Αυτή την περίοδο ο προπονητής της ΑΕΚ είναι ο μόνος υπεύθυνος για όλους τους χαμούς μας!

Πάλι τα ίδια τραγούδια ακούω εδώ πέρα;; Που λες «τώρα έκανε τίτλους», βγάζοντας τόνους ένα χρόνο πριν;; Μα πού είναι το νούμερο που να δείχνει πως εκείνος τότε έκανε ρεκόρ εισιτηρίων στην Ευρώπη;; Αυτός έκανε τίτλο, σωστά — αλλά υπό τι όρους;; Οι ομάδες που είχαν βγει από την πρώτη φάση βγήκαν όλες τρίτες στα γκρουπ τους εκτός από μία· αυτή η μία ήταν η Μαρσέιγ, που σταμάτησε στο γύρο των 32 δίχως αγώνα με ευνοϊκή κλήρωση. Κι εμείς; Στην ίδια φάση πέρσι φτιάξαμε δύο ανατροπές ενώ πήγαμε εκτός έδρας — όχι επειδή κάποιος είχε κάνει μαγείματα στο dressing room, αλλά γιατί εκείνη τη βδομάδα οι τρεις βασικοί επιθετικοί ήταν στη δύσκολη θέση τους. Και τώρα; Αυτήν την περίοδο βάζει έναν εξτρέμ αμυντικό σέντερ φορ;; Ο ίδιος τύπος που πριν βάζαμε τελευταίο λόγο όταν λείπαν δύο επί χρόνια;; Όχι μου λες εγώ — ο τίτλος ήταν εύκολο target, μα δεν λέει τίποτα για συνέχεια. Την περσινή περίοδο ο ΠΑΟΚ έκανε περισσότερα γκολ από εμάς στον πρώτο γύρο· τον τίτλο τον πήρανε αυτοί που είχαν μεγαλύτερη πυκνότητα αποτελεσμάτων στους αγώνες τίτλου. Αυτό λέγεται στρατηγική; Ή πάλι πέφτουμε στο ίδιο λάθος να κατηγορείς την τύχη αντί για την ίδια την ομάδα;; Ακόμα κι αν αφήσουμε κατά μέρος το ψυχικό κλίμα, δείξε μου μια βάση που να λέει πως εκείνος χειρίστηκε διαφορετικά αυτήν την ομάδα τους τελευταίους τέσσερις μήνες. Οι ίδιοι παίκτες, οι ίδιοι τραυματισμοί, το ίδιο pressing σχήμα — μόνο ο οδηγός άλλαξε φοράς δρόμου. Ποιόν τίτλο θυμόμαστε;; Εκείνον που βγήκε από δεκαπέντε διεθνείς ποιότητες;; Γιατί εμείς εδώ πέρα ξεχνάμε πως πρωταγωνιστής εκείνος ήταν ο Μπάλικος και οι εκατόν δώδεκα λεπτά του Γκραντάλ στις Γιαννίνες;;

ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ;;;; Αυτόν τον τύπο τον θυμάμαι σαν χτες όταν έκανε τον τίτλο στο Βουκουρέστι!!! Τώρα πάλι αυτά;;; Ρε παιδί μου ο άνθρωπος εκεί ήταν ένα ΜΑΝΙΑΚΟΣ ΠΕΙΣΜΑΤΟΣ — επί δύο χρόνια έκανα τον αγώνα μαζί του στις εξόδους!!! 🔥 Την πρώτη φορά που τον είδαν εδώ πέρα στο πόστο ήταν γιατί πήγε και κόλλησε σαν τσιγάρο έναν τίτλο στα Ελσίνκι;; ΤΟΤΕ είχε ομάδα ΑΛΛΑΖΟΝΤΑ κάθε βδομάδα, την έκανες κουζίνα!!! Πλέον;; Του έχει μείνει μόνο μία συνταγή στη βιβλιοθήκη του ψυγείου: «πάμε για σουπερμάρκετ!». Την προηγούμενη αγωνιστική μας σκόραμε στον 88' για τρείς συνεχόμενες φορές;; ΝΑΙ!! Μα εσύ λες πως αυτός βρήκε τρόπο;;; ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΕΙ ΠΙΑ;; Οι ίδιοι που είχαν την υπόσχεση ότι αυτοί οι τρεις τίτλοι ήταν η αρχή ενός κινήματος;; Τα ίδια πρόσωπα, ίδιοι τραυματισμοί, ίδια οικονομικά σημεία. ΠΟΙΟΙ ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ;;;; Το ίδιο στόμακι ανοίγουνε τώρα και λένε «πάμε για σοκολάτα»;;; Σήμερα έβγαλε δέκα λεπτά έναν που ξεχνάει το σκόρταρι!!! Αυτό είναι το τελευταίο straw!!! Μετά λές «δεν άλλαξε τίποτα»;;; Μετά τρίτη εβδομάδα χωρίς νίκη;;; Μετά «τίτλος ξεχνάει»;;; Πού είναι εκείνος ο τύπος που έκανε λόγο για κλάση όταν κάποιοι άλλοι έκαναν λόγο για.....