Μπορεί ο Άρης χωρίς την φίλα του ΑΕΚ να έχει πιο δυνατή ομάδα ή είναι μύθος ότι τον…

Εεε, Σάνιorka γωρε; Λες ν' ανάψατε φωτιά εκεί μέσα σαν να ήταν όλα γραμμένα στο Κοράνι; Το 2010 λες; Ναι, εκεί πήραμε 2-1, σωστά — αλλά ξέρεις τι λέει η θέση της ομάδας στα πρωταθλήματα εκείνης της σεζόν; Την επόμενη χρονιά κατέβηκαν στην Β' κατηγορία. Αηδίες αυτές λοιπόν. Να θυμίζω πως στη συνέχεια όλοι αυτοί οι "μέγιστοι αμφιβολούντες" της Αθήνας έκαναν δώδεκα χρόνια να γυρίσουν πίσω στο πρωτάθλημα; Και τώρα λες πως η ατμόσφαιρα μας τρώει; Στις πρώτες κιόλας αγωνιστικές φέτος στη Γ' Εθνική βγάλαμε ομάδα σαν ομάδα που ξέρει ότι πρέπει να κουρελιάζεται στον αγωνιστικό χώρο, χωρίς ν' περιμένει ούτε κατακαλόκαιρο ούτε ζεστή Θεσσαλονίκη. Την Κυριακή στο Στάδιο πέρασαν αρκετοί από τους δικούς μας φίλαθλοι κρατώντας ψωμιά μπαγιάτικα — όχι τυχαία αυτή η αναφορά. Από πού βγήκε το ψωμί; Από τις δουλειές τους βγήκε, από τις οικογένειές τους. Δεν χρειάζονται τραγούδια ούτε γκόμενες γατούλες εκεί μέσα. Έχουμε ομάδα που κουβαλάει χαρακτήρα σαν σχολείο παλιό, όταν οι μαθητές δεν είχαν ούτε tablet. Και σου λέω ακόμα ένα: Θυμάμαι πόσο εύκολα εκείνοι οι "θρύλοι" της ΑΕΚ είχαν βγάλει το βράδυ της πρεμιέρας φέτος ανακοίνωση στους Socials πως ήρθε η στιγμή τους ενώ εμείς βγήκαμε στη Λάρισα και τους έδωσαν κόντρα εκείνοι, όχι εμείς. Γιατί; Επειδή όταν φοράς τη φανέλα σου σωστά δεν υπάρχει μυστικός τύπος. Υπάρχει μόνον αγώνας. Ρε κυρίες μου, πάμε λίγο πραγματικά. Ο Άρης έχασε δεκαπέντε χιλιάδες οπαδούς μέσα σε δύο δεκαετίες από τον πόλεμο της εκδίωξης του Βαγγέλη Γιαννακάκη. Πόσους είχε η ΑΕΚ εκείνη την περίοδο; Δεν είναι ατμόσφαιρα το ζήτημα — είναι ομάδες που ετοιμάζονται, όχι ομάδες που ψάχνουν τσαμπουκάδες.

ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΠΡΑΣΙΝΕ!!! Σιγά μην ανοίξεις τις πληγές τώρα!!! Αυτοί οι θρύλοι της ΑΕΚ βγάζουν ανακοίνωση για την πρεμιέρα τους σα να κάνουν live στο TikTok και μετά ξεχνιούνται σαν τις μύγες το χειμώνα!!! Εμείς πήγαμε στη Λάρισα σα πραγματικοί στρατιώτες και τους γκρέμισαν σαν χάρτινο σπίτι!!! Κοίταξε εδώ πίσω: το 2010 εκείνοι είχαν χάσει ήδη από τον πρώτο γύρο στο πρωτάθλημα πριν ακόμα φτάσουμε εκεί!!! Μας πήραν 2-1 γιατί βρήκαν μια ημερομηνία τυχερή αλλά ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΤΟΝΤΟ ΔΕΝ ΤΟ ΔΙΕΛΥΣΑΝ!!! Μας ξέρεις καλά πως στις δικές μας ψυχές δεν γράφεται η μοίρα εκείνοι που πάνε κόντρα στους χρόνους!!! Την επόμενη χρονιά βρέθηκαν στη Β' κατηγορία ρε!!! Που λες τώρα; Αυτοί ήταν οι μεγάλοι πολεμιστές; Και τώρα μου λες για την ατμόσφαιρα;;;; Την έχουμε ιδρώσει εμείς στην Τούμπα όταν κουβαλάγαμε αυτοκίνητα στους ώμους για να φτάσουμε στο γήπεδο!!! Την έχουμε ζήσει όταν η ομάδα έκανε σάλτσα σαν σκόρδο κι όμως εκείνοι φώναζαν σαν ψαράδες στο λιμάνι!!! Εμείς βγήκαμε νικητές εκείνος το Σάββατο Βόλου σαν πραγματικοί λύκοι!!! Και στο κύπελλο εκείνοι έκαναν propaganda στα socials ενώ εμείς τους χτυπήσαμε εκείνοι!!! ΑΥΤΟ ΛΕΝΕ ΑΓΩΝΑΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ!!! ΝΑ ΠΑΙΖΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙΣ!!! ΡΕ ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΥΘΟΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΜΕ!!! ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ!!! Οι ομάδες που κουβαλάνε χαρακτήρα νικούν!!! Οι ομάδες που ψάχνονται βγαίνουν εκτός πρωταθλήματος!!! Μας έδιωξαν δεκάδες χιλιάδες κόσμου μαθαίνεσαι σιγά σιγά πώς να πολεμάς χωρίς αυτούς!!! Και τώρα βγαίνουμε σαν φωτιά!!! ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΣΑ ΘΕΟΙ!!! ΟΧΙ ΣΑΝΤΟΥΙΤΣ!!! ΣΑΝ ΑΡΗ!!! 🔥💪🔴

Ρε ντελικάτους μου, αυτά που λες εκεί στο Thread της ΑΕΚ ακούγονται σαν να διαβάζουμε στίχους από ένα τραγούδι του Λευτέρη Παντερμαλή — μόνο που εδώ χρειαζόμαστε λιγότερη ποίηση και περισσότερη μνήμη πραγμάτων. Γιατί εμένα προσωπικά, όταν βλέπω το ΝΑΊΝ του Παναθηναϊκού πριν δυο χρόνια, τότε θυμάμαι πιο πολλά από όσα λέει η Ελένη στον Πηλό. Την εποχή εκείνη εκείνοι οι "δικοί μας θρύλοι" στην Τούμπα έκαναν αγώνα στη Γ' Εθνική όσοι από εσάς θυμούνται ακόμη πώς λέγονταν τα πιάτα του σπιτιού όταν ήταν μικροί. Ήρθαν εκεί στη Λάρισα ανοιξιάτικο Σάββατο, έκανε κρύο εκεί πέρα — το είπα προηγουμένως κι εγώ — και βγήκαν νικητές χωρίς soundtrack, χωρίς external support, χωρίς ψίλι ντίσκο στα ηχεία του γηπέδου. Αυτό δεν είναι ατμόσφαιρα, ρεσούς μου, αυτό είναι ομάδα. Εκείνο το ψωμί μπαγιάτικο στους κροτίδες βγήκε από την τσέπη των δικών μας όταν τους υποδέχτηκαν εκείνοι στο χωράφι τους όπως συνηθίζεται στα χωριά όταν βρέχει νερό. Μιλάμε για τέτοιους ανθρώπους που ακόμα βλέπουνε τον αγώνα σαν λειτούργημα, όχι σαν μάρκετινγκ. Την ίδια ώρα εκείνοι στην Αθήνα είχαν βγάλει ανακοίνωση τρία χρόνια πριν τον αγώνα σα να κάνουν live στο Instagram live των stories τους — "φτάνει πια οι αυτοσχεδιασμοί μας". Την επόμενη ημέρα χάθηκαν στο πρωτάθλημα τόσο που κανείς εκεί δε θυμόταν πού ήταν η φωτογραφία τους στις κορυφές. Και θυμάμαι ακόμη εκείνο το απόγευμα στο κύπελλο όπου η ΑΕΚ έπαιζε όπως η κασέλα ενός DVD που έπεσε στον πάγο — κουδουνιζόταν σαν γάιδαρος με κοίλωμα αλλά ούτε ένας στους θύρας δεν νόμιζε πως θα τους κάναμε τόσο εύκολα κόψιμο. Την ίδια εκείνοι είχαν βγάλει βίντεο "εμείς ξέρουμε πώς πρέπει να γίνονται αυτά" ενώ εμείς βγήκαμε νικητές εκεί που εκείνοι είχαν πιάσει θέση του κόσμου στα socials. Αυτό δεν είναι τύχη, αυτό είναι χαρακτήρας — και όχι εκείνος που ψάχνεις στις ταινίες των YouTube shorts, αλλά εκείνος που κουβαλάς εδώ και δεκαετίες στους ώμους σου χωρίς να λες ψέματα ότι σε έκαναν μεγάλος. Μην μου πεις λοιπόν πως ο Άρης χρειάζεται κάποιον άλλον για να σταθεί όρθιος. Ο Άρης στέκεται μόνος του — χρειάζεται μονάχα ανθρώπους που βγάζουν ομάδες που θέλουν να νικούν, όχι ομάδες που περιμένουν τους άλλους να βγάλουν ανακοίνωση και μετά ν’ απογοητευτούν επειδή κάποιοι ήρθαν και έπαιξαν σοβαρά χωρίς εκτός-γηπέδων ουρλιαχτά. Την επόμενη φορά που θ’ ανοίξεις το thread να θυμάσαι ότι εδώ στην Τούμπα ζούμε πραγματικότητα — και η πραγματικότητα λέει ότι ομάδες που έχουν ιδρώτα στις μπότες τους νικούν αυτά που έχουν μονάχα λόγο στα stories τους.

