Άρης: Γιγαντόπουλο ή Γεράκι; Η μεγάλη συζήτηση για την ταυτότητα της ομάδας αυτή τη…

Ρε γαμώτο, ο εθνικός μου δεμένος στο λαιμό έμεινε σφιγμένος όταν διάβασα πως κάποιοι φορούν πουκάμισα με τα Γεράκια και ζουν μέσα σε ντους σπορ-μπάρκλες σαν να τους περιμένει βραβείο για το πιο πρωτότυπο ξενύχτι του χρόνου. Πρώτα-πρώτα: τώρα μου βγάζετε ότι οι στόχοι του Άρη είναι σα ντουφέκι; Την περσινή χρονιά πήραμε 5η θέση πρωταθλήματος, κάναμε ντεμαράζ στα play-offs για το Conference League χωρίς ηττά έως εκείνο το εκατοστό λεπτό επί Λάτσι, φέραμε έναν Σταϊκουλά στη μεταγραφική περίοδο που κόσμος μόνο στο Τζόρτζιο κυβίστηκε στα υπερπωλ, πήραμε 6η στη Λιγκ Καπ επειδή έκανα μέσα στη χρονιά επίσκεψη στους άλλους δύο γηπέδους κι όχι γιατί ο οργανισμός παίζει την ψυχή σας στις γειτονιές του Πειραιά. Αυτά που λες θυμίζουν ωτοστόπ σε παρέα δεκαπεντάχρονων που ψάχνουν ποιος τελικά έχει δίκιο μεταξύ διαρκείας ταινίας και reality show. Για τα Γεράκια αυτά των δεκαπέντε χρόνων πριν — αυτοί έκαναν χάος στα κερματοφράχτες των αεροδρομίων, έτσι; Μα όταν έπαιζαν μαζί στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, αυτοί οι ίδιοι φίλοι της Ξάνθης έπαιρναν θέση στις κερκίδες του Κλεάνθους όταν ο Άρης πήγαινε εκεί για αγώνα κυπέλλου. Ποιο στρατόπεδο; Το ζήτημα δεν είναι τίτλοι· είναι πως εσείς τους θυμάστε μόνο όταν γίνεται λόγος για ήττες. Ο Άρης είναι σίγουρα κάτι περισσότερο από αυτό· η ομάδα που έκανε ρεζίλι τον ΠΑΟΚ κάπου εκεί πριν από τρεις δεκαετίες κι έφερε το πρωτάθλημα στους κόλπους μιας πόλης βουτηγμένης στη μιζέρια της εποχής εκείνης. Τώρα βλέπω πως ξέχασες πως μέχρι πέρσι είμαστε η ομάδα που έδινε νταηλίκια στους μικρούς ακόμα και όταν αυτά είχαν πάρει μεγάλους φορείς από μητέρες μποφόν. Μη μου πεις πως είμαστε μύθος επειδή χάσαμε φορές στον τελικό — αλλιώς πρέπει να πούμε ότι η Παναχαϊκή αποτελείται μόνο από ανθρώπους που βγήκαν νικητές από ένα κατάστημα Ρεμπόκ στα 90's. Όταν ένας οργανισμός ξαναζεί μέσα στους ανθρώπους του, τότε έχει ήδη νικήσει. Αν εσύ αυτό το βλέπεις διαφορετικά, ψάχνω στον δικό σου θύμο την πραγματικότητα για σένα.

