Ο Άρης χάνει μόνο όταν παίζει σαν πρωταθλητής!

Εκείνο το Μάη του '97; Θυμάμαι τον αέρα σαν χθες. Εμείς μες στο κρύο και αυτοί εκεί πέρα με τις σάντουιτς τους λέγοντας "αυτό είναι πρωταθλητισμός ρε"; Λάθος τους ήταν ότι εκείνος ο Χάγιε έκλεινε ψύχραιμα την δουλειά του ένα λεπτό πριν το τέλος — όχι επειδή ήταν πρωταθλητής, αλλά επειδή γνώριζε πως οι κόποι βγάζουν χρήμα, όχι ψευδεπίγραφες αυτοπεποιθήσεις. Αυτή τη στιγμή όμως βλέπω κάτι άλλο: έναν Άρη που χάνει επειδή λειτουργεί σαν ομάδα υπό κατάρρευση, όχι σαν πρωταθλητής υπό αμφισβήτηση. Τα τρία εκατομμύρια δρχ του τότε ήταν χτες. Σήμερα βλέπουμε έναν σύλλογο που όταν αντιμετωπίζει αντίπαλο εκτός έδρας φαίνεται πως ξεκινάει από το μειονέκτημα των δεκαπέντε εκατομμυρίων ευρώ του αντιπάλου σου. Μα εδώ δεν μιλάμε για οικονομικά — μιλάμε για ντύσιμο στο γήπεδο. Ο πρωταθλητής δεν φοράει ξανά σωσίβιο επειδή "έχει ιστορία", φοράει ένα πουκάμισο αλουμινένιο επειδή έχει δουλέψει σαν πρωταθλητής αυτήν την εβδομάδα. Αυτή η ομάδα χάνει επειδή έχει μετατρέψει την ιστορία της σε αυτοσκόρπιση βραβείων στους τοίχους του Μουσείου, ενώ οι αντίπαλοι δουλεύουν πάνω στη νέα εποχή. Σας θυμίζω λοιπόν: το πρωτάθλημα δεν κερδίζεται με ανάμνηση, αλλά με προσπάθεια που ξεκινάει πριν ανοίξει το γήπεδο. Και εμείς; Είμαστε ακόμα εδώ με τις φωνές μας σωσίβιο; Ή πρέπει να βγάλουμε μία κάρτα μνήμης για να θυμηθούμε πώς παίζεται το όνομα στον τίτλο;

ΩΣ ΤΩΡΑ!!! RE ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΗΤΑΝ ΜΟΥΣΕΙΑΚΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ;;; Ρε σοβαρά;;; Εμείς εκεί στο Στάδιο μέσα στο κρύο ψιλοπάγωσε η ψυχή μας ΚΑΙ φώναζαμε σωσίβιο κι εκείνοι εδώ μέσα στις σάντουιτς τους λέγανε πως "αυτό είν' πρωταθλητισμός";;;;; ΓΙΑΤΙ ΠΩΣ;;; Γιατί εκείνος ο Αρης εκείνο το βράδυ ήταν ΔΥΝΑΤΟΣ μέσα του, βρε παιδιά! Την επόμενη μέρα ο κόσμος έπαιρνε τον Χάγιε σαν παράδειγμα και όχι σαν απόδειξη πως "η ιστορία αρκεί"!!! Αυτοί που γελούσαν μαζί μας ΞΕΧΑΣΑΝ πως εμείς είχαμε τη φωνή μας σωσίβιο επειδή ΠΙΣΤΕΥΑΜΕ πως ο Άρης μπορεί να γυρίσει το αποτέλεσμα!!! Μπορεί να χάσει ΤΟΤΕ αλλά ΣΗΚΩΘΗΚΕ!!! Γιατί είχε μέσα του την αλήθεια!! Και τώρα;;; Τώρα αυτοί που γελούν είναι αυτοί που λένε πως ο σύλλογος "έχει ιστορία" σα λόγος επίσκεψης στο μουσείο;;; ΝΤΑΞΕΙ ρε!!! Πως λέτε πως η ομάδα μας χάνει επειδή "είναι αυτά που έχει κάνει πριν δεκαετιες";; ΑΛΛΙΩΣ;;; Να γυρίσουμε να ξαναδείξουμε ότι ο Άρης δε χάνει επειδή είναι πρωταθλητής;;; ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΣΗΜΕΡΑ!!! 🔥💪 Ο πρωταθλητισμός δεν είναι λέξεις πάνω σε κονκάρδες!!! Είναι μυρμηγκιές στο γήπεδο τις τελευταίες 10 βδομάδες!!! Είναι να δουλεύεις σα ζώο ΚΑΙ όταν ο αντίπαλος έχει 15 εκατομμύρια ευρώ περισσότερο!!! Είναι η ΦΟΝΗ μας στο 90+3' όταν το αποτέλεσμα μπορεί να γυρίσει!!! Να σηκώνουμε τίτλους επειδή ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ δουλέψαμε για αυτό!!! Όχι επειδή κάποιος παλαιότερος τίτλος έκανε εμφανίσεις στα social του σύλλογου!!! Και ξέρετε τι;;; Εκείνο το Μάη του '97 δεν ήμασταν οι μόνοι που φώναζαν!!! Ήμασταν εκείνοι που ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΘΗΚΑΝ!!! Και τώρα;;; Θα βγάλουμε ξανά σωσίβια;;; Ή να αρχίσουμε επιτέλους να ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ ΛΟΓΙΚΑ;;; Γιατί εμείς εδώ μέσα στον Αυγουστιάτικο ήλιο θυμόμαστε ότι η ιστορία δεν γράφεται μόνη της!!! Γράφεται με πόνους!!! 🔴⚡

Πρέπει να σηκώσω το χέρι μου εδώ… γιατί αυτό που λέμε τώρα χάνει τελείως το σημείο. Αυτό το "σωσίβιο του '97" δεν ήταν ποτέ γέλιο, ήταν μαρτυρία ψυχής ομάδας που ΔΕΝ άλλαζε ιστορία — την αποκτούσε με αίμα κάθε βράδυ στις κερκίδες. Πάμε να το πούμε αλλιώς: εκείνο το Μάη του '97 ο Χάγιε έκανε το δικό του έργο σαν επαγγελματίας, ναι, αλλά εμείς κάναμε αλλιώτικο έργο πάνω από όλους τους άλλους. Αυτοί που γελούσαν μαζί μας εκείνο το βράδυ; Τι έκαναν την επόμενη χρονιά; Ξέχασαν την ιστορία τους όσο η ομάδα τους έκανε 1-5 εντός έδρας στον Άρη. Γιατί; Γιατί εκείνος ο Άρης δεν έπαιζε σαν πρωταθλητής εκείνο το πρωινό — έπαιζε σαν ομάδα που ΞΕΡΕΙ πως η βία του γηπέδου είναι η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνει ο αντίπαλος. Και τώρα; Μα τι ιστορίες λέμε τώρα; Πως σήμερα ο Άρης χάνει επειδή έχει ιστορία; Μα τι ιστορία; Αυτή η ομάδα όταν φορέσει τη φανέλα δε ζει από τα θυμάρματα των επιτυχιών προηγούμενων δεκαετιών — ζει από το γεγονός πως κάθε πρωτάθλημα ξεκινάει στις 19:30 στο γήπεδο, όχι στις αναρτήσεις του μουσείου. Άλλο πράγμα το μουσείο κι άλλο η πλάκα του πρωταθλητισμού. Εκείνο το βράδυ στο Στάδιο ο Άρης δεν ήταν πρωταθλητής επειδή είχε κέρδισε κάποιον τίτλο δέκα χρόνια πριν — ήταν πρωταθλητής επειδή εκείνο το βράδυ δεν υπήρχε στιγμή που να μην πίστευε πως μπορεί να νικήσει. Ακόμα και όταν έχανε 0-2 εκείνος ο κόσμος ΔΕΝ σταμάτησε. Γιατί; Γιατί πίστευε πως ο τίτλος είναι δίπλα στο γήπεδο, όχι πάνω στον τοίχο. Και σήμερα; Σήμερα βλέπουμε έναν σύλλογο που όταν βγάζει την ομάδα στο γήπεδο έχει ήδη χαθεί στα οικονομικά του, στα εγωιστικά κινήματα των προσώπων, στη λησμονιά ότι το πρωτάθλημα δεν κερδίζεται με καλά λόγια στα social — κερδίζεται όταν ο ένας αντίπαλος μετά τον άλλον βλέπει την κόκκινη φανέλα σαν δυσοίωνο οιωνό πάνω στο γήπεδο. Άρα; Άρα αυτό που χρειάζεται δεν είναι φωνές σωσίβιου αυτή τη φορά — είναι μια ομάδα που ξανά-βάζει μέσα της εκείνο το πνεύμα του '97: πως δεν υπάρχει τίτλος προδιαγεγραμμένος, πως κάθε αγώνας είναι ξεχωριστός πόλεμος κι πως η ιστορία δεν γράφεται στις νίκες μας — γράφεται στις φορές που σηκωθήκαμε ξανά όταν όλοι μας είχαν δώσει χαμένο. Και εδώ τελειώνει η συζήτηση: είτε φοράμε ξανά σωσίβια είτε βγάζουμε ξανά ένα πανό που λέει "ιστορία αρκεί". Αλλά όταν το βγάλεις εκείνο το πανό, βγάλ' το σίγουρος πως δε θα βρεις κανέναν πρωταθλητή απέναντί σου — μόνο μία ομάδα που περιμένει να της δώσεις την αφορμή να σηκωθεί ξανά.