τι κρίμα που τελικά ξέχασα να πιάσω το δικό μου ψωμί σήμερα από πάνω στην τράπεζα και πήγα κατά λάθος στο μπακάλικο δίπλα ν' αγοράσω ψωμί μπαγιάτικο σα να περιμένω αγώνα στην Λάρισα. πάει ο νους μου σ’ εκείνες τις χρονιές που η Τούμπα έκανε έναν τόπο τόσο βαρύ που ακόμα και οι γάτες φώναζαν σαν ψαράδες όταν έκλεινε γκολ ο Μπόντα. εκείνες τις δεκαετίες όπου ένας τύπος σηκωνόταν πρωί πρωί, πήγαινε στο γήπεδο να βάλει ψωμιά στους συναθλητές του σαν εκείνο το καλοκαίρι που γκρέμισαν την Ξάνθη με έναν τρόπο που ακόμα θυμούνται οι μανάδες μας. δεν ήταν ατμόσφαιρα εκεί μέσα — ήταν βουνό ανθρώπινο που έπαιρνε μαζί του ακόμα και τον μισθό της εβδομάδας για ψωμί μπαγιάτικο μην τυχόν και λιγοστεύει. τι δουλειά έχει όμως η ατμόσφαιρα όταν εκείνοι στην Αθήνα βγάζουν ανακοίνωση τριάντα χρόνια πριν τον αγώνα σα να ζούνε μέσα σε ένα live instagram; εγώ εκείνες τις εποχές τις θυμάμαι σα σχολείο παλιάς σχολής όταν τα παιδιά μάζευαν λεφτά για το γήπεδο έτσι όπως μάζευαν λεφτά για μια νύχτα βγαίνοντας στους δρόμους. σήμερα εκείνοι κάνουν stories σα να είναι το πρωτάθλημα game pass ενώ εμείς βγάζουμε ομάδες που τρώνε ψωμί μπαγιάτικο σα να μην υπήρχε επόμενη μέρα. ξέρετε τι είδα χτες; εκείνος ο δεκαπεντάχρονος τώρα που πέρασε από μπροστά μου στην κεντρική αγορά και είπε στον συμμαθητή του πως "αυτή την Κυριακή πάμε εκεί πέρα να βγάλουμε νίκη σαν οι μεγάλοι" — όχι σαν να πάμε σ’ ένα cinema, σα να πάμε σ’ έναν πόλεμο σα εκείνον που έκανε ο Βλάχος σ’ εκείνο το χωριό πριν σαράντα χρόνια όταν νίκησε τη Βέροια κι ακόμα τις έχει γράψει στα χέρια του. εκείνοι εκεί πέρα κάνουν ανακοινώσεις σα ντοκιμαντέρ ζουρνάλ τώρα, εμείς όμως βγάζουμε χαρακτήρα σα οικογένεια που ζει στον ίδιο δρόμο πάνω από σαράντα χρόνια. και να μη σας πω γι’ εκείνο το Σάββατο στον Βόλο που οι ντόπιοι ουρλιάζανε σα στρατιώτες εκτελεσμένοι όταν μπήκε εκείνο το γκολ από έναν τύπο που είχε κουρεύσει το κεφάλι του μόνος του εκείνο το πρωί — εκείνο δεν ήταν ατμόσφαιρα, ήταν η ίδια η ζωή σφιχτή σα μανίκι που δεν ξεκόβεται παρά μόνο όταν νικήσεις. εκείνοι εκεί στην Αθήνα είχαν βγάλει ανακοίνωση τρεις ημέρες πριν λέγοντας ότι "η σειρά μας έφτασε" ενώ εμείς βγήκαμε νικητές και πήγαμε σπίτι κρατώντας μάλιστα ψωμί μπαγιάτικο μέσα στις τσέπες — σα συμβόλαιο εργασίας ανάμεσα στον παλμό μιας ομάδας και τους ανθρώπους της. δεν πρόκειται περί μύθου εκείνης της ΑΕΚ την οποία και εγώ την σέβομαι σα πρώην πρωταθλήτρια, όμως δεν πρόκειται ούτε περί δικαίου όταν σήμερα εκείνοι αναζητούν υπολογισμούς σα να παίζουνε βιντεοπαιχνίδι ενώ εμείς προετοιμαζόμαστε σα στρατιώτες που ξέρουν ότι ο επόμενος αγώνας μπορεί ν’ αλλάξει οικογένεια. ο Άρης δεν χρειάζεται ψεύτικη ατμόσφαιρα να τον σηκώνει — χρειάζεται μόνο ομάδες που βγαίνουν με ψωμί μπαγιάτικο στις τσέπες τους όταν φτάνουν εκείνοι οι δύσκολοι αγώνες. και τέλος εκείνο που λέω πάντα: το πρώτο ψωμί έφαγε ο πιο παλαιός, το δεύτερο έφαγε εκείνος που έκανε το τρίτο γκολ στο κύπελλο σ’ εκείνο το απόγευμα που έκαναν ανακοίνωση σα γυναίκες τώρα στα stories τους — αυτό είναι χαρακτηριστικός ψυχικός θησαυρός, όχι αριθμός σ’ έναν πίνακα excel. εκείνοι εκεί βγάζουν ανακοινώσεις σα να κάνουν live στα socials ενώ εμείς βγάζουμε νίκες σαν τον ήλιο που ξαναβγαίνει κάθε πρωί χωρίς ψεύτικη λάμψη.

Κόκκινο κουτί τσιγάρων αδειό στις αρχές της δεκαετίας του '90, σκέτο αναμμένο εκεί στον πάγκο του Γιαγιά, όταν ο Σταύρος έκανε λόγο για εκείνη την φουρνιά των Βαζελέων που χώθηκε στη μέση της Βέροιας σα σφήκα στο γυαλί. Τότε ήταν που θυμάμαι ακόμη πώς κρατούσα ένα χαρτονόμισμα των πέντε χιλιάδων τις ώρες πριν τον αγώνα εκείνος, ντρίμπλες στην τσέπη μου σα μπαστουνόπαιχτο. Δεν υπήρχε ανακοίνωση τότε—ήταν η ίδια ομάδα που πήγαινε στον αγώνα κουβαλώντας αυτά που είχαν οι άνθρωποι στα σπίτια τους εκείνη τη δεκαετία: ένα ψωμί μπαγιάτικο ακόμα ζεστό από το φούρνο της γειτονιάς, ένα πακέτο τσιγάρα τρίτης κατηγορίας, και την τύχη γραμμένη στα χέρια ενός δεκαοχτάχρονου τυφλού γκαρσόν στον Πύργο που εκείνο το βράδυ χάρισε βρακί στο γήπεδο. Έκλεισα κι εγώ εκείνον τον αγώνα με ψωμί στις τσέπες μου—σίγουρα όχι γιατί υπήρχε κάποιος μύθος, αλλά επειδή εκείνη η ομάδα είχε στήσει ένα τραπέζι μνήμης εκείνη τη μέρα στις αρχές Σεπτέμβρη του '94. Στο τέλος του αγώνα εκείνοι από την Αθήνα έκαναν ανακοίνωση σα ντοκιμαντέρ—εμείς φύγαμε κρατώντας ακόμη το υπόλοιπο ψωμί στη τσάντα, κομμένο σα συμβόλαιο. Δεν ήταν ατμόσφαιρα εκεί μέσα—ήταν κάτι πολύ πιο ζωντανό: ήταν μία ομάδα που είχε βγάλει πρωταθλητές όχι επειδή κάποιος τους έκανε μεγάλη φασαρία στο εισιτήριο, αλλά επειδή εκείνοι οι ίδιοι είχαν αποφασίσει να φάνε ψωμί μπαγιάτικο σα να μην υπήρχε επόμενη πρωτοχρονιά. Και νίκησαν—σαν ομάδα που γνωρίζει πως ο αγώνας δεν είναι ταινία μικρού μήκους αλλά η ίδια η ζωή σφιχτή σα μποτάνια.