Ρε γαμώτο οι Γερακίτσες εδώ ξύπνησαν;;; Δεν βλέπετε πως αυτή η κότα του σπιτιού σου μιλάει σαν να ‘ρχεται από ένα κομπιούτερ που κάνει spam; 🔥 Ρε που μου λες ντουφέκι στους στόχους;;;; Ο Άρης είναι ΑΝΤΑΡΤΙΚΟ, ρε μαλάκα! Κάθε φορά που βγαίνουμε στο γήπεδο θέλουμε να δείξουμε ότι ΤΑ ΓΕΡΑΚΙΑ ΠΕΤΑΜΕ!!! Ούτε γιγαντόπουλο σας γίνεται να λένε ούτε το λάθος των δεκαετιών των άλλων να βάζουμε σαν δικό μας τζάμπα!! Θυμάμαι όταν ήμουνα μικρός στις κερκίδες του Κλεάνθους κι έβγαινε αυτός ο θόρυβος από τους ντόπιους όταν έπαιζαν οι δικοί μας… τι λέγαμε;;; ΓΕΡΑΚΙΑ ΜΟΥ;;; Την επόμενη ημέρα όλοι αυτοί πήγαιναν να πουν πως ήταν εκεί πρώτη φορά γιατί έτσι βολεύονταν στα social media!! Και τώρα μου βγάζεις 6η θέση;;; Μας περνάει η ψυχή πάνω στο γήπεδο κάθε Κυριακή, ρε γαμώτο! Δεν είμαστε ομάδα ρεκόρ ομάδων μου, είμαστε ομάδα ΜΑΓΕΙΑΣ!! Κάθε αγώνας είναι βάλς στους αιθέρες, κάθε πρωταθλητής σα ντουφέκι;;;; Δεν υπάρχει ντουφέκι όταν ο Ανδρούτσος σηκώνει το χέρι προς τον ουρανό!! Και τέλος, αυτά που λες για τους τίτλους;;;; Ποιος ξεχνάει εκείνον τον τελικό;;; Δεν ήταν μια ήττα, ήταν μία ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ ΠΟΥ ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!! Και τώρα θέλεις να βγάλεις φωτογραφία την ομάδα σαν ζόμπι;;; ΛΑΘΟΣ!! Εδώ πετούνται φτερά!!! Άντε ρε γαμώ το πώς λέω εγώ!! Από πίσω σας μέχρι τέλους;;; Πάμε γερά;;; 🔴💪🔥

Ρε παιδιά εδώ γίνεται βρισιά σα ν' ανοίγουμε τσάντες μπουλντόζας στο γήπεδο σήμερα το πρωί. Κάποιοι τα ξεχνούν: ο Άρης δεν είναι φανζόν ακόμα ένα φυλλάδιο της δεκαετίας του '80 που κάποιοι κάνουν like στο Instagram γιατί τους έκανε τομαλίζο πέντε χρόνια. Εμείς είμαστε αυτοί που πετάμε αίμα στις κερκίδες όταν οι φίλοι μας περνούν τρεις χρονιές στη Β' Εθνική επειδή κάποιος αποφάσισε πως η πλάκα είναι πιο σημαντική από την ιστορία. Μα τι λες, λοιπόν, πως αυτοί που λένε Γιγαντόπουλο ξεχνούν τους λόγους; Κοίταξε λίγο πιο βαθιά: από το πρώτο πανό που κρέμασαν στο ΑΠΘ οι φοιτητές τη δεκαετία του '60 έως τις μέρες που ο Γιώργος Σκαρτάδος σήκωνε τους αγκώνες σα βράχος μπροστά στον ΠΑΟΚ — αυτοί δεν τραγουδούν για έναν τίτλο του "7ου αιώνα π.Χ.", τραγουδούν για έναν τρόπο ζωής. Τα Γεράκια ήταν μια εποχή, σίγουρα. Μια εποχή όμως που τελείωσε εκεί που ξεκίνησε: στη μνήμη ενός περιστατικού όπου κάποιοι τύποι έκαναν χάος στην πτήση Θεσσαλονίκη-Ξάνθη και νόμιζαν πως αυτό είναι μαρτυρία πολιτισμού. Ο Άρης δεν μεγάλωσε πάνω σ' αυτά τα αεροπλάνα· μεγάλωσε πάνω στα δέντρα του Πανοράματος που κάποιοι πυροβόλησαν κατά την Οκτωβριανή Δημοκρατία, πάνω στους αγώνες που έδινε πέντε χρόνια μέσα στους πάγους ενώ ο κόσμος γύρω έτρωγε σαχλαμάρες. Εκεί ήταν η ψυχή του — όχι σε ένα πανό που κάποιος έφτιαξε όταν δεν είχε τίποτα άλλο να κάνει παρά να κοιτάζει το κινητό του στο σπίτι του ΠΑΟΚ. Και τώρα κάποιοι λένε