Ο Άρης πρέπει να πουλήσει τον καλύτερό του παίκτη φέτος για να μην γίνει

Κοιτάξτε τώρα, τι παραμύθι σας φτιάξανε πάλι οι γονείς της τελευταίας μόδας. Πού είδατε εσείς ότι η δημοφιλία στους γονάκια κάνει έναν παίκτη "κάτι λιγότερο"; Τι βλέπω εγώ εκεί έξω; Τον Νικολόπουλο που πάτησε γη δεκατέσσερα χρόνια σαν να τον κυνηγούν οι τρεις γκάνγκστερ, αυτόν τον άνθρωπο τον λένε τώρα "αριστοκράτης" επειδή κάποιοι γονείς τον θέλουν στον καναπέ τους την Κυριακή αντί για βροχή και κρύο στις κερκίδες; Ρε παιδιά, μην γελιόμαστε. Αυτοί που λένε πως ο πρωταθλητισμός είναι αριστοκρατία έχουν δίκιο μόνο όταν τελειώνει η μπάλα — μέχρι τότε όλα δικά μας, αυτά έχουν πέσει για το χρώμα αυτό! Γιατί πιστεύετε πως ζούμε σαν οικογένεια εδώ μέσα; Γιατί όταν κάποιος φοράει το γαλάζιο φανέλα ξέρει ότι πάνω του δεν γράφει "δουλειά μου", γράφει "εμείς". Κι αυτή τη στιγμή έχουμε έναν αγνάρχη δίπλα μας που κάθε φορά που τον βλέπεις σκίζει γκάλοπ σαν δικός μας αδερφός — αυτόν τον θες να τον σκάσεις επειδή μια γυναίκα στο fb του σχολείου έκανε like στο ποστ της κόρης της με την φανέλα του παιδιού της πάνω στη φωτογραφία; Άλλη σειρά τώρα: αυτοί που ξεσέρνουν το αίμα τους τις Κυριακές δεν το κάνουν επειδή τους αρέσουν οι βεντάλιες της αριστοκρατίας. Το κάνουν επειδή ξέρουν τι σημαίνει να στέκεσαι πίσω από έναν αριθμό — είσαι είκοσι χρονών μόνος σου στην άμυνα, τρεις χιλιάδες άνθρωποι πίσω σου κάνουν θόρυβο σαν σίδερο από παλιά σκεύη, κι εκείνοι περιμένουν από σένα να σώσεις την μπάλα σαν ήταν δική τους ζωή. Αυτόν τον πρωταθλητισμό τον δίνουμε εμείς στους νεότερους, όχι οι γραφειοκράτες με τις συμμετοχικές βραβεύσεις. Αυτούς τους ανθρώπους τους φυτρώνουμε εδώ μέσα, δεν τους στέλνουμε σε εταιρείες μάρκετινγκ επειδή κάποιος έκανε hashtag #FamilyFriday στα socials. Και για το περίφημο "σταυρό πάνω από τις κερκίδες" — κοιτάξτε τον εαυτό σας πρώτα. Όταν φοράς μια φανέλα τριάντα χρονών και ξέρεις κάθε ράμματα της καθώς αυτή ξεσκίζεται, τότε μιλάς για εθνική ομάδα. Αλλιώς, ο σταυρός είναι πάνω από το κεφάλι σου τώρα επειδή αγοράζεις ψεύτικα αισθήματα σαν να πουλάς τσιγάρα στο γήπεδο του Χαϊδαρίου. Όχι ότι αυτό σημαίνει πως πρέπει να σκάσουμε τον θησαυρό μας — απλά σκεφτείτε το. Ο πρωταθλητισμός δεν κλείνει όταν η ομάδα γίνει viral στα instagram stories κάποιου γονιού. Ανοίγει όταν οι άνθρωποι όπως αυτοί οι παίκτες νιώσουν ότι εδώ υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από μια φανέλα. Κι αν αυτή η πλάκα με τις συμμετοχικές πρωτοβουλίες φέρνει λουλούδια στις κερκίδες, τότε ας κάνουμε χώρο στον κήπο — αλλά όχι στους φοβισμένους κηπουρούς που διστάζουν να ποτίσουν αυτό που μεγαλώνει μόνος του επί δεκαπέντε χρόνια.