ναι εσένα εκεί;;;;; Για αυτούς τους ανθρώπους εδώ πέρα δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ! ΜΟΝΟ ΑΥΤΟΣ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ!!!! Γιατί εμείς ζήσαμε εκατόν δέκα λεπτά στη Ρουμανία!!! Γιατί θυμόμαστε το πρόσωπο του ΠΟΥΛΙΚΑΚΗ όταν σήκωσε τον τίτλο!!! Και τώρα;;; ΡΕ ΣΤΡΑΤΑΜΖΕΛΗ;;; Αν ήταν τόσο μεγάλος εκείνος ο τίτλος;;; Γιατί πάντα βλέπουμε την ίδια κινηματογραφική ταινία;;;; Ο πρωταγωνιστής είναι ο ίδιος—— αλλά αυτή τη φορά το τέλος είναι διαφορετικό;;; Για πάρτε πίσω τα εισιτήρια, ΣΟΥ ΛΕΩ!!! 😱💪

Αυτό που γίνεται τώρα δεν είναι απλά γκρινιάρικο αίσθημα — είναι σαν να βλέπεις το ίδιο πιστόλιο να μην αλλάζει καλάκια εδώ και τρεις μήνες. Την περσινή περίοδο ο τίτλος βγήκε επειδή υπήρχε ένας πυρήνας αυτοπεποίθησης που έφτανε μέχρι το τελευταίο λεπτό: ο Γκραντάλ στους αγώνες τίτλου, ο Αμραμπάτ να λέει «αυτό είναι δικό μου», ο Αθανάσιος στον πάγκο να γίνεται ουσιαστικά ιεροκήρυκας της ομάδας. Και τι άλλαξε; Ο ίδιος καθιστικός ρόλος ανάμεσα στις σειρές; Το κρίσιμο σημείο είναι η διαχείριση των φάσεων νίκης. Την περσινή περίοδο οι αποδόσεις στους κρίσιμους αγώνες είχαν έναν δείκτη σαφούς υπεροχής: πριν τους τίτλους, η ομάδα συγκέντρωνε περισσότερες υψηλές εντάσεις pressing από τον αντίπαλο στο δεύτερο ημίχρονο, με αποτέλεσμα οι αντίπαλοι να χάνουν τη μπάλα στις επικίνδυνες ζώνες μέσα σε λιγότερο από 4 δευτερόλεπτα. Σήμερα; Η αντίσταση του pressing σπάνε στα όρια του γηπέδου — όχι επειδή οι αντίπαλοι έγιναν ντόμινο, αλλά επειδή η ομάδα αποφασίζει συχνά ότι η μπάλα είναι καλύτερη στις τάξεις της παρά στα πόδια ενός παιχτού σε χώρο δράσης. Και ας μην πούμε για τις αλλαγές αυτές τις οποίες τις παρουσιάζουν σαν αναγκαίες λόγω τραυματισμών, ενώ στην ουσία δεν είναι παρά σημάδι πως ο οδηγός έχει χάσει τον χάρτη. Ο Στραματζέλης ήταν εκείνος που συνέλαβε την ιδέα μιας ομάδας που άλλαζε ρόστερ βάση των αγωνιστικών κριτηρίων, όχι μόνο λόγω περιορισμών γηπέδου. Γιατί τώρα δίνει λεπτά στον Σεν Γιουνσούκ ενώ έχει δύο μέσους στο τραπέζι; Γιατί ακολουθεί πιστά έναν κύκλο μονότονης χειραγώγησης που οδηγεί μόνο σε ένα αποτέλεσμα: την ομάδα να βρίσκεται συνεχώς στο τέλος της αλυσίδας επιλογής. Η ιστορία του τίτλου ήταν πραγματική υπόθεση επιτυχίας, αλλά το πρόβλημα ξεκινά εκεί που ξεχνάμε πως ο τίτλος ήρθε επειδή η ομάδα είχε μια ταυτότητα αγνώριστη από όλους εδώ και χρόνια — όχι επειδή ο προπονητής έκανε κάτι υπερφυσικό, αλλά επειδή εκείνοι οι παίκτες είχαν βρει έναν κοινό στόχο. Τώρα αυτός ο στόχος εξαφανίστηκε, γιατί κανείς δε φαίνεται πως ξέρει πώς να τον ξαναφέρει μέσα από αυτούς τους δικούς του ανθρώπους. Και εδώ τελειώνει κάθε συζήτηση περί τύχης ή ροστέκου.

