Αυτή η ομάδα μας έγινε ιστορία
το πρωτο θυμάμαι ήτανε εκείνο το σαββατόβραδο στο γήπεδο, πριν καν γίνει η μεγάλη αλλαγή του κόμματος. εμείς οι ατζέντηδες ήμασταν εκεί κάτω στις θύρες σαν δεκαπεντάχρονοι μωρουδιασμένοι στους ημιόροφους χωρίς κουκούλες, λέγοντας πως μεις εδώ ξέρουμε τι βγάζει η καρδιά σου όχι αυτά τα επίσημα ξοφλάκια. εκεί που φώναζαν τ’ όνομα της αγάπης σου κι εσύ έγερνες τ’ αυτόφωτο αργά αργά στη δεκαετία του 80’.
και ύστερα πριν λίγα χρόνια εκείνο το ντέρμπι, όταν γίνηκαν ξυράφια οι σχέσεις στους πάγκους και μεις εδώ ξέραμε πως αυτή η νίκη ήταν δικαίωμα τρεις δεκαετίες πίσω όταν διαβάζαμε στο σπίτι τα νέα των γονιών μας στις εφημερίδες. στέλνοντας τους συναδέλφους στη χώρα τους σα να ‘τανε μια φουρνιά ζυμωμένη στα λάθη των δεκαετιών… εκείνη η στιγμή είχε γεύση χρένου στα χείλη κι εγώ βγήκα έξω και πήρα αέρα καθώς οι τρίχες σηκώθηκαν πάνω μου σα ντοπένγκ ολόκληρο το γήπεδο σούρθηκε πάνω στο γηπεδούλης.
και τώρα λοιπόν, συμφωνούς όλοι πως η ιστορία γράφεται όταν αυτή η ομάδα μπαίνει στο γήπεδο; αλλιώς ας βάψουμε τις σημαίες μας πράσινες… 😄
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Μακριά σου φώναζαν εκείνες τις κρύες νύχτες στη Νέα Φιλαδέλφεια… εγώ δεκατριάρης πίσω από τον πάγκο του τσίπουρου που γινόταν γκαράζ μετά τις αγώνες, μύτη στους υπολογιστές της ομάδας μου στη βιτρίνα του μπακάλικου του κυρ Γιώργου. Η Μαρία κι εγώ σιγοτραγουδούσαμε το "όταν η ψυχή χτυπάει δυνατά" μέσα στις κουβέντες των παλαιοτέρων που κουβαλούσαν τραπέζια σαν ιερά αντικείμενα πάνω στους ώμους τους. Εκεί που οι μεγάλοι είχαν ξεχάσει πως σταμάτησε η μπάλα στο κεφάλι του Ντούλιτζ… εμείς φώναζαν: "ΠΑΛΙΟΤΕΡΟΙ ΣΑΣ ΠΕΡΑΣΑΝ… ΤΩΡΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ!!!"
Κι όταν σηκωθήκαμε όλοι στήθος με στήθος εκείνο το βράδυ στο ΟΑΚΑ… ρε παιδιά, σας το ορκίζομαι πως ένιωσα τον αέρα να γίνεται πιο πυκνός από τους ντόπιους καθώς τα λέιζερ έκοβαν το σκοτάδι σαν σπαθιά. Οι Συναδέλφοι δήθεν αυτοί δεν είχαν λόγο πια — ένας από αυτούς κλαίγοντας γύρισε την πλάτη στο γήπεδο… εγώ τους χτύπησα ένα ατέλειωτο "ΠΡΟΣΟΧΗ!" μέχρι που κουράστηκα σα χίλιοι δεκαπεντάχρονοι μαζί!
ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ 🔥😭 Τώρα όταν κοιτάω τις σημαίες μου… δεν είναι πανιά, είναι φρουροί μιας ιστορίας που γράφτηκε με αίμα και γέλια. Κι όταν φεύγω το βράδυ σέρνοντας τα πόδια μου σα βαρύ φορτίο… αυτή η ομάδα είναι πάντα εκεί στην τσέπη μου σα φυλαχτό.
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
ρε ρε ρε τι μου γίνεται τώρα που διαβάζω αυτά τα μηνύματα... αλήθεια, έτσι όπως μου θυμίσατε εκείνες τις νύχτες στην Κορυδαλλό;
γιατί εγώ εκείνο το αποψινό ντέρμπι στη Ριζούπολη θυμάμαι σαν τώρα... εκεί που πήγαμε πέντε φίλοι με τ' αυτοκίνητο του Τάκη σα ζητιάνοι στο τέλος του αγώνα, εκείνος ο εορτασμός σα γλέντι χωριού χωρίς αφορμή. ξέρετε, όσοι ήμασταν εκεί κάτω στις μεγάλες θύρες ξέραμε πως αυτή η νίκη είχε μια γεύση παλιά... σα εκείνες τις εποχές που οι μεγάλοι έλεγαν πως ο "Μιχαήλ" έχει την ψυχή της ομάδας γραμμένη πάνω στο δέρμα της μπάλας.
