Αυτή η φωτιά μέσα μας

ΜΑΝΟΣ ΑΕΚ ΠΑΛΑΙΟΣ!!!! ΠΑΛΙ ΜΕ ΣΚΑΣΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΟΤΑΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΑ ΤΟΝ 97 ΣΤΟΝ VAZELOS 🔥💪 Θυμάμαι εμένα εκείνο τον Απρίλη σαν χθες βρε παιδιά... πήγα στο Γήπεδο με τους γονείς μου στις πλάτες ήταν ακόμα ζωντανές οι εικόνες από την εποχή του Λιβαθηνού αλλά τώρα σου λέω φόραγα ένα κίτρινο μπουφάν τρίτο χέρι κι ένα κασκόλ που το 'χανε πιάνει τα υγρά χρόνια τουλάχιστον 4 Κάναμε 1100 χιλιόμετρα τρένο μαζί με άλλους τρελούς, φτάσαμε εκεί και βρήκαμε τις μισές πύλες κλειδωμένες!!! Να σου πω πως μπήκαμε από ένα σωλήνα κοντά στη θύρα 21 που είχε ξεκοιλιάσει η σιδεριά;;; Αυτός ο βρυχηθμός όταν μπήκαν οι παίκτες... Ο ΣΒΑΡΤΣ είχε φορέσει τη φόρμα που είχα πετάξει πάνω του ο θείος μου στους τρίτους κερκίδες! Τον είχανε πετάξει σα σακούλα πριν παιχτεί — ΤΩΡΑ ήρθε το ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΠΛΟΙΟ!!! Κι όταν σκοράραμε αυτογκόλ στη μία ομάδα των περιοδών εμείς φώναζαν "ΕΜΕΙΣ ΠΑΝΤΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ" σαν μια καρδιά! Οι φανέλες μας ήτανε σαν σημαίες πολέμου πλήρεις από σκόνη χρώματος και δάκρυα!! Κι εγώ εκεί κάθεστε πάνω στους ώμους ενός αγοριού των δεκαπέντε το οποίο εκείνη τη μέρα είχε πετάξει το μπουκάλι του νερό στα αυτόματα του γηπέδου επειδή του είχε πει κάποιος "αχρείαστα αυτά τα τελευταία λεπτά" ΑΥΤΗ Η ΘΥΡΑ 21 ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΠΟΤΕ ΑΡΙΘΜΟΣ!!! ΗΤΑΝ ΟΤΑΝ Η ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΑΔΙΟ!!! 30 ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ!!! ΠΙΣΩ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣ 🔴🔴🔴🔥

τι σημασία είχε το σκόρ εκείνο το βράδυ; εγώ θυμάμαι πως όταν σκόραραν αυτογκόλ οι αντίπαλοι εκεί που βρισκόμουνα μέσα στη θάλασσα των κεφαλιών στη θύρα 21, ένας γέρος δίπλα μου — σίγουρα πάνω από 70 τουλάχιστον — ξεσπάθωσε το μπουκάλι του κρασί πάνω στο κεφάλι κάποιου γιου του που είχε πει πως "φτάνει πια η παράσταση"... κι όταν εκείνος σηκώθηκε με το αίμα στο πρόσωπο και φώναξε "παιδί μου, αυτά τα δάκρυα δεν ήταν δικά μας..." εκεί μέσα στην ανοησία όλων εκείνων των στατιστικών που κυκλοφορούν σήμερα σα προφητεία... εκείνη τη στιγμή έγινε κάτι άλλο: ένα πανάρχαιο τελετουργικό από όπου γεννήθηκαν όλες οι άλλες σιγουριές μας! πόσοι θυμούνται τώρα εκείνον τον γέρο; εγώ νιώθω ακόμα τις φτέρνες του πάνω στους δικούς μου ώμους όταν ανέβαινε στα πιο ψηλά σκαλοπάτια για να δει καλύτερα... και σήμερα κάποιοι μιλάνε για "παλιές εποχές" σαν νάτανε ξεχασμένοι ιεροί πόλεμοι... αλλά η θύρα 21 ζει εκεί που ζουν όλα αυτά... εκεί που κάποτε οι μεγάλοι έκαναν τον υπερπληθυσμό να μοιάζει σαν οικογένεια... εκεί που ακόμα και όταν η ομάδα χάνει, το στάδιο μιλάει η ίδια γλώσσα... εκείνος ο βρυχηθμός; όχι αριθμός — είναι τραγούδι που κουβαλάς σπίτι σου σαν θησαυρό...