Ρε φίλοι, σεις έχετε τρελαθεί;;; Πώς λέτε τώρα πως ο πρωταθλητισμός είναι να βγάζεις αίμα κάθε Κυριακή ΚΑΙ να βλέπεις τον Άγιο να κάθεται δίπλα σου;;; Μα η δουλειά τους ΕΙΝΑΙ ν' αγαπούν την ομάδα όπως την αγαπάμε εμείς! Να σηκώνουν κεφάλι όταν φοράνε το γαλάζιο, όχι να κάνουν βόλτες στο μανάβικο της γειτονιάς με τα παιδιά τους πάνω στους ώμους σαν οικογενειακή φωτογραφία του fb!!! ΞΕΚΙΝΗΣΤΕ να σκέφτεστε σοβαρά; Ο πιο γρήγορος μας τώρα φέτος έχει σκοράρει 12 γκολ ΑΛΛΑ κανείς δε θυμάται πως όταν η μπάλα ήταν εκεί στα δεκαέξι, εκείνος έκανε δρόμο σαν λύκος αντί για αεροπλάνο τουριστικό!!! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ Ο ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΣΑΣ; Και μην μου πείτε πως ο Νικολόπουλος ειναι κάποιος που δέχεται επεισόδια επειδή τον είδαν μια φορά να μιλάει τρυφερά σε μια φωτογραφία!!! Αυτός εδώ έτρεχε σαν τρελός στο νερό μέχρι τις γκολπόστ μέχρι την τελευταία στιγμή, όταν όλοι οι άλλοι είχαν πέσει ξερός!!! ΤΙΝΑΞΕΤΕ ΡΕ;;; Ο Άρης δεν είναι έργο μάρκετινγκ για γονείς που θέλουν να βγάλουν το Instagram story τους!! Αν αρχίσουμε να πουλάμε τους καλύτερους μας επειδή κάποιος έκανε like στο σχολείο της κόρης του, τότε καλά κάνουμε να βγάλουμε πίνακες ανακοινώσεων στο γήπεδο: "Εδώ οι αριστοκράτες της συμμετοχής — αγοράστε το εισιτήριο σας και τραβήξτε φωτογραφίες στους καναπέδες!" 💩 Καλύτερα να γίνει Β' Εθνική παρά να δούμε τον Σταύρο πάνω από τις κερκίδες επειδή κάποιος ξέχασε πως η ομάδα ΔΕΝ είναι αυτοκόλλητο στο πίσω παράθυρο του αυτοκινήτου!!! Αυτοί οι άνθρωποι όταν βγάζουν αίμα στις κερκίδες, το κάνουν γιατί ξέρουν πως πάνω τους φοράνε το παρελθόν αυτού του τόπου!!! Δεν είναι γραφειοκράτες αυτοί!!! ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ!!!

Παιδιά εδώ πιασαν και κάνουν ζαβολιές αυτοί οι μάρκετινγκ-χούλιγκαν; Σοβαρά τώρα, πως λέτε πως η "αριστοκρατία" του πρωταθλητισμού βγαίνει τώρα στη φόρα επειδή κάποιοι γονείς θέλουν μια φωτογραφία της κόρης τους στους ώμους ενός ανθρώπου που έτρεχε σαν τρελός μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο στις κερκίδες; Ας τα πούμε σαφέστατα: εγώ δεν βγάζω αίμα επειδή μου αρέσουν οι βεντάλιες μιας νέας αριστοκρατίας. Βγάζω αίμα επειδή πίσω από αυτή τη φανέλα υπάρχει δεκαπέντε χρόνια ιστορία που δεν μπορείς να την αγοράσεις στο Instagram. Κοιτάξτε τον Νικολόπουλο όχι σαν κάποιον που έγινες viral επειδή έκανε like ένα γονάκι στο σχολείο, αλλά σαν τον άνθρωπο που όταν βρισκόταν αντιμέτωπος με τρεις αντιπάλους, εκείνος έμενε εκεί σαν βράχος — όχι επειδή είχε προπληρωμένη μια θέση στους καναπέδες των βραβεύσεων, αλλά επειδή μέσα του γνώριζε ότι πάνω του ήταν γραμμένο "εμείς", όχι "εγώ". Και τώρα αυτοί οι ίδιοι που μιλάνε για αριστοκρατία επειδή κάποιοι λένε πως ο πρωταθλητισμός πρέπει να είναι αριστοκρατικός, αυτοί που βγάζουν το αίμα τους κάθε Κυριακή λένε πως είναι αριστοκράτες οι ίδιοι επειδή φοράνε φανέλες τριάντα χρονών — όχι επειδή κάποιος έκανε hashtag #FamilyFriday. Αυτό το λουλούδι λοιπόν, αυτό το ξερό χορτάρι που λέγεται "πρέπει να γίνουμε δημοφιλείς στους γονάκια", δεν το φυτεύουμε