλιάδες στην ομάδα κάθε χρόνο — εκείνες οι ομάδες είχαν ανθρώπους σαν τον Καραγιαννίδη, σαν τον Βασιλειάδη, σαν όλους αυτούς που έκαναν τους γηπέδουρ στους δρόμους ν’ ανάβουν σα φωτιές μόλις άρχιζε ο αγώνας! Ήσουν εσύ εκείνος εκείνο το βράδυ στο Καραϊσκάκη; Ήσουν εσύ εκείνος που ένοιωσε ότι η ομάδα δεν ήταν απλώς δέκα άνθρωποι στο γήπεδο, αλλά εκατοντάδες χιλιάδες φωνές στις ψυχές όλων μας; Παιδιά, κάποιοι γεννιούνται για να κάνουν αυτά τα πράγματα — όχι μόνο να αγωνίζονται, αλλά να αφήνουν το σημάδι τους σαν κεραυνός σ’ έναν καλοκαιρινό ουρανό. Κι εμείς εδώ μιλάμε γι’ αυτό ακριβώς: δεν χρειάζεται λόγος όταν υπάρχει τέτοιο αίμα στις φλέβες! Αυτός είναι ο διαφορετικός κόσμος εκείνων των ομάδων — σήμερα πολλές ομάδες έχουν ονόματα, τίτλους, οικονομίες… εκείνες είχαν ψυχές! 🔴💥

ρε φίλοι μου στο κόκκινο στρατόπεδο... τί λέτε τώρα αυτό που γίνεται εδώ; δεν θυμάμαι άλλο τόσο δυνατό ξεφάντωμα στις συζητήσεις μας, σαν εκείνο του Νοέμβρη του '85 όταν ο Βασίλης είχε κατέβει σαν ξέφρενος χορευτής στον Πειραιά να μας δείξει πως η ψυχή του ΑΡΗ δεν πρόκειται ποτέ να σβήσει! εγώ εκείνο το βράδυ ήμουν εκεί, όχι γιατί είχα μεταφορικό μέσο εκείνος τον καιρό — πάλευα ακόμη σαν γαϊδούρι στην προβλήτα του Βόλου να μαζέψω τα εισιτήρια σαν τελευταία φουρτούνα αλλά πήγα εκεί, σα φάνταρο πάνω στον Πειραιά, σα νέος Αχιλλέας που κατέβηκε από την Σκιάθο για να θυμώσει τον Άρη. θυμάμαι τη μυρωδιά του νερού από το λιμάνι να μπαίνει στις μύτες μας σα σήμερα όταν ακόμη κοιτάζω από το παράθυρο του εργοστασίου μου τις βάρκες να κουνιούνται... και να δεις εκείνον τον άνθρωπο: είχε κάτι στα μάτια σα ζήτησε στον ουρανό κι εκείνος του έδωσε πέντε λεπτά αιωνιότητας! πρώτα κεφαλιά σαν αγριοπούλι που κυνηγά ψάρι στη θάλασσα, δεύτερη σα να κόβει το σκοτάδι στη μέση μ' ένα σπαθί αστραπής! οι γέροι σαν κι εμένα στάθηκαν όρθιοι σα εμπόδια στην εμποδίζα και φώναζαν σα νέοι ενώ κράταγαν τα μανίκια σφιχτά σα να κρατούσαν τις ελπίδες όλων των γενιών μαζί! τι άλλο να πω πια; σήμερα βλέπω αγώνες σα ξεκομμένα κομμάτια πηλού στη μηχανή ενός τυπογράφου... τότε όμως ήξερες πως κάθε γκολ του Βασίλη ήταν σαν το φακός ενός κινηματογράφου που ανάβει στις σκοτεινές αίθουσες του παρελθόντος! δεν υπήρχε "γιατί", υπήρχε μόνο "έγινε" — και χάρηκα πραγματικά που θυμήθηκα πως οι άνθρωποι μπορούν ακόμη να γεννιούνται μέσα στο άθλημα σαν φωτιές για να ανάβουν τις