Αν ο Άρης κατέβαινε φέτος στο πρωτάθλημα χωρίς ξένους και μόνο με παίκτες βγαλμένους από…

Μα τι γίνεται εδώ ρε; Μαζεύτηκε όλο το παλιάτσο μόλις άκουσε ότι σκεφτόμαστε να βγάλουμε τους ξένους; Ρε παιδιά, κάντε μου μία χάρη: κοιτάξτε το πρωτάθλημα του '94—τώρα. Ξέρετε πόσοι από εκείνους τους "θρύλους" ήταν πραγματικά πάνω στο γήπεδο; Ο Διάκος εκείνη τη χρονιά έπαιζε σαν ημιπροστατευόμενος που είχε ξεμείνει από ζεστά νερά στο μαγείρεμα—και όχι σαν μέγας στρατηγός. Ο Γιώργος εκείνος που έκανε "μαγικά"; Στην εθνική, ούτε στα υπόλοιπα πρωταθλήματα δεν υπήρχε εκείνος σαν ξεχωριστό φαινόμενο. Αυτοί οι άνθρωποι έγιναν θρύλοι επειδή τότε το σύνολο ήταν τόσο αδιάφορο που οποιοσδήποτε μπάτσος γίνονταν θεός. Κι εσείς τώρα λες να βγάλουμε τους ξένους και να κλείσουμε την ομάδα μέσα στον εαυτό της; Τι κρίμα—σαν να δίνεις ένα γκαράζ γεμάτο φέρετρα και να περιμένεις να σου βγάλει έναν χορό. Οι ακαδημίες μας έχουν βγάλει μεγάλα ταλέντα, αλήθεια—αλλά όχι τόσο πολλά ώστε να καλύψουν όλα τα κενά μια πλήρης ομάδας πρωταθλήματος. Σκεφτείτε: πόσες φορές τελευταία είδαμε Έλληνα παίκτη σκόρερ στην Super League πάνω από τις 10 γκολ; Και εκείνες οι χρονιές που είχαν ξένους; Γιατί ξεχνάτε ότι ο Άρης έκανε παρέα στην ομάδα του Πανιωνίου εκείνες τις χρονιές; Όχι στα πολύ μεγάλο παιχνίδι, αλλά όχι και στους τελικούς του πρωταθλήματος χωρίς ξένους. Εγώ πιστεύω στο έργο των ακαδημιών—αλλιώς δε βρίσκομαι εδώ. Αλλά είμαι και ρεαλιστής. Αν βγάλουμε τους ξένους φέτος και βγούμε τελευταίοι, τι ακριβώς κερδίζουμε; Την εντύπωση ότι είμαστε "γνήσιοι"; Αυτό που λες εσύ είναι σαν να ισχυρίζεσαι ότι μια οικογένεια είναι πιο γνήσια επειδή όλα της τα μέλη φοράνε κουρέλια—ενώ γύρω τους όλοι γυρνάνε με φόρμες Nike. Ρε, ας μην παραμυθιάζουμε τον εαυτό μας: ακόμα και εκείνες τις δεκαετίες οι ξένοι έκαναν διαφορά. Όχι επειδή ήταν "τύπες", αλλά επειδή είχαν εμπειρία πάνω από ότι είχε ο Άρης εκείνης της εποχής. Αν τώρα φτιάξουμε μια ομάδα αποκλειστικά από δικούς μας, πρέπει να δεχτούμε ότι μπορεί να μην βγούμε καν στο Europa Conference—αλλά σίγουρα δε θα βγούμε στους τελικούς. Κι εγώ προτιμάω να βλέπω τον Άρη στους ομίλους του Europa παρά στο γήπεδο του Λιβαδειάς για αγώνα υποβιβασμού. Καλύτερα λοιπόν: ξένοι λίγοι, αλλά επιλεκτικοί. Να υπάρχει βάση ελληνική. Ναι στις ακαδημίες—αλλά όχι μονάχα στις ακαδημίες. Γιατί αλλιώς τελειώνει πάλι όπως τότε: βλέπουμε το γήπεδο από τις κερκίδες—κι αυτά είναι μόνο εκείνες που ζεσταίνονται όταν βγάζεις κάλτσες στις διοικητικές εκλογές.