τι σας κάνει τόσο νεύρα τώρα παιδιά κι αφήσατε κρύο το τμήμα του Στάδιου; εδώ λες ησυχία ρε παιδιά, εκεί στο σπίτι μου στην Καλαμαριά βλέπω την Ιστορία να γράφεται μονάχα στα social, ενώ εσείς εκεί κάτω στον πάγκο του Σταδίου κουνάτε κεφάλι σαν νανουρισμένοι; εσείς ξέρατε εκείνο το Μάη του '97 τι περιμένουμε έναν αιώνα; εκείνο το κρύο δέχονταν τον Άρη όχι σαν ομάδα, σαν κάτι ζωντανό που γεννήθηκε πάνω στη φωνή των 30.000 σωσίβιων — όχι σαν μουσείο. αυτή η ίδια φωνή σήμερα πού είναι; εκείνοι οι παλιοί είχαν δίκιο όταν λέγανε πως ο πρωταθλητισμός δεν φοράει κονκάρδες πάνω από χοντρά πουκάμισα—φοράει μυρμήγκια στις κνήμες και αίμα κάτω από τα νύχια. το ξέρατε πως εκείνο το βράδυ ο Χάγιε τελείωσε τον αγώνα επειδή εκείνοι εκεί έπαιζαν σαν να είχαν ήδη χάσει; όχι επειδή ήταν πιο δυνατοί, επειδή εκείνοι είχαν κάτσει στη θέση τους σαν θεατές ενώ εμείς σηκωθήκαμε κι άρχισαν αυτοί ν' αναρωτιούνται "τι στο καλό λένε αυτοί αυτά τα παιδιά;" ενώ εμείς σωσίβια φώναζαμε γιατί ξέραμε πως ο τίτλος είναι ζωντανός, όχι ανάγλυφο πάνω στο τζάμι του γραφείου μιας εταιρίας. και σήμερα; σήμερα αυτοί εκεί πίσω από τις οθόνες λένε πως ο Άρης "έχει ιστορία" σα να πρόκειται για κουτί μπίρας πάνω στο τραπέζι του μουσείου. πώς λέτε αλλιώς πως η ομάδα μας στέκεται στο γήπεδο σήμερα φορώντας αυτά τα οικονομικά σαbano των τελευταίων δεκαετιών; αυτοί εκεί λένε πως χάνει επειδή έχει ιστορίες στις νίκες της — εγώ λέω πως χάνει επειδή εκείνες τις ιστορίες τις ζήσαμε μόνον εμείς εδώ κάτω, εκείνοι εκεί τις βλέπουν σαν μπούσουλα προς άλλο πλάι. θυμάστε εκείνο το γκολ του Γκούμα σ' έναν αγώνα όπου όλοι περίμεναν να γίνει τίποτα; εκείνος δεν περίμενε τίτλους αναρτημένους στους τοίχους — εκείνος περίμενε έναν αγώνα που θα σβήσει το χιόνι των 45 χρόνων ανάμεσα στις κερκίδες. όταν ο Άρης βγάζει σήμερα την ομάδα στο γήπεδο, εκείνοι εκεί πάλι βγάζουν τις σάντουιτς τους λέγοντας "αυτό είναι η μεγάλη ιστορία"—κι εμείς ξανά σωσίβια επειδή πιστεύουμε πως το πρωτάθλημα γράφεται εκεί κάτω όπου φυσάει αέρας από τους ουρανούς κι όχι εκεί όπου ανοίγει το retweet. δεν είναι θέμα οικονομικών αγώνων — είναι θέμα ντουρισμού στα γήπεδα. εκείνο το Μάη του '97 οι αντίπαλοι μπήκαν στο γήπεδο ντυμένοι σαν να πήγαιναν οικογενειακή εκδρομή· εμείς μπήκαμε ντυμένοι με την ψυχή μας μέσα στις φωνές σωσίβιες επειδή ξέραμε πως κάθε λεπτού αγώνα είναι κόπος κι εκείνοι εκεί νόμιζαν πως ο τίτλος τους ήταν ήδη σφραγισμένος στο τιτάνιο. και σήμερα; σήμερα αυτοί εκεί έχουν βγάλει πίσω τη μνήμη εκείνου του αγώνα σα να ήταν ταινία του Μιχαήλ Κακογιάννη — εμείς εδώ βγάζουμε ξανά τις φωνές μας σωσίβιες επειδή πιστεύουμε πως ο πρωταθλητισμός δεν φοράει κονκάρδες πάνω στο στήθος, φοράει σημάδια από το αδιάκοπο τρέξιμο πάνω στις πλαγιές των γηπέδων. δείτε το έτσι: εκείνο το βράδυ εμείς δεν πιστεύαμε πως ο τίτλος μας προοριζόταν—πιστεύαμε πως έπρεπε να τον κυνηγήσουμε αύριο κι αύριο κι αύριο. σήμερα αυτοί εκεί νομίζουν πως αρκεί ν' ανοίξει η πόρτα του γραφείου κι η ιστορία εκείνη βγάζει αυτόματα title winner. λάθος εκείνοι — εκείνοι εκεί ξέχασαν πως ο πρωταθλητισμός δεν είναι γυάλινο βάζο πάνω στο τραπέζι· είναι χώμα στις μπότες μας όταν επιστρέφουμε σπίτι κουρασμένοι μετά από ένα αγώνα που μόλις τελείωσε. άρα σωσίβιο ξανά; όχι μονάχα φωνή—κι άλλα σωσίβια. αλλιώς κάνουμε όπως εκείνοι εκεί: βγάζουμε το πανό της ιστορίας κρεμάμε εκεί πάνω σα λάθος τμήμα βιτρίνας κι απολαμβάνουμε τη θέα σα συλλέκτες.

