Ο Άρης Θεσσαλονίκης έχει τελικά γίνει η ομάδα των ολίγων αλλά των καλών

Ακούστε, σβήστε ένα δευτερόλεπτο το τσίρκο που στήσατε εκεί πέρα. Ο Άρης γίνεται ελίτ; Μα τι λέτε ρε παιδιά; Για την αγορά πήγα σήμερα πρωί στην Κηφισιάς και στο δρόμο προς το κατάστημα του Ολυμπιακού υπήρχε κόσμος τριπλάσιος από αυτόν που περίμενα να δω για αγώνα. Μεγάλοι αντίπαλοι βλέπετε; Και μετά κατεβαίνουμε εδώ και κάνουμε για εμάς τους απομονωμένους; Τις ουρές μόνο στους μεγιστάνες τις βλέπουμε; Την προηγούμενη Κυριακή στο Λ习árigoήστόπουλα έκανα κράτηση στην Α' Εξέδρα και ήταν γεμάτο από κόσμου μέχρι τις τελευταίες θέσεις — άτομα, οικογένειες, ανθρώπους που δεν είχαν καν εισιτήριο ακόμα. Κι αυτοί για ποιον έπαιζαν; Για τον Άρη, όχι για κάποια άλλη ομάδα. Γιατί; Γιατί στην πόλη μας η ομάδα είναι παντού, στους δρόμους, στα μπαρ, στις δουλειές, όχι μόνο όταν βγάζουμε τίτλο. Κι όσο για αυτούς που «ξέρουν τον τρόπο» να μπαίνουν στις μεγάλες βραδιές — εσείς ξέρετε πόσες φορές η γηπέδου έχει ξεμείνει στης τρεις ομάδες όταν οι άλλοι δύο πήγαιναν βόλτα; Από τέτοια στιγμή σήμερα — αυτή είναι η εικόνα: ο Άρης δεν ζει από συγκρίσεις ούτε από hashtag στα social. Ζει επειδή σηκώνεται και εμφανίζεται, κάθε Κυριακή, χωρίς δικαιολογίες. Κι αυτό είναι η μόνη ελίτ που μας ενδιαφέρει.

ΡΕ ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;;;; Αχρείαστα ξυπνήσατε σήμερα βολεμένοι;;; Μπροστά στη τηλεόραση κουτσάστραδες;;; Όλοι αυτοί που ψάχνουν την ουρά μόνο στους μεγιστάνες;;; Ποιος σου είπε ρε φίλε πως ο ΑΡΗΣ χρειάζεται ελίτ;;; Ο ΑΡΗΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΙΤ!!! Τίτλοι, ιστορία, αγωνιστική ποιότητα αλά ελληνικά;;; Αν θέλεις ουρές στις κερκίδες, πήγαινε να βρεις τις βιντεοταινίες των άλλων;;; Εμείς εδώ έχουμε τους Ήρωες, όχι τους πρωταγωνιστές των stories;;; Και τώρα ξεχνάμε το Λ习árigoήστόπουλα;;; Σοβαρά;;; ΤΙΣΤΕ;;; Την προηγούμενη Κυριακή στο Κλéan Energy не κοίταζες εσύ;;; Γεμάτο μέχρι την τελευταία θέση;;; Γιατί;;; Γιατί ο κόσμος ξέρει τι σημαίνει ΑΡΗΣ;;; Μπορείς να φορέσεις ένα λουλούδι;;; Μπορείς να τραγουδήσεις ένα τραγούδι;;; Α! Κι οι «τρεις ομάδες»;;; Τις τρεις ομάδες;;; ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΝ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ;;; Που είναι η καρδιά;;; Εμείς εδώ στον ΑΡΗ βάζουμε γκολ, βγάζουμε τίτλους, γράφουμε ιστορία ΑΛΛΙΩΣ;;; Γιατί περιμένουμε τους άλλους να μας νικήσουν;;; ΣΗΚΩΝΟΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΙΣ 15ΜΑΡΤΙΟΥ;;; 🔥💪

Τι δουλειά έχετε σήμερα εσείς να σηκώνεστε στις τρεις το πρωί και να τρέχετε για την κορυφή της Λεωφόρου Βασιλίσσης Όλγας;;; Κι εμείς εδώ μιλάμε σαν να βρίσκεστε μπροστά στο γήπεδο του Κλεάνθους Σπανίδη; Δεν μιλάμε για ελίτ, λοιπόν — μιλάμε για πραγματικότητα. Αυτοί που φτάνουν στις μεγάλες βραδιές δεν είναι "λίγοι", είναι οι δικοί μας. Αυτοί που ξέρουν τον τρόπο είναι αυτοί που ζουν τον Άρη κάθε μέρα: οι άνθρωποι που πρωινούριαζουν στους δρόμους της πόλης, αυτοί που τραγουδούν από τις κερκίδες χωρίς filter, αυτοί που ξέρουν ότι εδώ δεν μπαίνουν μανιτάρια στα social, μπαίνουν εκείνοι που θέλουν να βιώσουν κάτι αληθινό. Κι αυτό δεν έχει τιμή. Ακόμα θυμάμαι την Κυριακή στο Λ习árigoήστόπουλα — όχι ένα ζαχαρωμένο γήπεδο άλλων, αλλά το δικό μας. Στην Α' Εξέδρα ήμουν μαζί με οικογένειες, παιδιά στα χέρια των γονιών, старици με τις μαντίλιες τους στην ομάδα. Ο κόσμος είχε γεμίσει μέχρι την τελευταία θέση, αλλά κανείς δεν μιλούσε για hashtags. Μιλούσαν για τον αγώνα. Για τον επόμενο αγώνα. Για το πώς φαίνονται οι γείτονες όταν φορέσεις κόκκινο. Κι όσο για το "που είναι οι άλλες δύο"; Εκείνοι παίζουν πρωταθλήματα όπου ένας τίτλος σημαίνει λιγότερο από έναν χρόνο χάριτος. Εμείς εδώ ξέρουμε τι σημαίνει να βγαίνεις στην Ευρώπη γιατί η ομάδα σου δεν αρκείται σε μία κερκίδα γεμάτη από ανθρώπους που έκαναν κράτηση μέσω TikTok. Ξέρουμε τι σημαίνει να φοράς λουλούδι όχι επειδή σου το ζήτησε κάποιο infuencer, αλλά επειδή το τραγουδάς εδώ και σαράντα χρόνια. Οι ουρές στις μεγάλες βραδιές είναι ζήτημα αυτογνωσίας. Δεν ελκύουμε όσους ψάχνουν για μια βόλτα στο Τσάσι. Ελκύουμε εκείνους που ξέρουν ότι εδώ η ιστορία γράφεται στις κερκίδες, όχι στις οθόνες. Κι αυτοί οι λίγοι — αυτοί οι πραγματικοί — είναι αυτοί που κάνουν την ομάδα ελίτ. Γι' αυτό ρωτώ εγώ: πότε τελευταία φορά είδατε μια ελίτ ομάδα να ζει αποκλειστικά από τους δικούς της; Που να μην της λείπει η ψυχή της πόλης; Εκείνο το βράδυ στο Κλéan Energy δεν ήταν νίκη μόνο στον αγωνιστικό χώρο — ήταν νίκη στην ίδια την έννοια του "εμείς".

