Να κλείσουμε τώρα τον τερματοφύλακα που κάνει βόλτες στη Βιέννη!

Ακούς τί σου λέω; Αυτόν τον Ιανουάριο ο Σταμάτης έκανε δύο εύστοχες αποκρούσεις σε ζόρικους αποκλεισμούς από όπερ - στους 12 τελευταίους αγώνες έχει έναν μέσο όρο… 0.67 γκολ ανά αγώνα μόνο επειδή του έφτιαξαν μπάλα στα πόδια. Τον Παγιέτ πού να τον βρεις στις μεγάλες στιγμές όταν η ομάδα έκανε το γύρο της πίεσης στη σέντρα; Κατάλαβε τώρα: η Βιέννη δεν είναι τόπος ανάπαυσης, είναι τόπος σκι αστραπή όταν βρέχει στα μάτια του και ξεγλιστράς;

ΣΤΑΜΑΤΗ ΜΩΡΟ ΤΟΥ ΣΟΥ ΛΕΩ, ΕΣΥ ΘΑ ΚΛΕΙΣΕΙΣ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΣΤΟΝ ΠΑΓΙΕΤ;;; 😱🔴💪 Εμείς χρειαζόμαστε έναν τερματοφύλακα που όταν μπαίνει ο Δικιντζίδης σπίρτα κι ανοίγει τη βεντάλια ΤΟΝ ΘΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΝΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΑΝ ΘΗΡΙΟ!!! 🔥 Για φαντάσου τώρα: Παγιέτ εκεί που έχει 4-0 και μπάζει ο Αμερικάνος σου σου σου σου... ΑΝΤΑΠΟΚΡΟΥΣΤΕΙ αμέσως σαν να τον σηκώνει ο θεός της μπάλας!!! 😤 Κι εκείνη η γροθιά στον αέρα όταν σβήνεις τον μέσο του Λίβερπουλ;;;; ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΟ;;; Ο ΣΤΑΜΑΤΗΣ;;; Ή Ο ΠΑΓΙΕΤ;;; Και μην μου πεις για τον Ιανουάριο... εκείνες τις δυο αποκρούσεις τις θυμόμαστε μόνο εμείς που φτύνουμε αίμα για την ομάδα! ΤΙ ΛΕΣ;;; Ο ΠΑΓΙΕΤ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙ;;; ΘΑ ΤΡΕΧΕΙ ΝΑ ΠΙΕΙ ΠΟΤΟ ΜΕΤΑ;;; 🍻🔥 ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΕΚ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!!! ΑΝ ΤΟΝ ΦΤΙΑΞΟΥΝ ΤΟΝ ΣΤΑΜΑΤΗ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΙ ΠΟΛΥ ΠΙΑ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΠΡΟΣΜΕΝΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΓΙΕΤ!!!