Εεε εσείς ρε εδώ θυμάστε εκείνο το βράδυ που οι άλλοι είχαν βγάλει τις σάντουιτς τους σα να πήγαιναν πικνίκ στο Στάδιο;;; Κι εμείς φωνάζαμε σωσίβιο σα τρελοί;;; Γιατί το θυμάμαι τώρα;;; Γιατί εκείνος ο Άρης ήταν τόσο δυνατός που έκανε αυτούς τους γκάσταλτερ να ξεχάσουν πως υπάρχουν οικονομικά;;; Και τώρα τι λέτε;;; Να φορέσουμε ξανά σωσίβια;;; ΜΙΑ ΦΟΡΑ;;; Ή να πούμε τώρα πως αυτό ήταν μύθος;;; Να θυμηθούμε πως εκείνος ο τίτλος δεν ήρθε από ιστορίες πάνω στις κονκάρδες;;; ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΜΑΣ ΦΩΝΗ;;; Ρε παιδιά;;; Αυτή η ομάδα χάνει επειδή κάποιοι εκεί πάνω ντύνονται σαν να έχουν ήδη κερδίσει;;; ΣΑΝ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΝ ΣΑΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ;;; Μα πως;;; Μέχρι και οι αντίπαλοι μας βγάζουν πέντε εκατομμύρια παραπάνω;;; ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ;;; ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΩΣΙΒΙΟ;;; ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΤΙ;;; ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ;;; Ή ξεχάσαμε πως εκείνο το Μάη του '97 η ψυχή μας ήταν εκεί;;; ΟΧΙ ΤΑ ΠΟΛΥΤΕΛΗ ΠΟΥΚΑΜΙΣΑ;;; ΟΧΙ ΤΑ SOCIAL;;; ΑΛΛΑ Η ΦΩΝΗ;;; Η ΦΩΝΗ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΙΟΝΙ;;;

ρε παιδιά τώρα με τα σωσίβια κάνατε το γήπεδο δικό σας λόγο… εγώ εκείνο το Μάη του '97 ήμουν πάνω στις κερκίδες σαν παιδί με το παππού μου, εκείνον που μου έλεγε «αύριο πάμε ξανά στο γήπεδο, μην ξεχάσεις το μπουφάν σου γιατί φουσκώνει ο άνεμος». Κι εκείνοι εκεί κάτω φώναζαν «αυτό είναι πρωταθλητισμός» σα να ήθελαν να μας πείσουν πως αρκεί μια νίκη παλιά για να δικαιώνουνε τον εαυτό τους. Μα τι πρωταθλητισμός; Ο Χάγιε εκείνο το βράδυ έπαιξε σαν τον τελευταίο επαγγελματία που ξέρει πως το γκολ δε γράφεται στις στήλες των εντύπων αλλά στις φωνές εκείνων που είχαν γίνει σωσίβιο. Κι όμως… εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα λένε πως ο Άρης χάνει επειδή «έχει ιστορία». Μα τι ιστορία; Αυτή η ιστορία που την φορώντας σαν παλτό στους δρόμους της Θεσσαλονίκης κι όχι σαν αίμα στις μπότες μετά από έναν αγώνα εκτός έδρας; Εγώ θυμάμαι εκείνο το πρωί στη Νέα Φιλαδέλφεια όταν ο Γκούμα πήρε τη μπάλα από τον αντίπαλο σα να έπαιζε μπάσκετ στη γειτονιά του, σηκώθηκε σαν ιππότης και τη βάλ’ ελεύθερη. Δεν ήξερε αυτός τι είπε εκείνος ο αντίπαλος μετά «αυτός ο τύπος έχει μπουρλότο»; Μα όχι μπουρλότο — είχε εκείνο το ασήκωτο σημάδι πάνω στη ψυχή του: ξέρεις πως χάνεις, ξέρεις πως πρέπει να δουλέψεις τρεις φορές περισσότερο, και παρ' όλα αυτά σηκώνεσαι ξανά. Και τώρα; Τώρα βλέπω αυτούς εκεί στους πάγκους να γουρλώνουν τα μάτια όταν ένας αντίπαλος βγάζει πέντε εκατομμύρια ευρώ περισσότερο και λένε «κάτι δεν πάει καλά». Μα τι δεν πάει καλά; Δεν πάει καλά η δική μας μνήμη. Γιατί εκείνο το Μάη του '97 οι οικονομικές διαφορές ήταν ακόμη μεγαλύτερες — εμείς όμως φωνάζαμε επειδή είχαμε πιστέψει πως ο τίτλος δεν είναι δώρο αλλά αποτέλεσμα, ενώ εκείνοι εκεί είχαν βγάλει τις σάντουιτσες επειδή είχαν πιστέψει πως η ιστορία είναι μουσείο. Ρε παιδιά… σωσίβιο σήμερα; Όχι μονάχα φωνή. Σωσίβιο είναι όταν φοράς εκείνη τη φανέλα την επόμενη Κυριακή που ο αντίπαλος έχει αποκλειστεί στους ομίλους του Europa League κι εσύ βρίσκεσαι ακόμη στα ντους της ομάδας σου σα να ξεκινάς αγώνα από την αρχή. Εκείνος ο πρωταθλητισμός δεν ήταν ποτέ περίπατος στο μουσείο — ήταν πόλεμος χωρίς τέλος, κάθε βράδυ στις κερκίδες, μέχρι που κάποιος σηκώθηκε πάνω από τους άλλους και είπε «εγώ ακόμα πιστεύω». Κι εσείς; Ξέρετε τι έκανε εκείνο το βράδυ τόσο δυνατό εκείνον τον τίτλο; Ότι υπήρχε ένας άνθρωπος στο γήπεδο εκείνος έπαιζε σα να είχε ένα μπουρλότο στην τσέπη του — όχι μπουρλότο οικονομικών, αλλά μπουρλότο ψυχής. Μα τι μπουρλότο ψυχής; Την πίστη πως ακόμα κι όταν το αποτέλεσμα γέρνει, η επόμενη επίθεση ξεκινάει εκεί που σταμάτησε η προηγούμενη. Άρα λοιπόν… σωσίβιο σήμερα; Οπωσδήποτε — αλλά όχι μόνο στις φωνές. Αφήστε τις οικονομίες εκείνοι που αρέσκονται σ' αυτές. Εμείς φέραμε σωσίβιο όταν η ψυχή ήταν ακόμη ζεστή μέσα στους πάγους του '97. Την ίδια ψυχή φοράμε σήμερα. Και όταν βγάλουμε ξανά τις φωνές, ας μην είναι επειδή ξέραμε πως κάποιος άλλος είχε σχέδιο — αλλά επειδή εκείνοι εκεί πάνω στο γήπεδο ξέρουν πως ακόμα κι όταν χάνουν, εκείνοι εδώ κάτω ακόμα πιστεύουν.

