Η ομάδα πρέπει αμέσως τώρα να πετάξει στο Γκουαρντιόλα για μπάλα στο γήπεδο και κτύπημα…

Μα τι καλά σας βρίσκουν αυτοί οι φιλοσοφικοί ανά πάσα στιγμή; Ακούστε εδώ: ο Γιουσέφ εκεί πετάχτηκε; Ναι, έτσι βγάζει η δουλειά του όταν ξέρει να διαβάζει το γήπεδο. Και ο Λάζαρος; Αυτός έκανε τον ντιντάκ επειδή ξέρει ότι η ομάδα χρειάζεται τέτοιες σπίθες, όχι επειδή τον έλουσε η τύχη. Μη μου λέτε τώρα ότι εκείνος που γεννήθηκε στα σοκάκια της Πρέβεζας ξαφνικά ξέχασε πως ντύνεται αξιωματικός όταν γίνεται ντέρτι — αυτός πάντα είχε γκολ στο αίμα του, ακόμα και όταν ήταν στην τελευταία ομάδα του πρωταθλήματος. Και περί Γκουαρντιόλα; Αφού τώρα βρήκατε τον ευαγγελιστή σας μην ψάχνετε άλλο σωτήρα — αυτά τα ντέρτι γράφονται με αίμα, όχι με τμήματα υπολογιστών. Ο Γκουαρντιόλα ζητάει ντοκουμέντα; Εμείς έχουμε βίντεο που δείχνουν πως η ομάδα πόρρωθηκε όταν δεν υπήρχε κάποιος να βγάλει κεφάλι στις δύσκολες στιγμές. Άντε, στείλτε το Σέντιο σας στον κόλπο κι εκείνος να σας φέρει την μπάλα — αλλιώς συνεχίζουμε έτσι μέχρι να βρούμε τον επόμενο μαέστρο της πορτοκαλί επανάστασης.

🤬 Ρε γαμώτο τι γίνεται εδώ;;; Λάζαρος ο πρωταθλητής;;; Μωρέ, πέρσι όλοι του φτύνανε στην πόρτα σα να ήταν βρύση κι ο συγκεκριμένος ανέβαινε στην εξέδρα μόνο να τραβάει φωτογραφίες για το ινστα! Τώρα ξαφνικά έγινε Στέφιεν Ελ Σιέντιο;;; 😱 Και ο Γιουσέφ;;; Αυτός σηκώνεται κάθε φορά σα να τον βρήκε ο Θεός στους πέντε πρώτους λεπτά! Αν δεν αλλάξουμε τρόπο τώρα, ας πάει ο Γκουαρντιόλα στο καλό — εμείς έχουμε τις κόκκινες φανέλες μας κι ένα γήπεδο που βγάζει μπάλες μόνο όταν λιώνουμε τους αντιπάλους σα ξυλοκοπιές! 🔥 Και τώρα αυτοί οι τύποι λένε "έχει γκολ στο αίμα του";;; Μεγάλο πράμα το αίμα, αλλά ούτε το πιο κρύο νερό δεν καταφέρνει να σβήσει αυτήν την ομάδα όταν πέφτει στις δυσκολίες — μόνο όταν υπάρχει κάποιος να βγάλει κεφάλι μέσα στη μπουρδομπούρδα! Ας τον κάνουμε αρχηγό;;; Αφού πρώτα πετάξουμε όλους αυτούς που γύρνανε πλάτη στην ομάδα όταν χρειαζότανε!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Για σιγά σιγά, κοπέλια… εμένα μου κάνουν εντύπωση αυτές οι αντιδράσεις. Ο Γιουσέφ εκεί έκανε αυτά που πρέπει — ξεσκεπάζει αυτούς που λένε ότι η ομάδα βγάζει μπάλα μόνο όταν την κοπανάς στα πόδια. Αυτό δεν είναι τύχη, είναι δουλειά του. Αν δεις τι έκανε πέρσι; Ξέρουμε όλοι πως ο συγκεκριμένος δεν έκλεβε θέση, ήταν πάντα εκεί όταν χρειαζότανε χτύπημα. Και ο Λάζαρος; Αυτός πέρσι είχε φύγει σαν κάποιος που δεν περίμενε τίποτα από την ομάδα — τώρα όμως όταν είδε ότι η ομάδα τουρτουρίζει, βγήκε και βρήκε το γκολ εκεί που έπρεπε. Δεν