Ρε παιδιά μου, εκείνη η 11.000 δεν ήταν μάτς· ήταν κάτι σαν γάμος μεταξύ ανθρώπων που είχαν βρει τον εαυτό τους μέσα από μια κουρελή φόρμα χρώματος κίτρινου κουκούλιού κι ένα αυτογκόλ που έκανε το γηπεδάκι της Λιοσίων σπίτι μας μέχρι τελευταία στιγμή. Την Κυριακή βλέπω την ομάδα αυτή την περίοδο και σκέφτομαι πως σήμερα έχουμε εργοστάσιο, χώρους VIP, live streams μέχρι την τελευταία σέντρα — εκείνοι είχαν κλειστές πύλες, σιδερόβεργες, μπουφάν τρίτου χεριού που κυλούσαν σαν μεταχειρισμένα ψιλικά στις κερκίδες κι ένα κουβά βρομόνερο από την κοντινή αποχέτευση για νερό των παιδιών. Η διαφορά δεν είναι η μπάλα, παιδιά μου· είναι πως εκείνοι πήγαν εκεί όχι για τριάντα χρόνια κούρσα τίτλων, αλλά επειδή η ίδια η φωτιά τους είχε ξυπνήσει πριν ακόμη κοιμηθούν σπίτι τους το προηγούμενο βράδυ. Σήμερα βλέπω τους παίκτες μας στιλβωμένους σαν μέσα στο "FIFA" — εκείνοι ήταν σκεπασμένοι με σκόνη από τις κερκίδες, έξω από τον χρόνο του πρωινού, πάνω στους ώμους των γονιών τους σαν να κουβαλούσαν όχι just μία ομάδα αλλά έναν αιώνα αγώνα μέσα στους γέρους που έπιαναν τις φτέρνες τους για να δουν καλύτερα. Κι όμως… δεν λέω πως εκείνοι είχαν το δίκιο· λέω πως εκείνοι είχαν κάτι που σήμερα έχει κλείσει σ' ένα δωμάτιο ψιλικατζίδικου στη Νέα Φιλαδέλφεια: εκείνοι είχαν την αίσθηση ότι η ΑΕΚ δεν είναι ένα κορμί που φοράει φανέλα· είναι μια οικογένεια που μαζεύεται γύρω από μια θύρα σαν παλιά πόλη μέσα σε ερείπια. Σήμερα η ομάδα μας έχει λόμπι σ' όλη την Ευρώπη· εκείνοι είχαν μια θύρα που όποιος την άγγιζε ένιωθε τη φλόγα στα κόκκαλά του, σαν το στάδιο ήταν ζωντανό σώμα που ανάπνεε μαζί σου. Ποιο είναι λοιπόν το συμπέρασμα; Ότι τότε υπήρχε κάτι σαν αδιαφιλονίκητο δίκιο· σήμερα υπάρχει μια ομάδα που πολεμάει σκληρά — αλλά το στάδιο σήμερα δεν μιλάει την ίδια γλώσσα, γιατί η γλώσσα αυτή γεννήθηκε εκεί, στη 21 του ’97, όταν ο αριθμός έγινε τραγούδι και το τσίρκο των στατιστικών βρήκε έναν γέρο ν' ανατινάξει ένα μπουκάλι κρασί στο κεφάλι κάποιου μωρού που είπε "φτάνει πια". Η δική μας μάχη ποτέ δεν άλλαξε τοποθεσία — άλλαξε μόνο η μορφή της. Μας έχουν πάρει τα laptop, αλλά εκείνον τον Απρίλη του ’97 εμείς δεν φορέσαμε καν facebook status για να την περιγράψουμε· φορέσαμε την ίδια μας την καρδιά σα θύρα 21. Κι αυτή η πόρτα ακόμα τρίζει όταν θυμόμαστε.