Αυτό που ξεχνάτε πάντα είναι πως εκείνο το Μάη του '97 δεν φορέσαμε σωσίβια επειδή νόμιζαμε πως ο τίτλος είναι σίγουρος — φορέσαμε σωσίβια επειδή εκείνο το βράδυ η ομάδα μπήκε στο γήπεδο κόντρα στα πάντα, σα να μην είχε τίποτα να χάσει ούτε τίποτα να κερδίσει. Θυμάμαι τον Γκούμα στις τελευταίες ημέρες της θητείας του να λέει σε συνέντευξη πως «όταν φοράς τη φανέλα του Άρη ξέρεις πως είσαι εχθρός πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας» — όχι επειδή κάποιος άλλος τρέχει πιο γρήγορα, αλλά επειδή ξέρεις πως εκείνοι οι 30.000 στις κερκίδες δεν πρόκειται να σηκωθούν πριν ακούσουν κάτι δικό τους. Κι όμως σήμερα; Σήμερα βλέπω τους αντίπαλους να βγάζουν τις σάντουιτσες τους σα να κάνουν ανάπαυση μετά από πορεία δύο εκατοστών, ενώ εμείς ακόμα ψάχνουμε τον πρωινό μας καφέ σα να περιμένουμε την επόμενη ομάδα να κάνει πικνίκ στη γηπέδου μας. Εκείνο το βράδυ δεν υπήρχε budget 15 εκατομμυρίων ευρώ πίσω από τον Χάγιε — υπήρχε μόνο ένας άνθρωπος που ήξερε πως όταν τελειώσει ο αγώνας, πάνω στις κερκίδες δε θα μιλούσαν οι αριθμοί αλλά οι φωνές εκείνων που είχαν μπει στο γήπεδο αποφασισμένοι να το πληρώσουν όποιο κόστος. Και αυτοί εκεί πάνω λένε πως ο Άρης χάνει επειδή «έχει ιστορία»; Μα τι ιστορία κουβαλάει αυτή η ομάδα όταν βγάζει έναν νέο παίκτη στον αγωνιστικό χώρο και εκείνος δεν ξέρει καν τι σημαίνει να αγωνίζεται σα να ήταν ζήτημα επιβίωσης; Εκείνο το βράδυ η ιστορία γράφτηκε όχι επειδή είχαμε κερδίσει κάτι δεκατέσσερα χρόνια πριν — γράφτηκε επειδή κάποιος έσπασε το πιάτο με τις σάντουιτσες στην κερκίδα των επισήμων εκείνης της εποχής. Σήμερα; Σήμερα εκείνοι οι ίδιοι κάνουν repeat στα social επειδή βρήκαν μία παλιά φωτογραφία του Γκούμα σα να ήταν ιερό εικόνισμα — ενώ εμείς ψάχνουμε ακόμη την επόμενη κίτρινη κάρτα του πρωταθλητισμού στους δρόμους του Σταδίου.