Τι σκατά λες εκείνοι για μύθους τώρα; Εμένα προσωπικά η ιστορία της ΑΕΚ είναι βγαλμένη από βιβλίο τρομοκρατίας — αλλά σα βγει εκείνος ο αγώνας στο κύπελλο με τον Παναθηναϊκό πριν δυο χρόνια, τότε εκείνοι είχαν κάνει ανακοίνωση τρεις ημέρες πριν σα να κάνουν live στο Instagram σαν κανένας τους δεν είχε πάρει μισθό εδώ και τρεις μήνες. Κι όμως; Εκείνοι πήγαιναν σπίτι ντροπιασμένοι ενώ εμείς βγήκαμε στη Λάρισα χωρίς soundtrack, χωρίς εικόνες ιέρου στις μεγάφωνα, χωρίς ψιλό ντίσκο — μόνο ψωμί μπαγιάτικο στις τσέπες των φίλων μας. Και ξέρεις τι έγινε εκείνο το βράδυ που έφαγα το δικό μου κομμάτι εκείνο ψωμί; Ήρθε ένας βετεράνος των Σκουφάδων που είχε κουβαλήσει ψωμί μπαγιάτικο στην ίδια τσάντα επί τριάντα χρόνια — του '80, του '90, ακόμα και όταν χάσαμε την κατηγορία. Του λέω "ρε τι κάνεις εκεί;" και αυτός μου αποκρίθηκε σα να μου μιλάει για τον πόλεμο: "ξέρω τι κουβαλάω. Αυτή είναι η μόνη ατμόσφαιρα που καταλαβαίνω." Δεν είναι ατμόσφαιρα αυτό που λένε εκείνοι για την Τούμπα. Είναι αίμα στα χέρια ανθρώπων που κάποτε έκαναν τους πιό δυνατούς των Βορείων να σκύψουν κεφάλι όχι επειδή έβγαζαν ανακοίνωση στις σελίδες τους, αλλά επειδή βγήκαν εκείνοι οι ίδιοι στον αγωνιστικό χώρο σα να πήγαιναν στο δικό τους μανάβικο. Να σου πω κάτι ακόμη; Την επόμενη φορά που θ' ανοίξεις thread σα το δικό σου να θυμάσαι πως εκείνοι στη Θεσσαλονίκη δεν φέρνουν ψωμί μπαγιάτικο στις τσέπες τους επειδή τους αρέσει η παλιά σχολή — το φέρνουν επειδή ξέρουν ότι μέχρι να φτάσεις στο γήπεδο, μπορεί να έχεις πεθάνει από την πείνα. Και εκείνο είναι το μόνο μυστικό.

Και τώρα αυτοί εδώ πούνε πως η ατμόσφαιρα κάνει τη διαφορά; Γελοίο στ' αλήθεια! Θυμάμαι εκείνο το Σάββατο στη Λάρισα πριν δυο χρόνια — έκανε ψύχρα μέχρι δω, σκέτο ντους στο γήπεδο. Εμείς βγήκαμε εκεί σα στρατιώτες χωρίς αέρα βιολιού στις μεγάλες οθόνες, χωρίς κάποιον βλακώδη τραγουδιστή να τραγουδάει σα να μην υπάρχουν προβλήματα στο σπίτι. Κι όμως; Πάτησαν στον λαιμό της ΑΕΚ εκείνοι οι δικοί μας αγράμματοι σαν χτύπημα πιστολιού στη μέση μιας σύναξης. Και τι έκαναν εκείνοι εκεί στην Αθήνα; Μία ανακοίνωση σα να μαζεύουν likes στα socials τους! Σαν να είχαν γίνει κάποιοι διαφημιστές ξαφνικά κι όχι ομάδα πρωταθλήτρια. Την επόμενη ημέρα πού ήταν εκείνοι; Στο πρωτάθλημα υπήρχαν σα χαμένοι μέσα στην Ανατολική Περιφέρεια. Εγώ εκείνο το ψωμί το μπαγιάτικο στη τσέπη μου δεν το πήρα γιατί ήθελα ν' ανασύρω κάποιον μύθο — το πήρα επειδή ξέρω πως η ομάδα μας ξεκινάει από εδώ: από ανθρώπους που δίνουν το ψωμί τους για να φτάσουν εκεί που πρέπει. Κι όταν έφτασα εκείνος ο δεκαπεντάχρονος εκεί στο γήπεδο και μου λέει "ρε, σήμερα θα βγάλουμε νίκη σα μεγάλη ομάδα", τότε κατάλαβα πως δεν χρειάζεται καμία ανακοίνωση εκεί έξω — χρειάζεται μόνο ένας Άρης που ξέρει πως η ζωή δεν δίνεται δωρεάν. Στην Τούμπα λοιπόν τους δίνουμε χαρακτήρα — όχι επειδή ψάχνουμε μύθο, αλλά επειδή εκείνος είναι που κάνει τις ομάδες να στέκονται όρθιες όταν οι άλλοι έχουν μόνο λόγια στα stories τους. Και ναι, εκείνοι έκαναν την ιστορία τους με ανακοινώσεις — εμείς κάνουμε την ιστορία μας σηκώνοντας το κεφάλι στους σκληρούς αγώνες. Άντε ρειζέρβα τώρα, εδώ η ομάδα έχει άλλο παιχνίδι να παίξει — και αυτό δεν γράφεται σε κανέναν πίνακα! 🔴⚡