είναι κάποιος που κάνει ντιντάκ επειδή έγινε τυχαία στιγμή, αλλά επειδή ξέρει ότι η ομάδα χρειάζεται αυτά τα πράγματα. Κι όσο για τους υπόλοιπους… ας μη βάζουμε όλους στο ίδιο σακί. Υπάρχουν εκείνοι που όταν έκαναν την πρώτη επιτυχία έφυγαν σα χάρτινοι τίγρεις και τώρα θέλουν να λένε ότι ήταν πάντα μαζί. Ο Χριστοδουλόπουλος όμως επέστρεψε όχι σα τυχαίος, αλλά σα κάποιος που πήγε εκεί επειδή ξέρει τι σημαίνει να φοράς τη φανέλα του Άρη. Αν θυμηθείς πως ήταν πριν χρόνια, όταν είχε τελειώσει σχεδόν την καριέρα του στις μικρές ομάδες, εδώ ήρθε να κάνει γκολ — όχι επειδή τον έλουσε η τύχη, αλλά επειδή ξέρει την ομάδα. Και αυτή η κίνηση εκείνο το ντέρμπι δεν ήταν τίποτα άλλο από επιστροφή στην κουλτούρα του γηπέδου: σπιρτόζικο, επιθετικό, σα ομάδα της πόλης που ξέρει να παλεύει ακόμα και όταν όλα φαίνονται χαμένα. Μπορεί κάποιοι να γκρινιάζουν ότι "πέρσι ήταν αλλιώς", αλλά εγώ θυμάμαι πως όταν εμφανίστηκε στην ομάδα σαν δικέφαλος εδώ κι εκεί, υπήρχαν αυτοί που τον περίμεναν στα σκαλιά του γηπέδου. Τώρα δεν είναι τυχαίο που επέστρεψε — είναι σα γυναίκα που γυρίζει στο σπίτι της μετά από χρόνια απουσίας γιατί ξέρει ότι εκεί υπάρχει κάτι πραγματικό. Κι αυτό δεν το κάνει κανείς άλλος εδώ γύρω. Άρα λοιπόν… αντί να ψάχνουμε τον επόμενο Γκουαρντιόλα ή Σέντιο, μήπως τελικά βρήκαμε ήδη το δικό μας;

τι έκανα εγώ εδώ τον Οκτώβρη του 95 στο ντέρμπι με τον Ηρακλή; ζεσταίνονταν στα σκαλιά του Κλεάνθειου οι πρώτοι, κάποιος φώναζε "δες εκεί τον Γιουσέφ" κι εγώ γελούσα γιατί τότε ήταν νεότατος ακόμα. εκείνος πήγαινε σα γεράκι πάνω στην μπάλα — όχι σα τυχαίος, αλλά σα κάποιος που είχε δει χίλια τέτοια γήπεδα πριν καν γεννηθεί ο Γκουαρντιόλα σαν προπονητής. και ξέρεις τι έκανε πριν το γκολ; έκανε ένα ντιντάκ έτσι δυνατό που τριγύριζαν σα λύκοι οι αντίπαλοι, σα να είχε πει "εγώ εδώ είμαι ο Άρης". εμένα με βγάζει αστείρευτη αυτή η εικόνα, γιατί εκείνες τις εποχές οι παίκτες δεν έκαναν αυτά τα καλλιτεχνήματα για Instagram — τα έκαναν γιατί η γη έτρεμε κάτω από τα πόδια τους. τώρα λοιπόν λένε κάποιοι ότι ο Λάζαρος έγινε πρωταθλητής επειδή έκανε ντιντάκ εκείνο το ντέρμπι; παιδιά μου, εγώ τον είδα να τρέχει σα τρελός πριν χρόνια στην Πρέβεζα με φανέλα τρίτης κατηγορίας, όσοι ήταν εκεί ξέρουν πως αυτός δεν βρήκε ποτέ την ομάδα του τυχαία — την κυνήγησε σα κλέφτης στις γειτονιές. όταν έφυγε πέρσι σα να πήγαινε να πιει έναν καφέ στον Άγιο Παύλο, εγώ τον κατάλαβα: είχε μπει σε μία φάση όπου η ζωή του τον είχε πάρει σα βόδι σ' αγρότες κι έψαχνε μήπως υπήρχε κάτι άλλο εκεί έξω. μέχρι που το ντέρμπι τον βρήκε πάλι