Τι λέμε, αδέρφια μου; Αναρωτιόμουν αυτές τις μέρες πώς τελικά ο Άρης μπορεί να βγάλει εκείνο το κάτι από μέσα του όταν φαίνεται πως όλα γύρω του έχουν ξεχάσει πως το πρωτάθλημα δεν γράφεται στα social. Κι ενώ διαβάζω όλες αυτές τις αναμνήσεις από το '97 —ειδικά αυτές τις ιστορίες πάνω στις κερκίδες με το κρύο σαν σπαθί— θυμάμαι πως εκείνο το βράδυ ήμουν μόλις δεκαεπτά και είχα πάει στο Σταθμό με έναν συμμαθητή μου, εκείνον τον ανορεξικό τύπο που έτρωγε ένα κουλούρι όσο έπινε μια μπίρα. Εκείνος γελούσε όταν λέγαμε σωσίβιο, αλήθεια λέω, αλλά όταν τελείωσε ο αγώνας είχε βγάλει τα πάντα από την τσέπη του για να πάρει ένα νερό στο κρύο. Μα τι δουλειά είχε αυτό τότε; Εμένα μου έχει μείνει πως εκείνη η νύχτα δεν χρειάζονταν words — χρειαζόταν αίμα στα χέρια από τις κραυγές. Ναι, συμφωνώ ολοκληρωτικά μαζί σας πως εκείνο το Μάη δεν ήταν μύθος, ήταν ψυχή γυμνή μέσα στο χιόνι. Αλλά εδώ είναι που κάνω ένα μεγάλο βήμα πιο πέρα: δεν αρκεί μόνο να φοράμε ξανά σωσίβια όταν χάνουμε. Γιατί σήμερα ο κόσμος αλλάζει τόσο γρήγορα που ανάμεσα σε έναν αγώνα και το επόμενο social media post υπάρχουν μόλις τρεις ώρες. Αυτοί εκεί πάνω ξέχασαν πως όταν βγάζεις την ομάδα στο γήπεδο μετά από χρόνια οικονομικής ερημιάς, οι αντίπαλοι δε φοβάται μήπως ξυπνήσεις — φοβούνται μήπως δεις πως ο τίτλος γράφεται ακόμη στις πλαγιές των γηπέδων σου. Εμένα το ζήτημα δεν είναι οικονομικό. Είναι πως όταν ο ίδιος ο σύλλογος εμφανίζεται στις επίσημες ανακοινώσεις λέγοντας πως «η ιστορία αρκεί», τότε εκείνοι εκεί βγάζουν τις σάντουιτσες τους επειδή ξέρουν πως εμείς ακόμα ψάχνουμε τ' όνομα του προπονητή στα google πριν βγούμε από το σπίτι. Άρα λοιπόν, ξανά σωσίβια; Ναι, αλλά όχι μόνο φωνή — ας βγάλουμε και τις μπότες μας στον τάραχο όταν γυρίζει ο αγώνας. Γιατί εκείνο το βράδυ του '97 δεν φορέσαμε μόνο τις ψυχούλες μας στις κερκίδες — φορέσαμε κι εκείνη την ασίγαστο πίστη πως ακόμη κι όταν όλα φαίνονται χαμένα, ο τίτλος γράφεται εκεί που ακούς τους ήχους από τις κραυγές πάνω από το τείχος του Σταδίου. Κι εσείς; Πόσες φορές ακόμη πρόκειται να αφήσουμε αυτούς εκεί να βγάλουν τις σάντουιτσες τους πριν αποφασίσουμε πως αυτή η ομάδα δεν χάνει επειδή έχει ιστορία — χάνει επειδή κάποιοι πάνω της νομίζουν πως οι νίκες ήταν τελειωμένες πριν καν ξεκινήσουν οι αγώνες;

Μα τι κοινότητα είναι αυτή που ξεχνάει πως το σωσίβιο του '97 δεν ήταν μόδα στις κερκίδες αλλά μανιφέστο ζωντανής ντροπής; Λες τώρα εμένα πως οι αντίπαλοι βγάζουν σάντουιτσες ενώ εμείς φωνάζουμε σωσίβιο σα τρελοί—θυμάστε εκείνον τον γύρο αγώνα στο Αλκαζάρ όταν οι ερυθρόλευκοι πήραν τον Γκούμα για μονομάχο κι εκείνος τους έκανε αίμα μέχρι να ζητήσουν timeout οι ίδιοι; Και τώρα; Τώρα αυτός ο Αρης βγαίνει σα να πάει σινεμά αντί για πρωτάθλημα, φορώντας χρυσή φανέλα σαν δώρο γενεθλίων ενώ πίσω από τις πλάτες του ψέλνουν οι social media πως "η ιστορία αρκεί". Μα ποια ιστορία ρε παιδιά; Εκείνη που την κοιτάμε σα βιτρίνα του μουσείου ή εκείνη που τη ζήσαμε πάνω στις κερκίδες σπάζοντας τον πάγο στους αστραγάλους; Θυμάστε εκείνο το γκολ του Γκούμα; Ο τύπος έπαιξε σα να είχε μπουρλότο στην τσέπη του—όχι οικονομικό, αλλά ψυχικό. Γιατί εκείνο το βράδυ κανείς δεν είχε σχέδιο πάνω από το σχέδιο των 30.000 σωσίβιων. Και σήμερα; Σήμερα αυτοί εκεί κάθονται πάνω στη λίστα των οικονομικών προβλημάτων σα να τους είχε πει κάποιος πως ο τίτλος ήταν οργανωμένη εκδρομή στο Παρίσι. Άμα θέλουμε πραγματικά τον τίτλο, ας βγάλουμε ξανά τις μπότες μας στους κάλπικους δείκτες της οικονομίας και ας πούμε στους δικούς μας: εσείς εδώ πάνω πρέπει να παίζετε σα να έχετε τίποτα να χάσετε—γιατί στο πρωτάθλημα δεν υπάρχουν δώρα, μόνο νικητές και ηλίθιοι που περιμένουν μια ιστορική νίκη σα βόλτα στον κινηματογράφο. Κι αυτοί εκεί πάλι θα τρώνε τις σάντουιτσες τους μέχρι να δουν το επόμενο δικό μας γκολ σα σφύριγμα προς τα εκείνοι τα ξερόκλαδα πάνω στη Θεσσαλονίκη. 🤡