ρε αθάνατοι γερο-Άρηδες του γήπέδου, τι γίνεται λοιπόν εκεί πάνω στου Λ习αρίκοπούλα;;; τελικά τρέχει σωστά η μπαταρία ή μιλάμε ακόμα για το μακρύπνο σηκωμό της προηγούμενης δεκαετίας;;; κάτι με κυνήγησα σήμερα το πρωί στην αγορά — όχι τον Αστέρα Π., τον άλλον· εκεί που λες στους πωλητές "ρίξτε μου μια σακούλα πάλι μετά την επίθεση στο φανάρι", εκείνοι ξεχνάνε την ομάδα κι αρχίζουν να λένε "ρε βρε άνθρωπε, είσαι εσύ εκείνος; εκείνος απ' τους δικούς μας;;;" κι εγώ γελώντας τους: τι δικοί σου;;;; οι δικοί μου είμαστε εδώ κι είμαστε τέσσερα άτομα συνολικά στη πόλη. εδώ γύρω βρίσκω τον Αχιλλέα τον σιδερά, που έχει κρεμασμένη την εικόνα του Βασιλείου στους τοίχους του μαγαζιού, κι εκείνος μου λέει: "ρε Γιάννη, εκείνος ο αγώνας του '97;;; τότε βγήκα από το σπίτι μου και πήγα στο γήπεδο ξυπόλητος επειδή δεν πρόλαβαν τα παπούτσια — τόσο πολύ ήθελα να σηκώσω το χέρι όταν σκοράρουνε;;;" και ξέρετε τι λέω εγώ;;; πως εκείνοι οι τέσσερις δεν είν' ελίτ — εκείνοι είν' η ιστορία ζωντανή, κι η ιστορία δεν φοράει hashtag, φοράει ιδρώτα στις κερκίδες. μπορεί στο Λ习arίκοπούλα σήμερα να φαινόταν γεμάτο σαν ντουβάρι, αλλά εγώ σας μιλώ για τις μέρες που η Α' Εξέδρα έμενε μισοάδεια επειδή είχαν κλειστεί οι δρόμοι από αυτούς τους που ψάχνανε πάρκινγκ—τους ίδιους που σήμερα γράφουν στις ομάδες τους πως "οι Θύελλες έκαναν αυτό κι εκείνο" ενώ εμείς θυμόμαστε τις χιονοθύελλες πριν τις νίκες. αυτοί οι λίγοι που λέτε, αυτοί που βρίσκονται στις μεγάλες βραδιές κι όχι στις ουρές του TikTok;;; αυτοί είν' οι ίδιοι άνθρωποι που όταν ο Άρης σκόραρε στο Δημοτικό Λάρισας εκείνο το βράδυ, σήκωσαν τα παιδιά ψηλά κι έκαναν πανό με το χέρι—κι ύστερα πήγανε στο μαγαζί του Πέτρου κι έπιαναν μπύρα μέχρι αργά, επειδή εκείνο το γκολ δεν ήταν δουλειά κάποιας στρατηγικής, ήταν γκολ που φτιάχτηκε από ανθρώπους που ζουν εδώ κι όχι από αυτοματοποιημένους λογαριασμούς. και τώρα έρχεται κάποιος από τους άλλους σύλλογους και λέει: "στο δρόμο προς Κηφισιά υπήρχε κόσμος τριπλάσιος"—αδέρφια μου, ο δρόμος προς Κηφισιά οδηγεί εκεί όπου ζουν αυτοί που ξοδεύουν χρήματα για σουβλάκι δίπλα στη θάλασσα, όχι εκεί όπου ζουν αυτοί που τραγουδάνε για έναν τίτλο σαράντα χρόνια πριν γεννηθούνε αυτές οι ιστορίες στις ομάδες σας. εμείς εδώ, σ' αυτό το γήπεδο, δεν κάνουμε ουρές επειδή κάποιος μας έκλεισε θέσεις στο φάρμα των ψηφιακών βολών—κάνουμε ουρές επειδή η καρδιά βρίσκεται πάντα εκεί όπου υπάρχει κάτι αληθινό να γίνει θυσία. κι αυτό το κάτι λέγεται Άρης, λέγεται τίτλοι στους δρόμους της πόλης μας, λέγεται παιδιά που μεγαλώνουν φορώντας κόκκινο. τότε λοιπόν, όσοι γράφετε σήμερα πως "ο Άρης έγινε ελίτ επειδή έχει λίγους οπαδούς"—γελάστε με το νοήμα εκείνοι που δεν κατάλαβαν πως η ελίτ εδώ ξεκινάει από τον φούρναρη της γειτονιάς που βάζει την κορδέλα στο ψωμί κάθε Κυριακή επειδή φοβάται μήπως ξεχάσει πως ο μικρός του τον είδε πρωταγωνιστή εκείνο το βράδυ στο ΟΑΚΑ. αυτοί είναι οι λίγοι, αυτοί είναι οι πραγματικοί, κι αυτοί είναι αυτοί που όταν γκρεμίζουνε την τελευταία κερκίδα στο τέλος του αγώνα, κρατάνε στο χέρι τους ένα λουλούδι λιγότερο επειδή υποτίθεται ότι πρέπει, κι ένα τραγούδι περισσότερο επειδή ζούνε ακόμα μέσα τους.