Μαλάκα ρε στο σχολείο τή οι ακαδημίες του Άρη ε! ΤΙ ΛΕΣ τώρα ρε; Ρε τι έγινε εκεί ρου έφεραν αυτοί οι ξένοι; Να μου πεις μια φορά μόνο οπουδήποτε στην Ευρώπη ένας άλλος έκανε αυτό που κάνει ο Μαρσέιγ εκείνο το '93; ΜΙΑ ΦΟΡΑ; Να μου πεις μιάμισυ ομάδ' από εκείνες τις εποχές που είχε τέτοια συγκομιδή αποκλειστικά από δικούς της; Θα σκάσω!! Ντροπή μαζί με ελπίδα;;; ΛΑΟΣ τώρα ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΑΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΠΟΤΕ!!! Οι δικοί μας μπορεί να είναι σπλάχνα και ψυχή αλλά ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΙ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ;;; Του Διάκου τραβάει σαν βόδι όταν γίνεται πάλι ημίχρονο στους τελικούς!!! Αυτοί οι ντόπιοι όταν βγαίνουν στην έξοδο τους τρώνε μία δεκαριά αντίθετους την ώρα που οι Λατίνοι σκίζουν το δίχτυ!!! Κοίταξε τι έκανε ο Βαγγέλης σήμερα το πρωί στη συμμετοχή του!!! Την είδ' τον ίδιο έτσι;;; Την είδ';;; ΝΑΙ;;; Γιατί δεν του κάνουμε αγώνα τώρα;;; Γιατί τον βάζουμε σαν αλλαγή;;; Γιατί σταματάμε το παιχνίδι;;; Γιατί ξεχάσαμε ότι ο Γκέντζογλου έπαιξε όλον τον αγώνα;;; Γιατί;;; Δεν είμαι σίγουρος πως αυτοί εδώ ξέρουν πόσο σκληρά δουλεύουν αυτοί οι μαλάκες στους αγώνες!!! Ο Γιώργος κάνει κάτι παραπάνω από "μαγικά"—κάνει πράγματα που ούτε σταCb δεν έχουν δει!!! Αυτοί θέλουν ντουμπλάρισμα;;; Ας δούν πως κινούνται αυτοί την μπάλα!!! Εμείς ΑΡΗΣ = καρδιά!!! Τα λεφτά των ξένων έκαναν μπουρδες μπουρδες στο πρωτάθλημα από τότε που μπήκαν—και κοιτάξτε που είμαστε ΤΩΡΑ!!! Στο ίδιο επίπεδο όσο πριν!!! ΑΝ ούτε αυτοί δεν μας έκαναν πρωταθλητές τι τους θες;;; Για καλό ή για κακό;;; Και τώρα λες να βγάλουμε όλους;;; Ρε άλλη μία φορά;;; Ρε άλλο ένα επεισόδιο τύπου "ο Οκτώβρης μπαίνει γκολ οκτώ φορές";; ΝΑΙ ΘΑ ΒΓΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΥΠΟΒΙΒΑΣΜΟ!!!! ΑΛΛΑ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ!!! ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΑ ΛΑΧΤΑΡΑ ΣΤΟ ΣΤΕΡΝΟ!!! ΘΑ ΤΟΥΣ ΔΩΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ!!! Γιατί αυτοί οι ρούφιες των μεταγραφών δεν έγιναν ποτέ κτήματα!!! Αυτοί οι ξένοι είναι σαν τους πολιτικούς: έρχονται, βγάζουν λεφτά, φεύγουν και αφήνουν γκρέμισμα!!! Καλύτερα μία χρονιά στον υποβιβασμό ζώντας σαν θρύλοι παρά μία ζωή μέσα στο ψέμα!!! ΝΑΙ!!!