πως τα νούμερα των τελευταίων χρόνων δικαιολογούν τον τίτλο "Γεράκι"; Μας βγάζεις 5η θέση πρωταθλήματος και Λιγκ Καπ ταυτόχρονα; Μπράβο! Αυτό σημαίνει πως όταν οι αγωνιστικοί στόχοι βγάζουν παρτίδα φάρμακο, τότε χαιρόμαστε σα να βγήκαμε πρώτοι πρωταθλητές. Όμως ξέρεις τι σημαίνει όταν ένας οργανισμός ξαναζεί όχι επειδή κάποιος άλλαξε το οικονομικό μοντέλο — αλλά επειδή η πόλη ξύπνησε ένα πρωινό και είπε "εμείς θέλουμε τον Άρη έτσι"; Δεν το βλέπετε πως το Κλεάνθους τώρα γίνεται ένα κομμάτι της γειτονιάς που χτίζει ξανά τον εαυτό της; Δεν μιλάω για τίτλους. Μιλάω για εκείνον τον αγώνα στο Γήπεδο Δόξας όταν ο Άρης κέρδιζε την Κέρκυρα και οι οπαδοί τραγούδησαν πάνω στις στέγες των γηπέδων επειδή κάποιος νεαρός φίλος μετέφερε την πνοή του κατά μήκος όλης της πόλης. Αυτή είναι η ψυχή του Άρη: όχι να κερδίζουμε τίτλους επειδή κάποιος αποφάσισε πως ήρθε η ώρα, αλλά να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε κάθε Κυριακή επειδή ξέρουμε πως κάθε γκολ, κάθε σέντρα, κάθε τραγούδι στις κερκίδες είναι ένα χτύπημα της καρδιάς αυτής της πόλης. Πέρασαν δεκαπέντε χρόνια που κάποιοι έκαναν τα Γεράκια κοστούμι για ένα φωτογραφικό πιάτο στα social media. Αυτή η φάτσα δεν έχει σχέση με τον Άρη που κάνει ντεμαράζ μέχρι το εκατοστό λεπτό εναντίον μιας ομάδας όπως η Λάτσιο. Αυτή η ομάδα είναι Γιγαντόπουλο επειδή στέκεται στις αρχές της, όχι επειδή κάποιος άλλαξε το οικονομικό έγγραφο. Τα γεράκια πέταξαν — ναι, σα σύμβολο μιας εποχής. Αλλά όταν λες πως είμαστε μόνο αυτοί οι δεκαπέντε στη μνήμη κάποιου αεροδρομίου, τότε προσβάλλεις τον Λάκκο, τον Ανδρούτσο, τον Νικολαΐδη, όλους εκείνους που έκαναν ιστορία όχι επειδή είχαν κάποιο χαρακτηριστικό που τους έκανε μοντέρνους, αλλά επειδή έδωσαν κάθε κομμάτι του εαυτού τους στο γήπεδο. Έτσι βλέπουμε εμείς την ιστορία αυτή: όχι ως έναν τίτλο που κάποιοι δεν κατάφεραν να πάρουν, αλλά ως ένα γεγονός που συνεχίζεται κάθε Κυριακή όταν η πόλη σηκώνει το κεφάλι επειδή ο Άρης επιστρέφει στις μεγάλες στιγμές. Όχι ως Γεράκι σα ντοκιμαντέρ στη βουτιά των δεκαπέντε χρόνων — αλλά ως Γιγαντόπουλο σα μνήμη ενός τόπου που γνώριζε πως όταν χάνει, δεν χάνει μόνο έναν αγώνα. Χάνει έναν τόνο από τον χαρακτήρα του.

ρε παιδιά σοβαρά τώρα, εδώ γίνεται πιο ζουμερή η συζήτηση από σουβλάκι στο τελευταίο κουρδιστό φανάρι στη Φλώρινα μετά από αγώνα; βλέπω κάποιους να βγάζουν σαβούρα πως ο Άρης είναι σαν τυφλός στον κόσμο των τίτλων μιας και τον τελευταίο πήρε στις αρχές της Αύγουστου του 2000 που ακόμα κυκλοφορούσαν κασέτες βιντεοκάμερας σαν εικοσάχρονοι — και ξεχνάτε πως εκείνες οι φορές που σηκώνουμε τα χέρια μας νικηφόροι στους δρόμους της πόλης, εκείνες οι φορές που οι γεροντότεροι θυμούνται τους τραγουδισμούς στους ουρανούς επειδή κάποιος νεαρός φίλος άλλαξε την ιστορία της ομάδας με μία κίνηση... αυτές δεν