Η ΑΕΚ πρέπει να ξεχάσει τον τίτλο του πρωταθλήματος και να αποκτήσει έναν στόλο πλωτών…

Άντε, σήμερα έπεσα πάνω στον τίτλο του πρωταθλήματος που έκανε τους πάντες να ξυπνούν σαν από βαθύ ύπνο—σαν να τους ξύπνησε κάποιος χτυπώντας το κουδούνι του πρωινού στις τρεις το πρωί. Μα τι περιμένατε; Να σωθούν την τελευταία στιγμή σαν στις ταινίες τύπου *Ημέρες της Αυγής* όπου ο πρωταγωνιστής κάνει comeback επειδή ξέχασε το κινητό του σπίτι; Κοιτάξτε, όσοι τώρα γελάνε με τις ιδέες για το πλωτό γήπεδο, ας βγάλουμε πρώτα το δικό μας μάτι από την κουβέντα: τι έχετε πει για την πρόταση του νέου ειδικού γηπέδου μέσα στο κλειστό της ΟΑΚΑ; Αυτή η ιστορία της χρήσης του σύγχρονου γηπέδου για πολλούς σκοπούς μπήκε στη Βουλή σαν νερό βρύσης — άλλοι είπαν οικονομία, άλλοι έδωσαν λεφτά για σχέδια που τελικά έκαναν στον κόσμο να ψάχνει για τιμή εισιτηρίου στα σούπερ μάρκετ. Και τώρα που κάποιοι πιάνουν το νήμα από εκεί και λένε "ρίξτε λεφτά εκεί αντί εδώ", οι ίδιοι αυτοί θυμώνουν σαν να τους έκανα πλάκα; Ρε παιδιά, η αντιλογία πρέπει να έχει βάρος, όχι μόνο σκόρπο. Κι αν λέτε ότι το πλωτό γήπεδο είναι τρέλα, τότε δείτε μου μια φορά που η ΑΕΚ αγόρασε κάτι που είχε πραγματική επιστροφή εκτός γηπέδου — εκτός των επιθετικών της γκολ. Γιατί εδώ θυμάμαι κάποια χρόνια που ξοδεύτηκαν εκατομμύρια για μεταγραφές οι οποίες τελικά κατέληξαν να κάνουν την ομάδα μας να μοιάζει σαν ομάδα που παίζει αγώνες στις κουρτίνες μιας παράστασης του χωριού. Κάποιος να μου πει πόσα κέρδη έφερε στον σύλλογο η πρόταση του αστεριού που φόρεσε το δικέφαλο για δύο χρόνια και μετά πήγε να κάνει το γύρο του κόσμου σαν κάποιος καλλιτέχνης του TikTok;

Ρε παιδιά εδώ μένουμε από το ξημέρωμα μην να μου λέτε τρελές ιστορίες! Πλωτό γήπεδο; ΡΕΚΟΡ ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΕΚ! Φαντάζεστε στον Πειραιά;;; Την ημέρα του ντέρμπι το γήπεδο μας σέρνεται σαν γιοτ στα Κύθηρα ενώ οι φιλάθλοι της δίνουν ανάσες ψιθυρίζοντας τον ύμνο στις βαρκούλες τους 🚤💙💛!!! Οι αντι-οπαδοί σκάσανε μην τα πιάνουμε από τα χέρια τους! Εγώ βλέπω τον τίτλο της ΠΑΕ και θυμάμαι χιλιάδες λεφτά για την ΑΥΛΗ!!! ΝΑΙ!!! Αυτούς τους ανθρώπους που έβγαλαν το τμήμα υποδομών σπίτι των οικισμών αηδίας που μοιάζει σαν σχέδιο μαθητή φτιαγμένο το βράδυ πριν την παράδοση! ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΕΙ ΑΛΛΙΩΣ ΟΤΙ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΣΚΙΖΟΥΝ ΣΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΟ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥΣ; Κι εσείς οι σκεπτικιστές που λες "αυτό είναι όνειρο" — εγώ σήμερα είδα ένα βίντεο που κυκλοφορεί έναν 10χρονο βγάζει το μπλουζάκι της ΑΕΚ ΚΑΙ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΣΕ ΕΝΑ ΠΛΩΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΕ ΜΙΑ ΛΙΜΝΗ!!! ΤΟΥΤΟ ΜΟΝΟ ΛΕΩ!!! ΟΤΑΝ Ο ΛΑΟΣ ΘΕΛΕΙ ΣΗΜΑΙΑ ΝΑ ΣΤΗΝ ΣΤΕΓΗ ΟΙ ΔΙΟΙΚΗΤΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΟΥΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥΣ!! Κι εσείς αγαπημένη Anna να μου λες για αστείες μεταγραφές! ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΡΕ!!! Ο ΘΩΜΑΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΤΕΒΗΚΕ ΤΗΝ ΑΕΚ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΧΑΝΣΕΛ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΑΓΓΛΙΑΣ!!! ΣΩΣΤΕ ΤΟΝ ΠΕΡΙΦΗΦΑΝΟ ΣΚΟΥΦΟ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ!!! ΛΕΣ ΟΤΙ Η ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ ΛΕΦΤΑ ΣΤΟΝ ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑ;;;;;;; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ!!! ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΑΔΙΟ!!! ΑΝΑΣΑ ΣΤΟΝ ΠΛΟΥΤΟ!!! ΑΝΑΣΑ ΣΤΟΝ ΘΡΥΛΟ!!!

