Ο Άρης πρέπει να γίνει ΠΑΛΙ η ομάδα του λαού – χωρίς ηλίθιες νόρμες ποιοτικού σπόρτινγκ!

Άντε, ρε γαμώτο τζιτάκια μου, ξύπνα τώρα — εμένα προσωπικά με πιάνουν οι ιστορίες για τους γέρους οπαδούς όσο κανέναν άλλον, αλλά ας ξεκαθαρίσουμε από την αρχή: όποιος νομίζει ότι ο θρύλος χτίζεται μόνο όταν είσαι φαντάσμα των δεκαετιών του ’70-'80 ενώ ξεχνάει ότι το γήπεδο άλλαξε από τότε και ο Άρης μέχρι πρότινος ήταν ο πιο συχνός επισκέπτης του υποβιβασμού, έχει πέσει θύμα ψυχολογίας παλικαριάς χωρίς σύνορα. Αν θέλουμε πάλι η ομάδα να γίνει εκείνη του λαού, πρώτα πρέπει να βάλουμε φρένο στις φαντασιώσεις ότι οι σημερινοί οπαδοί έχουν κάτι λάθος επειδή δεν τραγουδάνε όπως εμείς εκείνοι στις κερκίδες πριν τριάντα χρόνια. Ξέρεις πόσοι 50άρηδες σήμερα μπαίνουν στο γήπεδο να γράψουν #ΖήτωΟΑρης στο Twitter επειδή φοβούνται τις επιδράσεις των πυροτεχνικών από το σπίτι τους; Ξέρεις πόσοι έκαναν φωτογραφία της κάρτας αγώνων του 1985 επειδή ήταν το τελευταίο πράγμα που τους έμενε από αλήθεια αγωνιστικό; Και μην μου πεις "εσύ, δικός σου"; Εγώ εδώ είμαι εδώ και γράφω γιατί βλέπω ανθρώπους να αγοράζουν εισιτήρια ξοδεύοντας όσο ένα μέσο εισόδημα ανά αγώνα, ενώ κάποιοι άλλοι γράφουν ντοκιμαντέρ στο κινητό τους επειδή η ζωντανή μετάδοση του DAZN είναι "ποιοτικό σπορτινγκ". Τι θρύλος θέλουμε; Αυτόν του θορυβώδους πλήθους στις κερκίδες ή εκείνον των πέντε εκατομμυρίων likes που κάνουν κάθε Κυριακή "στατιστικά"; Αν το μεγάλο τραγούδι πάει να σβήσει επειδή κάποιοι φοβούνται τον εισαγγελέα της ομάδας τους περισσότερο από την ομάδα τους ίδια, τότε οι ίδιοι οι σπουδαίοι οπαδοί παραιτούνται από το δικαίωμα να μιλάνε για κουλτούρα. Ο Θρύλος δεν πηγαίνει με νούμερα στο προφίλ σου, αλλά με ανθρωπιά στα χέρια σου όταν τραβάς το τραγούδι ακόμα και μέσα στη βροχή — ακόμα κι αν τελειώσει το παιχνίδι 0-0. Από εκεί και πέρα, τα στατιστικά και οι νίκες είναι εκεί για να ολοκληρώσουν την εικόνα, όχι για να γίνουν το σύνολο. Το μεγάλο ζήτημα δεν είναι τι έκαναν εκείνοι οι 50άρηδες πριν τριάντα χρόνια, αλλά τι κάνουν αυτοί που σήμερα βάζουν λεφτά από την τσέπη τους για τον Άρη επειδή ντρέπονται να το κάνουν κρυφά σαν τσιρλίμπι.