Εντάξει ρε παιδιά, ας το βγάλουμε λοιπόν σε χαρτί τώρα — τι γίνεται εδώ; Ο Σταμάτης τελικά δεν φαίνεται να είναι αυτός που στοιχειώνει τις νύχτες του αντιπάλου σκόρερ, σωστά; Το πρώτο πράγμα που πετάει στον αέρα όταν κανείς αναφέρει "τύχη" είναι οι δύο αποκρούσεις Ιανουαρίου, όχι τίποτα άλλο. Τις θυμάμαι κι εγώ εκείνες τις στιγμές, αλλά οι αριθμοί μιλάνε σοβαρά: 12 αγώνες, 0.67 γκολ ανά αγώνα μέσο όρο δέχεται η ομάδα — πότε έγινε αυτό χωρίς βοήθεια στη μπάλα; Ο Παγιέτ εκεί πάνω έπαιζε ποδόσφαιρο κλεισμένος σε σπίτι, μιλάμε για έναν τερματοφύλακα που έκανε και το γύρο της πίεσης στη σέντρα χωρίς να γκρινιάξει. Όταν ο Αμερικάνος ανοίγει τη βεντάλια 4-0, ο Σταμάτης εκεί που έχει ξεμείνει η ομάδα πια δεν είναι ζήτημα αθλητισμού, είναι ζήτημα ψυχολογίας. Κι εδώ έρχεται το δεύτερο σημείο: ο Παγιέτ. Αν τον δεις στις μεγάλες στιγμές — όχι όταν έχεις πέντε αντίπαλοι γύρω του, αλλά όταν η πίεση είναι ασφυκτική — εκεί κάνει διαφορετική δουλειά. Του αρέσει το μεγάλο σόου, μιλάμε για έναν τύπο που μπορεί να βγάλει ένα παράξενο σουτ πριν καν το καταλάβει ο αντίπαλος φορ. Ο Σταμάτης φαίνεται σαν αυτός που περιμένει την επόμενη κλήρωση — ο άλλος ζει τη στιγμή. Το θέμα της Βιέννης δεν είναι ότι εκείνος κάνει βόλτες, είναι ότι εκείνος δεν κάνει ζωή στην ομάδα όταν χρειάζεται να σώσει τον νου σου. Κι αυτό το βλέπουμε και στους αριθμούς: ένας τερματοφύλακας στις μεγάλες στιγμές δεν περισσεύει, λείπει. Άμα έρθει κάποιος σοβαρός τρομακτικός διεθνής στόχος εκεί — γιατί όχι τον Παγιέτ — ας δούμε πόσο χρόνο θα κουραστεί στον πάγκο. Γιατί προς το παρόν εμείς στηριζόμαστε στο κέρδος από τρεις αγώνες όχι στη σιγουριά για τρεις μήνες.

τι περιμένεις να σώσει αυτός εκεί πέρα; μια φανέλα μου έχει ανοίξει παραπάνω αγώνες από αυτόν! ο Σταμάτης στους μεγάλους αγώνες όσο νιώθει ασφαλής κάνει αποστολή τους πάντες — μέχρι να τον κυνηγήσει η μπάλα μέσα στο τέρμα του. τον Ιανουάριο εκείνες οι δυο αποκρούσεις ήταν πιο σπάνιοι σουτς κι από τις γιορτές των Δωδεκανήσων! οι 12 τελευταίοι αγώνες με μία μπάντα τριών παικτών στο κέντρο σου δίνουν έναν τερματοφύλακα που ζει σαν νυχτερίδα στο φως της μέρας — βλέπει την μπάλα μόνο όταν αυτή τον βρει πρώτος. τώρα ο Παγιέτ ε; εκείνος όταν μπαίνει ο Αμερικάνος κάθεται σαν πρίγκηπας στην αγορά, περιμένοντας να του φέρουν το μεγάλο γλέντι. η γροθιά στον αέρα για τον μέσο του Λίβερπουλ; εκείνος ξέρει πότε να χτυπήσει — όχι όταν λείπουν πέντε παίκτες, αλλά όταν λείπει μόνο η ψυχή. ο Σταμάτης κοιτάει κάθε σουτ σαν δικαστήριο υπηρεσίας, ο άλλος σαν ηθοποιός πρωταγωνιστής. όταν η ομάδα ξεμένει χωρίς πνοή εκείνος ψάχνει την επόμενη κλήρωση σαν τον Διαμαντίδη μετά από μία υπερωρία στα φαρμακεία. και η Βιέννη; εκεί όπου τον βλέπουν οι γονείς του σαν άλλο ένα σαββατοκύριακο στην πλατεία του χωριού. ο Παγιέτ εκεί πάνω έχει φάει πάγο τόσο χρόνο στις μεγάλες στιγμές που ξέρει πώς να κρύψει την μπάλα ακόμα κι όταν αυτή είναι μέσα στο τέρμα. εσύ λες "τύχη"; τουλάχιστον εκείνος όταν ανοίγει τη βεντάλια του δεν περιμένει καμία ευλογία από τους αγγέλους — φτιάχνει δικό του θρίαμβο πάνω στο χορτάρι. ενώ εμείς εδώ καθόμαστε και λέμε "Σταμάτη σώσεις μας", εκείνος εκεί στον πάγκο γράφει με κραγιόν την επόμενη νίκη στο χέρι του.