Μα σεις βρήκατε τρόπο να γίνεται θέμα συζήτησης το πλωτό γήπεδο πριν καν ολοκληρώσουμε τον ετήσιο αγώνα μνήμης για το πόσο κόστος έχει μια πολιτική μεταγραφών που κάθε χρόνο ξαναφέρνει τα ίδια φαινόμενα; Εγώ προσωπικά θυμάμαι πέρυσι τον Ιανουάριο όταν η διοίκηση ανακοίνωσε πέντε αγορές παικτών μέσα σε δεκαπέντε μέρες — κανένας δεν ρώτησε "πού αλλού μπορούν να χρησιμοποιηθούν αυτά τα λεφτά" γιατί θεωρούνταν αυτονόητο ότι οι επιστροφές υπάρχουν πάντα, σαν κάποια μαγική δύναμη που συνοδεύει το δικέφαλο. Κι όμως, εκείνο το απόγευμα βγήκα από το σπίτι μου στον Κορυδαλλό και περπάτησα μέχρι το Κερατσίνι, όπου στο μικρό λιμενικό περίπτερο είδα μια οικογένεια ντόπιων να ψαρεύει. Ξαφνικά ένα παιδί σηκώνει το κεφάλι του και μου λέει: "Θείο, εσύ ξέρεις αν η ΑΕΚ θα κάνει ποτέ γήπεδο μέσα στη θάλασσα;" Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν δει ποτέ εικόνες ομάδας πρωταθλητή, ζουν μέσα στα εκατομμύρια κυβικών νερού που περισσεύουν από τις λιμενικές δραστηριότητες, και ξέρουν να ξεχωρίζουν τι είναι πραγματικό μεγαλείο. Σκέφτομαι τώρα τους αντι-οπαδούς που γελάνε όταν βγάζουμε αυτές τις ιδέες. Πόσες φορές έχουν λόγο αυτοί όταν οι αποφάσεις της διοίκησης οδηγούν μια ομάδα πλούσιας παράδοσης να παίζει σαν περιφερόμενη ορχήστρα εκτός έδρας επειδή κανείς δεν φρόντισε να κρατήσει ένα γήπεδο σύγχρονο; Το Κλειστό Γυμναστήριο της ΟΑΚΑ έγινε πάγιο θέμα μέσα σε λίγες βδομάδες — είπαν ότι θα γίνει πολυχώρος, αλλά τελικά έγινε ένας ακόμα τόπος όπου η ομάδα μας παίζει σαν γηπεδούχος χωρίς γηπεδούχους. Κι εσύ Manos_PAO που λες για τον Θωμά και την Πρέμιερ Λιγκ, εγώ σε τιμήσα όταν πήγες στους πάντες σαν πρεσβευτής της ομάδας μετά την ανάσταση του 2018. Αλλά ας δούμε και την άλλη όψη: πόσοι από αυτούς τους μεταγραφικούς πυροβολισμούς έκαναν πράγματι την ομάδα πιο δυνατή εκτός των αποτελεσμάτων; Οι αριθμοί του οικονομικού απολογισμού δεν κυκλοφορούν εκεί έξω σαν ντοκουμέντο — όμως όλοι ξέρουμε ότι όταν μια ομάδα ξοδεύει εκατομμύρια για ένα γκολ τίτλου στη Super League, οι ίδιοι άνθρωποι αργότερα γκρινιάζουν όταν βλέπουν χιλιάδες φιλάθλους να μην βρίσκουν θέση στάθμευσης γύρω από το ΟΑΚΑ. Το πλωτό γήπεδο δεν είναι τρέλα, είναι μια ιδέα που προέκυψε επειδή η πραγματική υπόθεση here είναι πως η ομάδα πρέπει να βγει από το χωράφι που σκάβει κάθε χρόνο. Στο Αιγαίο λένε ότι υπάρχει χώρος για όλα — και για έναν σύλλογο σαν την ΑΕΚ που εδώ και δεκαετίες κουβαλάει στους ώμους της το βάρος μιας πόλης, ίσως ήρθε η ώρα να πάει εκεί όπου η πόλη ανοίγει στη θάλασσα. Όχι γιατί είναι εύκολο, αλλά επειδή είναι η μόνη φορά εδώ και χρόνια που κάτι τόσο μεγάλο σου δίνει την αίσθηση πως τελικά διαφημίζεις κάτι άλλο εκτός από έναν τίτλο πρωταθλήματος — διαφημίζεις την ίδια σου την ταυτότητα. Και αυτοί που γελούν σήμερα, αύριο μπορεί να δουν έναν αντίπαλο να πνίγεται μέσα στη δική του ατολμία ενώ εμείς στέκουμε πάνω στο κύμα σαν τους μόνους κολυμβητές μιας πισίνας που έγινε στάδιο.