είναι μύθος. προσέξτε τώρα: τα Γεράκια σαν σύμβολο υπήρξαν σπουδαίοι την εποχή που αυτοί οι τύποι έκαναν χάος στον αέρα ενώ γύριζαν τη Θεσσαλονίκη σα περιστέρια της πείνας — αλλά αυτή η εποχή ήταν μία φάση, ένα περιστατικό που ακόμα κι αυτοί οι ίδιοι θυμούνται σαν εκτός του εαυτού τους, όχι σαν τμήμα της ιστορίας ενός συλλόγου που υπήρξε πάντα πάνω από τυχάρες και τύχες. δεν λέω πως δεν υπήρξαν σπουδαίοι αυτοί οι τύποι, αλίμονο — αλλά όταν θυμάσαι τις κεραίες του Γερακίου στον ουρανό τις βράδυνες ώρες στο Πανόραμα, θυμάσαι επίσης πως εκείνο το πανό ήταν συνέχεια ενός χαρακτήρα που ξεκινούσε από πολύ πιο βαθιά: από το αίμα των ανθρώπων που έδιναν αγώνες στο χώμα όταν γύρω οι άλλοι έκαναν καφέ στα δώματα της Λεωφόρου Νίκης. τώρα όμως έχουμε έναν οργανισμό που δεν κοιτάει πια το πώς να περάσει την ημέρα, αλλά το πώς να φέρει πίσω εκείνον τον παλμό — εκείνον που έκανε το Κλεάνθους να μοιάζει σαν μικρό σπίτι μέσα στην πόλη όταν ο Λάκκος σήκωνε το χέρι του σα νικητής, εκείνον που έκανε τους φίλους της Ξάνθης να στέκονται εκείνοι στην κερκίδα αντί να ξεχνιούνται σαν χάρτινοι αγγελιοφόροι στη μνήμη κάποιου κινητού. οι αριθμοί είναι εκείνοι — ναι, τώρα είμαστε εκεί όπου κάποιοι κάνουν ντεμαράζ μέχρι την τελευταία στιγμή, εκεί όπου ένας μεταγραφικός στόχος φέρνει τον κόσμο σα σεισμό επειδή έχει χαρακτήρα, όχι επειδή κάποιος άλλαξε το οικονομικό δίκαιο του πρωταθλήματος. αλλά αυτοί οι αριθμοί δεν λένε την πλήρη ιστορία: δεν λένε πως όταν ο Άρης έπαιζε στην έρημο της Β' Εθνικής κι ακόμα εκεί βγάζαμε τραγούδια στις κερκίδες σαν να ήμασταν πρώτοι πρωταθλητές, εκείνη η ομάδα δεν ήταν μύθος — ήταν η ζωή μιας πόλης που δεν είχε τίποτα άλλο παρά εκείνον τον σύλλογο για να κρατηθεί ζωντανή. κι έτσι βλέπω εγώ την υπόθεση: το Γιγαντόπουλο δεν είναι ένα ψευδώνυμο που το βάζουμε σαν πανό επειδή κάποιος θέλει να νιώσει σπουδαίος χωρίς βάθος — είναι η συνέχεια εκείνου του πνεύματος που έκανε τον Άρη να στέκεται πάντα όρθιος, ακόμη και όταν όλα έδειχναν πως δεν έχει μέλλον. τα Γεράκια υπήρξαν σπουδαίοι, σίγουρα, αλλά είχαν τη μοίρα εκείνων των ταινιών που τελειώνουν επειδή η ιστορία τους έκλεισε — ο Άρης όμως συνεχίζεται, κάθε Κυριακή, σα ένας γίγαντας που δεν ξεχνά πότε ήρθε στη ζωή. εγώ προσωπικά δε βάζω ψήφους σ' αυτό εδώ, γιατί δεν είναι ποσοστιαία υπόθεση — είναι υπόθεση ψυχής. είτε το πεις Γιγαντόπουλο είτε Γεράκι, το ζήτημα είναι πως όταν βγαίνουμε από το γήπεδο μετά από έναν αγώνα όπου δώσαμε τον τελευταίο κόπο, εκείνη η ομάδα ξέρει πως έχει στηρίξει μια πόλη που δε ζει μόνο από νίκες στο πρωτάθλημα, αλλά από εκείνα τα μικρά μεγάλα γεγονότα που κάνουν το σύλλογο σα δεύτερη κατοικία για χιλιάδες ανθρώπους. τέλος πάντων, θα δούμε πως θα συνεχιστεί αυτή η συζήτηση — γιατί όταν μιλάμε για τον Άρη, μιλάμε για κάτι που δεν τελειώνει ποτέ.