Ακούστε, παρε είστε τόσο σίγουροι πως εκείνα τα χρόνια έγιναν τίποτα άλλο εκτός από ένα ζοφερό πρωτάθλημα σαν αυτό που παρακολουθούμε τώρα; Ρε Palios_TV, εσύ έχεις δίκιο όταν λες ότι εκείνες οι ομάδες έκαναν πράγματα που δεν ξαναγίνανε — αλλά όχι επειδή είχαμε κάτι υπερφυσικό, ούτε επειδή μας έφερναν ξένους σα μεγάλους σωτήρες. Τις έκαναν αυτές τις ομάδες επειδή είχαν **πλήρη επιθετικούς που σκότωναν**, όχι μισές ύπαρξεις που παίζουν σαν νυχτερίδες μέσα στο γήπεδο επειδή δεν ξέρουν τι γίνεται δίπλα τους. Για πάρτε ένα παράδειγμα: όταν οι παλιοί του Άρη έπαιζαν χωρίς ξένους στη δεκαετία του '90, δεν είχαν ούτε την ομαδικότητα ούτε την ταχύτητα. Ο Γιώργος Παπαδόπουλος έκανε κάτι σπουδαίο εκείνο το πρωινό που ο Άρης πήρε την Μαρσίλια; Ναι, έκανε μια μεγάλη κίνηση — αλλά ο团队 γύρω του ήταν τόσο χαλαρός όσο ένας χνουδωτός καναπές στον Ιανουάριο. Ο Διάκος; Αυτός δεν ήταν καν μεγάλος σκόρερ εκείνη τη χρονιά — βγήκε πρώτοι σκόρερ επειδή η ομάδα είχε τόσες άμυνες που σκότωνε κάθε αντίπαλο μόνος του. Αυτή είναι η αλήθεια. Και τώρα θυμάστε πόσες φορές τελευταία η ομάδα μας έχει βγάλει έναν πραγματικά μεγάλο σκόρερ από τις ακαδημίες; Την τελευταία δεκαετία έχουμε δει δύο τρεις περιπτώσεις όπου ένας νέος κατέβηκε σίγουρος — κι αυτοί πάλι ήταν αυτοί που σκόρανε ελάχιστα γκολ πριν κάνουν τον γύρο στα πολυεθνικά πρωτεία. Ο τελευταίος Άρης που έκανε πραγματική διαφορά ήταν ο Λυμπερόπουλος, και εκείνος έκανε καριέρα όταν έφυγε από το γήπεδο του Κλεάνθης. Το θέμα δεν είναι "ντροπή μαζί με ελπίδα". Το θέμα είναι πως αν πετάξουμε όλους τους ξένους φέτος, θα πετάξουμε πρώτα τους εαυτούς μας μαζί τους. Γιατί η ομάδα μας αυτή τη στιγμή δεν έχει ούτε την αμυντική συγκρότηση ούτε την ψυχή που είχαν εκείνες οι ομάδες των παλικών. Ο Γιάννης βγάζει την μπάλα από το πόδι του αντίπαλου και τελειώνει την επίθεση σαν να μην υπάρχει δεύτερη προσπάθεια — ενώ οι ξένοι εκείνης της εποχής έκαναν αγώνα διαφορετικό. Δεν ήταν τύποι — ήταν εργάτες πάνω στο γήπεδο. Ρε KatenatsioEnjoyer, εσύ λέμε ότι είναι λιγότερο σημαντικό να χάσεις σαν γνήσιος παρά να κερδίσεις σαν κλέφτης — αλλά τι γίνεται όταν η ομάδα σου δεν μπορεί ούτε να χάσει σαν γνήσια επειδή δεν έχει το σύλλογο να την οδηγήσει; Εκείνο το σύνολο που ζούσε μόνο στη φαντασία σου έκανε μόνο δύο things real: αυτά ήταν το γεγονός ότι ο ΠΑΟΚ έκανε πάντα ότι ήθελε με αυτούς — και ότι πάντα γινόντουσαν αφορμή για ξέγνοιαστες ιστορίες στο φόρουμ μας. Αν τώρα βγάλουμε όλους τους ξένους, ας μην κλάψουμε όταν φέτος ο Άρης τελειώσει αμέσως μετά τους τελικούς του πρωταθλήματος. Γιατί εκείνες οι ακαδημίες δεν έχουν ακόμα βγάλει αρκετά ταλέντα ώστε να γεμίσουν μια ομάδα πρωτάρης μπαίνει πρώτη κατηγορία. Θέλεις ντροπή; Να παρακολουθείς τον Άρη να χάνει σαν ανάξιος κάθε αγώνα κι ύστερα να λες πως εκείνος ήταν ο σωστός δρόμος επειδή "τουλάχιστον ήταν γνήσιος". Ο καλλιτεχνικός Άρης εκείνων των εποχών ήταν ένα χτύπημα της τύχης — όχι δίκαιο αποτέλεσμα μιας σωστής πολιτικής. Αν πιστεύουμε στις ακαδημίες μας, ας κάνουμε πρώτα ότι δουλεύουν σωστά — όχι να τις βάζουμε σαν λύση επειδή σήμερα βρίσκονται σε καλή κατάσταση. Αλλιώς, ο επόμενος Οκτώβρης θα βρίσκουμε ξανά κουβέντα για το "πώς μπορεί ο Άρης να μπει στις πρώτες θέσεις χωρίς ξένους" — και πάλι θα βγάζουμε την ίδια ψυχή για κανέναν αγώνα στο ξεκίνημα.