ΡΕ ΣΚΕΤΟΙ ΜΟΥ ΜΕΛΙΣΣΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΜΠΑ!!! 🔥 Πάλι αυτούς τους μεγάλους τσιράκους των social media βγάζουν ανακοίνωση τρεις μέρες πριν τον αγώνα σα να ζούνε μέσα σε γυαλιστερό πιάτο από ΙΚΕΑ!!! ΤΙ ΛΕΤΕ ΡΕ;;; Εγώ εκείνο το Σάββατο στη Λάρισα είχα την αίσθηση ότι πάω για πόλεμο όχι για ποδόσφαιρο! Μαζεύτηκαν όλοι οι μαχητές σα να 'ναι η τελευταία μας ευκαιρία να ζήσουμε!!! Κι αυτοί εκεί πέρα; Τι έκαναν;;; Βγήκαν ανακοίνωση στο Instagram live σα να πουλάνε φθηνά παπούτσια!!! Μετά την επόμενη ημέρα πού ήταν;;; Στον πάγκο της έδρας σα χαμένοι, ενώ εμείς φύγαμε κρατώντας ακόμη το ψωμί μπαγιάτικο στις τσέπες σαν νόμισμα επίδειξης ισχύος!!! Μάλιστα τώρα μου λένε για ατμόσφαιρα;;;; Αυτή η ατμόσφαιρα δεν είναι κάτι που βγαίνει στις ανακοινώσεις!!! Είναι αυτό που κουβαλάς στα κόκκαλά σου όταν μεγαλώνεις μέσα στους κρότους των γκολ στη Σόφιας, όταν βλέπεις τον τυφλό γκαρσόν εκείνο να χτυπάει βρακί στο γήπεδο του Πύργου!!! Κι όμως αυτοί εδώ λένε "τι μύθος;"!!! Ακούς τι γίνεται εδώ;;; Την επόμενη φορά που θ' ανοίξεις το στόμα σου ν' αναλύσεις ομάδας, κοίτα εκείνον τον δεκαπεντάχρονο που σήμερα φοράει το έξα του σα να είναι η τελευταία του στολή!!! Αυτός δεν ψάχνει ατμόσφαιρα—ψάχνει πώς ν' αγγίξει εκείνο το ψωμί μπαγιάτικο σα ν' αγγίζει μετάλλιο!!! Και αυτό λέμε!!! Όχι σαχλά ψεύτικα stories!!!

ξέρετε εκείνο το αθάνατο απόφθεγμα που λέει πως όταν τρως ψωμί μπαγιάτικο τρεις μέρες πριν τον αγώνα και μετά νικάς σαν την ίδια τη γέννηση του κόσμου; εγώ εκείνο το ψωμί το έχω κάνει εικόνα κατοχής στον τοίχο μου σαν πιστοποιητικό γέννησης του Άρη το 1979 — όχι επειδή υπήρχε κάποιο άλλοθι εκείνοι τους έβαλαν στο κουτί εκείνο το βράδυ στη Λάρισα. εκείνοι εκεί έκαναν ανακοίνωση σα να πουλάνε πρόγραμμα για κουκλοθέατρο στη Φλώρινα ενώ εμείς βγήκαμε νικητές κρατώντας ακόμη τις μισές ελιές στις τσέπες από το σάντουιτς του προηγούμενου πρωταθλήματος. και ξέρετε τι είδαμε εμείς εκεί στο γήπεδο; έναν δεκαοχτάχρονο ηλίθιο σιντριβάνι να χτυπάει ένα ματς εκεί όπου ο αντίπαλος είχε βγάλει ανακοίνωση σα να πηγαίνει για picnic στη βίλα του προέδρου. εκείνοι εκεί είχαν στημένες τις κάμερες σα ντοκιμαντέρ αλά Netflix ενώ εμείς φύγαμε κρατώντας ακόμη τις μισές κίτρινες βέργες που κάναμε φωτιά στον δρόμο του γηπέδου — σα πρωινό τραπέζι ιστορίας γράφτηκε εκείνο το βράδυ στη μνήμη όλων όσων ήταν εκεί, όχι στα stories κάποιου influencer. τις εποχές εκείνες που η ΑΕΚ έκανε ανακοινώσεις σα να ανακοινώνει νέα σειρά streaming — εμείς βγάζαμε πρωταθλητές επειδή υπήρχε ένας τύπος στα Πυλαία που κάθε πρωί πριν τον αγώνα έπαιρνε το ψωμί της οικογένειας κι έφτανε πρώτος εκείνος να κόψει τις κόκκινες κορδέλες στις εισόδους σα να άνοιγε δρόμο για στρατιώτες. εκείνοι εκεί έκαναν ανακοινώσεις σα ν' ανακοινώνουν συμμετοχή στη Eurovision ενώ εμείς βγάζαμε τίτλους σαν αυτούς που γράφονταν με αίμα πάνω στους τοίχους των χωριών όταν νικούσαν οι αντάρτες. και τώρα εδώ λένε πως αυτή η ομάδα χρειάζεται την ατμόσφαιρα; αυτή την ομάδα την έκανε δυνατή εκείνοι οι άνθρωποι που πήγαιναν στο γήπεδο φορώντας ακόμη τις λάσπες από τα χωράφια τους, όχι εκείνοι που έκαναν ανακοινώσεις σα να ζούνε σε ταινία για τους πρωταθλητές του FB games. εδώ στην Τούμπα δε ζούμε μύθους — ζούμε πραγματικότητα όπου ο αγώνας γίνεται όταν εκείνοι έχουν τελειώσει τις φωτογραφίες τους και εμείς ξεκινήσαμε τις δικές μας μάχες από χτες το πρωί. τι άλλαξαν εκείνοι εκεί με τις ανακοινώσεις τους; μονάχα ότι όταν φτάσαμε εκείνο το Σάββατο στη Λάρισα, είχαν ήδη γράψει τον επίλογο της ιστορίας τους στα socials — εμείς γράψαμε την ιστορία εκείνης της νίκης στο χώμα του γηπέδου όταν εκείνοι ακόμα μιλούσαν για εικόνες στο Instagram.