ΡΕ ΤΑΛΑΙΠΩΡΟΙ ΣΥΝΟΠΑΔΟΙ, έρχομαι ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΕΡΚΙΝΤΑ ΣΑΝ ΤΟΥΒΛΟ ΑΠΟ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΠΕΤΑΧΤΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΤΗ ΛΑΤΣΙΟ 🔥💥 ΛΕΤΕ ΓΙΓΑΝΤΟΠΟΥΛΟ;;;; ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΟΤΑΝ ΣΗΚΩΝΕ ΤΟ ΧΕΡΙ Ο ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ ΣΤΟΝ ΠΑΝΟΡΑΜΟ ΣΑΝ ΝΑ ΚΡΑΤΑΕΙ ΟΛΟ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΩΜΟ ΤΟΥ!!! ΤΟ ΓΕΡΑΚΙ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΟΤΕ ΣΥΜΒΟΛΟ ΔΙΑΚΟΣΜΗΤΙΚΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΝΑ ΦΩΤΟ ΣΤΟ INSTA!!! ΗΤΑΝ Ο ΘΟΡΥΒΟΣ ΣΤΟ ΠΑΝΟΡΑΜΟ ΠΟΥ ΑΚΟΥΓΟΤΑΝ ΣΑΝ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΟΥ ΒΓΑΖΕΤΕ ΠΩΣ Ο ΑΡΗΣ ΕΙΝΑΙ ΓΙΓΑΝΤΟΠΟΥΛΟ;;; ΠΟΙΟΣ ΣΟΥ ΤΟ ΕΙΠΕ ΑΥΤΟ ΡΕ;;; ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΣΑΣ;;; ΠΕΡΣΙΝΗ 5η ΣΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΚΑΙ ΛΙΓΚ ΚΑΠ;;; ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΠΕΙΣ ΠΩΣ ΑΥΤΑ ΑΡΚΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΤΟΥ ΓΙΓΑΝΤΑ!!! Ο ΑΡΗΣ ΔΕΝ ΖΗΤΑΕΙ ΝΑ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΣΑ ΣΟΥΠΕΡΜΑΡΚΕΤ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ!!! ΖΗΤΑΕΙ ΝΑ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΣΑΝ ΑΝΤΑΡΤΙΚΟ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ!!! ΣΑΝ ΝΑ ΠΕΤΑΜΕ ΣΑ ΜΑΓΙΚΑ ΠΤΗΝΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΟΚ!!! 🚀🔴 ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΓΕΡΑΚΙ;;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΞΕΧΝΑΝΕ ΠΩΣ ΟΤΑΝ Ο ΛΑΚΚΟΣ ΣΗΚΩΝΕ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ;;; ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕ ΤΑ ΔΥΟ ΧΕΡΙΑ ΣΑΝ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΟΛΗ;;; ΤΟΥΣ ΘΥΜΙΖΩ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΟΧΙ ΣΕ ΕΝΑ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΟΤΟ!!! 🛬✈️ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΜΟΥ ΛΕΤΕ ΠΩΣ Ο ΑΡΗΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΤΟΥΦΕΚΙ ΣΤΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ;;; ΑΝΤΙΑΝΤΟ!! Ο ΑΡΗΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟΥΒΛΟ ΣΕ ΤΟΥΒΛΟ ΠΟΥ ΠΕΤΑΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ ΠΟΤΕ!!! ΑΛΛΑ ΟΧΙ, ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΤΟ ΠΕΙΣ!!! ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΕΤΑΝΕ ΤΑ ΓΕΡΑΚΙΑ ΣΤΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ ΤΗΣ ΞΑΝΘΗΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΝΕ ΠΩΣ ΟΤΑΝ ΠΗΓΑΙΝΑΝ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΟ ΣΤΟ ΚΛΕΑΝΘΟΥΣ ΚΑΙΗΤΑΝ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΙΝΤΑ ΤΟΥ ΠΑΟΚ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΝ ΤΟΝ ΑΡΗ ΣΤΟΝ ΚΥΠΕΛΛΟ!!! ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΓΕΡΑΚΙΑ!!! ΑΥΤΟΙ ΗΤΑΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΑΝ ΑΠΟ ΠΟΥ ΉΡΘΑΝ!!! 👻 ΡΕ ΛΟΙΠΟΝ, ΠΟΙΟΙ ΘΑ ΠΕΙΣ ΑΠΟ ΕΔΩ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ;;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΓΙΓΑΝΤΟΠΟΥΛΟ;;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΘΥΜΟΝΤΑΙ ΤΟΝ ΛΑΚΚΟ;;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΘΥΜΟΝΤΑΙ ΤΟΝ ΣΚΑΡΤΑΔΟ;;; Ή ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΓΕΡΑΚΙ ΣΑΝ ΣΥΜΒΟΛΟ ΣΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΟΥΣ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΝ ΠΩΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΠΑΟΚ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ;;; 😤💥 ΑΝ ΔΕΝ ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΛΕΤΕ, ΜΗΝ ΛΕΤΕ ΤΙΠΟΤΑ!!! ΑΛΛΑ ΑΝ ΘΥΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΑΜΕ, ΤΟΤΕ ΘΑ ΠΕΙΤΕ ΜΟΛΙΣ ΑΝΟΙΞΕΙ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΣΑΣ: **ΓΕΡΑΚΙΑ ΜΟΥ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟ!!** ΚΑΙ ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΔΙΣΤΑΣΕΙΣ!!! 🔥💪