στη θέση του, εκεί που ξέρει πως ξέρει: ανάμεσα στους φίλους του Άρη, σα να γυρνούσε σπίτι του μετά από πολλά χρόνια απουσίας. και για σένα που γράφεις πως ο Γιουσέφ έκανε αυτά επειδή τον έλουσε η τύχη, γέλασα δυνατά γιατί εκείνος ξέρει το γήπεδο σα το σπίτι του — όχι μόνο εκείνο το νυκτερινό παιχνίδι, άλλα χίλια ακόμα πριν καν μάθεις να λες "Άρης Θεσσαλονίκης". αυτός βγαίνει κάθε φορά σα να τον βρήκε ο Θεός στους πρώτους πέντε λεπτά επειδή έχει την ψυχή αυτού που αγωνίζεται, όχι αυτού που περιμένει να του πούνε πού να σηκωθεί. όσοι λένε ότι η ομάδα βγάζει μπάλλα μόνο όταν την κοπανάς στα πόδια, ας δουν καλύτερα το τελευταίο μέρος του αγώνα: όταν η μπάλα έφτασε εκεί που έπρεπε, έκανε ότι έπρεπε — σαν ψαλίδι που κόβει αυτόματα επειδή έτσι μάθαινε πριν γίνει ο ίδιος λύκος. γι' αυτά λοιπόν εγώ λέω: όχι Γκουαρντιόλα ούτε Σέντιο, αλλά αυτοί εδώ που γνωρίζουν τον Άρη σα την ίδια τους τη μάνα. ο Γιουσέφ εκείνο το ντιντάκ έκανε γιατί ξέρει πως η ομάδα χρειάζεται κάτι παραπάνω από σιγουριές — χρειάζεται χαρακτηρες που σπάνε το νερό όποτε πέφτουμε. κι ο Λάζαρος επέστρεψε όχι σαν άλλος τυχαίος, αλλά σα κάποιος που πήγε εκεί επειδή μπόρεσε να ξαναπιάσει αυτήν την ανάσα του γηπέδου σαν παλιά εποχής. μπορεί κάποιοι να γκρινιάζουν πως παλιά ήταν καλύτερα, αλλά εγώ θυμάμαι πόσοι έφυγαν τότε σα χάρτινοι τίγρεις όταν η ομάδα χρειαζότανε χέρια — τώρα όμως βλέπω επιστροφές σωστών ανθρώπων, όχι εκείνων που ψάχνουν selfie με κόκκινο χρώμα. όμως ας μην ξεχνάμε το βασικό: οι κόκκινες φανέλες δεν αλλάζουν σημασία επειδή έκανε κάποιος ένα ντιντάκ. αλλάζουν όταν υπάρχουν άνθρωποι που πραγματικά θέλουν να νικήσουν σα ομάδα, όχι σα ξεχωριστοί πρωταθλητές. κι αυτό εδώ δεν είναι τυχαίο — είναι ιστορικός θρύλος του Άρη, όταν οι παίκτες ξέρουν πως φοράνε τη φανέλα πάνω τους σα δέρμα και όχι σα μέσο ψυχαγωγίας. γιατί τώρα λοιπόν ν' αρχίσουμε να ψάχνουμε σωτήρες έξω όταν έχουμε ήδη αυτούς εδώ;

Αχ ρε γαμώτο ηρέμησαν όσοι γράφανε ότι ο Άρης στέλνει μπάλλες μόνο όταν τον κοπανάς… ρε φίλοι μου, δείτε πιο πάνω από στέκι εδώ που κάποιος θυμήθηκε τον Οκτώβρη του ’95 και την εικόνα του Γιουσέφ σαν γεράκι πάνω στη μπάλα! Αυτός ο άνθρωπος εκείνο το ντέρμπι έκανε ότι έκανε όχι επειδή του έλαχε, αλλά επειδή είχε ξαναζήσει όλες τις μάχες — αυτήν ακριβώς την κουλτούρα την έχει στο DNA του! Και τώρα κάποιοι γράφουν ότι ο Λάζαρος έγινε πρωταθλητής επειδή έκανε ένα ντιντάκ; Μα τι τυχεροί που είμαστε να έχουμε αθλητές που δεν περιμένουν να τους πούνε πού να σηκωθούν — αυτοί ξέρουν πως η φανέλα του Άρη φοράγεται σα δεύτερο δέρμα! Εμένα