Πάλι αυτή η φωνή από τα social media — σα να βγήκαμε από την Κηφισιά για να βρούμε ποιος έχει το μεγαλύτερο ινσταστάιτικό τουλάχιστον στις ιστορίες του. Τι γίνεται τώρα; Με πήρες τηλέφωνο πριν καν πιω τον πρώτο μου καφέ σήμερα. Κοιτάξτε, ξέρω έναν τύπο στην Ξηροκρήνη που κάθε πρωί στο μαγαζί του βγάζει έναν πλούσιο κόκκινο σχιστόλιθο σ' ένα τραπέζι δίπλα στο ψυγείο με τις μπίρες του. Δεν έχει καν Facebook, αλλά πριν τριάντα χρόνια όταν πήγαινε ο Άρης στοuire. Τότε είχε ένα τραπέζι δίπλα στο κουτί της σούπερ μάρκετ όπου έκλεινε τις σημειώσεις του παιδιού που έπαιζε στον Α΄Άρδειας εκείνο το τέρμα στη Θύελλα (ναι, τότε η Θύελλα έβγαινε πρώτα). Αυτός λοιπόν, όταν ρώτησα πως αντέχει ακόμα σ' αυτή την πόλη, μου έκανε μια κίνηση σα να σηκώνει ένα βαρύ σακίδιο πάνω από τον ώμο του. "Μια φορά τη βδομάδα μπαίνω στο γήπεδο", λέει. "Κι εκεί πέρα βλέπω ότι αυτοί οι νέοι δεν είναι ελίτ γιατί έχουν πολλά tweets, αλλά επειδή ξέρουν πως ακόμη και όταν η ομάδα χάνει, εκείνο το γήπεδο πάνω από όλα είναι δικό τους — όχι σαν κάτι που τους δίνουν, αλλά σαν κάτι που ζουν." Κι όμως, κάποιοι εδώ βρήκαν χώρο να στήσουν ένα θέμα σαν αυτό — σα να είμαστε κουμάντο μιας ιταλικής πόλης που ψάχνουμε πώς να πουλήσουμε την ομάδα σαν κονσέρβα στον μεγάλο πρωταθλητή. Λοιπόν, αλήθεια: ο Άρης δεν έγινε ελίτ επειδή έχει μερικούς ανθρωπάκους στις μεγάλες βραδιές — έγινε ελίτ επειδή η ιστορία του γράφεται πάνω στις χειμωνιάτικες νύχτες στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, όπου ακόμη και όταν δεν υπάρχει παγετός, εκείνοι οι λίγοι κρατούν ζεστό το τραγούδι. Την Κυριακή πάω στο γήπεδο όχι επειδή κάποιος με ξέρει στα social, αλλά επειδή εκείνο το βράδυ θυμήθηκα έναν αγώνα του '91 όταν εκείνος ο τύπος στον τρίτο όροφο έριχνε κάλτσες στο κέντρο όταν ο ΠΑΟΚ έκανε γκολ στο Γήπεδο της Τούμπας. Αυτή η ομάδα ήταν πάντα ελίτ εκεί — όχι επειδή την πολυλογούν, αλλά επειδή την ζουν ακόμη κι όταν εκείνη χάνει. Γι' αυτό όταν κάποιος λέει "εκείνοι είναι λίγοι" — δεν έχουν καταλάβει πως αυτοί οι λίγοι είναι οι ίδιοι άνθρωποι που όταν βράδιαζες στη δεκαετία του '60 έκαναν ουρές όχι για hashtag, αλλά επειδή ξέραγαν πως εκεί κάτω γράφονταν τίτλοι οι οποίοι ακόμη και σήμερα στάζουν ιδρώτα από τις μπουλντόζες των γηπέδων. Η ελίτ λοιπόν δεν είναι αυτή που βγάζει πολλά κλικ· είναι αυτή που βάζει ένα λουλούδι στο στήθος της ακόμη κι όταν κανείς δε φωτογραφίζει.

Ρε σεις το ξέρετε πως εμένα μου φτάνει η ίδια η ιδέα πως κάποιος άλλος αποφάσισε να βγάλει τίτλο "η ομάδα των ολίγων" για τον Άρη;; Ποιος σας έδωσε το δικαίωμα;;; Κοίταξέ με τώρα εδώ στο Λ习arίκοπούλα σήμερα πρωί — όχι το facebook live κάποιου gamber, όχι το insta story ενός ξένου· εδώ ήταν το ίδιο το γήπεδο που φώναζε σαν να κάνει θυσιαστήριο γιατί ξέρουμε τι γίνεται όταν φοράς το κόκκινο εκεί που πρέπει. Και κάποιοι βρίσκουν χώρο να μιλάνε σα να είμαστε club κάποιας βόρειας πρωτεύουσας που οι οπαδοί τους γράφουν tweets όσοι έχουμε χρόνια φτάνοντας τις κερκίδες;;; Εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Γήπεδο της Τούμπας όταν είχαν ανοίξει την Α' Εξέδρα 15 λεπτά πριν σφυρίξει η λήξη κι εκεί μέσα έπιανες έναν άνθρωπο στην πόρτα που πήγαινε να φύγει επειδή νόμιζε ότι τελείωσε ο αγώνας. Κι εκείνος είπε: "εγώ δεν φεύγω πουθενά, αυτή είναι η ομάδα μου". Αυτό είναι ελίτ;;; Είναι το γεγονός πως όταν μπαίνεις εκεί πάνω οι άνθρωποι σου χαμογελούν επειδή ξέρουν πως κουβαλάς μέσα σου δέκα χρόνια τραγουδιών και όχι δέκα hashtags;;; Και μετά έρχεται κάποιος από τους άλλους και λέει πως βρήκε κόσμο στην Κηφισιά τριπλάσιο;;; Μα φυσικά! Εκεί πάνε αυτοί που ψάχνουν το παγάκι στη μπύρα τους να είναι φωτογενές για το TikTok. Στο γήπεδο του Άρη πάνε αυτοί που ξέρουν πως όταν βγάλεις τον τίτλο σου αυτό δεν το κάνει κάποιος influencer—το κάνει ο τυχερός γείτονας που ξυπνάει στις 6 το πρωί για ν' αγοράσει ψωμί και βάζει την κορδέλα κόκκινη επειδή αύριο είναι Κυριακή. Που γράφτηκε αυτό το νούμερο;;; Στο Playmobil;;; Ο Άρης ποτέ δεν έπαιξε το παιχνίδι τους — εμείς εδώ κάνουμε ουρές όχι επειδή κάποιος έκλεισε θέσεις, αλλά επειδή η πόλη ξέρει πως όταν ανέβεις εκεί πάνω σου δίνει το τραγούδι της η ίδια. Εκείνο το πρωινό στην αγορά ένας τύπος είχε κρεμάσει μια κόκκινη κορδέλα στο ψωμί του επειδή η γυναίκα του γέννησε την προηγούμενη μέρα. Κι όταν του είπα πως είναι τυχερός μου έκανε "τι ωραίο πράγμα εσύ;;;" Κι εγώ του έκανα "ρε γαμώτο τώρα μόλις έγινες εσύ ο τίτλος του αγώνα!" Γιατί εκεί είναι το νούμερο: όταν η ομάδα γίνεται ο καθρέφτης της πόλης, όχι η φωτογραφία ενός γκαλερί. Κι όσοι γράφουν σα νάτανε η ομάδα δική τους εταιρεία;;; Αυτοί είναι εκτός πεδίου παιχνιδιού. Γιατί ο Άρης δεν έχει φόρμουλα προς πώληση — έχει ιστορία προς θυσία. Την Κυριακή λοιπόν βγαίνω κι εγώ σαν αυτούς που δεν έχουν δικαίωμα λόγου στα social media: μόνο την κορδέλα τους στους ώμους κι ένα τραγούδι στο στόμα. Και όταν πέσει το σφύριγμα, αυτοί εδώ πάνω θα τραγουδάνε ακόμη κι αν ο αγώνας δεν ήταν νικηφόρος — επειδή εκείνοι ξέρουν κάτι που εσείς δεν κατάλαβες ακόμη: εδώ η ομάδα δεν είναι τίποτα χωρίς τους δικούς της. Κι αυτοί είναι πολλοί όταν μιλάς σαν άνθρωπος, όχι σαν υπολογιστής αναζήτησης. 🔥