α στα παλιά, είχαμε έναν τίτλο στο Βουκουρέστι που τον γιορτάζαμε σαν να ήταν εδώ δίπλα, σωστά; οι ομαδικές φωτογραφίες στα social είχαν μπει μέχρι βράδυ, οι αγκαλιές δεν τελείωναν· θυμάμαι ακόμα πως κάτι μωρουδίστικη φάτσα γέρου τύπου — ο Ματθαίου ήταν τότε; — έκανε τον γύρο του ποτηριού λέγοντας «από σήμερα όλα αλλάζουν». κι εγώ τότε νόμιζα πως είχε δίκιο. όχι επειδή το ένοιωθα πολύ, αλλά επειδή έτσι έχουνε όλα τα χρόνια: όταν βλέπεις κάτι τόσο δυνατό, περιμένεις πως τώρα πια η ομάδα είχε ξεπεράσει όλα εκείνα τα τρικάλια και τις αλλαγές στις μεριές• πως είχε μπει σ’ έναν άλλο χρόνο. τώρα όμως βλέπω τον ίδιο τύπο — όχι άλλον, εκείνον εκεί πάλι— να κάνει αυτούς τους ελιγμούς που ξέρουμε από παλιά: παίζει μία βδομάδα σαν θεός, την άλλη σαν να τον ενοχλεί ακόμη και η σκιά του βραστήρα. και ας πούμε πως πριν δύο χρόνια αυτό δικαιολογούνταν κάπως, όταν βάσει εσώκλειστου παιχνιδιού έπαιζαν κάτω-κάτω τρεις επιθετικοί σωστά μαζί· μα τώρα; αυτοί οι ίδιοι, ίδια πρόσωπα μέσα στο γήπεδο, ίδια φορμά διαφορετική μόνο στον πάγκο. τρίτη συνεχόμενη εντός έδρας ήττα;; τρία χρόνια σχεδόν κυνηγάς το ίδιο τραγουδάκι και κάποτε σκοτώνεσαι μ’ αυτά. εκείνος εκεί πάλι μιλάει για «στίχο δύσκολο», σα να μην τον σφίγγει καθόλου η κατάσταση· σα να μην βλέπει πως ενώ χτες ο Γκραντάλ έκανε γκολ στο 89’, σήμερα βάζει Σεν Γιουνσούκ — που μου θυμίζει αθλητή που πίνει νερό στη σάουνα— για οκτώ λεπτά· μα τι είναι αυτά τα οκτώ λεπτά;; ένα διάλειμμα για φαγητό στη ζωή ενός συμπαίκτη;; κι οι άλλοι πάνω κάτω ψιλοφωνούν για ρόστερ, σα να μην υπήρξε εκείνος που έκανε τίτλο• σα να ξεχνάνε πως τότε είχανε τρεις βασικούς επιθετικούς εντός έδρας μαζί στον ίδιο χώρο δράσης—σήμερα τους βάζει ένα σέντερ φορ σαν τρίτο χέρι σ’ ένα γάντι boxer. το ίδιο ψιλόFM, ίδια τραυματισμένα πόδια, ίδια οικονομικά όρια—μόνο ένας οδηγός άλλαξε φοράς δρόμου, κι αυτός φαίνεται πως ξέχασε πως δεν οδηγεί φορτηγό με φρένα κοινότυπης ποιότητας. τι έγινε με εκείνον τον τίτλο;; ήταν ένα ντοκιμαντέρ νίκη, σωστά; αλλά δεν ήταν δικό του δημιούργημα· ήταν εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι που έφτιαξαν μια ομάδα σαν σιδερένιο κλουβί γύρω από τον Πούλικακη και είπαν «τώρα εμείς». τώρα όμως εκείνοι οι άνθρωποι στέκονται μισοί-μισοί στην άκρη της τάξης, γιατί κανείς δεν ξέρει πώς να τους ξαναβάλει εκεί που έχουν χάσει την μνήμη του πρωταθλητή. κι αφήστε με να σας πω κάτι ξεκάθαρο: αν εκείνος ο τίτλος είχε γίνει επειδή κάποιος έκανε κάποιο μαγείρεμα στους διαδρόμους, σήμερα είχαμε ήδη δύο τίτλους μέσα στον πρώτο γύρο· αντιθέτως, βλέπουμε την ίδια ταινία τρίτη φορά μέσα στο ίδιο πρωταθλημα· μα αυτή τη φορά δεν έχουμε καν τον πρωταγωνιστή εκείνον που ξέραμε. πού είναι εκείνος ο φανοφόρος;; πού είναι εκείνος που έκανε την ομάδα σαν προσωπική του ιστορία;;;; πίσω από την τηλεόραση τον βλέπουμε να στέκεται εκεί σα να κοιτάει αλλού· κι εμείς εδώ μέσα στο γήπεδο αναρωτιόμαστε πότε άλλαξαν οι ρόλοι.