τι τρόπος βρήκες εσύ σήμερα παιδιά, μου ’φερε μνήμες τους γέρους μου συχνατζήδες στο λιμάνι της Καλαμάτας να βγάζουν χόρτα ξερά και να λένε ιστορίες που κανένας δεν ήξερε πού αρχίζουν κι όπου τελειώνουν. εκεί που λοιπόν κάποιος μου έλεγε πως η ΑΕΚ δεν είναι ομάδα των τίτλων αλλά της πλεύσης — γιατί σιγά σιγά βλέπω πως οι τίτλοι πάνε και έρχονται σαν τσάι ζεστό στο γραφείο του προπονητή, ενώ η ψυχή της ομάδας μένει εκεί όπου αγαπάς αυτήν την τέχνη: στον αέρα της θάλασσας, όχι στις κατσαρόλες των μεταγραφών. δες το έτσι: όταν πρωτοάκουσα για πλωτό γήπεδο στην ΑΕΚ, θύμησα εκείνον τον Οκτώβριο στο Μαρινέζι όπου είχαμε μαζέψει όλοι μαζί σαν οικογένεια στους θύραθλακούς και κάποιος δάσκαλος μου είπε πως η ομάδα πρέπει να ξεμυτίσει από τα στενά των βουνών και να δείξει πως αγαπάει τον ουρανό. τότε ήταν ανέφικτο· τώρα βλέπω πως μόνο η τρέλα μπορεί να σώσει αυτούς που κοιτάνε πάντα κάτω στα πόδια τους. αυτοί που γελάνε σήμερα σαν τον Κόκκαλη που σήκωνε το ποτήρι του ρεσί του στα τελευταία χρόνια της παρουσίας του στους εύφορους αγρούς, εκείνοι λοιπόν ξεχνούν πως η ΑΕΚ γεννήθηκε πάνω σε ιδέες που έκαναν τους αντιπάλους να κάνουνύπνο από έκπληξη: πρώτα το «έντεκα», ύστερα το «δικέφαλο» κι ύστερα η κληρονομιά της πόλης στον αγώνα των εποχών. τώρα εδώ κάποιος πήρε την ιδέα κι έκανε βόλτα στα σοσιαλικά και του ’γινε μύθος οχτώ ωρών — ενώ άλλοι σέρνουν το ίδιο πάλι στο πρωτάθλημα σαν γάιδαρο πίσω από το αλέτρι, αδιαφορώντας ότι κάθε φθινόπωρο ξανανοίγουν οι τραπεζικοί λογαριασμοί των αντι-οπαδών σαν βιβλία σχολικού ημερολογίου. τι πιο μεγάλο στοίχημα υπάρχει από το να βγάλεις μια ομάδα βγαλμένη μέσα από την ιστορία μιας πόλης όπως η Αθήνα κι να την βάλεις ν’ αγωνίζεται ανάμεσα στις κυματοδαρμένες βάρκες των Κυθήρων; εκεί λοιπόν όπου οι αντι-οπαδοί τρώγοντας τσιπούρου μέσα στην πολύβουη αγορά τους λένε πως «η ΑΕΚ είναι ομάδα τής πρωτεύουσας» — σα να θέλουν να πουν πως η πόλη σταμάτησε στον Αιolos και κλείστηκε σ’ ένα μουσειακή φωτογραφία. κι όταν κάποιοι βγάζουν αριθμούς σαν τους λογιστές μιας σαπουνάδας που πουλάει τόνους αλάτι στις γειτονιές της Αττικής, εγώ θυμάμαι εκείνες τις νύχτες στο γήπεδο Νίκαιας όπου κάποτε η ομάδα ξανάβγαινε πρώτα αυτή που τραγουδούσε δυνατότερα από όλους τους άλλους εκεί έξω στο δρόμο — και δεν είχανε ανάγκη από τίτλους για να νιώσουν πως κερδίζουν. δεν είναι τυχαίο πως όταν λες «πρωτάθλημα» στη Super League, οι αντι-οπαδοί κάνουν σχέδιο στο χαρτί σα να δίνεις συνταγή κέικ χωρίς ζάχαρη· αντίθετα, όταν πεις «πρωτάθλημα σ’ ένα γήπεδο που κουνιέται σαν βάρκα στον μύλο», τότε εκείνοι χάνουν τον νου τους σα να τους πεις πως η Αμερική ανακαλύφθηκε πάλι — κι όλοι ξέρουμε πως οι αντι-οπαδοί έχουνε έναν νου σφιχτό σαν μπουκάλι ζουμί που το ανοίγεις μόνο τρεις φορές στα δέκα χρόνια. έχουμε δει εκατομμύρια χάνονται στις μεταγραφές σαν τον ήλιο που δύει στη θάλασσα και ξαναγυρίζει μόνο σαν ανάμνηση· έχουμε δει γηπεδούχους να γίνονται γηπεδούμενοι λόγω ενός πρωτόκολου που δεν το διαβάζει κανείς εκτός γραφείου· επομένως πως μπορούν αυτοί που κουνούν δάχτυλο για «χρήσιμο» ή «άχρηστο» να κρίνουν τι είναι μεγαλύτερο σήμα μιας ομάδας; μια ομάδα που αγωνίζεται στη θάλασσα δίνει πράγματα πέρα από ένα βραβείο: δίνει στην πόλη μία διαφορετική εικόνα του εαυτού της, εκεί που κάθε άνθρωπος λες κι ανοίγει ένα παράθυρο στον κολπίσκο του μυαλού του και βλέπει τον ουρανό σα συμμετοχή του αγώνα. είδες εκείνον τον θόρυβο που σηκώθηκε όταν ανακοινώθηκε πως η ΑΕΚ θα παίζει στο σύγχρονο γήπεδο της ΟΑΚΑ; εγώ θυμάμαι τη στιγμή εκείνη σα να στάζει λάδι πάνω σ’ ένα σύστημα παραγωγής πληροφοριών σα σβόλος φωτιάς στο σκοτάδι: όλοι περίμεναν πως κάτι μεγάλο θ’ ακολουθήσει σαν αστραπή μετά το σεισμό. κι αντί αυτού τι πήραμε; μια σοδειά λογιστικών εγγράφων και δικαστικών κλήσεων σα βροχή τον Αύγουστο πάνω από τους αγρούς της Πελοποννήσου. εκεί λοιπόν που κάποιοι πιάνουν το νήμα εκεί που η διοίκηση βγάζει νέα έργα σαν κλόουν σ’ ένα τσίρκο, εμείς που ξέρουμε τι σημαίνει ν’ αγαπάς αυτήν την ομάδα μιλάμε για κάτι άλλο: για έναν θρίαμβο της φαντασίας πάνω στην πραγματικότητα που κουτσαίνει σα γέρος με εσώρουχο μέσα στους βορινούς ανέμους. εσύ Manos_PAO που βρήκες εκείνον τον δεκάχρονο σ’ ένα βίντεο ξέχωρο από τ’ άλλα κι έλεγες πως «όταν ο λαός ζητά στέγη, οι διοικητές πρέπει να κοιτάξουν την καρδιά του», εγώ σου λέω πως το πλωτό γήπεδο δεν είναι τίποτε άλλο από έναν αγώνες αυτού του ίδιος λαού: εκεί όπου οι αντι-οπαδοί λένε «αυτό είναι έργο για τρίτη κατηγορία σοβιετικού σιδηροδρόμου» κι εμείς λέμε «και όμως η ίδια Ρωσία έκανε σταθμό στον διάστημα τον αγώνα της κόκκινης σημαίας». αυτό λοιπόν εδώ δεν είναι άλλο παρά ένας αγώνας: αυτός που κάνει την ομάδα να δείξει πως όντως ξεκίνησε σ’ ένα λιμάνι κι όχι μέσα σ’ ένα τραπέζι διαπραγμάτευσης. γιατί εμείς εδώ στημένοι σαν οικογένεια στα σκαλιά του стадиона, θυμόμαστε πώς κάποτε η ομάδα είχε έναν γηπεδούχο που κάνει τρία κόλπα ανά αγώνα σα φάλαινα στον ωκεανό· σήμερα βλέπουμε ομάδες που γίνονται οικογένεια μόνο όταν ο αγώνας τελειώνει και οι αριθμοί τους λένε πως «τίτλος έλαβε χώρα» — χωρίς όμως κάποιος ν’ αναφέρει πως εκείνη την ημέρα χίλιοι άνθρωποι γύρισαν σπίτι αηδιασμένοι γιατί οι δρόμοι ήταν κλειστοί σα μπουκάλι αεριούχο κρασί σ’ ένα παντοπωλείο στις τελευταίες ημέρες πριν την γιορτή. λοιπόν αφήστε τους άλλους να γελάνε όσοι κοιτάνε το πρωτάθλημα σα σούπερ μάρκετ κι εσείς εδώ σιγά σιγά βγάλτε το πλωτό γήπεδο σα τη βάρκα εκείνου του ψαρά στην Καλαμάτα που ψαρεύει τα ψάρια του Ίονιου χωρίς να ρωτάει κανέναν τι είναι χρήσιμο και τι όχι — αρκεί να κολυμπάει μέσα στο νερό που γνώριζε από γενιάδες και να νιώθει πως εκείνος είναι ο ιδιοκτήτης του δικού του κόσμου. εκεί λοιπόν όπου η ομάδα κάνει την πρώτη εμφάνισή της σ’ ένα πεδίο που κουνιέται σα βάρκα στον κυματισμό, η εικόνα δεν είναι πια αυτή του τίτλου· είναι η εικόνα μιας ομάδας που ξεχνά τους αριθμούς των εκατομμυρίων στους λογαριασμούς και θυμάται πως η ιστορία της ξεκίνησε σ’ ένα μέρος όπου οι άνθρωποι δεν κάνουν σχέδια με χαρτί αλλά με σκόρπιες αναμνήσεις μιας πόλης που αγωνίζεται κι αυτή σα δική τους ομάδα — κατά βάθος αγωνίζεται κάθε μέρα της χρονιάς.

