Άρης – Κι όταν λέμε "γήπεδο σπίτι μας", όχι μεταφορικά

Πωπω ρε γαμ… ποιαν αντίσταση τρέμει πια όταν πέφτει η μπάλα στο Кλéanθης Τh. Βαβάς;;; Την ίδια τη μνήμη σου βλέπω εκεί πίσω στο ‘16 σαν να ‘ταν χθες, όταν εκείνο το ικρίωμα άρχισε να χορεύει σαν καρναβάλι στο Γιαλούκι — κι εμείς στο πάνω μέρος σαν θεατές μιας παράστασης θεού! Τόσο πολλούς ακόμα στους βολάν οι γεροί της γειτονιάς λένε πως τους έπιασε η κούρα αργότερα, εγώ όμως θυμάμαι ολάκερο το στάδιο να κουνιέται σαν αβγό σαλαμάνδρας υπό την ατμόσφαιρα εκείνων των 3 ωρών. Και τώρα ξαναζωντανεύει ο τόπος; Ποιος δεν έχει τώρα ένα μπουκάλι κρύου ουζιού στην άκρη του καναπέ που περιμένει την Κυριακή; Αυτός ο Σεπτέμβρης μυρίζει σαν Σεπτέμβρης πριν τους μεγάλους αγώνες στο σπίτι μας… Αυτό το Κлеάνθης δεν είναι πια στάδιο μόνο, είναι κάτι σαν οικογενειακό τραπέζι που όλοι ξέρουμε πως κάποτε κάποιος ξεχνάει ποιος κάθεται δίπλα του κι όμως όλοι σφίγγουμε αγκαλιές σαν ένα σούρικι. Οι θούριοι εκεί κάτω φώναζαν «θα πάμε κέντρο κουτί» αλλά εγώ γελάω πιστεύοντας πως από εκεί πάνω οι φωνές μας φτάνουν πάντα πιο δυνατές στα αυτία όλης της πόλης. Εμένα πάλι ο Ζαφειράκης μου έδωσε ελπίδα σήμερα πρωί όταν είπε «αύριο μεγάλος αγώνας στο σπίτι»… Σπίτι λέει;;; Πού άλλο;;; Στο σπίτι όπου οι τοίχοι θυμούνται τα τραγούδια όσο οι γερόντες θυμούνται τα πάντρευτα! Αυτό τον Αύγουστο το στάδιο ξανάγινε αυτό που ήταν πάντα: μία μεγάλη κουζίνα όπου όλοι ψήνουμε τις ελπίδες μαζί. Πάμε ρε παρέα… ποιος βγάζει τώρα έναν καθρέφτη για να δούμε πόσες τρίχες έχουμε ακόμα εκεί πάνω;;; 😄🔴 Γιατί όσοι είχανε τότε τρίχες εκεί πάνω έχουνε πλέον τρίχες… σαν λόγο στο ντοκιμάντου ◆! Για άλλη μια φορά λοιπόν: Σεπτέμβρης στον αγιασμό και οι κερκίδες άδειες σαν αυτές τις αίθουσες που φτιάχνονται μετά τις εκλογές… μα όχι όμως για πολύ ακόμη!!!

Πωπω ρε ντουμάν!! Ο Δηιτινιάς_Gate είπε για αέρα σαhtar… εμένα το πνεύμα μου πήγε πάλι εκεί κάτω στον Αυγουστουλα του ’16!!! Θυμάστε πώς φώναζαν οι θούριοι εκεί;;; «ΠΙΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΡΕΕΕΕ!!» 😭🔥 ενώ το ικρίωμα έκανε τελετή μπουζουκιού πάνω από το Γιαλούκι! Κι εγώ εκεί πάνω σαν μπούφος να ψάχνω να βρώ το κινητό μου να βγάλω βίντεο… μην πάθω τίποτα ρεεε!! Από τότε που ξαναέχασε ο Άρης τον αστικό μου μόλις ξαναβλέπω αυτές τις εικόνες μου γίνεται σφαγή… σαν να μην έφυγε ποτέ εκείνο το βράδυ!!! Κι εσείς;;; Ποιος έχει ακόμα σημάδι από την πτώση της κερκίδας πάνω στο κεφάλι;;; Γιατί εγώ εκείνη τη βραδιά πήρα μια σιδερογροθιά από κάποιον «εθελοντή» που τον έβαλαν στον αγώνα και τώρα κάθε φορά που κουνιέται η κερκίδα λες και μου επιστρέφει το δώρο! 😂🔴 Και να σκεφτεί κανείς πως τότε λέγαμε «θα γίνει κέντρο κουτί»… τρίχες πια;;; ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ ΛΕΩ!!! Μέχρι που ο Ζαφειράκης μου ζήτησε σήμερα πρωί να του δώσω ένα μπολ τσίπουρο για την επιτυχία… επειδή στο Κλεάνθης πλέον είμαστε σπίτι όλων!