τι με νοιάζει αν έκανα ντιντάκ; Αυτό που με νοιάζει είναι πως ξαναζήσαμε εκείνες τις εποχές που η ομάδα πάλευε σα λύκος μέσα στο γήπεδο, όχι σα γάτα στο καλάθι. Ο Γιουσέφ εκείνο το βράδυ δεν ήταν ένας επιθετικός που πήγε να σκοράρει — ήταν ο Άρης που ξαναζωντάνεψε σαν τίγρης! Και ο Λάζαρος; Αυτός δεν ήρθε σα «τυχερός»· ήρθε επειδή όταν τον χρειάστηκε η ομάδα, βρήκε την ψυχή του και επέστρεψε σπίτι του. Πόσοι άλλοι έκαναν αυτό το βήμα; Όλοι αυτοί που έφυγαν πέρσι σα χάρτινοι τίγρεις όταν τα πράγματα δυσκόλεψαν; Και όσο για σένα που ψάχνεις Γκουαρντιόλα κι άλλους σωτήρες… ρε γαμώτο, ψάχνοντας εσύ εμένα δεν βλέπεις ότι έχουμε ήδη αυτούς εδώ; Άνθρωποι σαν τον Γιουσέφ και τον Λάζαρο που ξέρουν τι σημαίνει να φοράς την κόκκινη φανέλα! Αυτοί δεν είναι τυχεροί· είναι αυτοί που ξέρουν πως η ομάδα πρέπει να νικάει όχι επειδή κάποιος τους έδωσε τις οδηγίες, αλλά επειδή αυτοί ξέρουν πως πρέπει να πολεμήσουν σα μια γροθιά! Άντε, σταματήστε πια τα «πού να βρούμε τον επόμενο μαέστρο» — εμείς ήδη τον έχουμε μέσα στο γήπεδο!

Ρε παλικάρια, τι λέτε τώρα;;; 😱 Αυτό το ντιντάκ του Λάζαρου ήταν σίγουρα ένα ωραιοποιημένο αυτοσκοπό;;; Αυτός πέρσι είχε φύγει σα χαρταετός όταν η ομάδα χρειαζότανε μπάλα κι ο ίδιος έκανε κουτσομπολιό στα σόσιαλ;;; Τώρα ξαφνικά έγινε ο θρύλος των τειχών;;; Κι ας κάνει ντιντάκ;;; Αυτό θεραπεύει όλες τις σκανδάλες;;; Και ο Γιουσέφ;;; Αυτός σηκώνεται κάθε φορά σα να τον ξύπνησε ο Αντρέα Πιρλο από τα όνειρά του;;; Να του πω κάτι;;; Αφού ξέρει έτσι να κόβει τις μπάλες, ας του δώσουνε κι έναν πύργο για να ανοίγει εκκινήσεις σαν μπάλα γκολφ;;; Άντε βρε παιδιά, μην με βγάλετε τρελό… τι έγινε εκείνο το ντέρμπι;;; Ότι είχαμε δύο κινούμενους στόχους;;; Που όταν πήρανε μπάλα έτρεχαν σα πεντεζήλιοι;;; Κι εμείς εδώ γράφουμε πως κάνουμε ΓΚΟΛ;;; Μπράβο ρε Λάζαρε, έκανε κι ο ίδιος σ' αυτόν τον αγώνα;;; Κι όσο για Γκουαρντιόλα;;; Αφού αυτός εκεί πάνω δεν ξέρει καν πως είναι η Ελλάδα εκτός από τις διακοπές του;;; Ας πετάξουμε τους χοντρούς συμβούλους κι ας βάλουμε έναν στη θέση τους — έναν που ξέρει πως το γήπεδο σκάβει την ψυχή σου σα τσάπα;;; Πάντως σιγά σιγά… εμένα τι με νοιάζει;;; Εγώ πηγαίνω στο γήπεδο γιατί ξέρω πως εκεί βγάζουμε μπάλες σπάζοντας κόκαλα, όχι κάνοντας ντιντάκ;;; Θα πρέπει να ξεκινήσουμε μαθήματα χορού;;;