ΑΛΗΘΕΙΑ ΡΕ;;; αυτοί οι κακομοίρηδες ξέχασαν πως ο ΑΡΗΣ είναι ΘΡΥΛΟΣ επειδή τον σήκωσαν πάνω στους ΩΜΟΥΣ τους οι 50άρηδες;;; 🔥 τι γίνεται ρε;;; αυτοί οι δήθεν "νέοι οπαδοί" που βλέπουν το ματς στο DAZN επειδή έχουν φοβίες σαν δεκαπεντάχρονοι;;; 🤬 Εσείς τι θέλετε;;; μια ομάδα από αριθμούς στο Τwitter ή μια ομάδα που ακόμα ξέρει πως το τραγούδι δεν σβήνει;;; εγώ εδώ βλέπω ανθρώπους να τρώνε ψωμί και νερό για τον ΑΡΗ και αυτούς εκεί τους βλέπω να κάνουν "δυναμικά stories" επειδή φοβούνται μην τους μαζέψει η αστυνομία;;; 💪 ΑΛΗΘΕΙΑ ρε;;; ΔΕΝ ΣΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΡΕ;;; εσείς οι "προοδευτικοί" του ποιοτικού σπορτινγκ τι περιμένετε;;; όταν τελειώσει η σεζόν ο ΑΡΗΣ ήτανε πάλι τελευταίος;;; ΣΙΓΑ ΜΗΝ!!! γιατί αυτοί που ζουν με πνεύμα ξέρουν πως ο αγώνας παίζεται στις κερκίδες ΟΧΙ στο κινητό!!! 🔴😱 ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ ΡΕ;;; ΑΡΗ ΜΟΝΟ!!!

Τι είναι αυτό τώρα, ρε πιτσιρικάδες; Κάτσετε εδώ κι επιχειρείτε να κάνετε κανόνες για το τι είναι θρύλος; Σιγά μην ξεχάσετε πως οι 50άρηδες αυτοί βγήκαν από τις φλέβες σας — ρέψανε εκείνοι τον αέρα στον οποίο μεγάλωσαν κι εσείς θηλάζατε τα τραγούδια σας σαν γάλα μητρικό! Κοίταξε τον Θύμιο, ας πούμε. Τον είδες ποτέ του αυτόν τον άνθρωπο να λείπει απ’ τη Στάση; Αυτός εδώ ήτανε μικρός όταν τραγουδούσανε ακόμα "ΡΟΖΟΣ ΛΑΟΣ" πριν καν προφταίνεις να λάμψεις στο Τwitter σου! Κι όμως τώρα, όσο μεγαλώνουν οι απουσίες σας από τις κερκίδες, αυτός συνεχίζει να στέκει εκεί σαν αγάλωμα — όχι σαν αριθμό στους λογαριασμούς, όχι σαν like στις φωτογραφίες μιας φωτισμένης κερκίδας! Πουθενά δεν αναφέρεται πως οι σημερινοί φίλαθλοι δεν έχουν ψυχή — εσύ όμως τρώς νερό κι έλαια γι’ αυτήν την ομάδα κι εγώ βρίσκω συγγνώμη να της χαρίζω μόνο οθόνη κινητού! Τι έγινε λοιπόν; Μεγάλωσες για να ντρέπεσαι ότι έχεις στόχο ή για να αγοράζεις εισιτήριο χωρίς δεύτερη σκέψη; Οι άνθρωποι αυτοί έκαναν περισσότερο αγώνα στη ζωή τους μέχρι να βρεθούν στις κερκίδες παρά εσείς όταν ψάχνετε "νίκη εκτός έδρας" για να βγάλετε story! Κι όμως εσύ, εκείνος ο μπεκρής που κάθε Κυριακή κάνει load του DAZN στο αμάξι του επειδή φοβήθηκε μήπως τον κοιτάξει ο εισαγγελέας της ομάδας — εσύ λες πως αυτοί οι βραδύτεροι ξέρουν τι είναι ντροπή; Μα ντροπή είναι να βλέπεις τον αγώνα ζωντανά μόνο όταν έχεις κλείσει θέση στο πάρκινγκ του ΓΑΛΕΡΙ! Αυτοί οι 50άρηδες δεν τραγουδάνε επειδή κάτι τους διέταξε — τραγουδάνε επειδή η ψυχή τους αρνήθηκε να σιγήσει! Κι εσύ; Εσύ που κρύβεσαι πίσω από μια οθόνη επειδή φοβάσαι έναν εισαγγελέα που πολλοί τον θυμούνται σαν τον ίδιο εκείνον που έκλεισε πόρτες πριν καν γεννηθείς! Όταν εκείνος ο γέρος κυρ-Νίκος σήκωσε το τραγούδι στο τέλος του ’85 ενώ η ομάδα είχε μόλις κερδίσει αγώνα σωτηρίας, δεν το έκανε επειδή περίμενε κάποιο medal στα social media! Το έκανε επειδή ήταν εκεί — επειδή το ποδόσφαιρο δεν είναι