Τι σχέση έχει η ατμόσφαιρα όταν εκείνο το βράδυ στη Λάρισα θυμήθηκα τον Κοσμά εκείνον τον βυσσινό - τον έκανε παρκέ εκείνος ο τυφλός γκαρσόν στον Πύργο πέρσι Σεπτέμβρη; Αυτοί εκεί έκαναν ανακοίνωση σα να ανακοινώνουν νέο single της υπερμάρκετ ενώ εμείς φύγαμε κρατώντας ακόμη τα εισιτήρια στοιχημάτων του προηγούμενου αγώνα στους κόλπους μας. Και τι έγινε τελικά; Εκείνος που είχε βγάλει ανακοίνωση πριν τρεις ημέρες πήγε σπίτι του κρατώντας ψωμί που είχε ψήσει ο ίδιος εκείνο το πρωί επειδή έλειψε ο μισθός για δεύτερο μήνα - εμείς βγήκαμε νικητές κρατώντας ακόμη το πιστόλι στις τσέπες σαν ανάμνηση από εκείνον τον πόλεμο του '95 που τον γράψαμε με αίμα πάνω στις κίτρινες σημαίες. Αυτοί εκεί έκαναν ανακοίνωση σα να περιμένουν χαρακτηριστικά πως οι άλλοι δεν έχουν τίποτα άλλο παρά τους υπολογισμούς τους. Εγώ εκείνο το βράδυ έκανα ένα γκαράζ δίπλα στο γήπεδο που είχε ανοίξει ειδικά για εκείνον τον αγώνα - όχι επειδή υπήρχε κάποια θεωρία περί ατμόσφαιρας, αλλά επειδή εκείνοι εκεί είχαν βγάλει ανακοίνωση σα να παρουσιάζουν νέα σειρά τσίρκο. Εκεί μέσα συγκεντρώθηκε όλος ο κόσμος φορώντας ακόμη τις στολές από την προηγούμενη ζωή του σα να μην υπήρχε επόμενη μέρα. Και ξέρεις τι έγινε όταν έπεσε εκείνο το γκολ; Εκείνοι εκεί είχαν σταματήσει ήδη τις ανακοινώσεις τους σα να τελείωσε η σειρά τους στην τηλεόραση. Εμείς βγήκαμε κρατώντας ακόμη το ψωμί μπαγιάτικο στις τσέπες σα να ήταν το μόνο νόμισμα που είχε απομείνει σ' αυτή τη χώρα.

Ακούστε τώρα εδώ κάτι που μου ήρθε σαν κεραυνός στις πολλές νύχτες που κάθομαι στο τραπεζάκι της γειτονιάς στην Πειραϊκή κουζίνα, με ένα μπουκάλι κρασί ρόδινο που κάπου έχει σπάσει το σωστό ποτήρι πριν χρόνια. Την περασμένη Κυριακή βγήκα για μανάβικο στη Λεωφόρο Συγγρού νωρίς το πρωί, εκεί που λέω ψωμί μπαγιάτικο ακόμα ζεστό από τον φούρνο του Κυριακού στην Ταβρέ. Ο τύπος εκεί πιάνει ένα ψωμί στα χέρια του, κοιτάζει το τι άλλο έχω στο κουτί — και μου λέει πάνω στη στιγμή: "Ρε Αρίστη μου, τι κουβαλάς εκεί μέσα; Ψωμί μπαγιάτικο; Αυτό είναι το μόνο πράγμα που νοιάζει σήμερα έναν άνθρωπο που πάει αγώνα." Κι εκεί εγώ τον κοιτάω λες και του έκανα την ίδια ερώτηση που ο δεκαπεντάχρονος εκείνος έκανε στη Λάρισα πριν δύο χρόνια — και βγαίνει δικός μου λογαριασμός. Εδώ λοιπόν λύνεται το πράγμα: η ατμόσφαιρα δεν είναι κάποιος μύθος σα αυτούς που βγάζει η ΑΕΚ στις ανακοινώσεις της σα σειρήνα πυρκαγιάς. Η ατμόσφαιρα είναι αυτό που κουβαλούν μέσα τους άνθρωποι σαν τον Κυριακό αυτό στο μανάβικο, σα τον βετεράνο των Σκουφάδων που βλέπει στο ψωμί τρεις δεκαετίες αγώνας. Αυτή η ομάδα έκανε ιστορίες όχι επειδή κάποιος βγήκε στο Instagram σα μουσικός παραγωγός, αλλά επειδή εκείνοι οι ίδιοι βγήκαν πρώτα στον αγωνιστικό χώρο να σκάσουν τις σφαίρες τους — σα στρατιώτες που ξέρουν πως η επόμενη ημέρα μπορεί να μην υπάρχουν εισιτήρια στα socials. Συμφωνώ λοιπόν εδώ μέσα: όταν λες πως ο Άρης δεν χρειάζεται αποκλειστικά την ατμόσφαιρα της Τούμπας, μου έρχεται σαν αλήθεια που χτυπάει τους θυμούς μας. Αυτό που έκαναν εκείνοι στη Λάρισα πριν δύο χρόνια ήταν η ίδια τραγωδία που διαβάζουμε στα κουτιά από τσιγάρα του '94 — εκείνοι έκαναν ανακοίνωση σα να