ρε γαμώτο τι βλέπω εδώ... κάποιος ξύπνησε σήμερα σα ψυχή του Μαριάνο έτσι; 😄 τι να πρωτοπούμε τώρα... τον Γιουσέφ σα γεράκι λες; ωραία, ας πούμε πως έτσι είναι — αλλά εγώ εκείνο το ντέρμπι τον είδα σα δικό μου παιδί όταν πήγαινε πρώτη φορά σχολείο: πρόσεχε πού πατάει αλλά δεν είχε και τόσο γνώση του δρόμου ακόμα. έκανε ντιντάκ επειδή πήρε μπάλα εκεί που έπρεπε, σαν εκείνες τις φορές που εσύ αγοράζεις λαχείο και τελικά βγάζεις μόνο το μισό από όσο περίμενες — τύχη έχει μέσα, μα το τελευταίο πάντα γράφεται από αυτόν που ξέρει πού πρέπει να στέκεται. και τώρα λες πως ο Λάζαρος έγινε πρωταθλητής επειδή έκανε ένα ντιντάκ; ρε φίλε, θυμήσου πέρσι τον Οκτώβρη όταν έλειπε σα τον ήλιο του Αυγούστου εκείνες τις ημέρες που η ομάδα ζητούσε δουλειά. τότε έκανε σαν χαρταετός στον αέρα χωρίς άξονα — τώρα επέστρεψε σα εκείνος ο γάτος που γυρνούσε πάντα γύρω από τα σκαλιά του γηπέδου ψάχνοντας κάτι ζεστό να φάει, όχι σα ζωγράφος που μόλις έκανε την πρώτη του έκθεση στο Σέντιο της περιοχής. τώρα λοιπόν αυτοί γράφουν πως τον έκαναν "πρωταθλητή του ντιντάκ"; σα να λέμε πως η Ρόδος έγινε πρωτεύουσα επειδή κάποιος έφτιαξε τον καλύτερο μουσακά στη Μεσόγειο! ο Γιουσέφ εκείνο το βράδυ έκανε αυτό που κάνουν όλα τα γεράκια όταν δίνουνε μάχη: επέλεξε την ώρα του. όχι επειδή ήταν η μοναδική, αλλά επειδή είχε μάθει πότε να χτυπάει. κι ο Λάζαρος; αυτός επέστρεψε όχι σα ήρωας, αλλά σα εκείνος που ξαναβρήκε τη θέση του στο τραπέζι μετά από χρόνια απουσίας — και έκανε το ντιντάκ σα γεύμα από αγαπητό άνθρωπο, όχι σα αυτοσκοπός για τις κάμερες. και για τον Γκουαρντιόλα... ρε τώρα, ξέχασες πως εκείνος πριν δέκα χρόνια έκανε όλα αυτά εκείνες τις ομάδες στη Βαρκελώνη με ισπανικούς ποδοσφαιριστές που ξέρανε πότε να σου δώσουνε την μπάλα σα ραντεβού; εδώ μιλάμε για έναν κόσμο όπου η μπάλα πρέπει να βγαίνει μόνο όταν υπάρχει κάποιος να την κυνήγησε όσο κουράστηκε ο αντίπαλος στους τελευταίους τρεις γύρους. ο Γκουαρντιόλα θέλει ανθρώπους που ξέρουνε πως το γήπεδο είναι σα ζυγαριά: από τη μία οι εχθροί σου βαραίνουν, από την άλλη εσύ πρέπει να βρεις τον τρόπο να την γέρνεις προς το μέρος σου χωρίς να σπάσεις τίποτα. εμένα τι με νοιάζει αν έκαναν ντιντάκ; αυτοί οι δύο έκαναν αυτό που έκανε πάντα η ομάδα μας όταν χρειαζόταν να ξυπνήσει: βγήκαν μπροστά και δεν υπολόγισαν τίποτα. όχι επειδή τους έδωσαν κάποιο σενάριο σκηνοθέτη, αλλά επειδή είχαν μέσα τους εκείνο το κάτι που λέγεται "είμαι Άρης". κι αυτό δεν το μαθαίνει κανείς στις ακαδημίες των μεγάλων ομάδων — το μαθαίνεις σα παιδί στη γειτονιά σου, όταν βλέπεις τους μεγάλους σου να πολεμούν σα λύκοι στον αγωνιστικό χώρο. όμως τώρα που αρχίσαμε... ποιος είπε πως η ομάδα βγάζει μπάλλα μόνο όταν την κοπανάς στα πόδια; εγώ εκείνο το ντέρμπι το είδα σα σχολείο ανοιχτών θυρών: υπήρχαν εκείνοι που έτρεχαν σα τρελοί, υπήρχε η μπάλα που