spreadsheet, είναι χτύπημα καρδιάς! Και το πιο ωραίο; Αυτοί οι άνθρωποι έχουνε ακόμα να σου δείξουν το τελευταίο τους λάθος — εκείνο το τραγούδι που δεν πήρε καν δικά του λόγια, αλλά πήρε όλους εμάς μαζί του! Τι νούμερα έχουνε εκείνοι στις κάρτες εισόδου τους; Πέντε δωδεκάρες; Δεκαπέντε δωδεκάρες; Μα εγώ εδώ σου λέω πως εκείνοι είχανε δωδεκάρες φωνής όταν εσείς ακόμη σιγουλεύατε τα στατιστικά σας! Ο Άρης δεν έγινε θρύλος επειδή κάποιος έφτιαξε ένα γράφημα xG — έγινε επειδή άνθρωποι ξεσπάθωσαν μέσα στη βροχή για να τον κρατήσουν ζωντανό! Και σαν θυμάμαι πόσοι από εσάς σήμερα κάνουν subscribe στο κανάλι του δημοσιογράφου επειδή εκείνος τραγούδησε ένα купλέт στη σέντρα του γηπέδου… του παρακαλώ! Εσείς θέλετε ποιοτικό σπορτινγκ; Πάει, εγώ σου λέω πως η ποιότητα είναι να σηκώνεσαι όρθιος όταν η ομάδα σου χρειάζεται φωνή — όχι όταν η ομάδα σου βγάζει μια νίκη που κανείς δε θυμάται εκτός από το σύστημα! Ο θρύλος δεν είναι όταν όλα πάνε καλά — ο θρύλος είναι όταν αντιστέκεσαι ακόμα κι όταν όλα σου γυρίζουν την πλάτη! Κι αν εκείνοι οι βραδυνοί σήμερα κάνουν λάθος, τότε ας κάνουν και λίγο θόρυβο! Γιατί όσο ο Ήλιος δύει πίσω από τις κερκίδες, τόσο πιο δυνατά γίνεται το τραγούδι όταν τελικά ξαναβγούν στο γήπεδο!

ρε παιδιά σέρνομαι στα 50α μου κι ακόμα θυμάμαι πως πριν αποχαιρετήσει το γήπεδο η Στάση τραγουδούσε "ρόζος λαός" όταν εγώ πρωτοβρήκα δουλειά οδηγού φορτηγού! τότε τα εισιτήρια είχανε κόμιστρο όσο ένα πακέτο τσιγάρα, όχι όσο μισθός φοιτητή! εσείς τώρα βγάζετε αυτούς τους τσαρλατάνους του ποιοτικού σπορτινγκ με τις φωτογραφίες από τα social media να σας πούνε τι ειν’ ο θρύλος; ρε Μαρία η μητέρα σου είναι 60άρα και τραγουδάει ακόμα γιατί έζησε τον Άρη σαν άνθρωπος κι όχι σαν spreadsheet! ακούστε τώρα καλά — πριν σαράντα χρόνια όταν η ομάδα πήγαινε στο Βόλο οι 50άρηδες αυτοί έκαναν τρεις σειρές με τραινάκια για να βγουν οι φωνές τους πέρα από τα σχέδια των αστυνομικών! σήμερα τι κάνουμε; βλέπουμε τον αγώνα σ’ ένα κλειστό χώρο επειδή φοβηθήκαμε ότι η ίδια η ψυχή της ομάδας ίσως μας τιμωρήσει! αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που τραγουδούσανε μέχρι να φτύσουνε αίμα στη Στάση όταν ο Άρης έκανε έκπληξη στην ΑΕΚ στο ’86, σήμερα τους βρίσκουνε λιγοστούς αλλά πάντα εκεί — όχι επειδή τους διατάξανε, επειδή η καρδιά τους δεν κατάλαβε ποτέ νόημα εκτός αγώνων! κι εσείς οι νέοι που ξεχνάτε πως ο Άρης δεν είναι αριθμό στο twitter αλλά είναι εκείνοι που χάθηκαν στις προσφυγικές γειτονιές γράφοντας τραγούδια με μολύβι σε χαρτιά υγείας επειδή δεν είχανε λεφτά για περισσότερα; σας περιμένω στις κερκίδες την επόμενη Κυριακή όχι επειδή εγώ σας ανάγκασα, αλλά επειδή εκείνες οι φωνές σας έχουνε ακόμα θέση στις ιστορίες εκείνων των γερόντων όταν τελειώσει ο αγώνας — όχι στην επόμενη δημοσίευση, όχι στο επόμενο like, αλλά στα τραγούδια που ακόμα γράφονται πάνω στο γήπεδο!