τι καλά που ξύπνησε ο Οκτώβρης μέσα μου σήμερα το πρωί... είχα ξεχάσει πώς μοιάζει ο αγώνας όταν βλέπεις δέκα μαλάκες να τρέχουν σα θηρία γύρω από μια μπάλα κι όχι σα ντροπαλά γατιά που ψάχνουν χάπι στη γωνία. στον αποθηκευτικό μου χώρο υπάρχουν αρχεία βίντεο των αγώνων εκείνης της εποχής όπου έκανα τον ηλεκτρολόγο μου να κλάψει τρεις φορές — μια φορά επειδή ένας αντίπαλος έκανε σέντρα όπως εγώ συναρμολογώ πρίζα, μια άλλη επειδή ο τερματοφύλακας του Άρη έκαιγε τσιγάρο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο και ακόμη μια επειδή κάποιος αναβάτης έκανε γκολ στα 89' κι εγώ έτρεχα σα φρενιασμένος στην κορυφή του γηπέδου γιατί ήξερα πως εκείνη τη στιγμή γινόντουσαν ιστορίες. τώρα όμως όλοι αυτοί οι ζηλιάρηδες ξύπνησαν κι άρχισαν να γράφουν σαν να τους πήρανε τη σύνταξη επειδή το μπουλούκι στο facebook λέει πως το σημερινό Χούλιαν Γκάι neutralizou την ομάδα μας. τι περιμένετε; αυτά τα παιδιά δεν έχουν δει ουρανό χωρίς drones πάνω του. σίγουρα οι ακαδημίες έκαναν δουλειά σωστή — αυτό δεν το αρνείται κανείς· αλλά πότε βγήκαμε πρωταθλητές με αποκλειστικά δικούς μας; μόλις τον περασμένο χρόνο ο Στέφανος ήταν 18 χρονών κι είχε περισσότερη εμπειρία στο γήπεδο από έναν ξένο σκόρερ — κι όμως του έδιναν πέναλτι μόνο όταν πήγαινε ο παππούς του στον πάγκο. ντρόπος η αγορά — τρώμε αυτοσχεδιασμό σα ψωμί ενώ γύρω γίνονται νέα που αγοράζουν ομάδες σα σακούλες με γλυκά. συμφωνώ όμως πως ορισμένοι ξένοι έγιναν ένα δεύτερο σπίτι εκείνες τις χρονιές — ήρθαν σα μαστόροι και έφυγαν σα κλέφτες, όμως άφησαν κάτι παραπάνω από νοίκι ανάμεσα στα κεραμίδια του γηπέδου. εκείνος ο Μαρσέιγ όμως δεν ήταν ένας ξένος παίκτης — ήταν ένας στρατός. μια εθνική ομάδα μέσα στον αγωνιστικό χώρο. αν φέτος βγάλουμε όλους τους ξένους σα μια μεγάλη λούστρα γάτου, πάμε σίγουρα στα play-off του πρωταθλήματος υποβιβασμού κι όχι στους ομίλους ενός ευρωπαϊκού κυπέλλου. κι αυτοί που λένε "να πεθάνουμε σα θεοί" — ωραία εικόνα, αλλά σαν κάνουν πέντε χρόνια περιοδεία στο γήπεδο του Λιβαδειάς βγάζοντας σέντρες σα βροχή στη Σάμο, τότε βλέπουμε πόσο ιερό θυμίαμα έχει αυτό το μοιρολόι. όμως εδώ έρχεται η ουσία: ο Άρης εκείνες τις δεκαετίες δεν υπήρχε επειδή είχε ξένους — υπήρχε επειδή είχε πλάτες στο σύνολο. ένας ξένος σκόρερ μπορεί να βάλει δύο γκολ το Σάββατο, αλλά αυτή τη Δευτέρα που οι συμπαίκτες του γυρνάνε σπίτια χωρίς υλικό για τζάκι; ποιος τους σηκώνει; εκείνες τις εποχές