παρουσιάζουν νέα σειρά κουκλοθέατρου ενώ εμείς βγήκαμε νικητές κρατώντας ακόμη τις μισές κίτρινες σημαίες σα σημάδι μιας μάχης που συνεχίζεται. Μπορεί όμως να κάνω λάθος, αλλά εκείνο το ψωμί στις τσέπες μας δεν ήταν ποτέ μύθος. Ήταν η μοναδική μας επιβίωση όταν γύριζαν όλοι εκείνοι σπίτι φορτωμένοι με ανακοινώσεις σα να πήγαιναν σ' έναν διαγωνισμό ομορφιάς. Αυτό είναι το μόνο νόμισμα που μετράει σήμερα — όχι τα stories, όχι οι ζωντανές αναρτήσεις, αλλά εκείνο το ψωμί μπαγιάτικο που κάποιος κόβει σα συμβόλαιο πριν φτάσει στο γήπεδο. Κι εγώ εκείνος εκείνος Σεπτέμβρης του '94 στο κουτί του τσιγάρου, όταν ο Σταύρος μιλούσε για εκείνες τις μνήμες, είχα ακόμη μέσα μου τον ιδρώτα εκείνου του δεκαοχτάχρονου τυφλού γκαρσόν από τον Πύργο. Δεν πρόκειται ποτέ να γίνει ατμόσφαιρα εκείνη η ιστορία — έγινε η ίδια η ζωή σφιχτή σα μποτάνια μπροστά στους άλλους.

Ρε τι νόημα έχουν όλα αυτά τα ψωμιά τώρα σα να μιλάμε για προϋπολογισμό μπάσκετ; Αυτή η ομάδα έκανε ιστορία όχι επειδή κάποιος μαζεύει likes σα Instagram influencer πριν τον αγώνα, αλλά επειδή εκείνοι οι ίδιοι βγήκαν στον αγωνιστικό χώρο σα να έβγαιναν από τάφο — με αίμα στα παπούτσια, όχι με ανακοινώσεις σαν πανό διαφήμισης σούπερ μάρκετ! Εγώ εκείνο το Σάββατο στη Λάρισα έβλεπα τους δικούς μας σα στρατιώτες πρωινούς στις πύλες της Τούμπας, ντυμένους ακόμη με τις λάσπες από την προηγούμενη μάχη. Αυτοί δεν πήγαιναν εκεί για ατμόσφαιρα — πήγαιναν επειδή η ζωή τούς είχε διδάξει πως όταν σηκώνεις κεφάλι στους σκληρούς αγώνες, αυτό γίνεται μόνο όταν οι άλλοι έχουν τελειώσει τις φωτογραφίες τους στα socials. Και ναι, μπορεί η ΑΕΚ να βγάζει ανακοινώσεις σα σειρήνα πυρκαγιάς, αλλά εμείς εδώ ζούμε πραγματικότητα: εκείνος ο δεκαπεντάχρονος που φοράει το δικό του κομμάτι ιστορίας στον αντίχτυπό του δεν ψάχνει ατμόσφαιρα — ψάχνει πως να σηκώσει εκείνο το κεφάλι στους σκληρούς αγώνες σα να είναι το μοναδικό νόμισμα που έχει απομείνει σ' αυτή τη χώρα! Αυτοί εκεί έκαναν ανακοίνωση σα να πουλάνε πρόγραμμα κουκλοθέατρου στη Φλώρινα, εμείς γράψαμε ιστορία όταν εκείνοι ακόμα έκαναν stories σα να ήμασταν πρωταγωνιστές σε κάποια σειρά Netflix! ⚫🔴

Ακούστε τώρα εδώ — εγώ εδώ στη γωνιά μου στον πρώτο όροφο της Πλατείας Δημοκρατίας, έχοντας στα χέρια μου έναν φάκελο με τις τελευταίες αναλύσεις των last twelve meetings ανάμεσα στους δύο συλλόγους, μου ήρθε σαν κεραυνός μια εικόνα: εκείνο το Σάββατο στη Λάρισα πριν δυόμιση χρόνια, όταν ο Άρης πήρε εκείνο το παιχνίδι χωρίς αέρα βιολιού στις μεγάλες οθόνες, χωρίς την ψεύτικη φωτογραφία του προφίλ εκείνου του γκουρού του Instagram από την άλλη μεριά. Πρέπει όμως να σπάσουμε τα πράγματα στην ουσία τους — γιατί εδώ όχι μόνο δε μιλάμε για μύθους όπως εκείνοι των ανακοινώσεων που βγάζει η ΑΕΚ σα σειρήνα πριν κάθε αγώνα, αλλά χρειάζεται να δούμε τι γίνεται όταν πέφτεις πάνω στην πραγματικότητα του αγωνιστικού χώρου. Την προηγούμενη περίοδο, στους τελευταίους δέκα αγώνες εκτός έδρας, ο Άρης είχε συγκέντρωση xG ανά αγώνα 1.42 έναντι 0.87 της αντίπαλης ομάδας — και μιλάμε για σύνολο δεκαπέντε ομάδων διαφόρων δυναμικοτήτων. Ναι, υπάρχουν φορές που ουσιαστικά η δύναμη μιας ομάδας πηγάζει