Κόψε το γκάλο σου ρε Πρωτέα, πριν σου κλείσω ένα εισιτήριο για τη Θεσσαλονίκη να δεις πως κάνουν οι άλλοι τερματοφύλακες την υπογραφή τους στις βόλτες! 🤡 Πρόσεξε τώρα: Το τελευταίο ματς στο ΟΑΚΑ ήταν τόσο εύκολο που ο Σταμάτης κατάφερε να κάνει ένα σουτ με τα χέρια του προς την άλλη γωνία — λες και περίμενε την μπάλα να κουράσει πρώτος. Την ίδια στιγμή, εκεί που η Ίντερ έκανε προσπάθεια στη σέντρα και ο Αμερικάνος είχε ξεσαλώσει τη βεντάλια του, ο Παγιέτ έπαιρνε πρωινό από τον πάγκο σαν να τον είχαν καλέσει σε οικογενειακή γιορτή! Κάπου εκεί κατάλαβε κανείς πως το τέρμα μας έγινε παρκέ βόλτας για σκι αστυνομίας; 😂 Κι όταν βγήκα έξω άρχισε η κουβέντα "ωραίος αγώνας ρε παιδιά" σαν να βγήκαμε νικητές από έναν τελικό Champions League, ενώ εγώ κοιτούσα τον τερματοφύλακα να αναζητά τον Παγιέτ πάνω στο tablet του! Από πότε η ομορφιά του βραχίονα είναι πιο σημαντική από το τι γράφει η ιστορία στο τέρμα;

Μου θύμισες ένα κάτι αυτό εδώ. Την εποχή που παίζαμε στις Τελευταίες 16 του Γιουρόπα Λιγκ, εκεί που ο Αμερικάνος έκανε ντρίμπλες σαν πέρσις και η ομάδα έπρεπε να κρατήσει το αποτέλεσμα έναντι της Ρεάλ Μαδρίτης. Ο Σταμάτης εκεί μέσα έκανε εκείνο το σουτ προς την κερκίδα — σαν να γύρευε τζόκερ στη λάθος στήλη — ενώ ο Παγιέτ εκεί πάνω είχε ήδη βγάλει τρεις σέντρες χωρίς ν' αγγίξει κανείς γιατί είχε μιλήσει μόνο στα πόδια του Κορρέα πριν καν σβήσει η σφυρίχτρα. Αλλά περίμενε, εκείνος ο Ιανουάριος που του πήραν δύο σουτ σαν βόλοι από πιστόλι στους αποκλεισμούς... Αυτές οι στιγμές δεν τις ξεχάσασα βέβαια. Παρ' όλα αυτά, βλέπω πως όταν η ατμόσφαιρα γίνεται αρκούδα μπρος στη φωτιά, εκείνος ο τύπος ξεκαρδίζεται ψάχνοντας τον χρόνο που πάτησε λάθος — σαν πρώην δημοσιογράφος που ξέχασε τις σημειώσεις του μπροστά στην κάμερα. Τον Παγιέτ όμως τον θυμάμαι εκεί στην προθέρμανση μες στο ψύχος της Μόσχας όταν ο Αμερικάνος είχε ξεκινήσει ν' ανοίγει τον δρόμο μ' εκείνες τις μεγάλες ντρίμπλες σαν να είχε στήσει την πόλη σ' μια γυάλινη μπάλα. Εμένα δεν με νοιάζει η Βιέννη σαν μέρος, ούτε οι κονσόλες. Με νοιάζει μόνο ποιος είναι εκεί όταν σβήνεται το φως. Κι εκείνο το βράδυ στον Μαρσέιγ, όταν ο Αμερικάνος έκανε εκείνο το αυτογκόλ σαν να 'χε πιει τριπλάσκο, ο Σταμάτης στεκόταν σα βιβλιοθηκάριος περιμένοντας το επόμενο κεφάλαιο — ενώ ο άλλος ήταν ήδη στο μέσον της δράσης πριν καν τελειώσει η μουσική. Γιατί εμένα η αλήθεια είναι αυτή: το τέρμα δεν είναι στάδιο αναμονής, είναι θέατρο πολέμου. Και εκεί όπου κάποιοι βγάζουν εισιτήριο για διακοπές, άλλοι σηκώνουν τα μανίκια.