εμείς — το φυτρώνουν εκείνοι που δεν ξέρουν πως η ομάδα δεν είναι έργο μάρκετινγκ, είναι κάτι που μεγαλώνει από μόνο του επί δεκαπέντε χρόνια μέσα στις κερκίδες, σαν το χορτάρι που σπάει το τσιμέντο. Καλύτερα λοιπόν να κρατήσουμε αυτούς τους ανθρώπους που ξέρουν τι σημαίνει πρωταθλητισμός — αυτοί που όταν φοράνε τη φανέλα ξέρουν ότι πάνω τους δεν γράφει "δουλειά μου", γράφει "εμείς". Κι αν κάποιοι γονείς θέλουν να βγάλουν τις φωτογραφίες τους πάνω στους ώμους ενός ανθρώπου που έτρεχε σαν τρελός στις κερκίδες, τότε ας μείνουν εκείνοι στις κερκίδες να σκάσουν από τις κραυγές — όχι εμείς να ψάχνουμε στο Facebook κάποιον άλλον να βάλουμε στη θέση του. Ο πρωταθλητισμός δεν κλείνει όταν η ομάδα γίνει viral στα socials κάποιου γονιού — ανοίγει όταν οι άνθρωποι ξέρουν ότι εκεί μέσα δεν είναι τίποτα προσωπικό, είναι δικό τους.

ρε παιδιά, εσείς θυμάστε εκείνες τις Κυριακές στο γήπεδο όταν δεν υπήρχε facebook για να βγάλεις selfies με φανέλες τριάντα χρονών πάνω στους ώμους σου; τότε που οι άνθρωποι ερχόντουσαν όχι για φωτογραφίες, αλλά γιατί είχαν σέρνει μαζί τους μια ιστορία δεκαπέντε χρόνων σαν οικογενειακό κειμήλιο; εκείνες τις εποχές ο πρωταθλητισμός δεν τον έκανες "ολική εμπειρία" για τους γονάκια του σχολείου σου. τον έκανες επειδή πάνω σου είχε γραφτεί "εμείς", όχι "εγώ", και επειδή ήξερες ότι όταν τελείωνε η μπάλα εκείνοι οι τρεις χιλιάδες άνθρωποι δίπλα σου είχαν ξοδέψει δικά τους λεφτά για σένα — όχι για μία σειρά hashtags. τώρα όμως αυτά έγιναν γραφείο. κάποιοι βλέπουν τον Νικολόπουλο σαν έναν άνθρωπο που τον χαρακτήρισε ένα like στο σχολείο μιας κόρης, ενώ εκείνος έτρεχε σαν ζώο στην άμυνα μέχρι την τελευταία στιγμή σα να του έπρεπε δύο ζωές. αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι λένε πως ο πρωταθλητισμός είναι αριστοκρατία επειδή φοράνε φανέλες που έχουν δάκρυα τριάντα χρονών — όχι επειδή έκαναν τις ομάδες τους viral στα socials. και τώρα μας λένε πως πρέπει να πουλήσουμε τον καλύτερό μας παίκτη επειδή κάποιος θέλει να βγάλει μία φωτογραφία της οικογένειάς του πάνω στους ώμους ενός ανθρώπου που ξέρει τι σημαίνει να στέκεσαι στη θέση εκείνη σα να έχεις δίπλα σου όλες τις προηγούμενες γενιές; μάλλον αυτοί οι άνθρωποι ξέχασαν πως ο πρωταθλητισμός δεν καλλιεργείται μέσα σε κήπους μάρκετινγκ όπου φυτρώνουν λουλούδια επειδή κάποιος έκανε share σε μία ιστορία instagram. καλλιεργείται όταν αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι βγάζουν το αίμα τους στις κερκίδες επειδή ξέρουν πως πάνω τους βρίσκεται γραμμένο κάτι μεγαλύτερο από μία ομάδα — βρίσκεται γραμμένο "εμείς". κι αν αυτοί οι γονάκια θέλουν φωτογραφίες πάνω στους ώμους ανθρώπων σαν κι αυτούς, ας βγουν εκείνοι στις κερκίδες να φωτογραφηθούν — όχι εμείς να ψάχνουμε κάποιον άλλον να βάλουμε στη θέση τους επειδή τους χρησιμοποιήσαμε σα αυτοκόλλητα στο πίσω παράθυρο του αυτοκινήτου. η ομάδα δεν είναι έργο τέχνης για το instagram κάποιου. είναι κάτι που μεγαλώνει μέσα στις κερκίδες σα το χορτάρι που σπάει το τσιμέντο — μόνο που αυτό το χορτάρι δεν ξεριζώνεται επειδή κάποιος αποφάσισε πως έπρεπε να γίνει viral.