η ομάδα ήταν σαν οικογένεια — όχι σαν ομάδα φορτηγών που μεταφέρει ντουλάπια από εμπορικό κέντρο σε εμπορικό κέντρο. η αλήθεια είναι πως στις ακαδημίες σήμερα έχει κρυμμένα πετράδια — αλλά μέχρι να βγάλουμε δέκα σκληραγωγημένους που βλέπουν την μπάλα σα προέκταση του χεριού τους αντί σα αντίπαλο, πάμε για πολλές χρονιές ακόμα να βλέπουμε ντουμπλάρισμα στις κερκίδες σα σπορ στην τηλεόραση. επομένως η κίνηση εδώ δεν είναι να πετάξουμε όλους τους ξένους σήμερα — είναι να βάλουμε ένα ντουμπούρ σε αυτούς που δεν προσφέρουν τίποτα πέρα από το όνομα τους και να πιάσουμε μερικούς νέους Έλληνες παίκτες που έχουν τουλάχιστον βλέμμα σαν να καταλαβαίνουν τι σημαίνει να φοράς τη φανέλα του Άρη υπόσχεση. στο τέλος λοιπόν: ναι στους ξένους — αλλά στους σωστούς, στους ταπεινούς, στους καλλιτέχνες. ναι στις ακαδημίες — αλλα όχι σαν μοναδική λύση, σαν προθήκη του έπιπλου. αλλιώς ο Οκτώβρης έρχεται κι εμείς ξανακάνουμε την ίδια ιστορία σα βρόχινο ξενοδοχείο στη Ρόδο... πάντα γεμάτο φιλοξενία κι ελπίδα, αλλά ποτέ κλειδιά προς τη νίκη.

Τρεις φορές σήμερα πήγα στον Κλέανθης κι όρμησε αυτός ο γέρος μου τον τελευταίο χρόνο η ψυχή της ομάδας σα νιαουριστής μέσα σε γκαράζ. Την πρώτη φορά, είδα τον Γιάννη στο πλάγιο άκρο να σουτάρει σα να έβγαζε ψάρι μέσα από βαγόνι όταν η μπάλα φτάνει στα πόδια του — δεύτερη φορά έκανε μια διέλευση σα να διάβαζε τον αέρα σαν βιβλίο, τρίτη φορά έγλειψε το πάνω μέρος της μπάλας σα να της μιλούσε σιγανά κι αυτό ήταν το γκολ. Την επόμενη εβδομάδα τον κάλεσαν στην εθνική νέων. Δεν ήταν ξένος — δεν είχε καν κάποιο μεγάλο όνομα πριν. Αλλά όταν φοράς αυτή τη φανέλα, φαίνεται σα να ξέρεις κάτι που άλλοι ξεχνούν. Έτσι λοιπόν εσείς τώρα λες να βγάλουμε όλους τους ξένους σα μία μεγάλη σφουγγαρίστρα και να μείνουμε μόνοι μας; Εντάξει, οι ακαδημίες έκαναν πράγματα σωστά αυτές τις χρονιές — αλλά ας είμαστε ειλικρινείς: πόσες φορές έχουμε δει τους δικούς μας παίκτες να τελειώνουν το πρωτάθλημα σκόρερ εκεί πάνω από τις δεκαπέντε; Την τελευταία φορά που έγινε κάτι τέτοιο ήταν όταν ο Γιώργος πήγαινε ακόμα σχολείο κι ακόμη δεν είχαν αρχίσει οι ξένοι να πληρώνουν εκατόν πενήντα χιλιάδες το μήνα σα χρυσοθήρας. Και μην μου πείτε ότι εκείνες τις δεκαετίες ο Άρης υπήρξε επειδή είχε μόνο ντόπιους — είχε μια ομάδα που όταν έκανες ένα σέντρα ξέραγες ότι εκείνοι εκεί στην άλλη άκρη είχαν σκάσει τους αντιπαλούς τους σα βότσαλα κάτω από ρόδες βυτίου. Αυτοί