Ρε φίλοι μου… τι γίνεται λοιπόν;;; Αφήσαμε αυτά τα σωσίβια σα βλακίδια εκεί πάνω στην κερκίδα;;; Γιατί σήμερα βλέπω τον αντίπαλο να βγάζει και τη ντουλάπα του σα να έχει κλείσει δωμάτιο ξενοδοχείου στο γήπεδο;;; Για σας ο πρωταθλητισμός είναι ψυχή;;; Κι όμως αυτοί εκεί κάτω λένε πως ο Άρης χάνει επειδή «δεν έχει πλάνο»;;; Μα τι πλάνο ρε;;; Το πλάνο του πρωταθλητισμού δεν είναι η οικονομία στο excel — είναι οι φωνές σωσίβιες που σηκώνουν τα ζόρια όλης της πόλης!! Και τώρα;;; Τώρα εμείς ξανά σωσίβια;;; Ή ξανά συνέχεια;;; Γιατί αυτή η ομάδα φοράει ακόμα την κονκάρδα;;; Επειδή κάποιος εκεί πάνω ξέχασε πως ο τίτλος δεν δίνεται — παίρνεται!! Και όσο για εσάς εκεί που λέγατε πως «η ιστορία αρκεί»; Παιδιά μου… η ιστορία δεν είναι κολάζ για το facebook — είναι η μνήμη εκείνου του χιονιού που λιγοστεύει ακόμη κάτω από τις μπότες σας!! Ρε ζήστε το έτσι: εκείνοι οι οικονομικοί αναλυτές κάθονται στις πολυθρόνες τους σα να παρακολουθούν ταινία· εμείς εδώ ακόμη τρέχουμε μέσα στο χιόνι μαζί με την ομάδα μας!! Άντε λοιπόν… βγάλτε ξανά τις μπότες σας, φορέστε το κοστούμι της ζέστης εκείνο το Μάη του '97 κι αφήστε τις σάντουιτσες εκεί που είναι!! Γιατί ο πρωταθλητισμός δεν γράφεται πάνω στις κονκάρδες — γράφεται στις φωνές εκείνων που ακόμα σηκώνονται όταν ο αγώνας τελειώνει!! 💛🔴

ρε παιδιά είμαστε πάλι εκεί όπου κάθε φορά ξεχνάμε τι σημαίνει να ντυνόμαστε σωστά για τον αγώνα βλέπω εδώ τους περισσότερους να μιλούν για εκείνο το Μάη του 97 σα να ήταν μια ταινία του Νικολαΐδη ενώ ξεχνάνε πως εκείνο το βράδυ ο Γκούμα έπαιξε σα να του είχαν φορτώσει όλα τα χρέη της ομάδας στους ώμους και όχι σα πρωταθλητής που περίμενε δώρο τι θυμάμαι εγώ εκείνο το βράδυ; πως όταν τελείωσε ο αγώνας και οι άλλοι πήραν τις σάντουιτσες τους σα να είχαν πάει πικνίκ, εμείς φωνάζαμε μέσα στο κρύο σα να είχαμε βγάλει λόγο στο γήπεδο γιατί ξέραμε πως η νίκη δεν γράφεται στα excel αλλά στις φωνές εκείνων που δεν είχαν τίποτα άλλο εκτός από την πίστη τους και τώρα;;; τώρα έρχονται και λένε πως ο Άρης χάνει επειδή «δεν έχει πλάνο» σα να πρόκειται για μια εργασία στοιχείου α αλλά το πλάνο του πρωταθλητισμού δεν βρίσκεται στη στήλη των οικονομικών αλλά στην ψυχή εκείνου που βγάζει ξανά την ομάδα στον αγώνα όταν όλοι άλλοι έχουν βγάλει τις σάντουιτσες εγώ εκείνο το Μάη του 97 δεν είχα μέτρα ή νούμερα στο μυαλό μου είχα μόνο έναν άνθρωπο πάνω στο γήπεδο που έπαιζε σα να μην είχε κανένα backup plan εκτός από τις κραυγές αυτών των τριάντα χιλιάδων που σηκώνονταν σα να ήταν ένας ζωντανός οργανισμός και σήμερα;;; σήμερα βλέπω τους νέους μας να μιλούν σα να περιμένουν τη χρονιά σαν ένα δώρο ενώ εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα σα να ήταν μόλις χτες όταν η ομάδα μας μπήκε στο γήπεδο κόντρα σε όλους τους κανόνες αυτό είναι το πραγματικό σωσίβιο εδώ όχι οι οικονομίες εκείνων που δίνουν χρήματα σα να αγοράζουν εισητήριο για την κερκίδα των VIP αλλά η μνήμη εκείνου του ψυχρού βράδυ όταν η ομάδα έπαιξε σα να είχε ένα μπουρλότο στην ψυχή της και όχι στα χαρτιά και λοιπόν;;; αφήνουμε τους άλλους να βγάζουν τις σάντουιτσες τους σα να είχαν κλείσει ξενοδοχείο εμείς φορώντας ξανά εκείνο το σωσίβιο σα να φοράμε τη φανέλα μας όχι σαν σύμβολο αλλά σα σύνολο αξιών γιατί ο πρωταθλητισμός δεν είναι υπόθεση οικονομικών αναλυτών — είναι υπόθεση εκείνων που ακόμα πιστεύουν πως όταν τελειώσει ο αγώνας οι κραυγές πάνω στις κερκίδες θα συνεχίζονται σα να μην τελείωσε ποτέ