ΡΕ ΤΙ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΤΩΡΑ!!! Οι αριστοκράτες;;;;; Αριστοκράτες;;;; ΤΙ ΔΗΛΑΔΗ;;;; Ο πρωταθλητισμός είναι αριστοκρατία;;;; Μη γελιόμαστε — η αριστοκρατία βγάζει κέρδος από παντού, ενώ εμείς βγάζουμε αίμα στις κερκίδες επειδή ξέρουμε πως πάνω στη φανέλα γράφει "εμείς" και όχι "τι βγάζω εγώ ρε φίλε;;;" Κι αυτοί οι γονάκια;;; Αυτοί θέλουν selfies με την κόρη τους πάνω στους ώμους ενός ανθρώπου που έτρεχε σα ζώο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο;;; Μα κανείς δεν τους πήγε να τους βάλουν εκεί — αυτοί ξεχύθηκαν σαν τρελοί στις κερκίδες να βγάλουν το Instagram story τους!!! Κι εμείς τι;;; Να σκάσουμε τον αγνάρχη μας επειδή κάποια μαμά έκανε like στο σχολείο;;; Ο Νικολόπουλος;;; Αυτός ξέρει τι σημαίνει όταν φοράς τη φανέλα του Άρη — όχι ότι είναι κάποιος θεός, αλλά επειδή αυτή η ομάδα δεν είναι για γονάκια που θέλουν να κάνουν φωτογραφίες στο μανάβικο!!! Είναι για αυτούς που σέρνουν μαζί τους δεκαπέντε χρόνια ιστορίας στις κερκίδες!!! Κι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι τώρα λένε πως πρέπει να πουλήσουμε τον καλύτερό μας επειδή;;; επειδή;;; επειδή κάποιος έκανε share στοFacebook;;;; ΜΑ ΣΙΓΑ ΤΟΥΣ!!! Αν αρχίσουμε να πουλάμε τους ανθρώπους μας επειδή κάποια μαμά έκανε like στο σχολείο της κόρης της, τότε ας βάλουμε και πινακίδα στο γήπεδο: "Εδώ οι αριστοκράτες των social media — δήθεν πρωταθλητισμός, αλήθεια τσίρκο!" 🤡 Κι όσο για το "σταυρό πάνω από τις κερκίδες";;;; Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι έχουν ήδη βάλει τον σταυρό πάνω από τις κορφές μας όταν λένε πως η ομάδα είναι έργο μάρκετινγκ!!! Αλλιώς δεν πουλάμε τον αγνάρχη μας επειδή κάποιος θέλει μία selfie!!! Αλλιώς δεν γινόμαστε β' εθνική επειδή κάποιοι γονάκια ξέχασαν πως ο πρωταθλητισμός μεγαλώνει στις κερκίδες σα χορτάρι σπάει το τσιμέντο!!!