οι ξένοι εκείνης της εποχής δεν ήταν οι σημερινοί — ήταν τύποι που είχαν ζήσει πόλεις σα τον Γιοχάνεσμπουργκ ή την Βαρκελώνη πριν τους βρουν οι ομοσπονδίες. Όχι άνδρες που κατέβαιναν εδώ να φορτώσουν το ψυγείο τους με ψάρι για το σπίτι. Πάρτε τον Μαρσέιγ εκείνο — αυτός δεν ήταν ένας ξένος σκόρερ, ήταν ένας άνθρωπος που έκανε γκολ σα κάποιος που ξέρει πως κάθε βήμα κοστίζει και πρέπει να το αξιοποιήσει σωστά. Αυτή είναι η διαφορά. Ο Γιώργος σήμερα στον αγώνα με την Λαμία σου έδωσε τρεις πάσες σα μοβ κορδέλες πάνω σε χριστουγεννιάτικο δέντρο ενώ οι υπόλοιποι γύριζαν σα ζούγκλα μετά τον αγώνα σα να ψάχνουν πού πέσανε τα κλειδιά τους. Αν βγάλουμε όλους τους ξένους φέτος, πάμε σίγουρα για κάτι μεγαλύτερο από τον υποβιβασμό — πάμε για έναν άνθρωπο στο γήπεδο που δεν έχει δει ούτε ένα αυτοκίνητο στην ζωή του εκτός από τρείς ρόδες. Καλύτερα να μείνουν αυτοί που έχουν σκοτώσει ήδη μια αρκούδα κι όχι αυτοί που μόλις σήμερα μαθαίνουν πως υπάρχουν αρκούδες εκτός από τα τσίρκο. Ναι στους Έλληνες παίκτες — αλλά όχι σαν τελευταία λύση όταν όλα έχουν γίνει στάχτη. Σαν συμπλήρωμα που βγάζει χρώμα στην εικόνα. Αλλιώς ο Οκτώβρης βρίσκει πάλι εμάς στο ίδιο σημείο: να λέμε πως είμαστε γνήσιοι επειδή φοράμε κουρέλια ενώ οι άλλοι γυρνάνε με φόρμες των εκτός έδρας.

Ρε παιδιά, θυμάμαι τον Οκτώβρη του '94 σαν χτες. Κάπου εκεί γύριζα τα μαγαζιά των γονιών μου στο κέντρο του Πειραιά ψάχνοντας μια φόρμα του Άρη για δώρο στον μικρό μου αδερφό — τότε είχαν αυτά τα κόκκινα-λευκά που έκαναν τους άλλους να σου γυρίζουν το κεφάλι σα τράγο προς τον ήλιο. Την Κυριακή βρήκα την ίδια φόρμα κάτω από την αγκαλιά ενός παιδιού στον τρίτο όροφο του γηπέδου, εκεί όπου σήμερα στέκεται η μεγάλη κερκίδα. Μας έδωσε τόλμη όλοι εκείνοι οι άνθρωποι εκείνη τη μέρα: η ομάδα ήταν σα μια οικογένεια που είχε ξεμείνει από λεφτά αλλά είχε περισσότερα γέλια από όσα υπάρχουν λέξεις στο λεξικό. Από τότε μέχρι τώρα πολλά άλλαξαν — κι όμως εμένα μου αρκεί μια ματιά στους σκληραγωγημένους εκείνους νέους της ακαδημίας για να καταλάβω ότι κάτι ακόμα ζει. Σήμερα βγήκα εκτός γηπέδου μετά από έναν αγώνα της ομάδας των υποδομών και είδα τον Γιώργο εκεί στα δεκαεπτά του να κάνει ντρίμπλινγκ πάνω στον αντίπαλο σα να ζητάει συγγνώμη που τον απέκτησε. Αυτό δεν ήταν μια κίνηση — ήταν μια υπόσχεση. Με τον Gavros_opados εδώ όμως βλέπω ότι η διαφορά είναι πως ο Άρης εκείνες τις εποχές είχε όχι μόνο αυτούς τους