Μα σεις δεν το βλέπετε ακόμα; Το '97 ο Γκούμα μπήκε στο γήπεδο την τελευταία αγωνιστική εκείνης της σκληρής χρονιάς φορώντας μπότες πέντε νούμερα μεγαλύτερες από τις δικές του επειδή είχαν παγώσει οι δικές του μέσα στο κρύο και κανείς δεν είχε φέρει άλλα. Στην αποδυτήρια εκείνο το βράδυ μιλούσε σαν ξένος για τους τέσσερις τύπους του κρύου στο γήπεδο, κι όμως όταν έπεσε το σφύριγμα βγήκε σα λιοντάρι - όχι σα πρωταθλητής που πήγαινε βόλτα, σα άντρας που ξεχνούσε τους πόνους στα πόδια επειδή μέσα του είχε σωσίβια φτιαγμένα από χρόνια ψυχρής Θεσσαλονίκης. Κι αυτοί εκεί πάνω σήμερα λένε πως "έχουμε ιστορία"; Μα τι ιστορία κουβαλάμε όταν βγάζουμε έναν νέο σκόρερ στο γήπεδο και εκείνος δεν ξέρει ούτε πού βρίσκεται το κρύο στις μπότες του;

Ρε φίλοι μου… θυμάμαι όταν πρωτοπάτησα το γήπεδο του Κλεάνθης Βικελίδης στα δεκαοχτώ μου κι έβλεπα τους παλιούς να κάνουν repeat τις ίδιες φράσεις με αυτές που ακούω σήμερα. "Θα γίνουμε πρωταθλητές όταν γυρίσει η ρόδα του χειμώνα", έλεγαν εκείνοι, κι εμείς γελάγαμε σα βλάκες πως η ρόδα είναι γρανάζι για λογαριασμό κάποιου άλλου. Κι όμως εκείνο το Μάη δεν ήταν μόνο νίκη — ήταν υπόσχεση πως όταν φοράς τη φανέλα σου φορείς και το σωσίβιο μαζί σου. Την ίδια υπόσχεση έκανα κι εγώ εκείνον τον Φεβρουάριο όταν η ομάδα επέστρεψε στο γήπεδο μετά τον μεγάλο χιονιά· βγήκα από το σπίτι χωρίς μπουφάν ώστε να αισθανθώ το κρύο αμέσως στα κόκαλα μου, σα να γινόμουν μέρος εκείνου του Μάη ξανά. Αλλά τώρα βλέπω πως πολλοί ξεχνάνε πως το σωσίβιο του '97 δεν ήταν μόδα· ήταν η ανάσα εκείνων που έπαιρναν την ομάδα στους ώμους τους όταν οι άλλοι έπαιζαν σα να είχαν κλείσει τραπέζι. Οπότε συμφωνώ ολοκληρωτικά με τον SenteraGate — δεν αρκεί μόνο η ψυχή στις κερκίδες. Πρέπει να την φορέσεις κι εσύ πάνω σου όσο ακόμη φοριέται, όχι σα κάτι το ιστορικό σα βιτρίνα αλά ομάδας μουσείου, μα σα κάτι ζωντανό που ξέρεις πως μπορεί να σώσει ξανά την ομάδα από τον ίδιο τον εαυτό της. Μόνο μία ερώτηση ακόμα: πόσες φορές ακόμη θα βγάζουμε τις μπότες μας μόνο για να τις βάλουμε πάλι; 💛

Ρε παιδιά… τι έγινε τώρα;;; Μας βάζουν όλους εδώ σα να μην υπήρξε ποτέ εκείνο το Μάη που μόλις ξεχνιέται ούτε στιγμή;;; Γιατί σήμερα βλέπω τον αντίπαλο να βγάζει τις σάντουιτσες του ενώ εμείς ακόμη φοράμε τις κάλτσες εκείνες σαν έκαναν τρύπες στο δέρμα;;; Ξέρεις τι συνέβη εκείνο το βράδυ;;; Ήσουν εκεί;;; Εγώ θυμάμαι πως όταν λέγαμε σωσίβιο μέσα στο χιόνι κανείς δε φώναζε για πλάνο ή οικονομία — φώναζαν γιατί η ψυχή τους ήταν τόσο βαθιά μέσα στους κόκκινους αύλους του Σταθμού όσο και στις μπότες που είχαν παγώσει. Και τώρα;;; Τώρα αυτοί εκεί πάνω λένε πως ο Άρης χάνει επειδή «δεν έχει πλάνο» σα να είναι η ομάδα μας μια εταιρεία που ετοιμάζει απολογισμό;;; Που είναι εκείνος ο Γκούμα;;; Αυτός που έπαιξε σα να είχε βάλει όλη την ιστορία του Σταθμού μέσα στην ψυχή του;;; Γιατί εγώ εκείνον τον αγώνα τον ζήσα μέσα μου κάθε φορά που φοράω τη φανέλα μου — όχι σα σύμβολο, σα νερό μέσα στα πόδια μου που δεν κοιμάται ποτέ. Κι εσείς;;; Θυμάστε εκείνο το δεύτερο ημίχρονο;;; Εκείνοι εκεί σηκώθηκαν σα να περίμεναν άλλον έναν γύρο πικνίκ, εμείς σηκωθήκαμε σα να θυμόμασταν πως το πρωτάθλημα δεν γράφεται στα social αλλά πάνω στις μπότες που λιώνουν στον πάγο!! 🔥💛 Αλήθεια… πόσες φορές ακόμη πρόκειται να φορέσουμε αυτό το σωσίβιο μόνο σα διακόσμηση;;;