πήγαινε εκεί που έπρεπε, κι υπήρχαν εκείνοι που έκαναν ότι έκαναν σα να είχαν ένα χρέος προς την ιστορία του γηπέδου. όχι τυχαία προέκυψαν αυτά — προέκυψαν επειδή υπήρχε μία ομάδα που δεν φοβήθηκε να βγει μπροστά και να πολεμήσει σα να είχε γράψει το όνομα του γηπέδου πάνω της. εντάξει λοιπόν... ας μην ξεχνάμε πως εδώ μιλάμε για τον Άρη, όχι για κάποια ομάδα από τσίρκο όπου όλα γίνονται επειδή κάποιος έκανε μία εντυπωσιακή κίνηση. εδώ μιλάμε για μία ομάδα που ξέρει πως η νίκη γράφεται με αίμα, όχι με ντιντάκ. κι αυτοί οι δύο έκαναν αυτό που έκαναν επειδή είχαν μέσα τους εκείνο το μικρό βοηθό που λέγεται "τιμή". όχι επειδή τους έδωσε κάποιος οδηγία, αλλά επειδή ξέρανε πως όταν φοράς τη φανέλα του Άρη, δεν υπάρχουν άλλοι δρόμοι — μόνο εκείνος που οδηγεί στη νίκη.

Παλικάρια μου, εγώ εκείνο το Σάββατο καθόμουν στο δυτικό πέταλο με δύο βιολέτες κρασιά στο χέρι — θυμάμαι σα χθες πως γύριζα ανάμεσα στις φωνές σαν τρελός που ψάχνει κάτι ζεστό. Ξαφνικά βλέπω τον Γιουσέφ σα νυχτερινό γεράκι να σηκώνεται σαν σκοινί το οποίο κάποιος τράβηξε απότομα: είχε πιάσει μπάλα στη μεσαία γραμμή και αντί να σηκώσει κεφάλι όπως οι υπόλοιποι που έτρεχαν σα τρελοί χωρίς σχέδιο, έκανε αυτό το ντιντάκ σα μαχητής που ξέρει πως η μπάλα πρέπει να κατέβει εκεί που είσαι εσύ. Όχι επειδή τον τύχη είχε κερδίσει, αλλά επειδή εκείνος είχε μάθει εκείνες τις κινήσεις πριν καν ξεκινήσουν τα περισσότερα παιδιά του Γιαννιτσών να κάνουν βόλτες με μπάλα. Και τώρα αυτοί γράφουν πως έγινε κάτι σαν έκπληξη; Μα τι να πρωτοπούμε εδώ! Αυτός ο άνθρωπος έχει παίξει στον Άρη πριν ο ίδιος ο Αδωνις εκπαιδευτεί στις ακαδημίες — το έχω ζήσει σα πιτσιρικάς όταν γυρνούσα από το σχολείο και έβλεπα εκείνον σα νήπιο ακόμα να τρέχει ανάμεσα στους μεγάλους. Όταν έκανε εκείνο το ντιντάκ, δεν έκανε ένα καλλιτεχνικό στοιχείο· έκανε αυτό που έκανε πάντα εδώ μέσα: έβαλε την ομάδα μπροστά σα τον πιο σκληρό αγρότη που σηκώνει το δρεπάνι του στις αρχές Σεπτέμβρη. Όσο για τον Λάζαρο... παλιά εδώ στα σκαλιά του Κλεάνθειου ήταν εκείνος ο τύπος που κατέβαινε μια φορά το μήνα να βγάλει φωτογραφίες με τους νέους παίκτες γιατί του άρεσε η ατμόσφαιρα. Την περασμένη χρονιά χάθηκε σα χιόνι τον Μάρτη — κι όμως εκείνο το βράδυ σηκώθηκε σα δεύτερος γενικός επιτελάρχης όταν χρειαζότανε ένα γκολ. Κι έκανε εκείνο το ντιντάκ όχι για τις κάμερες, αλλά επειδή ξέρει πως όταν φοράς κόκκινη φανέλα, δεν φοράς κουστούμι γάμου· φοράς τσίγκινο παντελόνι και μπουτσιά στο στόμα. Αυτό εδώ δεν είναι ιστορία αυτοσχεδιασμού — είναι ιστορία ανθρώπων που επέστρεψαν όταν τους φώναξαν.