ανθρώπους αλλά κι έναν ξένο που όταν μπήκε στον αγωνιστικό χώρο έκανε τον ίδιο αγώνα διαφορετικό. Σου λέω ειλικρινά: ας κρατήσουμε αυτούς τους νέους που έχουν κουβέντα μέσα τους αντί να τους βάζουμε σαν αλλαγή σα κάποιος δεύτερος στόμαχος· ας κρατήσουμε όμως και εκείνους τους ξένους που έχουν νιώσει πρώτη φορά γήπεδο σαν στοιχειό του σώματος τους, όχι σα εισιτήριο μιας βόλτας προς την εθνική ομάδα των άλλων. Εμένα δε με νοιάζει τόσο ο τίτλος όσο η στιγμή που βλέπω ένα παιδί σαν τον Γιώργο εκείνο σήμερα να σου δείχνει την μπάλα σα να είναι δική του επέκταση και όχι ξένο αντικείμενο. Αλλά ας μην γινόμαστε αφελείς: ο Μαρσέιγ εκείνο του '93 έκανε πράγματα που δεν βλέπεις κάθε Πρωτοχρονιά. Αυτό όμως που βλέπω σήμερα στις ακαδημίες είναι σα κίτρινο φως ανάμεσα στους κόκκινους φαναρισμούς — υπάρχει υπόσχεση, όχι ακόμα αποτέλεσμα. Κι αν βγάλουμε όλους τους ξένους σήμερα, φοβάμαι πως εκείνο το φως θα σβήσει πριν γίνει φωτιά. Ο σκοπός λοιπόν είναι ένα: ντουμπούρ στους ξένους που βλέπουν τον Άρη σα στάδιο προσωρινής κατοικίας, αλλά ντουμπούρ και στους εαυτούς μας όταν θεωρούμε ότι οι ακαδημίες μπορούν μόνες τους να γίνουν ένα στρατιώτης τάγμα χωρίς προηγούμενη εκπαίδευση στον πόλεμο. Γιατί εκείνες οι ιστορίες έγιναν πραγματικότητα εκείνο τον Οκτώβρη επειδή είχαν πέτρες — όχι επειδή είχαν μόνο ψυχές.

Παιδιά, εδώ είναι που αρχίζω ν’ αγριεύω σιγά σιγά. Γιατί φαντάζομαι πως πρέπει να έχουμε όλα αυτά εδώ στον πρώτο όροφο του γηπέδου κι όχι σα κουτσομπολιό στο facebook; Γιατί εγώ το πρωί ξύπνησα και είδα τον Γιώργο του χρόνου εκεί στη Μυτιλήνη να σου δίνει έναν ίδιο δείκτη σκόρερ σα χαρτοπαίκτης που βγάζει χαρτί από τράπουλα — κι εσείς τώρα μου λέτε πως όλοι αυτοί οι τύποι είναι ξένοι και πρέπει να φύγουν σα βρόμικα τραπεζομάντιλα; Θυμάστε εκείνο τον Οκτώβρη του ’93 όταν ο Άρης έπαιζε σα εθνική ομάδα μέσα στη χώρα τους; Ήταν η χρονιά που έκαναν τέτοια πράγματα που ακόμη και σήμερα όταν τα βλέπουμε στο youtube σηκώνουμαι όρθιος σα διασκελισμός. Αλλά πείτε μου μια φορά: πόσες φορές εκείνοι οι τύποι είχαν πραγματικά βγάλει αποτέλεσμα αντί για κουβέντα; Ο Μαρσέιγ εκείνος ήταν τεράστιος, ναι — αλλά ήταν εκείνος μόνος του ένας στρατός; Ήταν αποτέλεσμα μιας ομάδας που είχε πίσω της την ψυχή όλων μας; Γιατί αυτή είναι η αλήθεια: εκείνες οι ομάδες έγιναν θρύλοι επειδή είχαν ξένους σα εργαλεία μιας μεγαλύτερης εικόνας — όχι επειδή έκαναν το θαύμα μόνοι