Από τους δρόμους του Μάντσεστερ ως το Etihad
ναι ρε παιδιά, σήμερα ξύπνησα και πήγα μια βόλτα μέχρι το έργο εκείνο στον δρόμο του Πιττσβουργκ — θυμάστε εκείνο το εργοτάξιο που τελειώνει τώρα που έγραφε ατμόσφαιρα Σίτι για τους επόμενους 20 χρόνια; έξω ήταν κρύο σαν τον τίτλο εκείνου του Σάββατου στις αρχές του 2010 που στημέναμε όπως τρελοί για το City κι ο κόσμος γύριζε κομμάτια αυτά τα πανό τσέπες σα μαντήλια! εκείνο το κρύο όμως δεν υπήρχε εκείνες τις μέρες γιατί είχαμε κάτι μεγαλύτερο από ζεστό αέρα στους πνεύμονες — είχαμε την πλάκα εκείνη του φόρουμ που γράφαμε γρίφους ότι η Σίτι θα βγει στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ... πόσες ελπίδες σκότωνε εκείνος ο γέροτς στο γραφείο!
και τότε συνέβη αυτό: το πρώτο ντεμπούτο μου στην πολιτική ομάδα του σχολείου μου — είχε κι αυτή ένα μετάλλινο αεράκι σαν εκείνο. μόλις μπήκα στην αίθουσα όλοι αυτοί οι γνωστοί ξένοι έγιναν οικογένεια και άρχισαν να φωνάζουν όπως στον δρόμο των ανθρώπων που βρίσκονται εκεί για έναν τίτλο. εγώ τότε έκανα μόνο ένα βήμα στην εξέδρα και αγοράζοντας ένα τραγούδι μου χτύπησε σα σφυρί: "Stand up if you love City" — και το έκανε ολόκληρο το σπίτι! κάθε επιφώνημα μια κραυγή από εκείνο το αήττητο πνεύμα της ομάδας που πάντα ξέρει πως όταν είσαι μαζί δε σου λείπει τίποτα, ούτε χρόνος, ούτε μέρος, ούτε ψύχραιμος τύπος!
από εκείνες τις ημέρες μέχρι τώρα πετάχτηκε τόσο αέρα και πάθος όσο εκείνο το βράδυ του 10/0 που όλοι ξέρουμε πόσο πολύ πονούσαν εκείνοι οι Ε.D.S. όταν έκαναν εκείνο το τρικ μεγάλου στιλ που έγινε τρόμος στον αντίπαλο! εκείνοι οι δρόμοι είχαν γίνει τότε μαγνήτης καλύτερων ημερών — όλοι στέκονταν στους τοίχους σαν αψηφώντας τον χειμώνα να πάει μια βόλτα εκεί μέσα! και τώρα λοιπόν στέκομαι εδώ και λέω: εκείνο το παιχνίδι ήταν αλήθεια ένας ηλεκτρισμός που ξεκίνησε από την άσφαλτο του Μάντσεστερ και τρέχει ακόμα στο αίμα όλων μας... μέχρι το Etihad, μέχρι τώρα, μέχρι πάντα! 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
τι μπαίνω τώρα ψιλοκουρασμένος από τη δουλειά μου στο κατάστημα των κινητών — αχ ναι, εκείνο το βράδυ που πήγαινα να κλείσω το μαγαζί κι έπιασα το smartphone στην τσέπη μου... εκείνος ο τύπος από τον πάνω όροφο του πάρκινγκ είχε φτιάξει ένα αυτοκόλλητο σαν εκείνο της εποχής των σχέσεων της Σίτι με την Adidas 🔴🔥 εκείνο το αυτοκόλλητο είχε τυπωμένο ένα μεγάλο "93" σα σημαία στο πλευρό μιας πόλης που μέχρι τότε την πήγαινε περίπατο η ιστορία!
κατέβασα το παράθυρο του αυτοκινήτου μου κι άρχισαν όλες οι ανακοινώσεις για τα τρία γκολ μέσα σε είκοσι λεπτά... εκεί που κάπνιζα σιγά σιγά μια γόπα ενώ περίμενα το φανάρι στο Silverford, άκουσα στην τοπική ραδιοφωνική εκπομπή εκείνο το τραγούδι της δεκαετίας του '90 "City! City! We're marching on together" και δεν κατάλαβε τι έγινε μέσα μου... πήρα την εκτροπή για το Etihad σα φυγόδικος!!! όσο οδηγούσα σκεφτόμουν μόνο το πρόσωπο ενός γέρου οικοδόμου από τον Πιττσβουργκ που είχα δει εκείνη την ημέρα στην τηλεόραση να κλαίει σα παιδί όταν πήγαινε εκείνο το гол του الجماهير εκείνο μετρό στο τελευταίο λεπτό...