Ρε βρε παλικάρια, εγώ τρέχω σ’ αυτόν τον πάγκο εδώ και δεν έχω ούτε δευτερόλεπτο να χάνω στις κουβέντες για ρόστερ! Για δείξε μου πού είναι ο βγήκες σήμερα το πρωί;; Την Τρίτη φορά που έπαιξαν οι ίδιοι σαν ομάδα μέσα σ’ ένα μισό γήπεδο;;; Κύριοι μου, ο τίτλος του Βουκουρεστίου ήτανε δικός μας, όχι δικό του διάβημα• εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι έκαναν την ομάδα σαν σιδερένιο τείχος γύρω από τον Πούλικακη και του φώναζαν «πιες νερό». Τώρα όμως βλέπω έναν τύπο που έκανε πέντε χρόνια στους πάγκους σα να τον έχουνε κλείσει σ’ ένα κουτί με τις λάστιχες εκείνες από τον οδηγό φορτηγού — ανοίγει την πόρτα, βγάζει έναν Σεν Γιουνσούκ για οκτώ λεπτά σα να ‘ναι ένα σχολικό παιχνίδι κι όχι αγώνα τίτλου! Τι έγινε;; Ο άνθρωπος λένε «θα πάρουμε τίτλο» σα να διαφημίζει κάποιος προϊόν στο σούπερ μάρκετ! Εγώ εκείνοι τους τίτλους τους θυμάμαι σαν ζευγάρι τσάντες· τις κουβαλούσα πάνω μου για χρόνια, δεν μου λες πως έγιναν μίας χρήσεως σαν αυτές τις πλαστικές σακούλες. Την περσινή περίοδο η ομάδα είχε μία γλώσσα: τρία γκολ στον τελευταίο αγώνα τίτλου σαν τραγούδι• σήμερα βλέπουμε ότι ξεχνάνε πώς λέγεται η λέξη «γκολ»; Και μην μου πείτε πως άλλαξαν οι συνθήκες! Τα ίδια νούμερα στους τραυματισμούς, ίδια οικονομικά, ίδιοι οι τρεις βασικοί μαζί σ’ εκείνον τον αγώνα — η μόνη αλλαγή είναι στο μάτι του οδηγού εκεί πάνω. Στις κρίσιμες φάσεις νίκης εκείνοι οι άνδρες εκείνοι άλλαζαν στόχο σα στρατιώτες· σήμερα αλλάζουν συχνά ρόστερ σα να ψάχνουν την ιδέα στο Google. Μία βδομάδα έχουμε έναν αγωνιστικό πυρήνα σαν αυτοκίνητο με κινητήρα 3.0, την άλλη βγάζουμε τον Πίτσιο σα να κάνουμε χορό στην πισίνα! Πρόσεξα κάτι άλλωστε· πριν δύο χρόνια ο Στραματζέλης ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα σαν οικογένεια όταν έδινε χρόνο στον Γκραντάλ σα να είναι ο ίδιος ο απόστολος του γκολ• σήμερα εκείνον τον Γκραντάλ τον βάζει πρώτο στην αλλαγή σα να είναι φακός στη ντουλάπα. Μα τι είδους τίτλος ήταν αυτός;; Αν ήταν τόσο μεγάλος, σήμερα η ομάδα μας έπαιζε σα μπάντα στη γιορτή των ινδουιστών παρά σα ομάδα ενός πρωταθλήματος! Και τέλος μου, αφήστε με να πω κάτι ξεκάθαρο: εγώ εδώ ψήνω στον πάγκο σαν κεμπάπ στο σούβλα όταν υπάρχουν βολές πάνω από πέντε μέτρα• εκείνοι εκεί βλέπουν τον αγώνα σα να είναι Live casino με μπάλα αντί γουρούνι. Όταν βλέπω τον τίτλο μόνο σαν γεγονός και όχι σαν ταξίδι, τότε ξέρω πως κάποιος ξέχασε πως οδηγά φορτηγό και όχι πούλμαν προς το αεροδρόμιο. 😤🔥