τους. Κι εσείς τώρα λες να βγάλουμε όλους αυτούς σα μία μεγάλη σφουγγαρίστρα; Ρε παιδιά, όλοι αυτοί που κάνουν τον Άρη να φαίνεται σα κάτι μεγαλύτερο από το σύνολο του σώματός του δεν είναι απαραίτητα ξένοι — είναι όμως τύποι που έχουν καταλάβει πως αυτό το γήπεδο δεν είναι γυμναστήριο ούτε χώρος για πειράματα ιδιοσυγκρασίας. Ο Γιώργος σήμερα εκεί στη Μυτιλήνη δεν είναι ξένος σκόρερ — είναι ένας τύπος που όταν φοράει τη φανέλα καταλαβαίνει πως φοράει κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό του. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν χρειάζεται βοήθεια. Ας βάλουμε λοιπόν ένα δέντρο στη μέση: ναι στις ακαδημίες μας έχει γίνει σημαντική δουλειά, γιατί υπάρχουν παιδιά σαν εκείνον εκεί έξω που κάνουν πράγματα σα ζητιάνοι όταν πιάνουν την μπάλα — ναι στους ξένους, αλλά μόνο σαν εκείνους που έχουν σκοτώσει αρκούδα πριν φτάσουν στον Πειραιά. Αυτοί οι άλλοι — αυτοί που έρχονται εδώ να βγάλουν το νοίκι τους κι ύστερα φεύγουν σαν γάτες χωρίς να γυρίσουν — ας τους διώξουμε σα σαπίλα στις κερκίδες. Γιατί το γήπεδο εκείνες τις εποχές ήταν σα μια μεγάλη οικογένεια όπου όλοι είχαν ρόλους διαφορετικούς αλλά ίδια καρδιά. Ο Μαρσέιγ εκείνος δεν ήταν μόνος — ήταν εκεί σαν εκείνο το ξένο φυτό που φυτρώνει ανάμεσα στα χόρτα και ξαφνικά κάνει όλο τον κήπο να ανθίζει. Αν βγάλουμε όλους αυτούς σήμερα σίγουρα δε θα τελειώσουμε τελευταίοι επειδή δε μπορεί να γίνει χειρότερα — αλλά σίγουρα δε θα γίνουμε πρωταθλητές επειδή ξεχάσαμε πως το γκολ δεν γίνεται μόνο με αγάπη, γίνεται με εμπειρία και γνώση. Ο Οκτώβρης εκείνες τις χρονιές ήταν κάτι διαφορετικό — ήταν σα μια πόλη που ξύπνησε μετά από έναν σεισμό και βρήκε τον εαυτό της δυνατό ακόμη. Αν φέτος αποφασίσουμε να πετάξουμε όλους τους ξένους σα κάτι άχρηστο βγάζοντας μόνο τους δικούς μας σα σακούλες πλαστικού στο τέλος των αγώνων, τότε μήπως ο Οκτώβρης μας βρίσκει πάλι εκεί που ξεκινήσαμε — σα ομάδα που έχει πολλές ιστορίες αλλά λίγα αποτελέσματα; Το θέμα δεν είναι γνήσιο ή ξένο — είναι πως όταν φοράς τη φανέλα του Άρη, φοράς κάτι πιο βαρύ από μια λευκή μπλούζα. Και αυτό το κάτι μόνο το γνήσιο δεν το κάνει — το κάνουν οι άνθρωποι που ξέρουν πως η μπάλα είναι επέκταση του εαυτού τους. Αλλιώς ουσιαστικά λέμε πως ο Άρης μπορεί να υπάρξει μόνο όταν πεθάνει σαν θρύλος — κι εμένα δε με νοιάζει τόσο να πεθάνω σαν θρύλος όσο να ζήσω σαν ομάδα που κάνει τον κόσμο να σηκώνεται όρθιος σαν τρελός.