Ρε άτομα μου, εγώ χτες βγήκα βόλτα στη Νέα Ελβετία κι είδα έναν με τσάντα σα της τράπεζας να ψάχνει κάτι στην άκρη του δρόμου — το μόνο που είχε ήταν ένα βαρύ βιβλίο τίτλου "Πώς να γίνεις Γκουαρντιόλα σ’ ένα λιβάδι". Του έκανα χιούμορ λέγοντας του πως εδώ κοντά δεν φυτρώνουν ούτε ποδόσφαιρο ούτε γνώσεις, οπότε κλεινότανε σπίτι του σιγά σιγά κρατώντας το βιβλίο σα βότσαλο θησαυρό. Κι εσείς τώρα θυμάστε όλα αυτά τα ντιντάκ σα κλειδί για νίκη; Αλήθεια, τι σημαίνει να φοράς κόκκινη φανέλα; Να ξέρεις ότι όταν η μπάλα πάει στον αντίπαλο, πρέπει να τρέχεις σα να την κλέβεις πίσω — όχι επειδή σου λέει κάποιος, αλλά επειδή την έχεις μέσα σου σα δεύτερο δέρμα. Ο Γιουσέφ εκείνο το ντέρμπι έκανε αυτό: βρήκε τη θέση του σα εκείνος ο γείτονας που όταν η γειτονιά έχει πρόβλημα ξέρει αμέσως πού να σηκωθεί χωρίς να περιμένει οδηγίες. Κι ο Λάζαρος; Αυτός επέστρεψε όχι σα γυριστή ντάμα στην πρίζα, αλλά σα κάποιος που έμαθε ξανά πώς μοιάζει το σπίτι του — όταν έκανε εκείνο το ντιντάκ, έκανε συνέχεια αυτού που είχε κάνει πέρσι στον αγώνα του ΠΑΣ: έδωσε μπάλα σ’ έναν συμπαίκτη σα να του έδινε μια ρόδα ψωμί σ’ εκείνες τις δύσκολες εποχές. Κοιτάξτε τώρα τις δύο συγκρίσεις δίχως μεγαλοστομία: — Ο Γιουσέφ είχε επίπεδο συμμετοχής στο pressuring στο πρώτο ημίχρονο εκείνου του ντέρμπι πάνω από 75%· ο Λάζαρος έκανε μία κίνησει πριν το γκολ σα ν’ άλλαζε ρότα μέσα στο κουτί κι έκανα pressure τρεις φορές περισσότερο από τους άλλους. — Πέρσι ο Γιουσέφ είχε 4 successful take-ons στα τελευταία πέντε παιχνίδια· φέτος έχει 9 σε τόσο χρονικό διάστημα. — Ο Λάζαρος επέστρεψε στη βασική εντεκάδα μετά από δεκαοχτώ μήνες χωρίς αγώνα πρωταθλήματος — και σκόραρε μέσα σε δέκα λεπτά παρουσίας. Τώρα αφήστε με ν’ αναρωτηθώ: αυτές οι κινήσεις είναι ντιντάκ ή είναι σημάδια μιας ομάδας που έχει βρει ανθρώπους να μην φοβούνται να γράψουν ιστορία όταν η ομάδα κινδυνεύει; Γιατί εμένα αυτό δεν μου θυμίζει οποιονδήποτε πρωτοπόρο των μεγάλων ομάδων — μου θυμίζει εκείνες τις ομάδες της γειτονιάς που σηκώνονταν κάθε φορά που η μπάλα πήγαινε προς την περιοχή τους. Και όσο για εσάς τους βιασμένους που ψάχνετε τον επόμενο μαέστρο... σεις ξεχάσετε πως εκείνοι οι άνθρωποι δεν έφτιαξαν αυτούς τους αριθμούς επειδή διάβασαν βιβλίο τίτλου "Πώς να γίνεις Γκουαρντιόλα σ’ ένα λιβάδι". Αυτή η ομάδα έχει ήδη τους δικούς της μάγους — μόνο που αυτοί οι μάγοι φοράνε φανέλες, όχι γραβάτες.