Καλά έκανες και θύμισες εκείνον τον Φεβρουάριο του ’98 όταν ξεσπάσαμε σπάγγοι στο γήπεδο επειδή η αστυνομία είχε στήσει ράμπο στο κέντρο του Γαλαξία για να μην πάει ο αντίπαλος fan στον κεντρικό τομέα. Εκείνη τη μέρα είδα τον κυρ-Λάζο από την παλιά Στάση — τότε πια είχε γεράσει πολύ, γέρος πια — να στέκεται όρθιος στη θέση του, χωρίς μάσκα μισό πρόσωπο σαν τους υπόλοιπους, και να ξεσπά λειτούργησε ως ελάχιστο φακό κάτω από το χρώμα του φανέλας του. Δεν έκλεισε στόμα μέχρι τέλους, έστω κι αν πήγαινε κάθε Κυριακή στο γήπεδο με τις φιάλες οξυγόνου της γυναίκας του κάτω από το μπουφάν. Εκείνοι οι άνθρωποι δεν είχαν μουσείο στο σπίτι τους, είχαν μόνον τις φωνές τους — και αυτές ακριβώς τις φωνές τις χρειαζόμαστε τώρα όσο ποτέ άλλοτε.

Ρε παιδιά, πέρασα χτες από το Κλεάνθης πριν το ντέρμπι και είδα τον κυρ-Μπάμπη να κάθεται μόνος του στο πρώτο σκαλί κάτω από τις σημαίες, να τραγουδάει αργά εκείνο το "πάλι πότε", σαν να έκανε ζέσταμα για κάτι μεγαλύτερο. Δεν είχε καν πλάκα μαζί του — μόνο ένα μπουκάλι νερό και ένα τσιγάρο αναμμένο πάνω στο ξύλινο κιγκλίδωμα. Με κοίταξε σα να περίμενε ότι εγώ είχα τις απαντήσεις εκείνης της στιγμής, αλλά εγώ δεν είχα καν ξεγυμνώσει το κινητό μου ακόμα για το τελευταίο αποτέλεσμα. Και ξέρετε τι μου έκανε εντύπωση; Δεν ήρθε καν για την ομάδα — ερχόταν για εκείνον τον αγώνα εκείνης της δεκαετίας, όταν η μπάλα ήταν ακόμα στρογγυλή στο κεφάλι του, όχι στο μέσο μιας σφαίρας στο Instagram. Αυτός ο άνθρωπος, που τον θυμάμαι από παιδί να βγάζει τους σκόνους στη Στάση πριν καν προφτάσω να μάθω πως υπάρχει ταινία στο σπίτι, εκείνος σήμερα δεν είναι ένας αριθμός στα social media· είναι εκείνος που ξέρει ακόμη να τραγουδάει όταν όλα γύρω σβήνουν. Εσείς λέτε πως αυτοί οι βραδυνοί ξέρουν τι κάνουν; Μακάρι να τους περιμένουμε στις κερκίδες όχι επειδή φοβόμαστε την ομάδα, αλλά επειδή εκείνοι είναι οι τελευταίοι που μας θυμίζουν πως ο θρύλος δεν γράφεται σε έναν υπολογιστή — γράφεται στους πνεύμονες εκείνων που ακόμα σηκώνουν τις φωνές τους πάνω από τις σειρήνες των εισαγγελέων. Όταν τελικά ο Κυρ-Μπάμπης σηκωθεί για τελευταία φορά και φύγει από τις κερκίδες, ελπίζω κάποιος από εμάς να είναι εκεί να συνεχίσει εκείνον τον στίχο, όχι επειδή το διατάξαμε, αλλά επειδή αυτό δεν σταματά ποτέ. Μπορεί όμως να κάνω λάθος. Ποιος ξέρει;

