Πώς ένα μόνο βράδυ άλλαξε τη ζωή μας για πάντα στο Etihad

Πού ‘μουνα εγώ εκείνο το βράδυ;;; πίσω απο την κερκίδα που η σύνθεση είχε γίνει σουφάρα αχρείαστη γιατί την ικετεύαμε οι ψυχές μας 😱🔥 Να, εκεί που τα ξύλα ακόμα θύμιζαν ξύλινο κάστρο κι η φωνή του Πίλκινγκτον σίγουρος όσο τσιγάρο ξεδιάντροπο γινόταν «ποιός έχεις περισσότερα χρόνια ανάμεσα στα πόδια;» Κι όμως εκεί στην άκρη στέκονταν η ομάδα μας σαν να μην είχε ξηλώσει κανείς τους ντροπιασμένους εκείνους παλιάνθρωπους του ‘89. Να η εικόνα που ακόμα την ζεσταίνεται η πλάτη μου: ο Γκούντι να σηκώνει το κύπελλο κι οι συμπαίκτες γυρνώντας σα να μην ήταν εκείνοι αλλά όλος ο κόσμος γύρω τους. Κάτι μου είπε τότε η μάνα μου στο τηλέφωνο κι έγινα 12 χρονών ξανά πάνω απο την τελευταία σκαλί του γηπέδου φτύνωντας από νευρικότητα «ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΤΑΛΑΙΠΩΡΟΥΜΕ ΠΙΑ ΡΕ!». Κι εκείνος ο Γκάβιν χαμένος μέσα στα δάκρυα φώναζε «έγινε τέλος τέλος». Τρία χρόνια πριν η Ρωσσία μου έκλεινε το κοσμάκη κι εκείνη τη νύχτα στον πιο μισητό πλανήτη όλα έγιναν δικά μας. Δε βγήκαμε σαν θεατές, μπήκαμε μέσα σα να γράφαμε ιστορία μ’ αίματα δικά μας. Κι τώρα; Τώρα όπου και να πας εκτός απο το Etihad δε βρίσκεις τόσο αγέρα βουτηγμένο σε κύπελλο όσο εκείνες τις βραδιές… «ρε γλέντια δουλέψαμε»; Μα ποιον κορόϊδεψες;;; Αυτή η νίκη ήταν σα να της έδωσες μια τσέπη γροσούς όταν ήσουν ζητιάνος χρόνια τώρα 💪🔴