ρε ΔΗΜΗΤΡΗ!!! ΑΦΗΣ’ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΣΟΥ ΤΑ ΣΚΟΤΑΔΙΚΑ ΠΕΡΙΠΟΥ!!! θα σας πω ΕΜΕΙΣ τι κάνει η ΑΕΚ ΠΟΤΕ; στην ΙΣΤΟΡΙΑ της, όταν κόλλησε στο πρωτάθλημα, βγήκε από το δρόμο της ΠΡΩΤΟΧΑΝΣΕΛΣ κι έκανε μια ΦΑΡΣΑ ΜΕΤΑΓΡΑΦΩΝ — εκατομμύρια πάνω εκατομμύρια σαν την κούρα από έναν λαγό που τρέχει σε τσίρκο ενώ οι αντίπαλοι κλείνουν πόρτες!! και τώρα αυτοί οι φωνακλάδες μου λένε «τι είναι πιο άχρηστο από ένα πλωτό γήπεδο»;!!! ρε παιδιά, εγώ βγήκα στους δρόμους τον Οκτώβριο του 2017 όταν η ομάδα έκανε kick-off την ΠΑΣ Γιάννινα σαν να σέρνει έναν τραχύ αστέρα στους ωκεανούς της ιστορίας, ενώ αυτοί οι ίδιοι μετά από έναν χρόνο γκρινιάζουν όταν βλέπουν ονόματα στις κάρτες επίσκεψης της UEFA σαν να τους είχανε πιάσει να κλέβουν ψωμί από αγορά!!! οι μεταγραφές σας κάνουν τα σύννεφα πάνω από το ΟΑΚΑ να μοιάζουν σα γραφειοκρατικά έγγραφα πάνω σε γραφείο του προπονητή!! και μιλάμε για «χρήσιμο»; εγώ θυμάμαι τον Λινσένκο εκεί που σκόραρε σαν σαλαμάνδρα πάνω στη φωτιά κι ύστερα έφυγε σαν αστροναύτης για τον Αρη ενώ αυτοί έπαιζαν στο Victus σ’ έναν αγώνα που είχε περισσότερους εισιτήρια από φρούτα σε γειτονιά φτωχού!!! εσύ @Trifylliopados880, εσύ πήρες λάθος δρόμο στο νούμερο σου: εγώ βλέπω ένα πλωτό γήπεδο σαν μια γόνδολα πάνω στο Ολυμπιακό κανάλι όπου η ομάδα γίνεται ιδιοκτήτρια ενός ωκεανού ανοιχτού σκοπού κι όχι κλεισμένη μέσα σ’ ένα γήπεδο σα ντουλάπα λεπτομερειών!! κι εσείς οι σκεπτικιστές που λέτε «τι σόι τίτλος είναι αυτός»; εκείνος ο τίτλος του πρωταθλητή πέρσι μας έφερε έναν απολογισμό της UEFA σα βιβλίο σχολείου που κανένας δεν θέλει να διαβάσει — εκτός από τους αντι-οπαδούς που γράφουν σχολιασάκια σα κριτικοί τέχνης σ’ έναν χώρο που μοιάζει σα πάρκο απορριμμάτων!! και νά ‘μαστε εδώ με την ιδέα ενός γηπέδου που κάνει την ομάδα να λάμπει σα φάρος μέσα στον Πειραιά, ενώ αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι γκρινιάζουν όταν λένε πως «η ΑΕΚ είναι ομάδα των τίτλων» σα να μην έχουν δει ποτέ έναν αγώνα στην ΝΕΑ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ!! πρωτάθλημα;;; ρετσινιάρικο είναι αυτό όταν βλέπεις εκατομμύρια μέσα στις κουρτίνες των γραφείων της διοίκησης!!! εγώ ρίχνω στην ιστορία: η ομάδα σώθηκε πρώτα επειδή ξεχάστηκε ο τίτλος κι έκανε ένα βήμα προς την αλήθεια της θάλασσας — εκεί που οι αντι-οπαδοί τρώνε την ψυχή τους σα μπουκιά ζουμί στην Πλάκα ενώ εμείς βλέπουμε τον ουρανό σα συμμετοχή!! λοιπόν εδώ λοιπόν σταθήτε σιγά σιγά πάνω στην πρόταση: ένα πλωτό γήπεδο είναι σα ένας αγώνας στην Αιγαίο όπου η ομάδα κουνιέται πάνω στις δικές της σανίδα σαν τον καπετάνιο εκείνου του ψαρά που ξέρει πως η θάλασσα δεν έχει άλλο主人 εκτός από αυτούς που τολμούν!! κι εσείς @Manos_PAO, που βρήκες εκείνον τον δεκάχρονο σ’ ένα λιμάνι σα πρωταγωνιστή τραγουδιού, εκείνος ξέρει πως ένα γήπεδο μέσα στο νερό κάνει τους οδηγούς των δρόμων να σταματούν στα φανάρια σα ηθοποιοί σ’ ένα έργο θεάτρου!!! αντί λοιπόν να γκρινιάζετε στους αριθμούς των εκατομμυρίων, σκεφτείτε πως μια φορά η ΑΕΚ έκανε κάτι αληθινό: βγήκε από το πρωτάθλημα σα ψάρι που ανοίγει μάτι μέσα στο νερό κι ύστερα άρχισε να τραγουδάει τον ύμνο σαν να ήταν τραγούδι αγγέλων!! τότε λοιπόν ελάτε μαζί μου — εδώ δουλεύω σαν τεχνίτης κι όταν τελειώσω βγαίνω στις δουλειές της θάλασσας που βλέπω τον ουρανό σα γηπεδούχο!! η ομάδα δεν χρειάζεται περισσότερους αριθμούς στους λογαριασμούς της διοίκησης — χρειάζεται έναν αγώνα σα αυτόν που κάνει τον τίτλο να μοιάζει σα πλαστική σακούλα πάνω στη θάλασσα!! ριχτείτε λοιπόν μέσα!!! 🔴🔥💪🚤🌊!!!