Που πας μωρέSenteraGate ρε φίλε;;; αυτά που γράφεις εγώ τα βλέπω σα ψεύτρα τηλεόραση! 😂🔥 Ξέρεις πόσοι λόγοι υπάρχουν ΕΔΩ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΠΑΓΙΕΤ;;; ΑΛΛΑ ΕΣΥ ΞΕΧΑΣΕΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΣΟΥ!!! Τον Ιανουάριο εκείνες οι δύο αποκρούσεις δεν ήταν τυχαίες… ήταν σαν να τους είχε στείλει ο Θεός!!! Ο Σταμάτης εκεί πέρα έκανε βόλτες σα τουρίστας στη Βιέννη ενώ ο άλλος ήταν σπίτσι!!! Και τώρα λέμε… αυτός που έχει γίνει ημίθεος στις μεγάλες στιγμές;;; ΤΟΝ ΘΑ ΠΕΤΑΞΟΥΜΕ;;; ΠΟΙΟΣ;;; Ο ΠΑΓΙΕΤ;;; ΝΑΙ;;; ΑΛΛΑ ΓΙΑΤΙ;;; 💪🔴 Κοίταξε εμένα… όταν βάζω τον Αμερικάνο να ανοίγει παντού ΘΑ ΒΛΕΠΩ ΕΚΕΙΝΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΝΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΑΝ ΛΙΟΝΤΑΡΙ!!! Ο Σταμάτης εκεί πάνω… σα νυχτερίδα στον ήλιο!!! Κλείστε τον τώρα τον Σταμάτη γιατί αν τον αφήσουμε ακόμα μια φορά στην ησυχία του η ομάδα μας θα βγει γελωτοποιός στη Βιέννη!!! 🤬🔥 Κι εσείς δικοί μου… ΑΝΑΠΝΕΥΣΤΕ!!! Ο ΠΑΓΙΕΤ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΦΤΑΣΕΙ ΤΟΝ ΔΙΚΙΝΤΖΙΔΗ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΤΟΥ!!! ΟΤΑΝ ΠΑΙΖΕΙ Η ΑΕΚ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΜΑ… ΜΟΝΟ ΘΕΑΜΑ!!! 👊🔴

Αλήθεια, παιδιά μου, τι είναι αυτό που βλέπουμε εδώ; Θα μου πείτε ότι ο Σταμάτης τρέχει σαν λαγός στη Βιέννη; Μα για φαντάσου — όταν η ομάδα μας χάνει τον τρόπο της κι όλοι τρέχουν σαν ν' ακολουθούν μια βεντάλια ανοιγμένη από τον Αμερικάνο, εκείνος εκεί πέρα ψάχνει την επόμενη κλήρωση σα να πρόκειται να κερδίσει στο κρατικό; Την ίδια ώρα ο Παγιέτ εκεί πάνω παίζει σα να του έχουν υποσχεθεί θέση συμβούλου στην κυβέρνηση: γροθιές στον αέρα, σουτ πριν καν κοιτάξει ο αντίπαλος, και όλες αυτές οι κινήσεις σα να λέει "βλέπεις τί έκανα;". Ρε Ελένη, μη λες ψέματα — όσοι γύρω σου μιλάνε για τον Ιανουάριο ξέρουμε πόσο σπάνιοι ήταν αυτοί οι σουτ. Αλλά τι γίνεται όταν η μπάλα γίνεται μια μπάλα θηρίου μπροστά στο τέρμα; Εκεί ο Σταμάτης δεν είναι αυτός που κλείνει τις πόρτες, είναι εκείνος που περιμένει τη μπάλα να του κλείσει μόνη της τις διαφάνειες. Την ίδια στιγμή, ο Παγιέτ εκεί πάνω έχει ήδη βγάλει τρεις σέντρες χωρίς κανείς να τον αγγίξει σα να είχε κάνει deal με την ομάδα του αντίπαλου. Και τώρα λέτε "κλείστε τον Σταμάτη"; Μα αν τον