πού ‘μουνα εγώ εκείνες τις βραδιές; όχι κάποια άλλη μακριά, αλλά πάνω στο ίδιο εκείνο σκαλί που έκανα παπάκια παιδί, όταν η μύτη μου κολλούσε στο συρματόπλεγμα κι ο μπαμπούκας με τραβούσε πάλι προς τα πίσω γιατί «θα μαλώσει η μπάλα πάνω σου!». εκεί λοιπόν, μέσα στην ίδια εκεί κερκίδα όπου κάθονταν οι δικοί μας γονείς ντυμένοι με φόρμες τριάντα χρονών, εκεί που η σκόνη του στάχτη των ψωμιών τους έκανε θόρυβο σα σεισμός κάθε φορά που πήγαινε γκολ. και εκείνο το βράδυ εκεί πάνω, όταν το σύστημα ανακοίνωσε την αρχική σύνθεση κι ο ουρανός στο μεταξύ είχε γίνει μαύρος σα μούτρο Στιλιανού όταν του λέμε ψέματα, βλέπω τον Γκούντι να μην κοιτάζει καν τον κινηματογράφο. στέκεται εκεί σα πνεύμα εκείνου του ‘89, όσο στέκει κι ένας άνθρωπος σα νερό στα δόντια του όταν έχει δίκιο. ο αγαθός Πέλμερ είχε κάνει τρεις αλλαγές εκείνο το βράδυ κι εγώ έκανα τον σταυρό μου τρεις φορές σα να είχα γίνει ξαφνικά πιστός. οι φίλοι γύρω μου έκαναν «σsshhh» τόσο δυνατά που άκουγες τις καρδιές όλων σαν μπούφος. και μετά; μετά βγήκε ο Γκούντι στη μέση σα βασιλιάς που δεν περιμένει κανενός ρόπαλο. εκείνη η κίνηση, εκείνος ο τρόπος που σήκωσε το κύπελλο — σα να κρατούσε κάτι πολύ προσωπικό, κάτι που εμείς οι άλλοι είχαμε υπογράψει χρόνια πριν με τα δάκρυα μας. ο Γκάβιν ξέσπασε σα μπουκάλι παλιά μπύρα μετράμε τις μπουκάλες αλλά δεν ξεμένουμε κανείς; εκείνος φώναζε κάτι που δεν μπορούσα να καταλάβω, έτσι σηκώθηκα κι έγινα ένα ακόμη στόμα μέσα στη χορωδία: «ΡΕ ΤΟΥΡΚΟΣ ΠΕΘΑΙΝΩ!». τώρα πιάνεις τον εαυτό σου εκεί πάνω σε εκείνο το σκαλί να χοροπηδάει σα μικρό γουρούνι στη λάσπη, να φτύνει πάνω στους συνοδοιπόρους μας κι όλο το γήπεδο να σείεται σα κατοικημένη περιοχή σεισμού 5 ρίχτερ. κι εκεί που η φωνή μου είχε γίνει βραχνή σα γαβγίσματα του Γιώργου Απέργη σα κοιμάται έξω από το νυχτερινό, βλέπω τον Ντε Μπρόινε να χαμογελάει στον βρεγμένο αέρα σα να του είχαν πει πως τελικά όλα έγιναν λεφτά — όχι μόνο το κύπελλο, μα κι όλα αυτά τα χρόνια που στεκόμαστε σωροί σα βουνά περιμένοντας. κι όταν πια κατέβημαν εκείνοι οι ίδιοι οι πρωταθλητές σα ήρωες της ταινίας που μόλις τελείωσε, τότε κατάλαβες πως εκείνο το βράδυ δεν ήταν ένα γλέντι, ήταν μια τελετή μύησης. κάτι σα να σου δίνουν τα κλειδιά της πόλης εκείνη τη στιγμή κι εσύ ξέρεις πως από δω κι εμπρός δεν θα ξαναβγεις ως επισκέπτης. είσαι πλέον δικός τους. ούτε τρεις μήνες πριν είχαμε καθίσει στις κερκίδες να βρίζουμε τις αποφάσεις του Πεπ — τώρα; τώρα μπαίνεις στον αγώνα σα να σκοτώνεις σαύρες κι όταν βγεις στο τέλος νιώθεις πως έκανες κάτι σωστό στα μάτια όλων σου. «ρε γλέντια δουλέψαμε»; εδώ που τα λέμε, περισσότερο σαν να κάναμε εμείς δουλίτσα στον αιώνα των ανθρώπων. επειδή εκείνη τη νύχτα οι Κίτσες τρώγονταν ανάμεσα στους άλλους σαν λιοντάρια που βλέπουν το κρέας τους πίσω από το γυαλί — κι εμείς βρισκόμασταν μέσα σ' εκείνο το γυάλινο κουτί μαζί τους. είναι σαν να τους λέγαμε χρόνια: «άντε σεις μικροί μου, πάρ’ το εκείνο εκεί». κι εκείνοι τελικά το πήραν, όχι επειδή τους ευνοούσαν οι αριθμοί, μα επειδή εμείς είχαμε φτύσει αίμα μέχρι την τελευταία ψυχή εκείνης της κερκίδας εκείνης της νύχτας.

Τι λέω εγώ τώρα; Πέρσι εκείνο το βράδυ βρισκόμουν στο ψυγείο του σπιτιού μου ψάχνοντας ψωμί για τις νυχτερινές πεινασμένες γάτες όταν βρήκα μια ντέρμπι ταϊλαντικής στην τελευταία σειρά. Την πήρα, την φίλησα σα νόμισμα δαχτυλίδι κι ετοιμάστηκα να την ανοίξω με ένα κλειδί όταν η μάνα μου φώναξε από την κουζίνα: «ΡΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!!!». Τρέχα στρώμα πάνω στρώμα μέχρι το Etihad φτάνοντας εκεί που όλα είχαν τελειώσει. Βλέπω τους συμπαίκτες μας να σηκώνουν το κύπελλο σα νάταν ο Αδάμ φτιάχνοντας τη μπάλα στο αμάξι του Θεού. Κατάλαβε ο καθένας ότι εκείνες οι νυχτερινές γάτες περίμεναν τρία χρόνια γιατί είχε δίκιο ο Γκούντι όταν έλεγε πως όποιος δεν πιστεύει σ' αυτές τις ομάδες τελικά τους χαλάει την γιορτή. Κι έτσι βρήκα το κλειδί του σπιτιού μέσα στο κύπελλο ενώ ο Γκάβιν κλαίει συνεχώς λέγοντας «αυτό ήταν ο γάμος μου». Και εγώ; Εγώ φώναξα «ρε γλέντια δουλέψαμε»; Μα τι λέω ρε, εκείνη η νύχτα ήταν σα να σου δίνουν ένα αυτοκίνητο Λάντα κι εσύ τελικά οδηγείς Φεράρι επειδή πάτησε τυχαία το γκάζι 🚗💨🔥🤣😂🍿