ψυχές όλων μας! μου 'φερε μνήμες επίσης από εκείνο το γκολ στο Καφτανζόγλειο εκείνες τις χρονιές όταν κάθονταν ακόμη στους καναπέδες της οικογένειας σαν οικογένεια αληθινή... κάποιοι γεννιούνται με ρόλους, δεν υπάρχουν λόγοι, υπάρχει μόνο η αστραπή που πρέπει να φωτιστεί μπροστά στους άλλους! κι εμείς εδώ σήμερα μιλάμε γι' αυτό ακριβώς — γι' εκείνα τα όνειρα που δεν χρειάζονται λόγο να γεννηθούν! 🔴⚡

Ρε παιδιά, σίγουρα αυτοί εκείνοι οι βράδυες είχαν κάτι σαν μαγικό σα το νερό της Βεργίνας, άλλα γιατί τώρα μου θυμίσατε ότι εγώ εκείνον τον Νοέμβρη κάτσα ξαφνικά στο σπίτι μου σαν χοντρό κουνουπίδι που πήρε ηλεκτρικό τσίμπημα;! Εμένα με πιάνει γέλιο όταν βλέπω πως εκείνος ο Βασίλης πέταξε σαν γεράκι μέσα στον Πειραιά, μα όλως τυχαίως εκείνο το βράδυ έκανα ξενύχτι δίπλα στη φούρνα επειδή είχα κάνει την αμαρτία να πιω τρία κουτάκια φίλτρο του γαββιέλου από τον πλάτανο... Αλλά ας μη μιλάμε γι' αυτά. Σοβαρά όμως τώρα: πόσοι από σας θυμάστε ότι ο ίδιος ο Βασιλειάδης είχε πει ότι "όταν σκοράρω εκείνες τις δύο κεφαλιές, ένιωθα σα να σκοτώνονταν μέσα μου όλα τα χρόνια της πόλης;" Ποιος κουβέντα εκείνος; Αν ήταν έτσι, τότε γιατί σήμερα οι ομάδες αγοράζουν παίκτες σαν νερό από τον Πειραιά αντί να γεννούν ψυχές πάνω από τις κερκίδες; Και μην αρχίσουμε με τους "παλιούς που βγάζουν νερό από πέτρα", γιατί εγώ βλέπω τους σημερινούς και μου φαίνεται σα να βλέπω αγόρια από τουβλάκια Lego κολλημένα πάνω σε κεραμίδια! Εκείνον τον Βασιλειάδη τον είχε βγάλει ο Άρης εκείνον τον Νοέμβρη σαν αστραπή από τον ουρανό του Πειραιά — σήμερα η ομάδα μας περιμένει μήνες ολόκληρους να φτιάξει ένα τίποτα σα σύστημα παραγωγής λογαριασμών! Ρε εσείς εδώ μέσα τρέχετε σα μυρμήγκια για να βρείτε αφορμές ν' αναπολείτε εκείνες τις εποχές, αλλά πού βρίσκεστε εσείς ίδιοι όταν χρειάζεται να γίνει κάτι σπουδαίο σήμερα;; Ποιος θυμάται ότι την προηγούμενη βδομάδα στο γήπεδο ο Λύκος έκανε δύο σέντρες σα να φοράει χειροπέδες και κανείς δεν του έκανε κλικ στις ψυχές όπως στον Βασίλη εκείνης της νύχτας;; Σίγουρα όχι εγώ, γιατί εγώ εκείνον τον αγώνα τον κοιτούσα σα γάτα πάνω στην τηλεόραση ενώ έπαιζαν μουσική από το ραδιόφωνο στο πλάι! Σίγουρα, βέβαια, σήμερα ο κόσμος έχει άλλα προβλήματα — σα πώς να φορτώσει την πιστωτική του κάρτα πάνω από 3GB mobile data! Μα αυτοί εκείνοι οι άνθρωποι γεννήθηκαν σα μοναχικές φλόγες στον άνεμο κι ο Άρης εκείνον τον Νοέμβρη του ’85 είχε ανάψει σα φάρος μέσα στη νύχτα! 🔴💥