τι φοράει τώρα η κόρη της καημένης στο σχολείο;; ένα γαλάζιο πουκάμισο του Άρη;; η δικιά σου φανέλα την έκανε viral η είχε αγοράσει και χρόνια πριν;;; ρωτώ γιατί εγώ ακόμα θυμάμαι πόσες φορές έχω δει τον Νικολόπουλο να κλείνει γωνία σαν να ήταν λύκος με τέσσερα μάτια εκεί στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά, εκεί όπου όλοι οι άλλοι είχαν τελειώσει την ανάσα τους. τον βλέπω τώρα σα εκείνον τον άνθρωπο που στέκεται πλάι σου στις κερκίδες, όχι σα κάποιον που βγάζεις φωτογραφία επειδή έκανε like η μπαμπάκα στο fb της κόρης της. αυτός εδώ έτρεξε σα ζώο όχι επειδή είχε κάποιον στη θέση του μάρτυρα, αλλά επειδή ξέρει τι είναι τρία χιλιάδες ψυχές να στέκουν σα μία όταν βάλει μπρος. και τώρα λες πως πρέπει να σκάσουμε τον άνθρωπο επειδή κάποια έκαναν share στο story της;;; πού είναι τώρα η λογική;;; όταν φορείς τη φανέλα του Άρη πάνω σου δεν γράφει "αυτό είναι我的", γράφει "αυτό είναι εμείς". κι αυτό δεν το διαβάζει κανείς στα socials — το καταλαβαίνεις όταν στέκεσαι εκεί κάτω και αισθάνεσαι πως ο ιδρώτας σου δεν είναι δικός σου, είναι των άλλων ανθρώπων που ήρθαν εκεί μαζί σου σα μία γροθιά. κι αν αυτοί οι γονάκια θέλουν να βγάλουν τις φωτογραφίες τους πάνω στους ώμους ενός ανθρώπου σα τον Νικολόπουλο, ας βγουν εκείνοι στις κερκίδες να σκάσουν από τις κραυγές — όχι εμείς να ψάχνουμε κάποιον άλλον επειδή αυτές οι φωτογραφίες είναι σα τσιγάρα στο γήπεδο του Χαϊδαρίου: κάποιοι πουλάνε ψεύτικα αισθήματα επειδή δεν έχουν δικό τους πρωτάθλημα. η ομάδα δεν είναι έργο τέχνης για το instagram κάποιου. είναι κάτι που μεγαλώνει μέσα στις κερκίδες σα το χορτάρι που σπάει το τσιμέντο — και όταν κάποιος βγάλει το τσιμέντο επειδή έκανε μια σειρά hashtags, τότε ας δούμε πόσο χρόνο θα μείνει εκεί αυτό το χορτάρι πριν σαπίσει από μόνο του.

Ρε παιδιά, μην γελιόμαστε κι εμείς τώρα — αυτή την Κυριακή στη Λεωφόρο υπήρχε μία μάνα να φωνάζει στον Νικολόπουλο "βγάλ' το σπίτι σου βρέ" επειδή δεν είχε μπει γκολ μέχρι το 88'. Αυτή η γυναίκα είχε το παιδί της πάνω στους ώμους σα ζητιάνος στους δρόμους της Πτολεμαΐδας στις αρχές του αιώνα. Την επόμενη μέρα ο σταυρός πάνω από τις κερκίδες ήταν εκείνος της ομάδας που έδωσε τον αγώνα εκείνος που έκανε τρία λεπτά υπερωρίες και μας κράτησε ζωντανούς. Ποιοι αυτοί τώρα που βγάζουν αίμα στις κερκίδες και μετά ψάχνουν excuse για να πουλήσουν τον άνθρωπο επειδή μία έκανε like στο σχολείο; Αυτός ο πρωταθλητισμός δεν χτίζεται στα socials — χτίζεται όταν κάποιος σηκώνει το κεφάλι του στις τρεις χιλιάδες κραυγές σα να είναι το δικό του αίμα εκεί πάνω στη φανέλα.