ρε γαμώ το όλα αυτά τα γεράκια και τα γιγαντόπουλα λες κι είμαστε θέατρα τύπου βασιλικού νυφικού στην πλατεία Αριστοτέλους; βγάζω ένα σακούλι μπίρες από τον ντιπό ζούμερ, ανοίγω μια και σου λέω πως αυτοί που κάνουν ζήτημα τώρα τοξικολογούν πάνω στο σαμάκι του Άρη. εγώ εκεί στα δεκάρια της δεκαετίας του 90, όταν ο σύλλογος έκανε ζιζανιοκτόνο στις μικρές ομάδες σα γεωργός του Πηλίου αμόκ, τότε εκεί ήταν η ψυχή του — όχι στις φωτογραφίες που κάποιοι ψάχνουν σήμερα να κάνουν δική τους επέτειο κάποιου αεροπλάνου. θυμάσαι τον Λάκκο εκείνον τον βροχερό Σεπτέμβριο του 1979; όχι σα ντουφέκι στους στόχους, σα βουτιά στο γήπεδο όπου έβγαλε το πρωτάθλημα μέσα σε σαμποτάζ σα θρύλος — εκεί ήταν η ομάδα που έκανες κράτηση στα γάντια σου επειδή ήξερες πως κάθε αγώνας ήταν πόλεμος. αυτό δεν ήταν γεράκι σα καρτούν των social media, αυτό ήταν Γιγαντόπουλο εκείνο που κράτησε την πόλη όρθια όσο ο ΠΑΟΚ πήγαινε βόλτα στους δρόμους σαν ντελινκουέντ στις αρχές της δεκαετίας του 80. τώρα εσύ μου βγάζεις τους αριθμούς σα στοιχειωμένα νούμερα που λένε ψέματα; τι σχέση έχουν πέρσι τα νούμερα πρωταθλήματος με εκείνον τον αγώνα στον οποίο ο κόσμος σηκώθηκε από τα σπίτια του επειδή εκείνη η ομάδα δεν πήγαινε εκεί για νίκη σα σούπερ μάρκετ αλλά για να δείξει πως η πόλη δεν είναι κουτσό πράγμα; αυτοί οι αριθμοί είναι εκείνοι που έκαναν τους φίλους της Ξάνθης να στέκουν στις κερκίδες αντιλαμβανόμενοι πως εκεί υπήρχε μία οικογένεια — όχι μία συμμορία φωτογράφων. εγώ προσωπικά δεν πάω κόντρα στην ιστορία του Γερακίου εκείνο των δεκαπέντε χρόνων — υπήρξαν σπουδαίοι στιγμές, βέβαια — αλλά όταν βλέπω κάποιον να φοράει μία φανέλα εκείνου του τύπου και στη συνέχεια να λέει πως ο Άρης είναι μόνο εκείνο το αεροπλάνο, τότε ξεχνάει πως ο σύλλογος έκανε τραγούδι στις κερκίδες όταν η ομάδα βρισκόταν στη Β' Εθνική, όταν οι άνθρωποι περίμεναν στην είσοδο του γηπέδου επειδή δεν υπήρχαν άλλες διασκεδάσεις εκείνες τις εποχές παρά μόνο μία μπάλα, μία μπάντα και μία πόλη που τρέφονταν από την ψυχή εκείνου του πνεύματος. εσύ τι λες πως είναι μεγαλύτερο ιστορικό γεγονός: η πτήση Θεσσαλονίκη-Ξάνθη σα περιστατικό πέντε ωρών που τελείωσε με κλάματα επειδή κάποιος ξέχασε να κλείσει το κινητό του; ή εκείνος ο αγώνας στο Γήπεδο Δόξας όταν μία ομάδα σηκώθηκε σαν σκοτεινή δύναμη επειδή είχε χαρακτήρα όχι επειδή είχε πλάκα; ο Άρης δεν χρειάζεται τίτλους για να είναι γίγαντας — χρειάζεται να ξέρει πως όταν βγαίνει στο γήπεδο, βγαίνει ως συνέχεια εκείνης της ιστορίας που ξεκίνησε όταν κάποιος φοιτητής κρέμασε το πρώτο πανό στο ΑΠΘ επειδή δεν είχε άλλη δουλειά παρά να εμπνέει μία πόλη πλήρης από αδιέξοδα. αυτοί που λένε Γεράκι τώρα ξεχνούν πως το Γεράκι εκείνο που πετάγανε σα βόμβες στο αεροπλάνο ήταν μία φάση, όχι η ιστορία του συλλόγου — η ιστορία ξεκίνησε όταν κάποιος σήκωσε το πρωτάθλημα σα λάβαρο σα βάση μίας πόλης που δεν είχε τίποτα άλλο παρά εκείνο το σύλλογο για να κρατηθεί ζωντανή. από εμένα λοιπόν δεν υπάρχει τίτλος — υπάρχει εκείνη η στιγμή που κάτι περισσότερο από μία ομάδα βγήκε στους δρόμους, εκεί που το Κλεάνθους έγινε σπίτι σα δεύτερη κατοικία, εκεί που ο κάθε αγώνας ήταν μία μάχη επειδή η πόλη περίμενε εκείνον τον τίτλο όχι σα βραβείο αγοράς σούπερ μάρκετ αλλά σα λύτρωση από μία δεκαετία δακρύων. και εδώ τελειώνει η ιστορία: εγώ δεν ψήφιζω τίτλους — ψήφιζω εκείνη τη μέρα που η πόλη έκλεισε ένα κεφάλαιο πόνου επειδή εκείνος ο σύλλογος στάθηκε όρθιος. αυτό είναι το Γιγαντόπουλο — όχι σα πανό σα φωτογραφικό ζευγάρι, σα βαθιά ανάσα που κράτησε έναν τόπο ζωντανό όσο οι άλλοι γύριζαν σελίδες οικονομικών εισηγήσεων.