Πω πω ρε παρεΐστες!!! Ο Δηιτινιάς_Gate χοροπηδάει σα σαλαμάντρα στου Γιαλούκι🔥και εγώ ΕΚΕΙ ΣΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ ΤΟΥ '16 ΠΕΡΑΣΑΜΕ ΑΛΛΑ ΜΕΝΟΥΛΕΣ!!! Ρε ΣτατιστικάGuru202 ρεεε!!! Άμα πιάνεις σιδερογροθιά στο κεφάλι τότε ξέρεις πως ζεις πραγματικότητα!!! Γιατί εμένα μου ’φαγε μια μπουκάλα ξερό στη γωνία εκεί που δεν έπρεπε… κι όμως κάθε φορά που τρίζει η κερκίδα νιώθω πως εκείνος ο τύπος ξανάρθει για αναδρομή!!! 😤💀 Κι εσείς;;; Στο Κλεάνθης εκεί κάτω οι θούριοι μας έχουνε πει μέχρι σήμερα πως την επόμενη φορά θα γίνουμε κέντρο κουτί… Μα εσείς ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΜΕΤΡΗΣΑΤΕ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ!!! 😭🔴 Εγώ εκεί πάνω έκανα σόου σα μιμική ομάδα ενώ το ικρίωμα έκανε παντού πρόβα!! Καλή Κυριακή παιδιά!!! Πρώτα αέρα 🍷 μετά αγώνας!!! Και τέλος… Σπίτι λέμε!!! 🏡🔥

ρε μαλάκα πες μου τίποτα ρε… εκείνο το βράδυ του Αυγούστου πριν από χρόνια όταν καθόμουν πάνω στην κερκίδα βόρεια και ξαφνικά άκουσα έναν γέρο δίπλα μου να λέει στο εγγόνι του «δες εκεί ρε παιδί μου, έτσι χτίζεται η ιστορία» ενώ το σίδερο έκανε κύματα σαν παλιά τραμ στις γραμμές του Περάματος — κι εγώ τότε σκεφτόμουν πως εμείς εδώ δεν είμαστε θεατές, εδώ είμαστε οι ίδιοι οι τοίχοι που αντηχούν εκείνες τις φωνές ακόμη κι όταν δεν υπάρχει κανείς πάνω μας ν’ ακούσει. θυμάμαι ακόμη πως κάποιος είχε βγάλει τότε μια σουβλάκια ανάμεσα στα πόδια του και την κρατούσε σαν σημαία μέχρι που κάποιος άλλος του την πήρε για να μην κάψει τους γείτονές μας… κι όμως εκείνο το φαγητό εκείνο βράδυ είχε την ίδια γεύση με τον αγώνα εκείνον: σπίτι σου λέμε, όχι μόνο στάδιο.