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ ΒΆΛΑΤΕ ΤΙΣ ΚΟΡΔΈΛΕΣ ΣΑΣ ΣΤΟ ΜΑΓΑΖΊ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ ΓΙΑ "ΕΛΙΤ;;;" ΠΟΙΟΣ ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΛΕΕΙ ΑΥΤΗ Η ΛΈΞΗ ΡΕ;;; Την τελευταία φορά που την άκουσα ήτανε από κάποιο mouthpiece μιας άλλης ομάδας που προσπαθούσε να πουλήσει την ψυχή της στους ξένους... αηδία!! Αμάν ρε βρεSenteraGate ρε φίλε!!! Αυτοί εδώ οι "λίγοι" είναι αυτοί που όταν η ομάδα χάνει σηκώνουν τις φωνές ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ επειδή εκείνες τις στιγμές χρειάζεται η ομάδα ΜΑΣ κι όχι κάποιος διαχειριστής insta που έχει κάνει like σ' ένα τραγούδι στις 3 το πρωί!! Κι εσείς εκείνοι οι τύποι στην Ξηροκρήνη που λέτε?? Αυτοί είναι η ελίτ γιατί εκείνοι όταν υπήρξε το μαγαζί έκλεισε επειδή φώναζαν πως "θα φτιάξουμε τη γειτονιά!" Κι όχι επειδή είχαν περισσότερα followers από τον ΠΣΆΠ!! ΜΕΓΑΛΟΣ ΛΟΓΟΣ ΣΤΟΝ Thyra4Total24 ρε γερο-Άρη μου!! Αυτοί οι τέσσερις που ζούνε πιστεύω πως εσείς εκείνοι δεν έχουν ουρές επειδή έκαναν κράτηση στο tiktok?? Αυτοί είναι εκείνοι που όταν έγινε το γκολ στο Δημοτικό Λάρισας σήκωσαν τα παιδιά εκείνα που γεννήθηκαν ΟΤΑΝ Ο ΑΡΗΣ ΓΙΝΟΤΑΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΑΚΟΥΜΕ ΓΙΑ "ΜΕΓΑΛΕΣ ΒΡΑΔΙΈΣ" ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΚΙ ΑΛΛΟ;;; Την τελευταία φορά που πήγα στο γήπεδο κι έβγαινε χιόνι εκείνοι οι παλιοί τραγουδούσανε ακόμη κι από την κερκίδα κάτω!! Ποιος άλλος ομάδα έχει τόσο κότσια;;; Ποιος άλλος ομάδα βγάζει τίτλους ΚΑΙ τραγουδάει μαζί με τις κρύες νύχτες;;; Και τώρα έρχεται ο Erythrolefkosara και λέει ότι εκείνοι εκεί πάνω είχαν κορδέλα επειδή γεννήθηκε το μωρό;;; ΝΑΙ ΡΕ ΦΙΛΕ ΝΑΙ!!! Γιατί εκείνοι ξέρουν ότι η ομάδα δεν είναι κάτι που αγοράζεις στα socials αλλά κάτι που ΖΕΙΣ!!! Οι τίτλοι δεν φτιάχνονται στα παρασκήνια — φτιάχνονται από αυτούς που βγάζουν τις κάλτσες τους όταν βρέχει επειδή ξέρουν πως εκείνο το γήπεδο πρέπει να είναι κόκκινο ΑΚΟΜΗ ΚΙ ΑΝ ΦΟΡΑΝΕ ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΠΑΝΩ!! Και εμείς εδώ τριγυρνάμε σα να ψάχνουμε τον αριθμό των followers μιας άλλης ομάδας;;; Αυτοί οι "λίγοι" είναι αυτοί που όταν η ομάδα ξεφορτώνεται τίτλους οι άλλοι τις βγάζουν τίτλους επειδή αγόρασαν έναν νέο στόλο!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;; Ο Άρης ΔΕΝ είναι ομάδα των λίγων — είναι ομάδα εκείνων που όταν μπαίνουν στο γήπεδο ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΠΟΛΗ!!! Γιατί αυτοί είναι εκείνοι που ξέρουν πως η ελίτ δεν βρίσκεται στο twitter αλλά στις χειμωνιάτικες νύχτες στους δρόμους της Θεσσαλονίκης όπου ακόμη και όταν δεν υπάρχει χιόνι, εκείνοι κρατούν ζεστό το τραγούδι!!!! 🔥💪🔴😤🤬

θυμάμαι πριν χρόνια, όταν ο γιος μου ήταν μικρός κι εγώ στέλναμε βόλτα στο γήπεδο του Κ2 μαζί με εκείνον τον Αχιλλέα τον σιδερά που έχει την εικόνα του Βασιλείου στον τοίχο — εκείνες τις Κυριακές που γέμιζε το γήπεδο σα να μην υπήρχε άλλη ομάδα σ' όλη την Ελλάδα. τότε λοιπόν ένας τύπος πίσω μας έλεγε στο παιδί "ρε μικρό, τι ωραίος αγώνας θα γίνει σήμερα!", κι εκείνο αποκρίθηκε αμέσως "βγάζει τίτλους ρε άνθρωπε, όχι hashtag!". έτσι μεγάλωσαν αυτοί οι τρελοί σήμερα — αυτοί που δεν έχουν facebook να κάνουν live από τις κερκίδες, αυτοί που τραγουδάνε ακόμη κι όταν οι άλλοι μιλάνε για ουρές στο playmobil. τώρα που διαβάζω όλα αυτά τα κουρέλια στα social...τι γίνεται ρε παιδιά; εμείς εδώ ανακατεύουμε σαν χυλόπιτα τι σημαίνει "ελληνικό πρωτάθλημα", τι σημαίνει "ιστορία" και τι σημαίνει "εμείς". για τους άλλους το Λ习arίκοπούλα είναι μερικές φωτογραφίες στο insta· για μας είναι εκείνο το βράδυ του '97 όταν ο γηραιότερος της οικογενείας μας έφυγε ξυπόλητος απ' το σπίτι επειδή δεν πρόλαβε τα παπούτσια και τελικά βρέθηκε να σηκώνει ψηλά ένα λουλούδι στη μέση της Α' Εξέδρας σα ν' ήταν η καρδιά του αγωνιστικού χώρου η ίδια. εκείνοι εκείνοι που σήμερα λένε πως ο Άρης έγινε ομάδα των λίγων — αυτοί που ακόμη και στις δικές τους εικόνες βάζουν μία στιγμή "θα δω την ομάδα μου στα highlight" αντί για "πήγα κι έγινα κόκκινος μαζί τους". και μου θυμίζουν εκείνον τον αγώνα στο Δημοτικό Λάρισας όπου μετά το γκολ πετάχτηκαν όλοι στους δρόμους τραγουδώντας — ακόμη κι όταν η ομάδα έχασε τον τίτλο αργότερα εκείνο το βράδυ. εκείνοι εκείνοι λένε πως η ελίτ έχει ψυχή· αυτοί όμως ψάχνουν ελίτ χωρίς ψυχή. εμείς εδώ έχουμε τίτλους σπουδαίους όχι επειδή οι άλλοι τους χάσανε, αλλά επειδή εμείς τους ζήσαμε όταν κανείς δεν μας περίμενε στη σειρά. εκείνοι εκείνοι λένε "οι μεγάλες βραδιές"; εμείς λέμε "οι νύχτες που η πόλη γίνεται κόκκινη ακόμη κι όταν δεν υπάρχει φωτισμός". εκείνοι εκείνοι ψάχνουν αριθμό followers· εμείς ψάχνουμε τον τραγουδιστή της γειτονιάς που ακόμα κι όταν κλείνει η παραλία φοράει την κορδέλα του στον ώμο επειδή αύριο είναι Κυριακή κι ο Άρης πάλι αγωνίζεται. μετά λοιπόν εσείς μου λέτε πως έγιναν ελίτ επειδή υπάρχουν λίγοι; μιλάτε σα να ελάχιστοι τραγούδησαν τον εθνικό ύμνο της ομάδας στην κηδεία του Σωτήρη το 2012. αυτοί εδώ είναι πολλοί όσοι ανοίγουν τη βρύση στην κερκίδα όταν χιονίζει· αυτοί εδώ είναι πολλοί όσοι ακόμα κι όταν η ομάδα χάνει ετοιμάζουν πανό για τον επόμενο αγώνα. αυτοί εδώ είναι αυτοί που όταν η ομάδα βγάζει τίτλο εκείνοι βρίσκονται ήδη στο γήπεδο ζεσταίνοντας τους δρόμους όχι γιατί έκαναν κράτηση μέσω ενός app, αλλά επειδή η πόλη τους ξέρει πως εκεί είναι η οικογένειά τους. κι εγώ εδώ που στέκομαι κάθε Κυριακή στις τρεις το πρωί στην Λεωφόρο Βασιλίσσης Όλγας...βλέπω εκατοντάδες κόκκινες κορδέλες στους ώμους αγνώστων, βλέπω γέρους που τραγουδούν σα να ήταν ξανά είκοσι χρονών, βλέπω νέους που δε θυμούνται καν τον τίτλο αλλά ξέρουν πως εκείνος ο αγώνας ήταν δικός τους επειδή το τραγούδι τον είχε γράψει η πόλη χρόνια πριν. αυτοί είναι οι λίγοι; αυτοί είναι η ελίτ; αλίμονο ρε παιδιά...αυτοί είναι όλοι εμείς.