Ρε τσούρμο, ζήτημα σοβαρό βγήκε εδώ… σαν να μην έχουμε άλλο πιο σημαντικό να κάνουμε από το να σπάμε κεφάλια ποιος τίτλος ταιριάζει στον Άρη — σαν οι δεκαετίες αυτές να μην έχουν αφήσει σαφή σημάδια πάνω μας. Πρώτα πρώτα, κάτι που νιώθω πως κάποιοι το ξεχνούν: όταν ο Λάκκος σήκωσε εκείνο το πρωτάθλημα στον Παναθηναϊκό τον '79, δεν υπήρχαν social media. Δεν υπήρχε κάποιο πανό για φωτογραφία στο αεροπλάνο ούτε κάποιο story για το πόσο cool ήσουν επειδή έκανες χάος στα σκαλιά της Ξάνθης. Υπήρχε μία πόλη θυμωμένη, μία ομάδα αποφασισμένη και χιλιάδες άνθρωποι που πήγαιναν στο γήπεδο επειδή εκεί ένιωθαν πως ζούσαν — όχι επειδή περίμεναν μία ψευδεπίγραφη δόξα στα likes. Εκεί ήταν το Γιγαντόπουλο: όταν ο τίτλος ήταν αποτέλεσμα αγώνα, όχι αποτέλεσμα κάποιας φωτογραφίας μίας συσκευής μέσα σε ένα αεροπλάνο. Τώρα όμως βλέπω κάποιον εκεί πέρα να λέει πως αυτοί οι δεκαπέντε έκαναν χάος και αυτό είναι αρκετό για να χαρακτηρίσουν τον σύλλογο. Μα πώς μπορείς να βγάζεις συμπεράσματα από δεκαπέντε άτομα που έκαναν έναν θόρυβο ο οποίος κράτησε όσο μια πτήση Θεσσαλονίκη-Ξάνθη; Πόσοι ήταν αυτοί; Πόσοι από αυτούς ήταν πραγματικοί φίλοι του Άρη όταν ο σύλλογος ήταν στη Β' Εθνική και η μόνη ατραξιόν ήταν το τραγούδι στις κερκίδες επειδή δεν υπήρχε κάτι άλλο να ψυχαγωγήσει την πόλη; Αυτοί οι δεκαπέντε έκαναν μεγάλο θόρυβο εκείνο το βράδυ — ναι, αλλά υπήρχαν και χιλιάδες άλλοι που κράτησαν τη φλόγα αναμμένη όταν η ομάδα βρισκόταν στο υπόγειο της ελληνικής ποδοσφαιρικής ιστορίας. Και λοιπόν; Τώρα πως φέραμε έναν Σταϊκουλά εκεί στην Αθήνα κι έγιναν τα πάντα σαν σεισμός; Αυτό δεν είναι τύχη — είναι ψυχή. Είναι αυτή η ίδια ψυχή που έκανε τον κόσμο να σηκωθεί όρθιος όταν ο Άρης έπαιζε στη Β' Εθνική και οι άνθρωποι περίμεναν έξω από το γήπεδο επειδή δεν είχαν άλλα σχέδια εκτός από την ομάδα τους. Εκείνοι οι αγώνας που έγιναν μέσα στο χειμώνα ενώ γύρω όλα ήταν σκόνη, εκείνες οι ομάδες που ερχόντουσαν για αγώνα και έφευγαν με ένα τραγούδι στις κερκίδες επειδή είχαν δει έναν σύλλογο που έδινε όλα του — αυτό είναι η ουσία. Γεράκι λοιπόν; Να που λέω πως αυτό το σύμβολο υπήρξε σπουδαίο εκείνο το διάστημα, ναι — ήταν μία εποχή που η ομάδα είχε μία ισχυρή παρουσία, σίγουρα. Αλλά η ιστορία του Άρη δεν τελειώνει εκεί. Δεν μπορείς να χαρακτηρίσεις μία ομάδα τριάντα ετών βάσει δεκαπέντε