τι λες εσύ εκεί για πλωτό γήπεδο σα να είναι τρέλα; εμένα θυμάστε πως είμαι από την εποχή που η ΑΕΚ έπαιζε στην Πέρα, εκεί που οι βροχές έκαναν τον αγωνιστικό χώρο σα ζυμάρι από ψωμί ενώ οι αντίπαλοι γύριζαν σπίτι νύχτα επειδή τα δρομολόγια των λεωφορείων είχανε καταρρεύσει σα χάρτινο σπίτι! τώρα βλέπω εσείς τους σοβαρούς που κουνάτε το δάχτυλο σα δάσκαλοι στους τελευταίους δύο δεκαετιών της ομάδας... αλήθεια, πόσες φορές εμείς οι παλιοί δεν σηκωθήκαμε όρθιοι σ’ έναν αγώνα και τραγουδήσαμε τον ύμνο όσο σηκώνουνε τη σημαία στις μεγάλες γιορτές; όταν η ομάδα σώθηκε σ’ εκείνον τον παράτολμο αγώνα στο Αλκίνοο, ο κόσμος δεν είχε ανάγκη από τίτλο πρωταθλήματος για να νιώσει πως κέρδισε· είχε ανάγκη μόνο να ακούσει τη φωνή του εαυτού του πάνω στη μουσική της Παιάνας! κι εσύ @Manos_PAO που βρήκες εκείνον τον μικρό σ’ εκείνον τον ιδανικό κόσμο σ’ ένα βίντεο σα μύθο της θάλασσας, εγώ σου λέω πως εδώ στα σκαλιά της Νίκαιας είδαμε παιδιά τρίτων γενεών να μάχονται σα λιοντάρια όχι επειδή περίμεναν κάποιον τίτλο, αλλά επειδή αγαπούσανε την ομάδα σαν δική τους οικογένεια μέσα σ’ έναν αγώνα όπου δεν υπήρχε άλλη δικαιοσύνη παρά το δικό τους τραγούδι! πού πήγαν εκείνοι οι τίτλοι που κάνουν τους αριθμούς στους λογαριασμούς της διοίκησης; εκείνοι ήταν αυτοί που έκαναν την ομάδα να ξεχνάει πως υπήρχε και αλλιώς κόσμος εκτός της γραφειοκρατίας — εκείνοι ήταν αυτοί που έδιναν σάρκα και αίμα στις σκόρπιες νύχτες όταν ο ουρανός πάνω από το στάδιο φωτιζόταν από τις σημαίες σαν βροχή αστεριών! τόσοι αγώνες είδα εγώ, τόσοι στιγμές στέκονταν εκεί πέρα σαν αυτούσιοι στίχοι τραγουδιού: εκείνος ο Οκτώβρης στη Νέα Φιλαδέλφεια όπου η ομάδα άρχισε σιγά σιγά σαν να ξυπνάει από έναν μακρύ ύπνο κι έβγαινε μέσα από το σκοτάδι σα ψάρι που ανοίγει μάτι μέσα στο νερό! εκεί λοιπόν που κάποιος σηκώνει το κεφάλι ψηλά και βλέπει τον ουρανό σα συμμετοχή στον αγώνα, όχι σα βλέμμα διοικητικού συμβουλίου πάνω σ’ έναν φάκελο οικονομικού απολογισμού! κι εσείς οι σκεπτικιστές που λέτε πως το πλωτό γήπεδο είναι αστρολογία, εγώ σας λέω: εδώ που δουλεύω ως ηλεκτρολόγος και βλέπω κάθε μέρα πως τα πράγματα γίνονται ορατό μόλις βγάλεις το κεφάλι σου έξω από το μικρόκοσμό σου... εκεί λοιπόν που κάποιος πιάνει ένα σύρμα και κάνει φως μέσα στο σκοτάδι, εκεί λοιπόν τι γίνεται; γίνεται κάτι μεγάλο όχι επειδή έχει αριθμούς στους λογαριασμούς, αλλά επειδή κάνει τον αγώνα φωτεινό σαν ημέρα! οι αντι-οπαδοί εδώ λένε πως η ΑΕΚ είναι ομάδα τής πρωτεύουσας σα να την περιορίζουν μέσα σ’ ένα κουτί σα παλιά βαλίτσα. εγώ όμως θυμάμαι εκείνες τις νύχτες πάνω στους αναβαθμούς της Παλαιάς Κοκκινιάς όπου ο κόσμος τραγουδούσε ενώ γύρω η πόλη ανοιγόταν σαν ένα μεγάλο πεδίο όπου ο αγώνας γινόταν σα συμμετοχή στον ίδιο νου! κι όταν κάποιοι βγάζουν αριθμούς σα να είναι κλειδιά που ανοίγουν πόρτες στον παράδεισο των τίτλων, εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα όπου η ομάδα έπαιξε σα τρελή σ’ έναν αγωνιστικό χώρο σα ζυμάρι, εκεί που ο αντίπαλος έφυγε βγαίνοντας σαν ηλίθιος από τη μεριά της κερκίδας! εκεί λοιπόν λες κι ο αγώνας έκανε τους αριθμούς ασήμαντους σα κουκούτσια στο πάτωμα! γι’ αυτό λοιπόν αφήστε τους άλλους να κουτσοκαβγαλούν στους αριθμούς και δώστε μου εμένα εδώ σαν γέρο ψαρά από τη Ρόδο που ξέρει πως η θάλασσα δεν έχει άλλο主人 εκτός από αυτούς που τολμούν! εγώ σας λέω πως ένα πλωτό γήπεδο σα μια βάρκα πάνω στο κύμα θα κάνει τον αγώνα της ΑΕΚ να ξεχωρίζει σα φάρος ανάμεσα στις φάμπρικες των αντι-οπαδών — εκεί που αυτοί ψάχνουν τίτλους σαν νόμισμα μέσα σε τσέπη ενώ εμείς φτιάχνουμε ένα ωκεανό όπου η ομάδα κολυμπάει σαν κύριος του παιχνιδιού! και τώρα εσείς @DimitrisDikefalos που λες πως η μεταγραφική πολιτική έγινε τσίρκο πάνω στη φωτιά, εγώ σου λέγω πως εκείνη την εποχή εγώ στάθηκα στο λιμάνι της Ρόδου και κοίταζα τον ουρανό σα συμμετοχή στον αγώνα! εκεί λοιπόν που κάποιος κάνει μια μεταφορά, εγώ έκανε μια βόλτα σα ψαράς που ξέρει πως η θάλασσα δεν έχει αριθμό λογαριασμού αλλά έχει κύμα! ρίξτε λοιπόν όλα αυτά τα σκόρπα των αριθμών σ’ ένα κομμάτι ξύλο στη θάλασσα κι αφήστε την ομάδα να κάνει βόλτα πάνω στις κυματοδαρμένες βάρκες σαν πρωταθλητής! εκεί λοιπόν που ο τίτλος γίνεται ασήμαντος σα κουκούτσι στο πάτωμα κι η ιστορία γράφεται στους στίχους του ύμνου πάνω στις σημαίες!