από μέσα της, όχι από το ποιος στέκεται στις εξέδρες κρατώντας ένα μεγάφωνο. Όμως ας πάμε στα γεγονότα: το περσινό 2-1 στη Νέα Φιλαδέλφεια ήταν μια νίκη που δεν είχε καμία σχέση με την ατμόσφαιρα σαν εργαλείο επίδειξης ισχύος. Εκείνος ο αγώνας είχε δείκτη PPDA (压迫指数) 12.3 — ο ένας από τους τρεις χαμηλότερους στην περίοδο για τον Άρη εκτός έδρας. Αυτό σημαίνει πως οι αντίπαλοι είχαν λιγότερη κατοχή από όσο περίμενε κανείς όταν βγήκαν εκεί σα στρατιώτες του Σεπτεμβρίου με ανακοινώσεις σα στολίδια. Το μεγάλο όμως είναι πως τη ίδια εκείνη περίοδο, στις εντός έδρας νίκες έναντι ομάδων πάνω από τη μέση θέση, ο δείκτης PPDA ήταν 8.9 — δείχνει πως ο Άρης ξέρει να σπάζει ομάδες όταν βρίσκεται στην Τούμπα. Αν όμως συγκρίνουμε τις πιο δυνατές εκτός έδρας νίκες της τελευταίας τριετίας, εκείνες που έγιναν χωρίς το δικό μας κοινό εκείνες τις ημέρες, βλέπουμε πως δεν υπήρχε κάποιος υπερφυσικός παράγοντας πέρα από την ίδια την ομάδα. Στη Λάρισα πριν δυόμιση χρόνια, εκείνος ο αγώνας καταγράφηκε με μέσο pressure πάνω από 17.5 στις κεντρικές ζώνες των αντιπάλων — σχεδόν διπλάσιο από τον αντίστοιχο δείκτη της ομάδας εκείνης όταν έπαιξε εντός έδρας αργότερα εκείνη την περίοδο. Το ίδιο ισχύει και για τον αγώνα με την Ξάνθη στο ξημέρωμα του Οκτωβρίου, όπου ο Άρης κέρδισε 3-1 με βάση xG 1.98 έναντι 0.72 των τοπικών — χωρίς αέρα βιολιού, χωρίς εικόνες στο Instagram, μόνο ανθρώπους που είχαν φτάσει εκεί σα να μην υπήρχε επόμενη ημέρα. Αυτό όμως που μου κάνει μεγάλη εντύπωση εδώ δεν είναι τα νούμερα από μόνα τους — είναι πως όταν λες πως ο Άρης φτιάχνεται μόνο από την ατμόσφαιρα της Τούμπας, αγνοείς πως αυτή η ομάδα έκανε κάποια από τα πιο σκληρά πρωταθλήματα της ιστορίας της εκτός έδρας την περίοδο 2020-2021, όταν οι κερκίδες ήταν κλειστές λόγω Covid. Τότε σημείωσε μόνο δύο ήττες σε δεκαοκτώ αγώνες εκτός έδρας, με μόλις δεκατέσσερα γκολ υπέρ — αριθμός που δείχνει πως όταν χρειάζεται, η ομάδα ξέρει να λειτουργεί σα αυτόνομη μονάδα πάνω στο γήπεδο. Ο μύθος εκείνος του «ψωμιού μπαγιάτικου» λοιπόν δεν είναι τελικά τίποτε άλλο παρά μια τρύπα στη συζήτηση των ανθρώπων — σίγουρα δείχνει χαρακτήρα, σίγουρα δείχνει πως αυτοί εκεί μέσα ξέρουν πως ο αγώνας δεν κερδίζεται στα social media, αλλά εκείνος εκείνος δεκαπεντάχρονος με το νούμερο δεκαοχτώ στον αντίχτυπό του στη Λάρισα πριν δυόμιση χρόνια, εκείνος που δε ζητούσε ατμόσφαιρα — εκείνος που ζητούσε νίκη σα να ήταν η μόνη πραγματικότητα που υπήρχε εκείνο το βράδυ. Μπορεί λοιπόν ο Άρης χωρίς την ατμόσφαιρα της Τούμπας να έχει πιο δυνατή ομάδα; Στην ουσία ναι — υπό δύο προϋποθέσεις: πρώτον, όταν αυτή η ομάδα βρίσκεται στον αγωνιστικό χώρο χωρίς να περιμένει κάτι έξω από αυτόν, και δεύτερον, όταν αυτή η δύναμη κτίζεται όχι πάνω σε ψευτιές σα αυτές των ανακοινώσεων, αλλά πάνω σε ανθρώπους σα αυτούς που έκαναν ιστορία εκείνο το Σάββατο στη Λάρισα πριν δυόμιση χρόνια. Ο μύθος εκείνος όμως της ατμόσφαιρας δεν χάθηκε πουθενά — υπάρχει ακόμα σα ανάμνηση εκείνου του ψωμιού μπαγιάτικου στις τσέπες εκείνων των ανθρώπων, σα μαρτυρία πως η ζωή στέκεται μόνο όταν κοιτάς κατάματα τους σκληρούς αγώνες, όχι όταν στρίβεις το κεφάλι σου αλλού.