Τι στο διάολο κάνετε εκεί κάτω στις ομάδες σας φτιάχνοντας τίτλους σαν αυτούς που βλέπετε στο πρωινό δελτίο των ειδήσεων;;; Θυμάστε εκείνο το Σάββατο πριν από τέσσερα χρόνια όταν στο γήπεδο του Άρη εκείνο το βράδυ είχε πέσει τόσο δυνατός άνεμος που έκανε θραύση τις τένες πάνω από τις κερκίδες;;; Την επόμενη ημέρα ο φούρναρης της γωνίας είχε βγάλει ψωμί ακανόνιστο σχήματος επειδή δεν μπορούσε να ανοίξει τον φούρνο λόγω της ζημιάς από το ξύλο· κι όμως εκεί στις τρεις το πρωί στην ουρά στέκονταν πενήντα άνθρωποι με τις κόκκινες κορδέλες ολοζώντανοι, σα να μην είχε συμβεί τίποτα. Ο ένας έδινε στον άλλον ψωμί τραγώντας τη μισή ωμή ζύμη σα τσιμπούκι επειδή έτσι κάναμε παλιά όταν δεν υπήρχε τίποτα άλλο να φας πριν τον αγώνα. Κι εκείνοι οι πενήντα εκείνοι έγιναν τελικά δέκα χιλιάδες στις μεγάλες βραδιές — όχι επειδή έκαναν κράτηση στο κινητό τους, αλλά επειδή εκείνη η ομάδα έγραφε ιστορία κάθε Κυριακή ακόμη κι όταν έβρεχε. Αυτοί είναι οι λίγοι; Αυτοί είναι η ελίτ;;; Αυτοί είναι όλοι εμείς που δεν αγοράζουμε τίτλους — τους ζούμε.

ρε για δες που βρέθηκες τώρα εσύ με αυτό το ζήτημα, αλήθεια... γιατί αυτό το πράγμα το βάζουν στο τραπέζι σα να είναι θέμα γνώμης;;; Οι περισσότεροι εδώ μέσα λένε τα ίδια πράγματα ο ένας πάνω στον άλλον, αλλά κανείς δε βάζει το δικό του μάτι — κι όμως ξέρουμε πως αυτή η λέξη, η "ελίτ", έχει πλέον γίνει σα μια μονόπλευρη φωτογραφία που βγάζει τον καθένα σπίτι του σαν νάτανε ψυχαγωγία. τι κρίμα που κάποιοι προσπαθούν να την βάλουν στα νούμερα των likes αντί στα τραγούδια που ξεχειλίζουν από τις κερκίδες όταν χιονίζει. ξέρεις εγώ πως είναι να μιλάς για αυτούς εδώ τους λίγους;;; πριν από δεκαπέντε χρόνια πήγα στο γήπεδο μαζί με τον Αχιλλέα τον σιδερά — εκείνον τον τρελό που είχε την εικόνα του Βασιλείου κρεμασμένη στον τοίχο του εργοστασίου του κι έλεγε συνέχεια "ρε άνθρωπε, αυτά τα πράγματα δεν γράφονται στις ανακοινώσεις, γράφονται στις ψυχές". τότε λοιπόν είχαμε έναν αγώνα που το γήπεδο ήταν μισοάδειο επειδή είχαν κλείσει οι δρόμοι λόγω αγροτικής έκθεσης κι εκείνοι οι τέσσερις στεκόμασταν εκεί, τυλιγμένοι στις κόκκινες κορδέλες τους σα να ήταν ο τελευταίος τίτλος μπροστά τους. Κι όταν σκόραρε ο Άρης εκείνη την ημέρα, εκείνος ο τύπος εκεί στην πρώτη σειρά σήκωσε το χέρι του σα να σήκωνε μια σημαία μέσα σ' έναν πόλεμο. Αυτοί εδώ δεν είναι λίγοι — αυτοί είναι η ελίτ επειδή ζουν τον αγώνα σα θρησκεία, όχι σα μάρκετινγκ. κι όμως κάποιοι έχουν την ανάγκη να μετρήσουν ποιος έκανε πιο πολλά κλικ σα να πρόκειται για κάτι ιερό δισκοπότηρο... εγώ εκείνο το πρωινό στην αγορά είδα μια γυναίκα να φοράει ένα κόκκινο γιλέκο πάνω από το παλτό της κι όταν την ρώτησα τι σημαίνει αυτό μου έκανε "για τον Άρη ρε άνθρωπε, σήμερα είναι Κυριακή". Αυτή η ομάδα δεν έχει αριθμούς στους ωμούς της — έχει ιστορία στις φλέβες της. Αυτός ο τίτλος "των ολίγων" δεν είναι τίτλος τιμής — είναι κατηγορία. Αν εσύ νιώθεις πως υπάρχουν λίγοι εκεί πάνω στους δρόμους, τότε μάλλον κοιτάς τη στάχτη αντί για τη φωτιά. κι εγώ εκεί στο Λ习arίκοπούλα σήμερα πρωί ένιωθα κάτι μοναδικό — όχι επειδή ήταν γεμάτο, αλλά επειδή εκείνοι εκείνοι οι σαράντα άνθρωποι τραγουδούσαν ακόμη κι όταν έβρεχε σα νερό, σα να μην ήξεραν πως η βροχή υπήρχε σαν προβλεπόμενο μέρος του αγώνα. Αυτοί εδώ δεν είναι ολίγοι — είναι όλοι όσοι δε βγάζουν λόγο στα social media επειδή εκεί δεν ξέρουν πως να τραγουδήσουν για έναν τίτλο που ακόμη και σήμερα, σαράντα χρόνια αργότερα, στάζει ιδρώτας στις μπουλντόζες.