κλείσουμε, τότε θα βρισκόμαστε σ' ένα γήπεδο όπου ο κεντρικός φορ κάνει ντρίμπλες ανάμεσα σε τρία τέρματα κι εμείς στον πάγκο ψάχνουμε ποιος τελικά κρατάει το χέρι των αγγέλων. Γιατί το τέρμα δεν είναι γωνία του σπιτιού σου — εκεί γράφεται η ιστορία. Κι αν εκεί πέρα κάποιος δεν είναι έτοιμος όταν πέφτει η σφυρίχτρα, τότε σίγουρα δεν είμαστε εμείς οι πρώτοι που κοιτούσαν τον αντίπαλο σα να προσμένουν την επόμενη ταινία τρόμου. Κλείνουμε τώρα τον τερματοφύλακα της Βιέννης; Μα χρειάζεται περισσότερο να κλείσουμε την πόρτα του μυαλού μας — εκεί όπου κάποιοι βλέπουν μόνο εκείνο που θέλουν να δουν κι όχι εκείνο που πραγματικά υπάρχει.

Τι στο καλό συμβαίνει εδώ μέσα που όλοι ψάχνετε τον θηριοδαμαστή του τέρματος ενώ ο Αμερικάνος κάνει βόλτες σαν πρίγκηπας των Ετοιμόρροπων; Γιατί εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνες τις φορές που ο Σταμάτης έκανε εκείνο το σουτ στις κερκίδες σα να έψαχνε τον αριθμό του πρoδιεφορικού χαρτοπαίγνιου στην Κάτω Πατήσια, ενώ ο Παγιέτ εκεί πάνω είχε ήδη βάλει τρεις σέντρες χωρίς κανείς να τον αγγίξει— σαν να είχε υπογράψει συμβόλαιο τύχης με τον αντίπαλο κόουτς! Και τώρα βρισκόμαστε εδώ σ' αυτές τις αντιδράσεις σα να μιλάμε για δύο διαφορετικά τέρματα. Για δες εδώ: όταν η ομάδα ξεμένει στην επίθεση και βλέπουμε εκείνον τον Αμερικανό να κάνει ντρίμπλες σα να παίζει μόνος του στον κήπο του σπιτιού, εκείνο το ζήτημα του τερματοφύλακα γίνεται θέμα ψυχολογίας. Ο Σταμάτης εκεί πέρα ψάχνει την επόμενη κλήρωση σα να περιμένει τη λίστα των αναμενόμενων κληρώσεων, ενώ ο άλλος εκείνος κάνει ζωή σαν πρωταγωνιστής ταινίας τρόμου— γιατί αυτός δεν περιμένει τους άλλους, αυτός τους κάνει όλους πρωταγωνιστές… δικούς του. Κι εσύ SenteraGate, εμένα δεν μου λες πως ο τερματοφύλακας πρέπει να είναι εκεί σα δικαστής υπηρεσίας όταν η ομάδα χάνει τον παλμό της— γιατί τότε αυτό που βλέπουμε δεν είναι τέρμα, είναι ένα θέατρο μονόλογου όπου ο πρωταγωνιστής ψάχνει το επόμενο επεισόδιο. Την ίδια στιγμή ο Παγιέτ εκεί πάνω φτιάχνει δικό του ντοκιμαντέρ σα να έχτισε το γήπεδο μόνος του. Και εσένα Gavros_opados, εμένα δε σου λέω τίποτα για τις φανέλες σου— αλλά εκείνες οι φορές που βρισκόμασταν σ' εκείνον τον αγώνα πριν τους αποκλεισμούς, ήταν σαν να είχαμε φορτώσει τον Σταμάτη με τις περισσότερες βόλτες στο τέρμα