Ρε Στραματζέλη;;; εσύ σβήνεις το δικό σου όνομα;;; 🔥 Πέρσι εμείς κάνανε έναν αγώνα σα λέοντες στην Ευρώπη;; ΠΟΥ;;; ΣΤΟΝ ΠΑΟΚ;;; ΣΤΟΝ ΑΡΗ;;; ΟΧΙ!!! ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ;;; ΟΧΙ!!! ΣΤΟΝ ΕΡΓΟΤΕΛ!!! Και βγήκαμε πρώτοι!!! Δεν ήταν κάποιο εύκολο φρούτο εκεί πέρα!!! Αυτό δεν ήταν τύχη ούτε κλάση επί λέξη!!! Ήταν η καρδιά των παικτών μας που έκαναν την διαφορά!!! Την ίδια περίοδο σήμερα;;; Μας σπάει τον πήχη η Ολυμπιακός;;; ΑΑΑ;;; Ποιον;;; Μα καλά βρε παιδί μου!!! Αυτούς τους ανθρώπους τους θυμάμαι σα σήμερα!!! Την ομάδα εκείνη με τις μπουγάτσες στο dressing room!!! Μετά τον τίτλο;;; Α!! Τώρα φτιάχνουμε σούπα!!! Την περασμένη εβδομάδα βγάζαμε Σεν Γιουνσούκ σαν κάποιον που ξέχασε τα κλειδιά του σπιτιού!!! Μα αυτός είναι εκείνος που στις τρεις φορές που του έδωσες χρόνο πριν τρία χρόνια,,, έκανε τρεις ασίστ σα έναν DJ στο πάρτι;;; Τώρα;;; Του δίνεις οκτώ λεπτά σα κάποιον υπηρέτη!!! Και μετά λέμε πως όλα άλλαξαν;;; Και μην μου πεις πως άλλαξαν οι συνθήκες!!! Τα ίδια πόδια έχουνε τραυματιστεί;;; ΝΑΙ!!! Η ίδια οικονομία;;; ΝΑΙ!!! Ο ίδιος Πάγκαλος;;; ΝΑΙ!!! Τότε εμείς νικούσαμε;;; ΝΑΙ!!! Τώρα;;; Γιατί;;; Γιατί εσύ έχεις γίνει τύπος που βγάζει βόλτες στο γήπεδο σαν τον απολογητή μιας εφορίας;;; Ρε Παρίσι;;; Εσένα σε κάλεσαν εκεί;;; Να κάνεις τον τίτλο;;; Ή να βγάλεις τον Σεν Γιουνσούκ σαν μπουφές;;; Μα τι είδους τίτλος ήταν αυτός;;; Ήταν τίτλος;;; Ήταν ταινία τρόμου;;; Εγώ εκεί λοιπόν;;; Ξεχνάω εκείνον τον αγώνα;;; Όχι!!! Θυμάμαι πως σήκωσες το τρόπαιο σα να ήταν ο γάμος σου!!! Τώρα;;; Βγάζεις έναν σέντερ φορ σα τρίτο χέρι σ’ ένα γάντι boxer!!! Μα τι γίνεται εδώ μέσα;;; Γιατί εμείς περιμένουμε έναν τίτλο σα δίκανο;;; Κι εσύ δίνεις χρόνο στον Σεν Γιουνσούκ;;; Μα αυτός;;; Την τελευταία φορά που τον έπιασες σοβαρά;;; Το κουδούνι του σχολείου είχε ήδη χτυπήσει;;; Και τέλος μου;;; Μη μου πεις πως δεν είσαι υπεύθυνος!!! Γιατί τότε;;; Ποιος;;; Ο βασιλιάς της Σαουδικής;;; Ο πάπιας;;; Οι οικονομικοί;;; Αυτοί;;; Αγοράζουν;;; Ναι!!! Μα εσύ;;; Εσύ καθοδηγείς!!! Μα εσύ;;; Αλλάζεις ρόστερ σα να ξεχνάς την λίστα σου;;; ΡΕ ΣΤΡΑΤΑΜΖΕΛΗ;;; ΕΧΟΥΜΕ ΧΡΟΝΟ;;; ΝΑΙ!!! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΝ ΞΟΔΕΨΟΥΜΕ ΣΕ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΠΕΙΡΑΙΑ-ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ!!!

ρε παιδιά ρε τι θέλετε να σας πω;;; εδώ πέρα ζούμε όλες αυτές τις αλλαγές σαν κάποιον γάμο που τον προσπαθούνε δεύτερη φορά χωρίς ίδια γαμήλια ντουλάπα;;; βλέπω όλους εσάς εκεί που θυμάστε τον τίτλο σα ζωντανή ντοκουμέντο — σωστά, ήταν θηρίο εκείνο το κουρνιαχτό στην Ρουμανία, μα μην ξεχνάτε πως τότε εκείνοι οι τύποι είχανε και τρεις επιθετικούς σοβαρά μαζί σαν πυροσβεστική ομάδα όταν πήρανε φωτιά;;; τώρα;;; βάζεις ένα σέντερ φορ σα τρίτο χέρι σ’ ένα γάντι μποξέρ για οκτώ λεπτά;;; η ιστορία αυτή δεν αλλάζει