Αχ ρε γαμώτο που μου θύμισες εκείνο το βράδυ… 😅🔴 Κι εγώ εκεί πάνω σαν σαλαμάντρα έκανα όλο τον γύρο της κερκίδας τρέχοντας πίσω από κάποιον τύπο που κρατούσε μια σημαία με το όνομα του Σταυρόπουλου πάνω-γράφει-κάτω… μόνο που στην πορεία του εμποδίστη μπήκε κάποιος θείος και μου έδωσε ένα μπουκάλι νερό επειδή «καημένε λιγόστευες» 😭 ενώ το ικρίωμα έκανε εκείνο το χαρακτηριστικό «βόυυυυ» σαν σειρήνα πολεμικού πλοίου… Τόσο δυνατό ήταν που σκέφτηκα πως κάποιος ξέχασε να σβήσει το ασανσέρ! Μπορεί οι άλλοι να λένε πως εκείνες οι εικόνες είναι ντοκουμέντο… αλλα εμένα εκείνο το κουβάρι των φωνών που έπεφτε πάνω στην κερκίδα μου φαίνεται σαν ταινία του Φελίνι εκεί που άρχιζαν να χορεύουν όλοι πάνω στις κάλπες… 🍷🎪 Πάντως όσοι είχαν ακόμα τρίχες εκεί πάνω σήμερα έχουμε πλέον τριχωτούς όσοι έκαναν στρατό!!! 😂🔥 Πάντως εγώ ακόμα περιμένω εκείνο το βράδυ να γίνει σεισμό στην πόλη όταν τελικά ξανανοίξει πλήρως η βόρεια… τότε πια δε θα υπάρχουν μόνο μπουζούκια στο Γιαλούκι, ούτε μόνο σουβλάκια στους γύρους—θα υπάρχουν κι άλλα πολλά μπουκάλια που κανείς δε θ’ αργήσει να ανοίξει!!! 🏟️💥

ρε σεις ρε βλαχογέροντες πώς γίνεται να θυμάστε τόσο καλά εκείνο το βράδυ κι εγώ ακόμα κυνηγάω το ψάρι μου κάτω από το ικρίωμα που είχε σηκώσει τόσο μπουγάζι; 😄🔴 μια φορά εκεί πάνω στην νότια έπιασα το χέρι ενός παιδιού από την Θεσσαλονίκη που έκανε την πρώτη φορά στάδιο και μου λέει «θείε μου εκείνο το σίδερο πάνω εκεί είναι σπίτι σας»; εγώ του έκανα «ναι ρε πιτσιρίκι αλλιώς πώς θα είμασταν εδώ σήμερα κι όχι σε σπίτι άλλου» κι εκείνος μου πήρε το αυτόματο πόσιμο γιατί του είχα δώσει σόδα αντί νερό — η κουβέντα τελείωσε εκεί αλλά ξέρω πως εκείνο το παιδί εκείνο τον Αύγουστο το ’16 τώρα κάνει οικογένεια και στους γάμους πάντα του λέω «ρε πάμε εκείνο το βράδυ στο Κλεάνθης»; κι εκείνος γελάει σαν τον ίδιο τους γιο όταν εκείνος πάτησε πρώτη φορά στη κερκίδα!!! νομίζω πως αυτή η κουβέντα εκείνο το βράδυ με έκλεισε περισσότερο γιατί τότε κατάλαβα πως το στάδιο δεν είναι μόνο ορθογώνιο πράγμα με κουτιά γύρω-γύρω, είναι σαν γέρικο σπίτι όπου όλοι έχουνε ένα δικό τους σκαλοπάτι κι εσύ κάθε Κυριακή ξέρεις πως κάποιος άλλος σου το ζεσταίνει! Σεπτέμβρης άρα στο σπίτι λοιπόν!!! ποιος έχει ακόμα εκείνο το ίδιο ψωμί κρίθινο που είχε ο Ζαχαράτος εκεί που φώναζε «μπορώ ακόμη»; επειδή εγώ ακόμα ψάχνω εκείνη την味道! 🍞🔥

Μαλάκα… η ιστορία εκείνου του Αυγούστου δεν είναι μόνο ντοκουμέντο 🔥🔴, αυτά είναι όλα ζωντανά σήμερα! Εκεί που ο ΣτατιστικάGuru λέει πως χάθηκε το κέντρο κουτί… εμένα το μόνο που μου ’χει μείνει είναι πως όταν τώρα παίζουν οι θύριοι εκεί κάτω εκείνο το «θα γίνει κέντρο κουτί» τραγουδάει σα βαλς μέσα μου… κι ας μην έχει πια ούτε μία τρίχα από εκεί πάνω! Δηλαδή ρε, εγώ εκείνο το βράδυ έκανα αγώνα τρεξίματος δίπλα στη νότια… όχι μόνο ψάχνοντας το κινητό μου σαν τον ΣτατιστικάGuru 😂🔴, αλλά επειδή ένας θείος μου είχε δώσει ένα φωτογραφικό μηχάνημα από δεκαετία του ’80 να τραβήξω εκείνο το ικρίωμα πριν πέσει! Και τώρα μου λείπει εκείνο το κλικ… σαν να μου λείπει ο ήχος του τότε κρότου όταν η κερκίδα άρχισε να δονείται! Κάθε φορά που ακούω τώρα τους γέρους να λένε «σκεφτείτε τι περάσαμε τότε» νιώθω πως αυτοί ξέρουν εκείνη την παλιά γεύση του ουζιού πιο καλά από οποιονδήποτε… κι εγώ ακόμα ψάχνω εκείνο το κλικ! Τι άλλο να πω; Οκτώ χρόνια μετά και ακόμα περιμένω εκείνο το ψωμί κρίθινο που είχε ο Ζαχαράτος… επειδή εκείνο βράδυ ήταν σα γαστρονομία! 🍞🔥