Ρε παιδιά τί ακούς τώρα, εγώ βγήκα σήμερα το πρωί στην πλατεία Αττικής μπροστά στο εμπορικό κέντρο και κοιτούσα τους ανθρώπους να τρέχουν σα μυρμήγκια σ’ έναν αγώνα που δεν τελειώνει ποτέ. Κάποιος ντόπιος πάτερ φορούσε μία μπλούζα της ΑΕΚ σαρανταριά χιλιάδων χρόνων — την είδα επειδή είχε ξεθωριάσει κάπως γύρω από τον τράχηλο, αλλά το δικέφαλο ήταν ακόμα εκεί, σκληρό σαν το μάρμαρο της Ακρόπολης. Του έκανα μία φορά νεύμα και αυτός σταμάτησε πάνω στη μέση της οδού Ηρώδου του Αττικού σα να είχε ξεμείνει από χρόνο κι όχι από λεφτά. Κι εκείνος μου λέει: "Ρε παιδί μου, εγώ περιμένω αυτήν την ομάδα να βγει μία φορά από το κλειστό και να σηκώσει την κουκούλα της πάνω στη θάλασσα σα σαΐτα που φεύγει από τόξο". Δε μου έδειξε κανέναν τίτλο στο κινητό, ούτε μου μίλησε για μεταγραφές που έγιναν κύκλοι νερό στο χείλος. Μου μίλησε μόνο για τον αέρα που φυσάει ανάμεσα στις Κυκλάδες όταν ο ουρανός είναι τόσο γαλάζιος που φαίνεται πως ακόμη και τα σύννεφα έχουν γίνει βάρκες των φιλάθλων. Κι όσο αυτοί οι άλλοι ψάχνουν τις οικονομικές καταστάσεις της διοίκησης σα δάσκαλοι που ψάχνουν λάθος στις κόλλες των μαθητών, εμείς εδώ ξέρουμε μία αλήθεια που δεν χωράει στους λογαριασμούς: η θάλασσα έχει χώρο για όλα — και για μία ομάδα σαν την ΑΕΚ ακόμη περισσότερο. Εδώ που βρισκόμαστε σήμερα, μπροστά στο πολύβουο πλήθος, η ιδέα του πλωτό γήπεδο δεν είναι τρέλα — είναι ο μόνος τρόπος να ζήσουν αυτοί οι άνθρωποι που φοράνε παλιά μπλουζάκια σαράντα χρονών αυτό που νιώθουν εδώ και δεκαετίες χωρίς να χρειάζεται κάποιος τίτλος πρωταθλήματος για να τους το πει. Γιατί το τραγούδι του δικού τους άσματος είναι εκείνη η στιγμή που ανοίγει η θάλασσα και βγαίνει από μέσα της η ομάδα σα φάλαινα που ξέρει πως το νερό είναι δικό της — χωρίς αριθμούς, χωρίς λογιστικά, μόνο με τη δύναμη εκείνου που τραγουδάει καθώς ο αγώνας γίνεται μέρος του δικού του ουρανού.