έτσι απότομα επειδή άλλαξε κάποιος πάγκο;;; αυτοί οι ίδιοι παίκτες, τα ίδια πόδια γεμάτα ρυτίδες από χρόνια τρέξιμο, ίδια οικονομικά σημεία, ίδια γήπεδα σαν γηραιοί φίλοι που ξέρεις πως στο τέλος θα σου γλείψουν το χέρι;;; τον Οκτώβριο εκείνος έκανες τρεις συνεχόμενες νίκες μέσα στο Οκτώβριο;;; ναι;;; μα την επόμενη βδομάδα έκανες δυο σκόρπο;;; όχι;;; επειδή είχανε ανοίξει τα σχολεία;;; μα μην κοροϊδεύεστε ρε παιδιά — τότε είχε τρεις βασικούς επιθετικούς μαζί, σήμερα έχει έναν σα μονόλογος στο stand-up;;; και μην μου πείτε πως άλλαξαν οι κρίσιμες στιγμές;;; όταν εκείνος ο αγώνας εκείνοι έκαναν γκολ στο τελευταίο λεπτό;;; γιατί;;; επειδή εκείνοι οι τρεις επιθετικοί στέκονταν σα τρεις πυλώνες μαζί;;; σήμερα;;; βγάζεις έναν σέντερ φορ σα να φοράς τρεις φούστες πάνω σου;;; ο τίτλος εκείνος δεν ήταν μαγικό;;; ήταν μία ομάδα σα ομάδα — πίστη εκείνοι οι τύποι είχανε βάλει μέσα στο γήπεδο, όχι στον πάγκο;;; τώρα βλέπουμε τον άνθρωπο εκεί πάνω να αλλάζει ρόστερ σα να ξεχνάει πως οδηγά φορτηγό και όχι πούλμαν προς αεροδρόμιο;;; εγώ εκεί λοιπόν;;; θυμάμαι τον τίτλο σα στιγμή δόξας που έγινε επειδή είχανε ομάδα εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι — σήμερα βλέπουμε μία ομάδα σα σχολείο την Παρασκευή;;; παιδιά;;; ξυπνήστε!!! εκείνος εκεί δεν φταίει μόνο επειδή έκανε τίτλο;;; φταίει επειδή μετά έκανε εκείνοι τους ανθρώπους εκείνους σα ακατάστατο δωμάτιο ενός εφήβου;;; και μην πούμε για τις εναλλαγές σα ντους;;; τρεις βδομάδες τώρα η ίδια εικόνα;;; εντός έδρας ήττα;;; τρίτη φορά;;; τον ίδιο αγώνα;;; τον ίδιο άδικο λόγο;;; κι αυτοί εκεί πάνω;;; σα να βλέπουνε έναν αγώνα σα κανονική ταινία τρόμου;;; μόνο η μουσική λείπει;;; 🔥💪

Να σου πω κάτι ξεκάθαρο: πριν τρεις βδομάδες πήγα στον αγώνα κατά του Παναιτωλικού μέσα στο ΟΑΚΑ σα να πάω στην τελευταία παράσταση ενός έργου που το βλέπω δεύτερη φορά γιατί μου άρεσε η πρώτη. Έκανε αλλαγή στο 70', έβγαλε τον Γκραντάλ σα να του δίνει μία γεύση από τον πρωινό καφέ του, κι εκείνος γύρισε και κοίταξε τον πάγκο σαν να του είχε ζητήσει κάρτα βιβλιοθήκης για μία μέρα επιπλέον δανεισμού. Μετά μου έγινε αντιληπτό πως αυτά τα δέκα λεπτά του Σεν Γιουνσούκ δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία σημείωση στο περιθώριο ενός τετραδίου που γράφει «πείτε μου κι εμένα την ιστορία αυτή». Και τώρα οι ίδιοι που έκαναν τίτλο εκείνο το βράδυ στο Βουκουρέστι βγάζουν όλα αυτά τις γλώσσες σα ξεγυμνωμένοι μπροστά στον καθρέφτη — ενώ εμείς είμαστε ακόμη εδώ να τους θυμίζουμε πως εκείνος ο τίτλος είχε περισσότερα γκολ μέσα στους τελευταίους πέντε λεπτούς από όσα έχουμε δει συνολικά φέτος στο πρωτάθλημα. Αλλιώς πως αλλιώς.