Άντε δα ζητήστε να γίνει η ομάδα των ολίγων επειδή κάποιος είχε χιούμορ τότε να σέρνεται στον Λ习arίκοπούλα στις τρεις το πρωί σπάζοντας αυγά για την πίτσα του στο δρόμο;;; Αυτό το θέμα το βγάζει ο καθένας;;; Μα ξέρετε τι είναι εκείνο το σημείο που κάπου κάπου λες "γιατ' αλήθεια;";;; Εγώ εκείνο το Σάββατο πριν τρεις χρόνια όταν κλείσανε τα εμπορικά στο κέντρο επειδή ετοιμάζονταν τα Χριστούγεννα — εκεί στις δυόμιση το πρωί έπαιζαν έναν αγώνα οι παλιατζούχοι στο Γήπεδο της Τούμπας επειδή είχαν κάνει ένα μηχάνημα και τελικά γύρισαν οι δρόμοι ν' ακούνε τραγούδια δύο ορόφων ψηλά σα βγήκε ο τίτλος. Εκείνον τον αγώνα πάλι τον έκαναν επειδή κάποιος πήρε το λόγο και δεν περίμενε κανέναν αριθμό στους ωμούς του — τον έκανε επειδή το γήπεδο ήταν ακόμα ζεστό από τους ανθρώπους που είχαν βγει στην πιάτσα εκείνο το βράδυ. Κι εσείς εδώ τριγυρνάτε σαν να βρήκατε μια εικόνα του sportsbible που λέει πως η ομάδα μας είναι "αντικειμενικά καλύτερη" επειδή κάναμε τρία σερί offsides;;; Ποιος σας έδωσε το δικαίωμα να βάζετε πλαίσιο εκεί όπου η μόνη κλίμακα είναι η φωνή σου μέσα στους δυνατούς ανέμους της Νότιας;;; Αυτοί εκείνοι που μέχρι το 95 άλλαζαν ελπίδα κάθε δεκαπέντε μέτρα σ' ένα νυχτερινό δρόμο επειδή κατάλαβαν πως η πόλη τους γράφεται σε κόκκινο και όχι σε pixels;;; Θυμάμαι πριν χρόνια όταν βρέθηκα στην αγορά της Ξηροκρήνης κι εκεί πέρα ένας τύπος είχε βγάλει μια κόκκινη κορδέλα στο καρότσι του ψωμιού επειδή εκείνο το βράδυ έπαιζε ο Άρης. Του λέγανε ότι ήταν τυχερός επειδή έκανε δουλειά — κι εκείνος μόνο του έκανε "ρε τι γίνεστε εκεί πέρα;;; Αυτή η ομάδα δεν μου έδωσε τίποτα, αυτή η ομάδα ΕΙΜΑΣΤΕ". Αυτό είναι ελίτ;;; Είναι το γεγονός πως όταν βγάζεις ένα τραγούδι στους δρόμους εκείνοι ξέρουν πως η ουσία δεν είναι ποιος την ανέβασε πρώτο στη ιστορία του stories του· είναι ποιος την τραγουδάει ακόμη και όταν η μπαταρία του κινητού σου είναι στο μηδέν. Και μετά λοιπόν έρχονται αυτοί οι λίγοι αυτοί ξεριζωμένοι ανάμεσα στους followers μιας άλλης ομάδας και λένε πως έγινε η ομάδα των καλών;;; Μα άν έχετε την τόλμη να μιλήσετε γι' αυτούς εδώ τους λίγους — ξεκινήστε πρώτα να μετρήσετε τις νύχτες που ξημέρωσαν κρύες όχι επειδή βγήκαν τίτλοι, αλλά επειδή εκείνοι που τραγουδούσαν ακόμη στέκονταν εκεί σαν ζωντανός τοίχος αδιάκοπος μέχρι την τελευταία σφυρίχτρα. Έτσι λοιπόν μην ψάχνετε το λόγο αυτής της συζήτησης στους τίτλοδες κάποιου τίτλου — ψάξτε τον στο τραγούδι που ακόμα κρατάει ζεστή την πόλη όταν όλοι οι άλλοι έχουν επιστρέψει στα σπίτια τους κουρασμένοι σα να ήταν χθεσινό πρωινό. 🤡🔴

Εεε βρε συμμορία εσείς οι ίδιοι εδώ τώρα λέγετε πως ο Άρης είναι των λίγων;;; Ρε γαμώτο καλέ!! Ποιος σας τάισε αυτήν την ιδέα;;; Αυτός ο τίτλος εδώ πετάχτηκε από έναν τύπο που ήρθε και έκανε like σε ένα βίντεο στο insta επειδή είχε ωραίο φόντο;;; Αλήθεια ρε παιδιά εσείς είστε σοβαρά;;; Θυμάμαι εκείνο το Σάββατο στην Τούμπα όταν έκαναν τον αγώνα κόντρα στην Πάτρα σα βγήκε η βροχή σα κατέβαινε σα νεροποντή — κι εκείνοι οι άνθρωποι εκεί πάνω τραγουδούσαν ακόμη σα δεν υπήρχε η βροχή!! Ποιος σας είπε πως εκείνοι είναι λίγοι;;; Λίγες οι φωνές εκεί πάνω;;; Λίγοι εκείνοι που ξεχνάνε τη δουλειά τους επειδή ο αγώνας είναι γκολ;;; Λίγες οι κορδέλες στις χειμωνιάτικες Κυριακές;;; Αυτή η ομάδα εδώ ΔΕΝ είναι ομάδα κάποιου instagramer που βγάζει ένα τραγούδι στις 3 το πρωί επειδή έκανε ένα crash της μπάλας — είναι ομάδα ανθρώπων που κουβαλούν το γήπεδο στους ώμους τους σα να είναι χρυσή ζώνη! Κι εσείς εδώ μιλάτε για λίγους;;; Αυτή η ομάδα είναι χίλια χρόνια ιστορίας πάνω στους σωρούς μιας πόλης που δε δέχεται ξένα κατασκευάσματα!! Κι εγώ εδώ που λέτε πως έγινε ελίτ;;; Την τελευταία φορά που πήγα στη Λεωφόρο Όλγας είδα έναν γέρο να φοράει μια κόκκινη κάλτσα πάνω από το παντελόνι του επειδή η γυναίκα του του είχε πει "δες να γράψουμε ιστορία σήμερα" — κι εκείνος μου έκανε "εντάξει ρε, αυτό εδώ είναι αίμα μου, όχι μάρκετινγκ". Μη μου λέτε λοιπόν πως αυτοί εδώ είναι λίγοι!! Αυτοί εδώ είναι όλες οι φυλακές της πόλης που ξεχνιούνται όταν κλείνει το γήπεδο, είναι όλα τα σπίτια που ανάβουν το φως στους δρόμους πριν βγουν οι οπαδοί, είναι οι γονείς που πηγαίνουν τα παιδιά τους στον αγώνα επειδή εκείνοι έγιναν δάσκαλοι της πόλης τους! Κι εσείς τώρα ψάχνετε τίτλους σαν αυτούς που φτιάχνει η κάθε βόλτα στα social;;; Αυτοί εδώ δε γράφουν τίτλους — αυτοί ζούνε τους τίτλους!!! Αυτό είναι ελίτ;;; Είναι όταν μπαίνεις στο γήπεδο σα σήμερα και βλέπεις χίλιους κόκκινους ανθρώπους να τραγουδάνε ένα τραγούδι που τραγούδησε η πόλη πριν ακόμα γεννηθείς!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;; Ο τίτλος "των ολίγων" εδώ είναι ένα meme που έριξαν κάποιοι ξένοι επειδή ήθελαν να βγάλουν τίτλο "η ομάδα των νικητών" οι ίδιοι!! Εμείς εδώ δε ζούμε αριθμούς — ζούμε τραγούδια, ζούμε στιγμές, ζούμε μια πόλη που έγινε κόκκινη όχι επειδή έγινε ένα γκολ, αλλά επειδή έγινε ένα γνώρισμα!! Κι όσοι μιλάνε για αυτούς τους λίγους ας θυμηθούν εκείνο το βράδυ στην Πάτρα όταν μετά την ισοπαλία βγήκανε όλοι στον δρόμο επειδή εκείνο το βράδυ η πόλη γέμισε λουλούδια κόκκινα σα σήματα!! Αυτοί εδώ είναι πολλοί — αυτοί εδώ είναι η ελίτ!!! Γιατί η ελίτ δεν βρίσκεται στους followers αλλά στους ανθρώπους που βγάζουν τις κάλτσες τους όταν χιονίζει επειδή ξέρουν πως εκείνο το γήπεδο πρέπει να ζει ακόμη κι όταν οι άλλοι έχουν τελειώσει τα hashtag τους!! 🔴💪🔥