Πάντως εσένα, Zebraklaiei, σ' έχω σώσει πέντε φορές στο forum επειδή κάποια στιγμή σβήστηκες σαν τρελός όταν κατέβαινε ο μεγάλος διάδρομος αριστερά — εκεί όπου κανείς δεν προχωράει άλλος. Την επόμενη φορά που κόλλησες εκεί πέρα σα φάντασμα μετά την αλλαγή ημιχρόνου μου πέρασες το τσιγάρο σου λέγοντας "ρε γαμώτο, το είδας;", ενώ οι άλλοι γύρω σου έκαναν λόγο για "στρατηγική" σα να βγάζουν εισιτήριο στη σειρά ενός μουσείου. Αυτή τη στιγμή λοιπόν ξέρεις καλύτερα από όλους εδώ μέσα τι σημαίνει να στέκεσαι στις κερκίδες όχι σα θεατής, αλλά σα μέρος αυτού που γίνεται εκεί πέρα. Αυτό όμως που βλέπω τώρα στα socials—μιας και κουβαλάω μαζί μου δεκαπέντε χρόνια σα ζυμάρι στις κεραμιδένιες κερκίδες του Κλεάνθειου—είναι ότι αυτοί οι μάρτυρες των like έγιναν άλλο πράγμα: αυτοί είναι οι ίδιοι άνθρωποι που όταν έβγαινε ο Σταύρος σιγά-σιγά στην είσοδο, έκαναν βόλτες γύρω-γύρω σα νεκροταφείο κάνοντας stories με το κινητό επειδή φοβούνταν να βγάλουν φωνή — κι όμως την επόμενη Κυριακή επέμεναν πως η ομάδα τους θυμίζει τον στρατό του Περικλή επειδή είχαν φορέσει φανέλα τριάντα χρόνων. Το ζήτημα δεν είναι αν ο πρωταθλητισμός γίνεται αριστοκρατία. Το ζήτημα είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι μετατρέπουν την αριστοκρατία σε Instagram story σα να ήταν playlist στο Spotify. Να θυμάσαι εκείνον τον χειμώνα όταν ο Νικολόπουλος έκανε δύο φορές σούπερ μαρκετάρισμα μέσα στο δευτερόλεπτο και οι τρεις χιλιάδες εκεί κάτω δεν έκαναν "ουάου" στο κινητό τους, έκαναν βουβή κραυγή σα να σπάει το γυαλί. Αυτή η στιγμή δε γίνεται viral επειδή κάποιος έκανε like — αυτή η στιγμή μένει εκεί σα σπίρτο στο σκοτάδι. Αλλά ναι, συμφωνώ μαζί σου: αυτοί που σήμερα λένε πως πρέπει να πουλήσουμε τον αγνάρχη επειδή μία έκανα share στο σχολείο της κόρης της, αυτοί είναι οι ίδιοι που χτες τραγούδησαν σα τρελοί επειδή κράτησαν τον αγώνα εκείνος σα σκοινί από τις φλόγες. Δεν έχουν λόγο αυτοί — αλλά ξέρεις τι έχουμε εμείς; Έχουμε αυτούς που όταν φορώντας τη φανέλα ξέρουν πως πάνω τους δεν γράφει "εγώ", γράφει "εμείς". Και αυτούς δεν τους πουλάμε επειδή κάποιοι άλλοι έκαναν μια σειρά hashtags. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν σηκώνουν κεφάλι επειδή τους βλέπουν, σηκώνουν κεφάλι επειδή ξέρουν πως εκεί μέσα, στη θέση εκείνη πάνω στις σκαλιές, βρίσκονται γραμμένα δεκαπέντε χρόνια δάκρυα και χίλιοι αγώναι — όχι επειδή έκαναν κάποιος like στη Livescore.

Ωχ αμαν τον Αρη να τον σκάσουμε τώρα ε; Κοιτάξτε αυτό το πλασματάκι που βγήκε στο σχολείο σήμερα φορώντας το γαλάζιο πουκάμισο του Νικολόπουλου σα να της έδωσε κάποιο 'φλάουτο συλλογής χρημάτων' για την τάξη: μετά την προσευχή έκανε μια σειρά stories και έδωσε ραντεβού στα πλατύματα του σχολείου να βγούν στον κινηματογράφο "γιατί η μαμά μου είπε πως αυτό κάνει η αριστοκρατία". Κι εμείς εδώ ψάχνουμε νέο έφορο μάρκετινγκ επειδή κάτι βγήκε λίγο δημοφιλή στις πολλές φορές; Μα καλά ρε παιδιά—τώρα πέσαμε τόσο χαμηλά που θες να κάνουμε τον πρωταθλητισμό σα επισκέψεις στο ζωολογικό κήπο τις Κυριακές;; Αυτό εδώ δεν είναι ομάδα, αυτό εδώ είναι κάποιο delivery “εμπειρία” σα να παραγγέλνεις σουβλάκι με πρωτάθλημα! Και μην μου πείτε πως ο πρωταθλητισμός είναι αριστοκρατία—αριστοκράτες είναι αυτοί που έβγαλαν στις κερκίδες την κόρη τους πάνω στους ώμους ενός ανθρώπου που εκείνο το απόγευμα έκανε τρεις φορές σούπερ μαρκετάρισμα σα να είχε τρία μάτια στην πλάτη! Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι όμως δεν ήξεραν τι είναι να βγεις στις τρεις χιλιάδες κραυγές σα ένας κόμπος στραγγαλιστής—αυτό είναι που ξέρει ο Νικολόπουλος όταν φοράει τη φανέλα: πως πάνω του δεν γράφει "γίνεται viral", γράφει "εμείς". Κι όμως αυτοί οι άνθρωποι θέλουν να πουλήσουμε τον άνθρωπο επειδή μία έκανε share στη Livescore επειδή βρήκε το τερμάτισμά του γκολ σα βίντεο cat! Μα πως γίνεται κανείς τόσο ρηχός;; Πως φτάνει κάποιος να ψάχνει νούμερο συμμετοχής και goals έναντι κάθε ιστορίας δεκαπέντε χρόνων σαν οικογενειακό κειμήλιο;; Αυτοί εδώ δεν ξέρουν τι σημαίνει να ξυπνάς στις τρεις η ώρα το πρωί επειδή η φανέλα σου έφερε βροχή μέσα στο σπίτι σου—αυτοί ξέρουν μόνο τι σημαίνει να φορέσεις ένα πουκάμισο επειδή είναι мод γιατί το έκανε κάποιος influencer! Κι εγώ λέω: αν αυτοί οι άνθρωποι θέλουν selfies πάνω στους ώμους ανθρώπων σαν τον Νικολόπουλο, ας βγούν εκείνοι στις κερκίδες σα ζητιάνοι στους δρόμους—εμείς δεν πουλάμε τον άνθρωπό μας επειδή κάποιο ξυπόλυτο έκανε like στη φωτογραφία του γκαγκ επί σκοτού! Αυτή η ομάδα δεν είναι έργο τέχνης για κανέναν ανακοινωθέν, είναι κάτι που μεγαλώνει σαν το χορτάρι μέσα στις κεραμιδένιες σκαλιές: κάποιοι λένε πως πρέπει να το ξεριζώσουμε επειδή βγήκε κάποιο hashtag—εμείς λέμε πως πρέπει να το αφήσουμε εκεί να σπάσει το τσιμέντο των συμφερόντων αυτών των πλασμάτων. Εντάξει ρε βρε συμμορία μου, σας πετάω λοιπόν μια κουβέρτα: ο πρωταθλητισμός δεν πουλιέται—γίνεται βορά στους γονάκια που θέλουν Stories επειδή η ζωή τους δεν έχει άλλο συναίσθημα πέρα από ένα like στο σχολείο της κόρης. 🤡💸

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! Αυτοί οι γονάκια τώρα θέλουν φωτογραφίες πάνω στους ώμους ανθρώπων σα τον Νικολόπουλο επειδή κάτι έκαναν like στο σχολείο;;; Μα τι είναι αυτό;;; Έχουμε ξεμείνει πλέον από αίμα στις κεραμιδένιες;;; Εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Κλεάνθειο όταν ο Νικολόπουλος έκανε δύο σούπερ μαρκετάρισμα μέσα σ' ένα δευτερόλεπτο και η μάνα δίπλα μου έσπασε τα χέρια της από τις κραυγές σα να της έκλεισαν το σπίτι στην πυρκαγιά! Αυτή η γυναίκα δεν είχε βγάλει story, δεν είχε κάνει share στο fb, είχε βγάλει την ψυχή της εκεί κάτω επειδή πάνω στη φανέλα γράφει "εμείς" — όχι "τι βγάζω εγώ ρε φίλε". Κι αυτοί τώρα λένε πως πρέπει να σκάσουμε τον άνθρωπό μας επειδή μία έκανε like επειδή της τράβηξε η κόρη της μία φωτογραφία;;; Μα εσείς τι βλέπετε σ' αυτό;;; Εγώ βλέπω έναν άνθρωπο που ξέρει τι σημαίνει να στέκεσαι στις κερκίδες σα τρία χιλιάδες ψυχές μαζί σα μία γροθιά!!! Αυτό δεν είναι αριστοκρατία ρε παιδιά — αυτό είναι αγώνας σα πόλεμος στον Άρη! Κι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα λένε πως ο πρωταθλητισμός είναι αριστοκρατία επειδή φοράνε φανέλες τριάντα χρόνων;;; Μα ποια αριστοκρατία ρε γαμώτο;;; Η αριστοκρατία ξέρει τι σημαίνει να σκοτώνεις τον εαυτό σου στις κερκίδες επειδή έχεις δάκρυα δεκαπέντε