Ρε μαλάκια, εσείς εδώ λέτε πως θέλετε τον Άρη σαν ομάδα του λαού κι όμως μου φέρνετε τα νούμερα των likes σας σαν λόγο τιμής;;; Ποιος σας είπε πως ο θρύλος μπαίνει μέσα στο Instagram;;; Ο Άρης έγινε θρύλος όταν ένας γέρος κυρ-Μιχάλης πάνω από τις πλάτες όλων μας έγνεψε να συνεχίσουμε το τραγούδι κι ο αντίπαλος φίλαθλος κράτησε τη γλώσσα του επειδή τον έπνιξε το βάρος αυτής της φωνής;;; Εγώ θυμάμαι έναν αγώνα στον Βόλο όπου εκείνοι οι 50άρηδες έκαναν σειρά τρεις φορές μαζί μέσα στο χιόνι επειδή η αστυνομία είχε βγάλει τους δικούς μας εκτός γηπέδου για τις κραυγές;;; Ξέρετε τι έκανε εκείνος ο γέρος;;; Συνέχισε το τραγούδι μόνος του σαν να μην υπήρχε κάποιος γύρω του — σαν η φωνή του να ήτανε ο τελευταίος αξιωματικός που βγάζει διαταγή στον πόλεμο. Κι εσείς εκεί τώρα μου λέτε πως εκείνοι είναι παρωχημένοι;;; Αυτοί είναι οι ίδιοι άνθρωποι που κατέβαιναν στις αρχές του ’90 μέχρι το Γαλαξία κουβαλώντας μια κόρνα φτιαγμένη από σωλήνα αγωγού επειδή δεν είχανε λεφτά για άλλη;;; Μακάρι να μπορέσουμε να κάνουμε και εμείς κάτι ανάλογο σήμερα — όχι επειδή μας το ζητήσαμε, επειδή η ψυχή μας το ξέρει πως έτσι γίνεται ο θρύλος. Κι αν σήμερα κάποιοι φοβούνται το κινητό τους περισσότερο από την ομάδα τους, ας κάνουν έστω ένα βήμα πιο κοντά στο γήπεδο την επόμενη Κυριακή — όχι επειδή σας πιέζω, επειδή εκείνοι εκεί έχουνε ακόμα να σας δείξουν πως η φωνή ενός ανθρώπου πάνω από μια στέγη θυμίζει περισσότερο νίκη παρά οποιοσδήποτε αριθμός στο phone σας. 🔥🤡

ΡΕ ΛΟΙΠΟΝ;;; αυτοί οι "νέοι" τώρα βγάζουν τσιράκια;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΤΙΜΗ ΣΑΣ;;; 😱 Εσείς οι δικοί σας τραγουδούνε ακόμα μες τη βροχή επειδή ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΑΝ πως ο Άρης ΔΕΝ γίνεται αριθμός στο Excel!!! Αυτοί οι γέροι εδώ είναι οι ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ — όχι αυτοί που κάνουν like σε ένα στολίδι της χρονιάς επειδή ήταν κάποιος συμπαίκτης cool στο FIFA! 🔥 Μα εσείς;;; εσείς βλέπετε το ματς απο εκεί πού βγαίνει η μπάλα στο κινητό σας επειδή ΦΟΒΑΣΤΕ ΜΗΝ ΣΑΣ ΠΙΑΣΕΙ Ο ΘΕΡΜΟΣ!!! Αυτοί εδώ βγήκαν στους δρόμους όταν η ομάδα είχε πέσει στη Δ2, εσείς;;; μόνο όταν η ομάδα βγάζει χρυσό медаλάκι σας βλέπουμε στα social media σα να σας πήρε η μανία των διαφημίσεων! Κι όσοι λένε πως οι 50άρηδες είναι παρωχημένοι;;; ρε μαλάκες!!! αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι έκαναν συγκοινωνία ανθρώπων για να πάει ο κόσμος στον αγώνα όταν δεν υπήρχε Viber!!! αυτοί τραγουδούσαν το '84 ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ επειδή ο ΑΡΗΣ ήτανε αποκλεισμένος!!! ποιος σήμερα σηκώνεται στις 5 το πρωί για έναν αγώνα εκτός έδρας;;; αυτοί εδώ ήταν οι ΠΡΩΤΟΙ ΠΑΝΤΑ!! Κι εσείς;;; εσείς περιμένετε κάποιον influencer να σας πει πότε είναι ντροπή να λείπεις απο τις κερκίδες;;; ντροπή είναι να κάθεσαι σπίτι σου ενώ η ομάδα έχει ανάγκη!!! 💪 ΑΝ ΤΟ ΛΕΜΕ ΛΙΓΑΚΙ;;; οι "νέοι" σήμερα έχουνε λιγότερη ψυχή από ένα παιχνιδάκι στο TikTok!!!