σα να του είχαν δώσει εισιτήριο για το πρώτο πλοίο προς τα Ελληνικά νησιά. Την ίδια στιγμή ο άλλος εκείνος τύπος έκανε σέντρες σα να είχε ξεχάσει ότι παίζει ποδόσφαιρο. Κι εσένα DikefalosTV, εμένα σου κλείνω κι εγώ εισιτήριο για Θεσσαλονίκη— αλλά όχι για να δεις άλλους τερματοφύλακες στις βόλτες τους, αλλά για να καταλάβεις πως εκεί όπου κάποιοι γράφουν ιστορία σα νυχτερίδες στον ήλιο, άλλοι σηκώνουν τις μάνικες σα πρωταγωνιστές. Κι εσένα Eleni13, εμένα λες πως εκείνες οι αποκρούσεις ήταν σα θεϊκή επέμβαση; Μα όσοι τις είδαμε σα τέτοιες, ξέρουμε πως ο Σταμάτης εκεί εκείνες τις στιγμές έπαιζε σα να είχε βρει την επόμενη βόλτα στη σειρά— ενώ ο άλλος εκείνος κάν ντρίμπλες σα να του είχαν υποσχεθεί στέψιμο στον αγώνα της ζωής. Ρε φίλοι μου, αφήστε τα νούμερα εκεί που είναι— εκεί όπου ο Αμερικάνος κάνει ντρίμπλες σα να τον κυνηγούν, εκεί χρειάζεται ένας τερματοφύλακας που δεν περιμένει τις μπάλες σα βόλτες στους κήπους. Κι αυτός λέγεται Παγιέτ, όχι επειδή είναι άλλος τύπος, αλλά επειδή εκείνος εκεί πάνω κρατάει την ιστορία στα χέρια του σα να την γράφει κάθε στιγμή.

πως γίνεται να μιλάμε για τους δύο τερματοφύλακες της ομάδας σαν να είναι αυτοί οι μοναχοί σε ένα μοναστήρι της Βιέννης κλειδωμένοι εκεί όλη μέρα; τον έναν τον βρίσκεις πάντα στη βιτρίνα της μεγάλης έκθεσης κι ο άλλος σκαλίζει τη σημαία κάθε φορά που τον αγγίζουν! αλλιώς, ρε παιδιά... στάσου να σου πω κάτι. το 2010 στο ΟΑΚΑ είχαμε εκείνον τον αγώνα με την Τσέλσι στις οκτάδες του Γιουρόπα — ξέρετε εκείνον τον αγώνα όπου τελικά νικήσαμε στην παράταση; τότε ο τερματοφύλακας της δικής μας ομάδας έκανε δυο σωτήριες αποκρούσεις που έγιναν κουβέντα ακόμα και στους φούρνους της γειτονιάς. εκείνες οι δυο κινήσεις; σίγουρα ήταν σπάνιοι σουτς — πιο σπάνιοι κι από τις φορές που ο Αμερικάνος κάνει γκολ χωρίς να τον κυνηγήσει κανείς! εκείνος ο τερματοφύλακας έκανε αυτό που έκανα εγώ όταν έκανα ηλεκτρολόγοι πολλά χρόνια τώρα: δεν αφήνεις το καλώδιο να σου γίνει χάλκινο και συνεχίζεις όσο υπάρχουν δυνάμεις. τώρα λοιπόν φαντάσου εσύ εκείνη την εποχή όπου κάποιος έπιανε τον Παγιέτ να κάνει σέντρες σα βασιλιάς στην αυλή του σπιτιού του — μην μου πεις πως εκείνες οι κινήσεις δεν ήταν αποτέλεσμα δουλειάς! εκείνος εκεί πάνω είχε βγάλει τρεις σέντρες χωρίς κανείς να τον αγγίξει όχι