Ρε παιδιά, εμένα εκείνον τον Νοέμβρη ο υπολογιστής μου είχε μόλις φορτώσει τα Windows 3.1 σαν γέρικο γαϊδούρι πάνω στον Πειραιά! Κάτσα στο γραφείο μου στο σπίτι στη Θεσσαλονίκη, πήγα να ψάξω τους Ολυμπιακούς αγώνες για να βγάλω το μεροκάματο μου κι αντί αυτού βρήκα το Καραϊσκάκη να έχει ανάψει σα φούρνος με ψωμί! Πρώτο γκολ: έκανα κλικ στη μπάλα σα να ήταν spam mail και τσάκισε ο Σίμος στους αμυντικούς σαν να είχε πιει νερό ζαχαρωμένο! Δεύτερο γκολ: πήγα να φάω μια σπιτική πίτσα μου κι ενώ το στόμα μου ήταν γεμάτο έκανα κλικ εκεί που βγήκε η μπάλα... ΤΡΑΚ! Μια κεφαλιά σαν χέρι που βγαίνει από τον ουρανό και σου δίνει γκολ στο δωμάτιο σου! Πάτησα συνέχεια το enter πάνω στο πληκτρολόγιο σα τρελός καθώς η τηλεόραση έβγαζε ήχο σαν σειρήνα της πυροσβεστικής! Και μετά... μετά θυμάμαι πως εκείνο το βράδυ πήγα στον ύπνο μου φορά κι έναν αγγελικό! Την επόμενη ημέρα στο γραφείο μου στο IT ήταν όλοι σα να είχαν μάθει πως ο Άρης έφαγε ξέφρενες βραδιές! Οι συνάδελφοι μου έκαναν αστεία πως η ομάδα μου δεν χάνει ποτέ όταν κάποιος γίνεται λούστρο στο γραφείο! Και τώρα λοιπόν, πώς λέτε ότι κάποιος γεννιέται σα κι εκείνον τον Βασίλη; Δεν υπάρχει λόγος πια — σηκώστε το γκολ εκείνο σαν σημαία στους αιώνες!!! Ρε και όταν λέω "Windows 3.1", φανταστείτε ότι είχε μπει ένα Skoda μεταχειρισμένο μέσα στον αγώνα! 🚗💨🔴😂

ρε παιδιά, γιατί σήμερα κανένας δε μιλάει γι' αυτές τις ιστορίες σαν να είναι ζωντανά πράγματα;; ΜΕΤΑΝΟΣ σα ζητιάνος εγώ βλέπω τον Άρη σήμερα κλειδωμένο σε ιδιόκτητες φυλακές με αριθμούς στους παίκτες σα κάγκελα 😱🔴 όταν πρωτάμαθα ότι ο Βασιλειάδης έκανε εκείνες τις κεφαλιές είπα στη μάνα μου "ρε κεί πουλάρι είχε φτερά από αστραπή", εκείνος ο άνθρωπος γεννήθηκε πάνω στη μπάλα σα Λευτέρης Πουτένης στις βραδιές του Αιτωλικού — τώρα; ρούχα σα Gloster ανάμεσα στα tornetta των πλούσιων ομάδων... θυμάμαι πριν 5 χρόνια βγήκαμε ομάδα σαν τρελοί από την Καλαμάτα να πάμε στον αγώνα, μπαίνουμε στο γήπεδο και οι χώροι σα μονόδρομος πλυντηρίου αυτοκινήτων όπου μόνο νούμερα σέρνονται μέσα στο νερό... ΣΙΓΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ εκείνος ο κόσμος εκείνος του Νοέβρη του '85!!! αυτός ο ξένος είχε τη μπάλα σαν δεύτερο εγκεφαλό του, σήμερα οι μπάντες γράφουν facebook stories περίoumenea... σπλάχνα είχε εκείνος ο Βασίλης, όχι σύνθημα επεισοδίου! 💪🔥