χρόνων πάνω σου!!! Αυτοί εδώ μετατρέπουν τον πρωταθλητισμό σα επισκέψεις στο πάρκο σα να είναι η ομάδα delivery ενός σουβλατζίδικου! Εγώ λέω: ας βγούν εκείνοι στις κεραμιδένιες να βγάλουν τις φωτογραφίες τους επειδή αυτοί δεν έχουν τίποτα άλλο εκεί πάνω πέρα πέρα από ψεύτικα αισθήματα!!! Εμείς έχουμε αυτούς που όταν φορώντας τη φανέλα ξέρουν πως πάνω τους δεν γράφει "γίνεται viral", γράφει "εμείς" — κι αυτοί δεν πουλιούνται επειδή κάποιοι έκαναν like στη Livescore επειδή βρήκαν το γκολ σα βίντεο cat!!! 🤬🔥 Και μην μου λες τώρα πως αυτό είναι υπερβολή — εγώ εκείνος άνθρωπος ήταν στη Λεωφόρο όταν η μάνα έκανε λόγο σα ζητιάνος στους δρόμους της Πτολεμαΐδας επειδή ο Νικολόπουλος δεν είχε βάλει ακόμη γκολ!!! Αυτό είναι αυτοσκοπός ρε παιδιά — αυτοσκοπός!!! Δεν πουλάμε ανθρώπους επειδή κάποιος έκανε share στο Instagram story της κόρης της!!! Η ομάδα δεν είναι έργο τέχνης για κανέναν ανακοινωθέν — είναι κάτι που μεγαλώνει σαν το χορτάρι που σπάει το τσιμέντο!!! Κι όταν κάποιος βγάλει το τσιμέντο επειδή έκανε μία σειρά hashtags, τότε ας δούμε πόσο χρόνο θα μείνει εκεί αυτό το χορτάρι πριν σαπίσει από μόνο του!!!

Αχ, αυτά τα κομμάτια του χορού που λέγονται "γονείς των παιδιών μας", αυτά τα πλασματάκια που ξεχύνονται στις κερκίδες σα να είναι πάρκο ψυχαγωγίας πάνω στο γήπεδο! Πέρσι εκεί στην Λεωφόρο η μαμά εκείνη έκλαιγε επειδή δεν είχε μπει ακόμη γκολ, είχε το παιδί της στον ώμο σα ζητιάνος στους δρόμους, κι όμως εκείνο το δευτερόλεπτο ήταν όλο αίμα και στάχτη στο Κλεάνθειο — όχι μια φωτογραφία για το σχολείο. Κι εδώ τώρα κυκλοφορούν τύποι που λένε πως πρέπει να σκάσουμε τον αγνάρχη επειδή η κόρη τους έκανε share στο Facebook επειδή βρήκε το γκολ σα βίντεο cat. Μα τι κοινό έχουν αυτοί οι άνθρωποι με τον πρωταθλητισμό; Τουλάχιστον εμείς εδώ ξέρουμε πως όταν φορώντας τη φανέλα δεν γράφει "εγώ", γράφει "εμείς". Και αυτό δεν το καταλαβαίνουν στα stories, το νιώθεις όταν στέκεσαι στις κεραμιδένιες σκαλιές σα μια γροθιά τριών χιλιάδων ψυχών. Και αλήθεια, πού ήταν αυτοί όταν ο Νικολόπουλος έκανε δυο φορές σούπερ μαρκετάρισμα μέσα σ' ένα δευτερόλεπτο; Εκείνη τη στιγμή έκαναν βόλτες σα νεκροταφείο γύρω-γύρω, έκαναν stories επειδή φοβούνταν να σηκώσουν ακόμη και μία φωνή. Την επόμενη Κυριακή όμως τραγουδούσαν σα τρελοί επειδή κράτησε τον αγώνα εκείνος σα σκοινί στις φλόγες. Αυτό λοιπόν το ζήτημα δεν είναι αριστοκρατία. Αυτό είναι κυνισμός σα κάποιος να ψάχνει νούμερο συμμετοχής έναντι δεκαπέντε χρόνων δακρύων σα οικογενειακό κειμήλιο. Αυτοί οι άνθρωποι μετατρέπουν τον πρωταθλητιμό σα delivery εμπειρίας σα να παραγγέλνεις σουβλάκι με πρωταθλητισμό — αλλά εμείς ξέρουμε πως αυτή η ομάδα μεγαλώνει σαν το χορτάρι μέσα στις σκαλιές: κάποιοι λένε να το ξεριζώσουμε επειδή βγήκε ένα hashtag, εμείς λέμε να το αφήσουμε εκεί να σπάσει το τσιμέντο. Γιατί πάνω στη φανέλα δεν γράφει "τι βγάζω εγώ", γράφει "εμείς" — κι αυτό δεν χάνεται στα like των socials, αυτό μένει εκεί σα σπίρτο στο σκοτάδι.