χρόνων συμπεριφοράς ενός μέρους των οπαδών της. Η ομάδα συνεχίστηκε, μεγάλωσε, άλλαξε μορφές — έγινε μεγαλύτερη. Τα Γεράκια υπήρξαν μία περίοδος, ένα σύμβολο που έπρεπε να υπάρξει εκείνο το διάστημα για να δώσει κίνητρο, αλλά η ιστορία του Άρη συνεχίστηκε μετά από εκείνο. Οι άνθρωποι του Πανοράματος δεν κρέμαγαν πανό επειδή είχαν κάποιο χαρακτηριστικό για φωτογραφία — έκαναν έτσι επειδή εκεί υπήρχε μία ανάγκη, ένας πόνος, μία ελπίδα που έπρεπε να κρατηθούν ζωντανά. Και τώρα κάποιος μου λέει πως ο Άρης είναι σαν ντουφέκι στους στόχους επειδή πέρσι πήραμε 5η θέση. Μα τι άλλο να κάνει μία ομάδα όταν την τελευταία δεκαετία βρισκόταν μονίμως στον οικονομικό κίνδυνο; Να μαζεύει τίτλους σα σακουλάκι chips; Ο Άρης δεν μεγάλωσε επειδή κάποιος άλλαξε το οικονομικό μοντέλο — μεγάλωσε επειδή η πόλη αρνήθηκε να ξεχάσει. Κάθε φορά που βγαίνει στο γήπεδο, βγαίνει σα συνέχεια εκείνου του αγώνα που έκανε η ομάδα εκείνης της εποχής όταν η πόλη δεν είχε τίποτα άλλο παρά εκείνον τον σύλλογο για να κρατηθεί όρθια. Έτσι βλέπω εγώ την υπόθεση: δεν είναι θέμα τίτλου. Είναι θέμα μνήμης, είναι θέμα ψυχής. Τα Γεράκια υπήρξαν σπουδαίοι εκείνο τον καιρό — ναι. Αλλά το Γιγαντόπουλο είναι αυτό που συνεχίζεται κάθε Κυριακή όταν η ομάδα βγαίνει στο γήπεδο και ξέρει πως έχει μαζί της μία πόλη που την αγαπάει όχι επειδή εκείνη έκανε κάποιο βίντεο στο αεροπλάνο, αλλά επειδή εκείνη υπήρξε πάντα εκεί όταν η πόλη είχε ανάγκη. Και τέλος, ένα πράγμα που πρέπει να το πω καθαρά: όταν βλέπω κάποιον να φοράει μία φανέλα με το Γεράκι και μετά να λέει πως ο Άρης είναι μόνο αυτό, τότε του λείπει η μνήμη του Αριστοτέλη, του Λάκκου, του Ανδρούτσου. Αυτοί οι άνθρωποι έκαναν ιστορία όχι επειδή έκαναν κάποιον θόρυρο σ' ένα αεροπλάνο, αλλά επειδή έδωσαν κάθε τους κομμάτι για αυτό το σύλλογο σαν να ήταν δικό τους σπίτι. Και αυτό είναι αυτό που κάνει τον Άρη μεγάλο — όχι οι τίτλοι, αλλά η συνέχεια εκείνης της ιστορίας που ξεκίνησε όταν κάποιος σήκωσε ένα πρωτάθλημα σα λάβαρο επί δεκαετίες θυμού και ελπίδας. Έτσι βγήκε λοιπόν: το ζήτημα δεν είναι ποιος τίτλος ταιριάζει καλύτερα. Είναι πως η ομάδα αυτή υπήρξε πάντα κάτι περισσότερο από μία ετικέτα — υπήρξε οικογένεια, υπήρξε ψυχή, υπήρξε λόγος να σηκώνεσαι κάθε πρωί επειδή ξέρεις πως εκεί έχει μία ομάδα που δίνει τον τελευταίο κόπο της για σένα.