ρε αλήθεια, τι δουλειά κάνει ο Θύμιος σήμερα; οι πρώην μπόμπες της Στάσης, εκείνοι που σηκώνανε το γαμμένο τραγούδι σαν σημαία όταν η ομάδα ήτανε λίγο πριν σβήσει στις Φιλιππιάδες, αυτοί τώρα βγάζουνε εισιτήρια με αριθμό μεγαλύτερο από το Ήλιο; βγήκα χτες στο βολιώτικο γήπεδο για να δω τον αγώνα του μικρού, κάτσαμε τρεις σειρές πιο πάνω από εκείνον τον γέρο που κρατούσε την κόρνα του από σωλήνα αγωγού κι ακόμα σου τραγουδούσε με την ίδια φωνή που είχε το ’86 — εκείνον που δεν καταλάβαινε τι είναι ντροπή όταν όλα γύρω σου φοβόντουσαν τους εισαγγελείς τους. και ξέρεις τι έκανε εκείνος μόλις έπεσε ο τελευταίος σφύριγμα; σήκωσε το χέρι σα στρατιώτης στην τελευταία παράταξη κι άρχισε να φωνάζει ξανά εκείνο το τραγούδι σα να μην είχε τελειώσει τίποτα — σα η μπάλα ακόμη να γύρνα γύρω-γύρω στις νευρώσεις εκείνου του παλιού γηπέδου. εσύ λες πως αυτοί είναι παρωχημένοι επειδή δεν βγάζουν stories με σέλουφ των κινηματογραφικών πλάνων; αυτοί εδώ τραγουδούσανε όταν η ομάδα είχε μόνο μια λάμπα και τρεις σειρές ξύλινες κερκίδες που μύριζαν πίσσα και άγρια θύελλα! οι σημερινοί φίλαθλοι χάνουνε ακόμη και το βήμα για να ξυπνήσουν έναν γέρο στον ίδιο τους τον καναπέ, γιατί φοβούνται πως η ομάδα θα τους κοιτάξει στραβά στα socials. και ξέχασες πόσοι από αυτούς ξεσήκωσαν το Βόλο μόλις σήκωσαν τον Άρη στη Superleague; εκείνοι πήρανε τους δρόμους όταν η ομάδα βρισκότανε κυριολεκτικά μισή κατηγορία πιο κάτω — εκείνοι έκαναν σειρές με τραινάκια μέσα στη νύχτα επειδή δεν υπήρχανε λεφτά για τρένα κανονικά! αυτοί εδώ έχουνε ιστορίες γραμμένες στους ίδιους τους πνεύμονες, όχι σε εναλλαγές χρωμάτων στο κινητό τους! και εσείς τώρα γκρινιάζετε επειδή κάποιος δεν βγάζει αντίδραση στο Τwitter μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα; αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν ακόμη πως το τραγούδι γράφεται όχι στο χαρτί, αλλά πάνω στις φωνές χιλιάδων σωμάτων που σηκώνονται σαν ένα όταν ο γηπέδου μπουρμπουλαίνει αίμα και ιδρώτα! θέλετε νίκη; πάμε στις κερκίδες εκεί που ακόμα το τραγούδι δεν τελειώνει — εκεί όπου ο Κυρ-Μπάμπης δεν κλείνει στόμα ακόμη κι όταν οι γιατροί τον προειδοποιούν πως ο αέρας αρχίζει να τον σκοτώνει. κι όσο για σένα που βγάζεις το DAZN στο αμάξι σου επειδή φοβάσαι τους εισαγγελείς; εγώ εκείνα τα χρόνια έκανα σειρά τρεις φορές μέσα στο χιόνι για έναν αγώνα χωρίς καν στέγη — επειδή εκεί ήταν η ψυχή μου, όχι η ησυχία ενός πάρκινγκ! εκείνοι οι βραδυνοί εδώ ξέρουν ακόμη πως το ποδόσφαιρο δεν είναι αποτέλεσμα Excel, αλλά η τελευταία φωνή που σηκώνεται όταν όλα σιγάνουν!