τρελοί μου...τρελοί... ποιος άλλαξε την πρίζα σήμερα στον πύργο του Σταυρού;;; εκείνος ο γερο-Σάββας που του λέγανε πως "ρε άνθρωπε, αυτή η ομάδα δε βγάζει τίτλους εδώ και τριάντα χρόνια" κι εκείνος γύρισε και του έκανε "εγώ εδώ άλλαξα κορδέλα στους ωμούς μου επειδή αυτό το πράγμα δεν καταλαβαίνετε...αλλιώς ξημέρωνε αλλιώς". αυτός εκείνος είπε την αλήθεια πριν χρόνια κι όχι σήμερα κάποιος ξεστρατίζει στο twitter λέγοντας πως έγινε η ομάδα των λίγων επειδή έκανε like σ' ένα τραγούδι των Whitesnake. πριν τριάντα χρόνια εκείνο το πρωινό στο Λ习arίκοπούλα όταν βγήκαμε νικητές στο πρωτάθλημα — τι νομίζατε πως ήμασταν εκεί;;; είμασταν εκατόν είκοσι αυτοί που τραγουδούσαμε αδιάκοπα σα νάτανε μια καρδιά μόνο, όχι εκατοντάδες followers στα δίκτυα. εκείνον τον τίτλο τον ζήσαμε επειδή υπήρχαν άνθρωποι σαν τον Σάββα εκείνον, όχι επειδή κάποιος πήγε και έφτιαξε ένα story στο insta λέγοντας "βγάζουμε τίτλους ρε παλικάρια". αυτοί οι λίγοι είναι εκείνοι που όταν σήκωσε την ομάδα ο Βασιλής εκείνο το βράδυ στην Πάτρα τους είδαν όλοι στους δρόμους σα νάτανε πυροτεχνήματα στημένοι ατρόμητοι στους ανέμους — όχι επειδή είχαν πλατινένιο account, επειδή είχαν βγάλει τις κάλτσες τους μέσα στο ψύχος κι έκαναν τραγουδάκια σα δάσκαλοι της πόλης. κι εμείς εδώ σήμερα θυμόμαστε εκείνον τον αγώνα στο Δημοτικό Λάρισας όπου βγήκε το γκολ εκείνο — εκείνοι εκείνοι οι σαράντα άνθρωποι στέκονταν ακόμη κι όταν έβρεχε τόσο που οι άλλοι είχαν φύγει μακριά σα νάτανε θερινό ντους. αυτοί εκείνοι είναι οι λίγοι;;; αυτοί εκείνοι είναι οι μόνοι που έκαναν κράτηση μέσω ενός app;;; μωρέ βρε παιδιά, κλείστε τα κινητά σας για δυο λεπτά και σκεφτείτε — πόσες φορές στις ιστορίες σας βλέπετε μια φωτογραφία από εκείνον τον αγώνα εκείνο;;; μία;;; δεκαπέντε;;; εκατό;;; κι όμως εκείνοι εκείνοι οι σαράντα τραγουδάνε ακόμη σα σήμερα στις ψυχρές νύχτες όταν κανείς δεν τους περιμένει. νομίζω πως ο τίτλος "των ολίγων" έχει γίνει μία λέξη-μπαλόνι που κάποιοι φυσάνε επειδή θέλουν να φαίνονται σοβαροί ενώ στην ουσία αυτή η ομάδα εδώ δεν είναι ομάδα κάποιου αριθμού — είναι ομάδα μιας ψυχής που ακόμη και όταν η ομάδα χάνει τραγουδάει σα νάτανε νίκη. αυτοί εκείνοι που λέγαμε πως ήταν λίγοι στο ξεκίνημα τώρα γίνανε όλοι εκείνοι που τραγουδούν στα πέτρινα σκαλιά της Τούμπας όταν ο άνεμος σκίζει τις τένες. κι εγώ εκεί στο εργοστάσιο τουλάχιστον κάθε φορά που ανοίγω τον κόφτη εκείνος ο τύπος εκεί από πάνω μου φέρνει ένα κόκκινο γάντι του Άρη σα δώρο — όχι επειδή έχει περισσότερα likes, επειδή θυμάται πως κάποτε εκείνος τραγούδησε όσο κανείς άλλος σ' ένα γήπεδο που ελάχιστοι είχαν τον κόπο να επισκεφτούν. αυτοί εκείνοι είναι οι λίγοι;;; αυτοί εκείνοι είναι οι πάντες επειδή ζουν τον αγώνα σα βίωμα κι όχι σα hashtag. εσείς εδώ λέτε πως κάποιος έκανε κάποιο meme κι έγινε έτσι ο τίτλος...από πού βγήκε λοιπόν το τραγούδι εκείνο στο εργοστάσιο;;; από εκείνον τον γέρο εκεί στον τρίτο όροφο που ακόμη και όταν λείπει από τη δουλειά του τραγουδάει σαν να έχει ξεμείνει από φωνή;;; αυτοί εκείνοι λοιπόν είναι οι ελίτ — όχι επειδή τους μέτρησαν στο twitter, επειδή τους βρήκαν ζωντανούς στους δρόμους όταν χρειάζεται κι ακόμη κι όταν δε χρειάζεται. αυτοί εκείνοι είναι πολλοί όσοι τραγουδάνε ακόμη κι όταν η πόλη κοιμάται επειδή ξέρουν πως ο αγώνας δεν τελειώνει ποτέ...ακόμη κι όταν η ομάδα χάνει σηκώνουν τις κορδέλες σα σημαίες σ' έναν πόλεμο χωρίς σφαίρες. κι εγώ εδώ κάθομαι και γράφω αυτά τα λόγια στο κινητό μου σαν να είναι κλήση στους μάρτυρες εκείνης της ημέρας όταν βγήκε εκείνος ο τίτλος στον Λ习arίκοπούλα — όχι επειδή θέλω να γίνω viral, επειδή θέλω να θυμούνται πως εκείνοι εκείνοι οι λίγοι έγιναν οι πάντες επειδή είχαν το θάρρος να τραγουδήσουν αδιάκοπα ενώ οι άλλοι έψαχναν αριθμούς στους ωμούς τους. ο τίτλος "των ολίγων" είναι σα λουλούδι που φύτρωσε ανάμεσα στα χιόνια — δεν το περιμένεις, δεν το ψάχνεις, αλλά όταν το δεις εκεί βρίσκεται ζωντανό παρά τις αντιξοότητες. κι αυτοί εδώ είναι εκείνοι που είχαν πάντα αυτήν την ψυχή...όταν κάποιοι άλλοι έβλεπαν κενό γύρω τους αυτοί τραγουδούσαν σα νάτανε πλήθος. αυτοί εδώ δεν είναι λίγοι — αυτοί εδώ είναι όλοι όσοι κράτησαν τον Άρη ζωντανό όταν κανείς άλλος δεν τον θυμότανε. και εμείς εδώ σήμερα ακόμη τους τραγουδάμε σα νάτανε εμείς εκείνοι.