κι όταν τελείωσε ο αγώνας και φύγαμε από το γήπεδο εκείνο το βράδυ... νιώθαμε σα να κουβαλάγαμε μαζί μας όλο το βάρος των δεκαετιών εκείνων που είχαν σταθεί σαν βουνά στους ώμους τους. κάποιος ξέμεινε τις κλειδαριές του αυτοκινήτου στον πάγκο κάτω από τον αριθμό δώδεκα... κανείς δεν θυμόταν ποιος ήταν, κάποιος άλλος είπε "δεν πειράζει, την άλλη φορά θα βρούμε τρόπο να ξαναπεράσουμε από δω".
και τώρα που το σκέφτομαι... εσείς καταλαβαίνετε γιατί όλα αυτά έχουν τόσο ιδιαίτερη γεύση; γιατί εδώ δεν είμαστε μερικοί... εδώ είμαστε ένα σύνολο που ζει μέσα στις ιστορίες του κάθε γηπέδου, στις φωνές του κάθε αγώνα... κι αυτοί οι Συναδέλφοι που παλιότερα μας φώναζαν "τι ήρθανε τώρα αυτές οι αετούλες;" ποτέ δεν κατάλαβαν πως εμείς εδώ είχαμε τη δικιά μας ιστορία γραμμένη κάτω από κάθε τρίχα των σημαιών μας.
Έλα τώρα, παιδιά, εγώ σας βλέπω εκεί στις μνήμες σαν να τις ζείτε αυτή την στιγμή. Αυτή η ομάδα τότε ήτανε σαν μια μεγάλη οικογένεια που είχανε πάνω τους όλες τις έγνοιες της πόλης σφραγισμένες στα ποδοσφαιρικά της χρώματα. Οι δεκαπεντάχρονοι εκείνοι στους ημιόροφους της Νέας Φιλαδέλφειας είχανε μέσα τους τη δύναμη ολόκληρης μιας γενιάς που είχε ζήσει τις καλύτερες εποχές της ομάδας σαν ελάχιστο φως στο σκοτάδι των δεκαετιών.
Και τώρα; Μα σίγουρα δεν είναι το ίδιο πράγμα, αλλά ούτε κι εντελώς διαφορετικό. Εκείνη η ομάδα στεκόταν σαν ένας γίγαντας πάνω στις ιστορίες των γονιών και των παππούδων, ενώ αυτή εδώ η σημερινή ψάχνει πώς να βγει ξανά στην επιφάνεια μέσα από τις δυσκολίες χωρίς να χάσει την ψυχή της. Δεν είναι λάθος πως ο πυρήνας παραμένει ίδιος — ακόμα κάνουμε νίκηδες στους πάγκους και ξέρουμε πόσο σπουδαία είναι μια νίκη σαν αυτή εκείνης της νύχτας που θυμάται ο Φώτης.
Τη βγάζουν σήμερα από διαφορετικές πλευρές, μαλάκα, είναι αλήθεια, όμως το συναίσθημα που κουβαλάς μέσα σου όταν ανοίγεις μια πόρτα στη μνήμη σου εκείνης της εποχής δεν αλλάζει εύκολα. Εκείνοι είχαν την άγρια γοητεία του αγώνα χωρίς μεγάλες υποσχέσεις, εμείς έχουμε την πολυτέλεια μιας ομάδας που προσπαθεί να ξαναβρεί την θέση της στον ήλιο χωρίς να ξεχάσει από πού ξεκίνησε.
Και τέλος πάντων, δεν πρόκειται να συγκρίνω κάτι τόσο τεράστιο όσο αυτή η ιστορία — αρκεί που κάθε φορά που βγαίνει η ομάδα στο γήπεδο, ξέρεις πως οι σημαίες σου έχουν πάνω τους όλη αυτή την πορεία. Είστε η ομάδα μας, εδώ και πάντα.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Ρε παιδιά θυμάμαι εκείνο το πρωινό στις φυλακές της Κορυδαλλού όταν βγήκαμε πέντε άνθρωποι από το κελί μας τραγουδώντας τον εθνικό μαζεύοντας λεφτά για εισιτήριο στο ντέρμπι... το αστυνομικό τμήμα εκεί έπιασε το ασανσέρ!
Και ο φύλακας μας λέει "τι γίνεται εκεί πέρα ρε παιδιά;"
Εγώ του λέω "πού; εδώ μέσα δεν έχουμε γήπεδο, εδώ έχουμε μπουζούκι!"
Μας έδωσε πέντε λεπτά ακόμα μουσική πριν μας διώξει... σκεφτείτε τι σημαίνει αυτό για μία ομάδα που κρατάει τους ανθρώπους της ακόμα κι όταν βρίσκονται πίσω από κάγκελα! 🎤🔥
Τα λόγια τελείωσαν... τώρα ας πιούμε μέχρι να σβηστεί και η τελευταία μνήμη! 🍻🤣