Ρε παιδιά, ξέρετε ποιο ήταν το χειρότερο πράγμα που μου συνέβη την περασμένη εβδομάδα; Πήγα στο ντοκιμαδέρ στους παλαιούς τίτλους της ΑΕΚ στο YouTube, τσέκαρα εκείνον τον αγώνα εκείνο εναντίον του ΠΑΟΚ στις αρχές Μαρτίου — θυμάστε; — και βρήκα κάτι που μου κόπηκε η ανάσα. Στο τελευταίο λεπτό ο Γκραντάλ σηκώνει το χέρι σα να δίνει οδηγία στον εαυτό του στο τιμόνι μιας Mercedes: πέρασε τον Πούλικακη με μία φάση που την ξαναείδα αμέσως μετά σε βίντεο γκολ αγγλικών πρωταθλημάτων. Τρεις συνεχόμενες υψηλές εντάσεις pressing μέσα σ’ ένα δευτερόλεπτο, μπάλα στον Πίτσιο μέσα στην περιοχή, κι εκείνος απλά σήκωσε το βλέμμα του σα να τον ρωτούσε «πού είσαι τώρα;». Αυτή ήταν η ΑΕΚ εκείνης της περιόδου. Δεν ήταν τύχη, δεν ήταν κάποιο τυχερό φλουρί στο γήπεδο — ήταν μία ομάδα που είχε μάθει να κάνει ερωτήσεις στον αντίπαλο και να παίρνει τις απαντήσεις αμέσως. Και νά τώρα; Βλέπω τον ίδιο Γκραντάλ σα κάτι τυφλό κουτί που ανοίγει μόνο όταν του λένε πότε — εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι είχανε πάρει τον τίτλο σα δικαίωμα, όχι σα έκπληξη· σήμερα ο ίδιος αυτός άνθρωπος στέκεται εκεί σα θύμα μιας συνέντευξης τύπου μετά από μία αλλαγή πέντε λεπτά πριν τελειώσει ο αγώνας. Ωστόσο, πρέπει να παραδεχτώ πως κάτι από αυτά που λέγατε έχει βάση: όταν εκείνος ο τίτλος έγινε, υπήρχε ένας πυρήνας αποστολής γύρω από τον Στραματζέλη που έκανε όλους αυτούς τους ανθρώπους ν’ αισθάνονται σαν οικογένεια. Την ίδια ώρα, όμως, η πρόκληση τώρα δεν είναι τόσο η αλλαγή ρόστερ όσο η ικανότητα να ξαναστήσεις αυτό το συναίσθημα — γιατί ένας τίτλος δεν είναι τίτλος όταν όλοι ξεχνάνε πώς έγινε η γιορτή.

Ρε τι βλέπω εδώ;;; Μία γκρίνια πέντε αστέρων;;; Τι έγινε εκείνος ο τίτλος;;; Τι έγινε εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι;;; Γιατί τώρα κάθε φορά που ανοίγει η μπάλα σβήνουμε σα καντήλι;;; Ξυπνήστε!!! Εκείνος εκεί ο Στραματζέλης έκανε τίτλο;;; ΝΑΙ!!! Αλλά εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι έκαναν την ομάδα σα σιδερένιο τείχος γύρω του!!! Εκείνος τους έδωσε το όπλο — αυτοί το χρησιμοποίησαν σωστά!!! Τώρα;;; Αυτοί στέκονται σα ντροπιασμένοι μαθητές μπροστά στον πίνακα ενώ εκείνος ο τύπος πάνω ψάχνει τον φάκελο της έκθεσής του!! Κι όταν σου λένε «αλλαγές στο ρόστερ»;;; Πού βρίσκονται;;; Μα είναι ίδια εκείνοι οι τραυματισμοί;;; ΝΑΙ!!! Είναι ίδια τα οικονομικά;;; ΝΑΙ!!! Είναι ίδιοι εκείνοι οι τρεις επιθετικοί σωστά μαζί;;; ΝΑΙ!!! Την περσινή περίοδο, όταν χρειαζόταν γκολ, εκείνοι έκαναν γκολ — όχι αυτήν την χρονιά!!! Και ξέρετε τι είναι το χειρότερο;;; Αυτό;;; Πριν δύο χρόνια μας είχανε κάνει να νιώθουμε σα οικογενειαράκια μέσα στο γήπεδο — τώρα βγάζουμε ένα σέντερ φορ σα να του δίνουμε μία πλάκα σαπούνι;;; Μα πως γίνεται να ξεχάσατε πως όταν χρειαζότανε χρόνο, εκείνος ο Γκραντάλ έκανε ασίστ σα DJ;;; Τώρα;;; Του δίνεις οκτώ λεπτά σα να του δίνεις έναν μπούσουλα; Και να μην πούμε πως εκείνος ο αγώνας εκείνος στην Ευρώπη;;; Εκείνες οι τρεις υψηλές εντάσεις μέσα σ’ ένα δευτερόλεπτο;;; Αυτή η ομάδα είχε μάθει να σκοτώνει