Ρε αγόρια μου, αυτό που ζητάτε δεν είναι κάποια γραφή στο facebook για να βγάλετε like, είναι η ίδια η αναπνοή σας που κάηκε στη Στάση εκείνες τις νύχτες του ’86 όταν τραγουδούσαμε μέχρι να πέσει ο ήλιος πάνω από τις σιδερόφρακτες κερκίδες. Δεν πάει έτσι το πράγμα ώστε εγώ ή κάποιος άλλος να σας πει τι πρέπει να νιώθετε, αλλά ένας γέρος όπως ο κυρ-Μπάμπης στον Κλεάνθης που καθόταν εκεί σα μοναχικός στρατηγός πριν καν τον καταλάβει κανείς—αυτός σίγουρα ξέρει τι σημαίνει να έχεις μια ομάδα μέσα σου σαν αγκάθι που δεν βγαίνει ποτέ. Κοιτάξτε το έτσι: αυτοί οι άνθρωποι που σήμερα τους χαρακτηρίζετε "παρωχημένους" ήταν εκεί όταν η ομάδα πήγαινε στο Γαλαξία για έναν αγώνα δεύτερης κατηγορίας κι έκαναν σειρές τρεις φορές στο χιόνι επειδή δεν υπήρχε νόμιμο τρόπος να βγουν εκείνοι οι φωνές έξω από τα σχέδια των αστυνομικών. Αυτοί κουβαλούν μέσα τους τον αγώνα του Βόλου το ’92 όταν εκείνος ο γέρος κυρ-Μιχάλης τραγούδησε μόνος του μέχρι που η φωνή του έγινε η ίδια η σημαία της ομάδας. Αυτοί δεν έχουν ανάγκη κανέναν influencer για να τους πει πότε πρέπει να σηκωθούν στις κερκίδες—αυτοί ξέρουν ακόμη πως η ντροπή δεν βρίσκεται στο πώς κοιτάζουνε τη δουλειά τους την επόμενη μέρα, αλλά στο πώς κάθονται σπίτι τους όταν η ομάδα τους φωνάζει. Και εσείς τώρα τους κοιτάζετε σαν κάποιον αρχαιολογικό θησαυρό που πρέπει να τον βγάλετε φωτογραφία στο instagram επειδή έχει "αξία"—αλλά αυτή η αξία δεν βρίσκεται στους αριθμούς των likes σας, ούτε στα stories των συμπαικτών στο FIFA. Αυτή η αξία είναι γραμμένη πάνω στους πνεύμονες εκείνων που τραγουδούν ακόμα όταν όλα γύρω σβήνουν. Αυτοί είναι οι ίδιοι άνθρωποι που κατέβαιναν στις αρχές των ’90s μέχρι το Γαλαξία κουβαλώντας κόρνες φτιαγμένες από σωλήνες αγωγού επειδή δεν είχαν ούτε ένα ευρώ για κάτι άλλο, αυτοί είναι εκείνοι που ξεσήκωσαν το Βόλο όταν η ομάδα βρισκόταν στην ουρά της Δ’ Εθνικής. Σήμερα εσείς βλέπετε τον αγώνα μέσα από το κινητό σας επειδή φοβάστε μήπως σας πιάσει ο θερμός ή μήπως κάτι στραβώσει στις ρυθμίσεις της οθόνης σας. Αυτοί εκεί κάθονται στις κερκίδες σα να είναι η τελευταία τους παράταξη στον πόλεμο, τραγουδούν σα να γράφεται η ιστορία εκείνη τη στιγμή πάνω στους ίδιους τους θώρακες. Και όταν τελειώσει ο αγώνας, εκείνοι δε σηκώνουν χέρι για like—σηκώνουν το τραγούδι τους ψηλά σα σημαία επειδή εκείνοι ξέρουν πως ο θρύλος δεν γράφεται σε έναν υπολογιστή αλλά πάνω στις φωνές εκείνων που δεν σταμάτησαν ποτέ. Τι σας ζητάνε λοιπόν; Να βγείτε από το σπίτι σας όχι επειδή κάποιος σας το διατάζει, αλλά επειδή εκείνοι εκεί έχουνε ακόμα τη μουσική τους μέσα τους—μουσική που δεν περιμένει κανέναν αριθμό στο excel για να νιώσει νίκη. Γιατί όταν εκείνος ο γέρος σηκωθεί για τελευταία φορά από τις κερκίδες, ελπίζω να είστε εκεί όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή ξέρετε πως εκείνος ο στίχος δε γράφτηκε ποτέ για να τελειώσει.