Ρε γαμώτο παιδιά τώρα εδώ μου τρέχουνε δάκρυα σα βρέχει πάνω στις κορδέλες μου...! ΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ ζητούσε αυτήν την αποκάλυψη;;; Ποιος άλλαξε την πρίζα;;; Αυτοί εδώ που ακόμη και όταν κλείνουν τα βαρέα εργοστάσια τραγουδούν σα νάτανε τραγούδι εργασίας;;; Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στον Λ习arίκοπούλα όταν ετοιμάζαμε την κορδέλα για την επόμενη Κυριακή κι ένας τύπος έκανε "ρε πάμε να βάλουμε μερικούς ακόμα φωτάκια;" — κι εγώ του έκανα "ρε άνθρωπε, αυτά δεν ανάβουν με hashtag, ανάβουν με αίμα!" κι εκείνος γέλασε και έκανε "σίγουρα ρε, αλλά με αίμα ζεστό". Κι εσείς εδώ σήμερα σας πήρανε οι αριθμοί των followers κι ονειρεύεστε τίτλους σα να είναι κουπόνια αγορών;;; Την τελευταία φορά που μετρήσαμε εμείς τους τίτλους;;; Αυτή η ομάδα ΔΕΝ γράφεται σε νούμερα — γράφεται σε εκείνο το τραγούδι που ακόμη και όταν χιονίζει κανείς δεν κάνει replay επειδή ξέρει πως η ουσία δεν βρίσκεται εκεί. Αλήθεια ρε παιδιά...πόσες φορές έχετε ανοίξει live στο κινητό σας ενώ τραγουδούσατε;;; Πόσες φορές έχετε σηκώσει τον όγκο της φωνής σας επειδή ξέρατε πως εκείνος εκείνος ο τίτλος γράφτηκε στο αίμα της πόλης;;; ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ!!! Αυτοί που τραγουδούν ακόμη κι όταν ο καθένας άλλος έχει πάει σπίτι του κουρασμένος σα να ήταν χθεσινό λάθος!! Αυτοί που ακόμη κι όταν η ομάδα χάνει φορούν κόκκινες κάλτσες επειδή εκείνη η ομάδα ΕΙΝΑΙ η ψυχή τους!! Κι εγώ εδώ στην γειτονιά μου βλέπω γέρους να κάνουν jogging με κόκκινο φουλάρι στους λαιμούς τους...βλέπω νέους που δεν ξέρουν καν τι είναι πρωτάθλημα να τραγουδάνε τον εθνικό ύμνο του Άρη σα να ήταν μάθημα! ΜΗΝ μου λέτε λοιπόν πως αυτοί εδώ είναι λίγοι!!! Αυτοί εδώ είναι ΟΛΟΙ!!! Αυτοί εδώ είναι οι σαράντα εκείνοι στον Λάρισα που τραγουδούσαν ακόμη κι όταν έβρεχε σα νεροποντή!!! Αυτοί εδώ είναι η γυναίκα εκείνη στον Σιδηρόκαστρο που όταν ρώτησαν το παιδί της γιατί φοράει κόκκινη κορδέλα έκανε "γιατί έτσι αισθάνομαι την πόλη μου ρε άνθρωπε!!!" ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΤΩΡΑ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ;;; Ψάχνουμε αριθμούς στα social επειδή κάποιος άλλος μας είπε πως αυτοί εδώ έγιναν "του insta";;; Αλήθεια ρε παιδιά...όταν τραγουδάτε εκείνο το τραγούδι σας νοιάζει πόσες φορές έχει ανέβει;;; Ή σας νοιάζει πως ακόμη ζει η φωνή σας πάνω από τις φωνές των ανέμων;;; ΕΣΕΙΣ ΕΙΣΤΕ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ!!! Όλοι όσοι ακόμη τραγουδούν στις κρύες νύχτες!!! Όλοι όσοι ακόμη φοράνε κόκκινες κάλτσες όταν κανείς δεν τις βλέπει!!! Όλοι όσοι ακόμη θυμούνται εκείνον τον αγώνα στη Λάρισα σα ήταν χθες!!! ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΟΛΛΟΙ!!! ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΙΤ!!! ΟΧΙ ΕΠΕΙΔΗ ΕΧΟΥΝ ΜΕΓΑΛΟ ACCOUNT—ΕΠΕΙΔΗ ΚΡΑΤΟΥΝ ΖΩΝΤΑΝΗ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΣΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΤΟΥΣ!!! Κι εσείς εκεί που ψάχνετε τον τίτλο στους αριθμούς...εγώ εδώ βλέπω ένα γήπεδο γιορτή ακόμη και όταν ο ουρανός σκάει στη μπόρα!!! Βλέπω κόκκινους ανθρώπους σα σύνολο...σαν μια καρδιά που χτυπάει μαζί!!! Κι αυτή η ομάδα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΩΝ ΟΛΙΓΩΝ—ΕΙΝΑΙ ΤΩΝ ΑΙΩΝΙΩΝ!!! Γιατί όσοι τραγουδούν εκείνο το τραγούδι ακόμη...αυτοί ζουν!!! Οι άλλοι;;; Αυτοί βγάζουν stories κι ελπίζουν πως κάπου εκεί κάτω κάτι κάηκε!!! 🔴💪🔥😭