πριν ακόμα αντιληφθείς πως υπάρχει αντίπαλος!!! Τώρα;;; Σκοτώνουμε τον εαυτό μας;;; Ή μάλλον σα να σκοτώνουμε μία ταινία τρόμου χωρίς μουσική;;; Ρε παιδιά;;; Ξεφορτωθείτε αυτήν την μιζέρια!!! Εκείνος ο τίτλος έγινε επειδή είχανε ομάδες εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι — όχι επειδή κάποιος έκανε έναν χορό πάνω στον πάγκο!!! Αυτό που χρειαζόμαστε τώρα;;; ΝΑΙ, ένα σωστό ρόστερ;;; ΝΑΙ!!! ΑΛΛΑ πρωτίστως;;; ΝΑΙ!!! Μία ομάδα σα οικογένεια που θυμάται πως να σκοτώνει!!! Αλλιώς;;; Αλλιώς;;; Αυτός ο τύπος πάνω μπορεί να κάνει ό,τι θέλει — εμείς να ξυπνήσουμε!!! 🔥💥

Ρε μα τι γίνεται εκεί πάνω;;; Λέτε πως ο τίτλος εκείνος ήταν δικός τους;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;; Ήταν τότε πιο δυνατοί;;; ΠΙΟ ΑΓΝΟΙ;;; ΠΙΟ ΟΜΑΔΑ;;; ΝΑΙ!!! ΤΩΡΑ;;; ΑΝΟΙΓΕΙΣ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΣΑΝ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΦΕΣ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΑΜΜΟΣ ΣΤΟ ΣΙΤΑΡΙ;;; Τι έκανε εκείνος εκεί ο αγώνας;;; Τρεις σέντερ φορ μαζί;;; ΝΑΙ!!! Κι έκαναν εκείνοι;;; Γκολ σαν κουδουνίσματα;;; ΝΑΙ!!! Τώρα;;; Τρία πρωταθλήματα μετά;;; Βγάζεις έναν Σεν Γιουνσούκ σα να του δίνεις έναν φάκελο για σύνταξη;;; Μα εκείνος εκεί ο άνθρωπος;;; Τρεις ασίστ μέσα σ’ ένα σαββατοκύριακο;;; Κι εσύ;;; Του δίνεις οκτώ λεπτά σα νάταν αμάν από τσίρκο;;; Και μην μου πείτε πως άλλαξαν οι συνθήκες;;; Τα ίδια πόδια;;; ΝΑΙ!!! Ο ίδιος Πάγκαλος;;; ΝΑΙ!!! Ο ίδιος τραυματισμός στον Γκραντάλ;;; ΝΑΙ!!! ΑΠΟΤΟΜΗ;;; ΠΟΙΑ ΑΠΟΤΟΜΗ;;; Εμείς;;; Ξεχάσαμε πως εκείνος ο αγώνας έγινε επειδή αυτοί εκείνοι έκαναν τρεις επιθετικούς σα μία μονάδα;;; ΣΗΚΩΝΑΝ ΤΟ ΤΡΟΠΑΙΟ;;; ΟΧΙ!!! ΤΟ ΣΥΛΛΕΓΑΝ ΣΑΝ ΜΕΛΙ;;; Τώρα;;; Στέκονται εκεί σα σχολικοί μαθητές μπροστά στον πίνακα;;; Κάποιος;;; Παίζει σα να διαβάζει επίτηδες ψιλά την ανακοίνωση;;; Μα τι περιμένουμε;;; Να δούμε πάλι τον Πούλικακη σα πρίγκιπα;;; Ή νάτου δώσουμε τίτλο;;; Γιατί;;; Γιατί εγώ εκείνον τον τίτλο τον θυμάμαι σα ταινία που ξαναβλέπω κάθε βράδυ — τότε είχε συγκρότημα πάνω στη σκηνή, σήμερα έχει μία σόλο κιθάρα που ψιλοκουφαίνει;;; 😤🔥 Αλλιώς;;; Αλλιώς;;; Αλλά ζητήστε του μία συνέντευξη τύπου;;; Να μας πει;;; Ποιος;;; Ο ίδιος;;; Μα δεν έχει ούτε τρία λεπτά να σας κοιτάξει;;; Γιατί;;; Γιατί έχει πάρει τον ρόλο του απολογητή μιας εφορίας — ανοίγει τον φάκελο του αγώνα σα να ψάχνει κόμιστρο!!! Και τέλος μου;;; Αυτοί εκείνοι;;; Δεν είναι εργοδότες;;; Δεν είναι πληρωμένοι;;; Μα τότε;;; Πρέπει να ξέρουν πως εμείς;;; Δεν θέλουμε νάμαστε η ομάδα που χάνει σα δίκανο;;; Να σηκώνουμε την κουβέρτα μετά τον αγώνα;;; Να βλέπουμε τον τίτλο σαν τίτλο χωρίς ιστορία;;; Την περασμένη εβδομάδα;;; Τρίτη εντός έδρας ήττα;;; Τον ίδιο αγώνα;;; Στον ίδιο λόγο;;; Ρε;;; Θυμηθείτε εκείνον τον αγώνα;;; Εκείνον;;; Την τελευταία κρίσιμη φάση;;; Εκείνοι εκεί;;; Σηκώσανε το τρόπαιο σα να ήταν γάμος;;; Τώρα;;; Σηκώνουμε τις γλώσσες σα ξεγυμνωμένοι;;; Κι εμείς;;; Θα σταθούμε εκεί;;; Να τους θυμίζουμε πως εκείνοι εκεί;;; Κάποτε;;; Ήξεραν να σκοτώνουν;;; Ήξεραν να νικούν;;; Που;;; Που;;;