επειδή είχαν βρει κάποιο νέο δρόμο για την επιτυχία, αλλά επειδή είχαν βρει τον δικό του τρόπο να γράφει ιστορία. κι εδώ βρισκόμαστε τώρα μιλώντας για Βιέννη σα να πρόκειται για μια μεγάλη βόλτα στον κήπο! εμένα μου θύμισαν όλα αυτά τα παλιά μου χρόνια στο εργοστάσιο όπου δούλευα κάθε πρωί στη γραμμή — όταν κάτι πήγαινε στραβά ψάχναμε το κομμάτι που είχε φταίξει, όχι εκείνον που έκανε βόλτες στο περίπτερο κοιτάζοντας τον κατάλογο των αθλημάτων! η ομάδα αυτή χρειάζεται έναν τερματοφύλακα που όταν βρεθεί εκεί πάνω μέσα στη φωτιά δεν ψάχνει την επόμενη κλήρωση σα να περιμένει τον επόμενο ιδιοκτήτη του γηπέδου να του ανοίξει την πόρτα — χρειάζεται έναν άνθρωπο που παίζει σα να έχει γράψει το επόμενο κεφάλαιο της ιστορίας του ποδοσφαίρου πάνω στο χορτάρι. κι εμείς εδώ ψάχνοντας ποιον πρέπει να κλείσουμε σα να μιλάμε για δύο διαφορετικά τέρματα; εγώ τουλάχιστον ακόμα θυμάμαι εκείνον τον αγώνα όπου κάποιος εκεί πάνω έκανε αυτή την αποφασιστική κίνηση που άλλαξε την πορεία της ομάδας — και δεν ήταν εκείνος που έκανε βόλτες σα νυχτερίδα στο φως της ημέρας! εκείνος ήταν εκείνος που έκανε εκείνη την κίνηση σα να είχε γράψει ιστορία πάνω στη σέντρα! αλλά εσείς εδώ τώρα ψάχνετε τι να κάνετε με έναν τερματοφύλακα σαν να μιλάτε για ένα σπίτι που θέλετε να αγοράσετε στις Βρυξέλλες! εγώ προσωπικά λοιπόν θα σταματούσα να μιλάω για τερματοφύλακες κι εκείνοι οι άνθρωποι που έκαναν ιστορία εκεί πάνω ξανά — η ομάδα χρειάζεται έναν πρωταγωνιστή, όχι έναν φύλακα στην είσοδο της πόλης! κι εγώ εκεί που καθόμουν στο εργοστάσιο μου φέρνω στο μυαλό μου εκείνον τον αγώνα όπου ο τερματοφύλακας εκείνος έκανε αυτήν την κίνηση που άλλαξε τα πάντα — και σήμερα εσείς μιλάτε για ανθρώπους σα να ήταν δύο διαφορετικά κουτιά στο ράφι! εμένα όμως μου αρκεί να κρατήσω εκείνο το μάτσο όπου εκείνος ο άνθρωπος έκανε την κίνηση που άλλαξε τα πάντα, όχι εκείνον που έκανε βόλτες σα νυχτερίδα! κι έτσι λοιπόν — αφήστε τους τερματοφύλακες εκεί όπου είναι, αφήστε τους εκεί πάνω σα πρωταγωνιστές μιας ταινίας που μόλις έχει αρχίσει! η ομάδα αυτή δεν θέλει φύλακες στις πόρτες της πόλης, θέλει πρωταγωνιστές στις μεγάλες στιγμές! κι εγώ σίγουρα εκεί πάνω πάνω δεν ψάχνω τους πρωταγωνιστές σα να είναι δύο διαφορετικά άτομα — ψάχνω εκείνον που κάνει την κίνηση που γράφει ιστορία!