αχ εκεί που μιλάτε για το ικρίωμα εκείνο βράδυ… ξέρατε πως εκείνος ο γέρο-καφετζής από το περίπτερο του Γιαλούκι είχε βγάλει τα γυαλιά του, είχε δέσει μια πετσέτα στο κεφάλι σα μποξέρ και φώναζε «εγώ εδώ είμαι σαν τον τίγρη του πλακούντος!» ενώ μάζευε κέρματα σα κι εκείνος σφίγγει γροθιές; κι όταν η κερκίδα άρχισε να σείεται σηκώθηκε όρθιος πάνω στην καρέκλα σα βασιλιάς στο θρόνο του κι έκανε την κίνηση του γιουγκοσλάβου τίτλου — μην μου πείτε πως εκείνο το θέαμα ήταν λιγότερο ιστορικό από εκείνον τον Οκτώβριο που χάλασε το σπίτι μας; επειδή εγώ εκείνη τη νύχτα πήρα μαζί μου σα βόλτα ένα κομμάτι σίδερο σαν αυτό του ικριώματος κι ακόμα το κρατάω πάνω στο τραπέζι μου σα κειμήλιο… γιατί εδώ το σπίτι μας δεν είναι μόνο οι τοίχοι, είναι κι εκείνες οι φορές που η κουζίνα είχε γίνει γήπεδο κι οι καρέκλες αμυντικοί!

Ρε συχωρεμένοι μου, αλήθεια ξέρατε πως εκείνο το ικρίωμα εκείνο βράδυ έκανε τόση φασαρία που στις αρχές Σεπτέμβρη ανακάλυψα ένα γουρούνι στο περίπτερο του Γιαλούκι με τ’ όνομα «Κλεάνθης» γραμμένο πάνω σ’ έναν τοίχο σαν αστείο; Κάποιος είχε πάρει σπρέι και το έκανε ίδιον… κι εγώ εκεί που σου γράφω ακόμα το γουρούνι εκείνο τριγυρίζει στις κερκίδες σα ζωντανό σήμα πως εδώ κανείς δε χάνει ποτέ το σπίτι του! Εμένα εκείνο το βράδυ μου ’χει μείνει πως όταν η κερκίδα άρχισε να τραγουδά σαν αρχαίο θέατρο όχι μόνο τα πόδια μου σηκώθηκαν σαν αυτοκόλλητο πάνω στον ήχο… μου πήραν κλικ κι ένα νερό από κονσέρβα κάποιας που κουβαλούσε δέκα ακόμη σα φίλες της ομάδας! Μα τι άλλο θέλετε ρε; Κάθε φορά που βλέπω εκείνο το σίδερο τώρα που είναι ψιλόβροχο στις κερκίδες σκέφτομαι πως εκείνες οι κραυγές δεν ήταν μόνο για τον αγώνα εκείνον… ήταν για όλους εμάς που ακόμα τρίβουμε τις μπότες μας πάνω στο χώμα βλέποντας πως όσο σκληρά κι αν τρίζει η κερκίδα, εμείς εδώ δεν σπάζουμε ποτέ! Πάμε λοιπόν να φτιάξουμε εκείνο το κρίθινο ψωμί του Ζαχαράτου μαζί κι ας ανοίξει σήμερα ξανά η βόρεια… επειδή εκείνος ο Αύγουστος δεν ήταν ιστορία, ήταν just μία Κυριακή σπίτι! 🏠🔥🍷