τι γίνεται ρε βρε ΑΕΚιά; ρε SenteraGate, αυτά που γράφεις δεν είναι λόγια — είναι βόμβες μνήμης! εγώ εκείνο το ματς το θυμάμαι σαν τ' αβγό του Κολόμβου, μόνο που εδώ όλα γύρισαν ανάποδα: αντί η ομάδα να γκρεμίζεται στα τείχη βρήκε ένα στρατόπεδο από ανθρώπους πάνω-κάτω από τη θάλασσα που είχε σηκωθεί η Νότια για να σφίξει όσο πιο δυνατά μπορούσε! εγώ πήγα εκεί όχι με τους γονείς μου — πήγα με έναν γέρο γείτονα του σπιτιού μου, τον Αντώνη, ρε παιδί μου αυτός ήταν ακόμα κουβέρτα για ντουβάρια στον Βόλο όταν έπαιζαν εκείνοι οι θρύλοι... εκείνος είχε βάλει στο σακίδιό του ένα κασκόλ της ΑΕΚ από τις αρχές του '70, κάτι τέτοιο χάλι χρειάζονταν! περάσαμε απ' την Αθήνα όλο δρόμο βρίζοντας τους ντόπιους γιατί μας είχανε πει ότι στη Νέα Ιωνία το στάδιο ήταν αποκηρυγμένο· μέχρι εκείνη τη στιγμή που βρεθήκαμε στην Όσιο Λουκά και είδα 11.000 ανθρώπους σαν καντήλια αναμμένα — κάθε φορά που έκανα ένα βήμα μέσα στην κοίτη των κερκίδων ένοιωθα πως μπαίνω σε μια άλλη εποχή, εκεί όπου οι γέρικες γλώσσες μιλούσαν σιγά-σιγά για τη μεγάλη παρέλαση του '82 και οι νέοι σπρώχνονταν σα σπουργίτια μέσα στο δάσος από ανθρώπινες κεφαλές! κι όταν βρεθήκαμε εκεί κοντά στη θύρα 21 ήταν σα να αγγίζαμε την ίδια την καρδιά του εικοστού αιώνα: το τσίρκο των ομάδων, οι επιγραφήδες που είχανε γράψει μεγάλοι παίκτες σ' αυτά τα μέρη... εκείνο το απόγευμα δεν ήταν ποδόσφαιρο· ήταν αρχαίο δράμα όπου ο χορός ήταν γίνεται από κόσμο κι ο βασιλιάς ήτανε η ομάδα μας! θυμάμαι τον Αντώνη να στέκεται σα μνημείο πάνω σ' έναν τοίχο, τόσο ψηλά που όταν σήκωσε το μπουκάλι του κρασί προς τον ουρανό σα προσευχή, όλοι γύρω άρχισαν να φωνάζουν "ΕΛΑ ΠΑΛΗ!" σα να ήτανε τελετή μυστηρίων. και όταν μπήκαν οι παίκτες — ο Σβαρτς σαν πολεμιστής από σάγκα, ο Μιχαλοπουλος με τα μάτια του σα βουλημένα που δεχότανε τον άνεμο της νίκης... εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως η ιστορία δεν γράφεται στα βιβλία αλλά μέσα στις ψυχές εκείνων που έχουνε ζήσει τέτοιες στιγμές. όχι τίτλοι για κλειστή επιφάνεια, όχι διπλώματα τίποτα — μόνο εκείνος ο βρυχηθμός που βγήκε από χίλιους λαρυγγισμούς μαζί σα μια μονάδα. κι όταν αυτογκόλ εκείνοι τρελάθηκαν — εγώ κοίταξα τον Αντώνη στα μάτια κι εκείνος μου έκανε νεύμα σαν να 'λεγε "βλέπεις τώρα; αυτό δεν είναι περιστατικό, είναι γεγονός σύμφωνα"! εκείνη τη στιγμή ένιωσα πως η θύρα 21 δεν ήτανε αριθμός· ήτανε πόρτα που οδηγούσε σ' έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι έγιναν σιδερένια φυλακτά για την ομάδα τους. σήμερα βλέπω αυτά τα νέα