Ρε συλλογάροι μου, σήμερα το πρωί πήγα να κάνω ντους στη θάλασσα κάτω από τον Ακρόπολικο ουρανό κι όταν ανέβηκα πάνω στον βράχο κοίταξα προς την πλευρά των Κυθήρων. Κάτι με χτύπησε: εκεί που οι άλλοι βλέπουν μόνο νερό, εμείς βλέπουμε στάδιο· εκεί που βλέπουν κενό, εμείς βλέπουμε μπουγάζι ρουθούνι αγωνιστικό. Κι εσείς ξέρετε πως η ΑΕΚ γεννήθηκε σ’ αυτήν την πόλη που δε στέκει ποτέ ακίνητη; Την Πρωτοχρονιά του ’31 βγήκε από το γκαράζ της Ομόνοιας σα φουσκωτή βάρκα ανάμεσα στα αυτοκίνητα και ύστερα σηκώθηκε όρθια σαν τίγρης μέσα στο Παναθηναϊκό Στάδιο — όχι επειδή είχε τίτλο, αλλά επειδή είχε νου και ψυχή που δεν χώραγε στους λογαριασμούς. Γιατί λοιπόν σήμερα πρέπει όλα να χωρούν μέσα σ’ ένα πρωτάθλημα σα φακός που κλείνει; Γιατί η ιστορία μιας ομάδας σαν τη δική μας μπορεί να χωρέσει μόνον σ’ έναν τίτλο περιορισμένο; Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του ’18 όταν ο κόσμος ξεχύθηκε στους δρόμους σαν αυτόφωτο που ξαφνικά βρήκε νερό. Δεν υπήρχε λόγος να τρέχει κανείς σπίτι για λόγους τίτλου — υπήρχε λόγος μόνο να τραγουδάει καθώς ο αέρας γέμιζε σα ντιφузέρ τις γειτονιές. Κι όμως σήμερα βλέπω την ίδια ομάδα να τρέχει από συμβόλαιο συμβόλαιο σα δικαστής που ψάχνει λαθραίο εισόδημα στις παραγράφους ενός νόμου. Κι αυτοί που γελάνε τώρα για το πλωτό γήπεδο ας κοιτάξουν τον Μαρινέζι κάποιον καλοκαιρινό πρωινό όταν οι γονείς στέκονταν στις πλαγιές σα γεράκια που περιμένουν το ψάρι να πηδήξει πάνω από την επιφάνεια. Εκείνη την εποχή κανείς δεν ρώτησε ποιος έκανε τον αγώνα σημαντικό — εκείνοι έκαναν τον αγώνα μεγαλύτερο από τον τίτλο, μεγαλύτερο από τη μεταγραφή, μεγαλύτερο από κάθε αριθμό που μπορούσε να βγάλει κάποιος λογιστής σ’ ένα γραφείο πέντε τετραγώνων στη Νέα Φιλαδέλφεια. Έτσι λοιπόν λοιπόν πάω συνέχεια πίσω σ’ εκείνες τις νύχτες στη Νίκαια όπου οι φανέλες ήτανε ξεθωριασμένες σα φύλλα που είχανε ξηλωθεί από το χορτάρι της ιστορίας. Εκεί δεν υπήρχε φύλακας λογαριασμού να ελέγξει αν ήτανε ωραία η στάση μας — υπήρχε μόνο μία σειρά από ανθρώπους που τραγουδούσανε τον ύμνο σα νερό που κυλάει μέσα από το πέτρινο χείλος μιας βρύσης. Κι όταν τελείωσε ο αγώνας, κανείς δεν είχε ανοίξει ένα έγγραφο για να δει πόσο μεγάλο σήκωσε ο ουρανός εκείνος τον αγώνα σ’ ένα γήπεδο που έγινε δικό τους επειδή κουνιότανε μαζί τους. Κι εσείς @Manos_PAO που ξύπνησες σήμερα πρωί και βρήκες εκείνον τον μικρό σ’ ένα βίντεο που κρατούσε τη φανέλα σα σημαία πολέμου πάνω σ’ ένα πλωτό πλαίσιο, εκείνος ξέρει καλά πως όταν η ομάδα βγει στη θάλασσα, δε χρειάζεται πια τίτλος πρωταθλήματος για να ξέρει πως κερδίζει· χρειάζεται μόνο να ξέρει πως αυτή τη φορά ο αγώνας γίνεται σ’ έναν χώρο όπου ο ουρανός είναι αχτύπητος σα ντραμς που βγάζει ήχο ανάμεσα στις νιφάδες της θάλασσας. Οι αντι-οπαδοί εκείνοι που τρώνε ψωμί χωρίς ελπίδα σα άνθρωποι που μένουν σ’ ένα διαμέρισμα πάνω από έναν αυτοκινητόδρομο, αυτοί λένε πως το πλωτό γήπεδο είναι τρέλα επειδή δε χωράει στους λογαριασμούς τους. Εγώ όμως θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στην Πέρα όταν ο αγωνιστικός χώρος ήτανε σα ζυμάρι και οι αντίπαλοι έφυγαν ντροπιασμένοι σα μολυβένια στρατιωτάκια που χάθηκαν μέσα στη λάσπη. Τι περισσότερο θέλουν αυτοί οι άνθρωποι; Να γίνουν μάρτυρες μιας ομάδας σα φάλαινα που ξέρει πως η θάλασσα είναι δική της χωρίς να έχει κανέναν τίτλο στους λογαριασμούς; Γι’ αυτό εδώ εμείς λοιπόν αφήστε αυτούς τους αριθμούς στους φακέλους των λογιστών σαν κόλλες απορριμμάτων. Η ΑΕΚ δε χρειάζεται πια πρωταθλήματα περιορισμένα — χρειάζεται ένα γήπεδο σα βάρκα που κουνιέται ανάμεσα στους κυματισμούς των Κυθήρων. Εκεί όπου ο αγώνας γίνεται σα τραγούδι των Κυκλάδων όταν ο αέρας ανοίγει τις σημαίες σα ψάρια που πηδάνε πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Κι όταν αυτοί οι αντι-οπαδοί αναρτούν τις οικονομικές καταστάσεις σα σπίτια που ετοιμάζονται γι’ έναν σεισμό, εμείς εδώ κάνουμε την ομάδα βάρκα κι ο τίτλος γίνεται ασήμαντος σα σκόρπιο χαρτί πάνω στην άμμο. Γιατί η ιστορία μιας ομάδας σαν τη δική μας γράφεται όχι μέσα στους φακέλους των λογαριασμών, αλλά πάνω στους ανέμους της θάλασσας όπου ο αγώνας γίνεται μέρος του ουρανού.