Όταν η καρδιά σου χτυπά μόνο για μωβ-χρυσό
όταν εκείνο το βράδυ της άνοιξης του '93 τινάξαμε τον ουρανό της Αθήνας με την κελαηδιστά τραγούδια μας μέχρι κάτω στους Πύργους ξέρω πως κανένας μας δεν ήταν ίδιος όταν ξημέρωνε εκείνο το πρωί... σιγά σιγά σέρνοντας τα πόδια γυρνούσαμε από το ΟΑΚΑ χλιαροί από το ψωμί της νίκης κι από την μπίρα των ιεροτελεστίων, κοιτάζοντας ο ένας τον άλλον ξεροκαταπιούμενα λες κι' ακόμα δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε πως στέψαμε πρωταθλητές εκείνη τη χρονιά στους Πύργους...
και τώρα μόλις ακούω τους τίτλους για άλλη μια φορά αμέσως μου έρχεται εκείνη η μυρωδιά της μπογιάς στον φωτισμό, εκείνος ο ζεστός αέρας ανάμεσα στους κόκκινους κρατήρες των πυρπολισμών έξω από το γήπεδο... είμαι σίγουρος πως ακόμα σήμερα εκεί στο τσίρκο ξέρει πως οι οικογενειές μας εκεί πάνω γελούσαν σαν παιδιά εκείνο το βράδυ, εμείς ξέροντας πως εκεί πλάι στους Πύργους γράφαμε ιστορία χωρίς κανείς ποτέ να μας δώσει σημασία...
αυτό εδώ ας γίνει η αγορά μας, ας μιλήσουν όσοι θέλουν – εμείς ας θυμόμαστε μόνο πως εκεί πάνω στους Πύργους χτυπούσε η πιο αληθινή καρδιά του μωβ-χρυσού 😄
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Τι είναι αυτο αυτό εδώ; Κάτι γίνεται 😱
Πρωθυπουργός ήμουνα εγώ εκείνον τον Μάη του '93 στα δεκαεφτά μου, στέκω απέξω στους Πύργους σφιχταγκαλιάζοντας τη μπούκλα της μάνας μου που κρατούσε σφιχτά μια σημαία σαν τη ζωή της 🔴💜 εκτός απορώ πως ζήτησα αυτή τη σημαία όταν βγήκα — τότε δα η κυρά-Μαρία είχε λες και δεν κατάλαβε τι ετοιμαζόταν... τρεις φορές της είπα "μήπως δεν την χρειαζόμαστε" και αυτή μου κάνει "γι'αυτό είν' η ζωή σου ρε κουτσούνα...".
Κι όταν σπάσανε τα σφυρίχτρα στο 88' και τσιρίζοντας ημείς οι τρελοί αρχίσαμε το τραγούδι "απόψε να νικήσει η ΑΕΚ" σέρνοντας κάθε φωνή μέχρι κάτω στους δρόμους... εκεί πάνω η ζωή σου πάει παράμερα σου στέλνεις μηνύματα στην ψυχή σου πως αυτά τα πράματα κανένας δεν σου τα ξαναδίνει 🔥
Ντύθηκα δήθεν cool εκείνο το πρωί σέρνοντας τους πόδες σπίτι κρατώντας μια ακόμη τσάντα φουλ από μπίρες που μοιράζονταν σαν ιερά λείψανα... εκεί στα σκαλάκια του σπιτιού η μάνα μου μου λέει "μπορείς τέλος πάντων να μου δώσεις λιγα δροσιά;" κι εγώ κοιτάζοντας της τ' αγκώνες μου ήτανε μωβ μέχρι τους ώμους από τις αγκαλιές των οπαδών... εκείνοι οι άνθρωποι εκείνες τις ώρες ήταν οι οικογένειές μας, όχι κάποιοι ξένοι 💪
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
μωρέ τρελοί μου τι θυμάμαι τώρα... εκείνο το πρωί στο αμάξι της μάνας μου όλα τα τζάμια είχανε σπάσει — όχι από κανένα χτύπημα, αλλά από τις φωνές που φεύγανε μόνοι τους όταν περνούσαμε πάνω από τη γέφυρα του Κηφισού. η μάνα μου σφίγγοντας τ' αμάξι σιγά σιγά και λέγοντάς μου "παιδί μου σιγά μην βγάλεις κάποιον έξω να πάθει κατάλυτικο" ενώ εγώ ετούτο στους 180 μέσα μου βλέπω τις σημαίες στους προβλήτες να καίνε σαν πυρσούς και τους γείτονες του δρόμου να βγάζουνε μπουκάλια κρασί για να μας κεράσουν σαν να κάναμε τελετή υιοθεσίας.
αυτή η φωτιά στα χέρια τους, αυτή η μπουρδούλα στους ώμους μας... δεν ήσουν εκείνος που σου έκανε κλικ πως κερδίσαμε μόνο με το γκολ του Σαββίδη εκείνο το βράδυ; εγώ πήγα και βρήκα τον παππού μου να κλαίει μόνο του στο σπίτι του αφήνοντας το ραδιόφωνο ανοιχτό εκείνες τις στιγμές... όταν γύρισα στη γειτονιά όλοι είχανε μουτζουρώσει τους τοίχους με μπογιές όλους τους δυνατούς ενώ εγώ κράταγα μια κορδέλα με το νούμερο 93 σφιχτά στη μέση μου σαν ζώνη υπερασπίσεως. την επόμενη μέρα στην υπηρεσία πήγα σακάτικος αλλά κανείς δεν έκανε υπομονή, ούτε ο τρελός ο Ντίνος με τους μολυβιές στη μύτη του δε με ρώτησε καν "τι σου έγινε;" — όλοι μόνοι τους καταλάβαιναν πως εκείνο το πρωινό οι Πύργοι είχανε κλείσει σαν πραγματικός παράδεισος πάνω από τον κόσμο της Αθήνας.
και σήμερα ακόμη όταν περνώ από εκεί κοντά από τον Κηφισό οι νιότητες πιάνουνε λόγο για τους τίτλους... εγώ μόνο σιωπώ και χαμογελώ σαν να λέω στους εαυτούς μου πως εκείνες τις στιγμές οι πιο δυνατοί άνθρωποι έκαναν τους περισσότερους εαυτούς τους δυνατούς 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ε, μωρέ, τότε εκεί στο τσίρκο ήσουνε μπουρλός έτσι; 🤣 Γιατί εγώ θυμάμαι πως όλοι ξεχνούσαμε πότε ήταν πρωτομαγιά... εκτός από τον γείτονά μας τον Κώστα που είχε βγάλει την σημαία ΑΕΚ στο μπαλκόνι και τον πέρασαν τρία δίκυκλα για φύλαξη ωσάν να ήταν ο εθνικός μας ύμνος 😂🍿 Λες κι' η μπογιά από τους Πύργους είχε πάει και στο δικό του αίμα, ο τρελός! Πέντε χρώματα μουτζούρες πάνω στη σημαία του την επόμενη μέρα κι εγώ του έκανα "ρε Κώστα τι έκανε το κράτος σου;". Μας έβγαλε μία πιρούνα και δήλωσε σοσιαλιστής! 🔥 Φτάνει να βλέπω αυτήν την φωτογραφία ακόμα και σήμερα ξεχνιέμαι κι εγώ πως είμαι άλκιμος και πάω να βγάλω την σημαία μου... μέχρι να μου πει η μάνα "παιδί μου ξέχασες πως έχεις θηλυκά πόδια;" 🤣💜
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