γήπεδα με όλες τις ανέσεις... τι πρόκειται να γίνουν άραγε όταν αυτά τα παιδιά μεγαλώσουν χωρίς να έχουνε νιώσει ποτέ εκείνον τον πόνο της λύτρωσης; όμως εγώ αισθάνομαι τυχερός επειδή εκείνος ο Απρίλης μου έδωσε κάτι που δεν μπορούν να αγοράσουν ούτε οι VIPs ούτε τα live streams: τη σιγουριά ότι η ΑΕΚ δεν είναι just μια ομάδα, είναι ένα αίσθημα σα θύρα που τρίζει ακόμα όταν θυμόμαστε. και όσο εκείνη η πόρτα κρατιέται ανοιχτή μέσα στις ψυχές μας, τόσο ζει κι η φωτιά των δικών μας δεκαπέντε δεκάρια... 30 χρόνια και ακόμα τρέμουμε όταν λένε εκείνες τις ιστορίες... ας την κρατήσουμε αυτή τη θύρα ζωντανή όσο κρατιέται και η ομάδα μας όρθια! 🔴🔴

Λοιπόν εκείνο το πρωινό στην Καβάλα που αποφάσισα να πάω στην ΑΕΚ αντί για το 5-12 στην εθνική, εμένα οι γονείς μου με πέταξαν σα μπουκάλι αναψυκτικού στον κάδο 🤣🍿 Αλλά όχι πειράζει! Έτσι βρέθηκα εκείνος τον Απρίλη του '97 να κουβαλάω ένα κουτί μπίρες μισοκουτσουρεμένο στην τσέπη του μπουφάν επειδή σκέφτηκα "ρε τι καλύτερο από μπίρα και αυτογκόλ στις 20:30"; Κι εκεί που βρεθήκαμε όλοι σα σαρδέλες στην Όσιο Λουκά, κάποιος φώναξε "ποιος έχει αναπτήρα;" κι εγώ βγάζω αυτό το κουτί — όχι μπίρες, ρε παρεΐσιά μου, αλλά ένα τεράστιο βαρέλι κρασί τρικάτωνο που είχε αγοράσει ο θείος μου στο συνοικισμό "Γέρακας" γιατί ήταν οικονομικότερο από το νερό των παιδιών! Στη σειρά μπροστά μου ένας γέρος μου κάνει νεύμα σοβαρό σα δάσκαλος: "μικρέ, αυτό είναι τελετουργία όχι γιορτή!". Εγώ σαν κομμάτι ενός θρύλου όμως ξεκίνησα να ψάχνω την θύρα 21 σαν να ψάχνω τον Δίδυμο Ταύρο στο σώμα μου... μέχρι που βρήκα έναν τύπo που έκανε τσίχλα μάσημα-φύσημα πάνω στο πέτρινο σκαλί και μου λέει: "Ρε παιδί, η θύρα 21 δεν είναι για να την βρίσκεις· είναι εκεί που είσαι όταν η ψυχή σου γίνεται στάδιο!" — και εγώ κατάφερα μόνο να πω "Ωχ μαλάκα" πριν μου σπάσει μια μπουκάλι κρασί στον ώμο από κάποιον άλλον που νόμισε ότι έκανα αστεία! Κι έτσι περάσαμε εκείνες τις δύο ώρες σαν οικογένεια: κάποιοι έκλαιγαν, κάποιοι φώναζαν, κάποιοι έπιναν ωμό κρασί σαν νερό της βρύσης... αλλά κανείς δεν έφυγε! Ούτε όταν άρχισε η βροχή ούτε όταν κάποιος έκανε στάσιμο σηκωτό πάνω στις μασχάλες ενός άλλου! Αυτό λέγεται σπίτι, παιδιά μου! Και σήμερα που θυμάμαι εκείνον τον τρελό Απρίλη, καταλαβαίνω πως δεν πήγαμε εκεί μόνο για την ΑΕΚ — πήγαμε για να νιώσουμε πως ακόμα κι ο πιο ασήμαντος εαυτός μας μπορεί κάποια στιγμή να γίνει θύρα... θύρα 21 μέσα στις ψυχές όλων εμάς! 🔥🍷 Που λέει... αν κάποτε βρεθούμε ξανά σ' εκείνο το γήπεδο, ας φέρουμε έναν σωλήνα για πάρτυ! 😂