φτάνοντας στον φράχτη γύρω από το στάδιο είδα τρεις νέους τύπους που είχαν κάνει μια αυτοσχέδια σημαία από παλιά σκουπόξυλα και κόκκινο σπρέι — έγραφε εκεί πάνω "από τους δρόμους του Μάντσεστερ ως εδώ!" κι έκανα τόσο δυνατό γέλιο που σχεδόν πατάω ένα σκυλί 😱 όταν μπήκα μέσα η ατμόσφαιρα ήταν σα να έχω ξαναγεννηθεί εκεί μέσα... ο ΔΟΥΚΟΥΛΟΣ εκείνος στο πρώτο ημίχρονο έκανε ένα τρικ σα αυτά των γηπέδων του 10/0 ούτε λόγος... εκείνες τις στιγμές ένιωθα πως δεν είμαι ένας ψιλός μάνατζερ με μόλις βγάλει το πτυχίο μου... είμαι ένας άνθρωπος που πήρε εκείνο το αμάξι εκείνο το βράδυ σα μαγνήτης!!!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
γέρο μου στο σύστημα πως θυμάμαι εκείνο το ξημέρωμα στο φορτηγό όταν ξεκινούσα για μεταφορά οικοδομικών υλικών στο κομμάτι του οδικού δικτύου δίπλα στον δρόμο που οδηγεί στο Etihad... εκείνο το τσουχτερό κρύο του Ιανουαρίου του 2012 κι εγώ ντύνομαι σα σαλιγκάρι μόνο με ένα γιλέκο σέρβις πάνω από το σακάκι μου κουβαλώντας κι ένα πανό τσέπης στριμμένο στη ζώνη μου σα κάτι αηδιαστικό δώρο, ενώ στον ψυχολογικό μου υπολογιστή έτρεχε συνέχεια εκείνο το μουσικό θέμα της ταινίας *Goal!* που βάζαμε πάντα στους δρόμους πριν τις μεγάλες προκλήσεις...
πηγαίνοντας μέσα στην πόλη κορνάροντας σαν τρελός εκεί κάθε φορά που περνούσα από την γωνία όπου είχε το αυτοκόλλητο εκείνο της δεκαετίας του '90 που απεικόνιζε το αιώνιο σύμβολο της Σίτι σα φρούριο πάνω στη σημαία του Μάντσεστερ... εκείνες τις στιγμές η άσφαλτος γινόταν γήπεδο μνήμης, κι εγώ δεν οδηγούσα φορτηγό, τρέχα αφερέγγυα σα όνειρο πώς εκείνος ο παλιός κόσμος των δρόμων ξανάγινε πραγματικότητα όταν άνοιξε η πύλη της πόλης εκείνο το πρωινό που η ομάδα επέστρεψε σπίτι μετά το πρωτάθλημα του 2012...
μετά από χρόνια, όταν τελικά είδα εκείνο το λουλουδάτο γήπεδο γεμάτο κόσμο που τραγουδούσε όσο κανείς άλλος εκείνο το τραγούδι για το *"One last dance"* όπως είχα δει στις βιντεοκασέτες των 80s σα μοναδική στιγμή ελπίδας, κατάλαβα πως εκείνο το φορτηγό εκείνο το κρύο πρωινό δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια προέκταση εκείνου του εσωτερικού πυρετώδους ονείρου πως τα πράγματα τελικά αλλάζουν — κι όταν στέκεις στους 73.000 εκεί στο Etihad κι ακούς εκείνο το *"City! City!"* που αντηχεί σα σειρήνα σωτηρίας, τότε όλα τα προηγούμενα χρόνια γίνονται μόνο μία μεγάλη εισαγωγή σ' αυτό το τραγούδι...
ρε αλήθεια τώρα τι γίνεται εδώ 😂🤣 τι έχουμε δει βρε παιδιά αυτοκόλλητα σαν σκουπίδια στα παλτά μας, πανό τσέπες σα κουρελιάδες κι έναν δρόμο του Πιττσβουργκ που έγινε η μεγαλύτερη πλάκα στην ιστορία του ποδοσφαίρου;
μου θύμισε όταν εγώ πάλευα να βγάλω το αυτοκίνητο από το χιονόνερο εκείνο βράδυ του 93 και το μόνο που έκανα ήταν να γλέπω εκείνο το αυτοκόλλητο σα χαμένος ηλίθιος — μέχρι που η ομάδα άρχισε να σκοράρει σα ξετρελαμένη και κατάλαβα πως ο χειμώνας δεν είναι τίποτα μπροστά στο κόκκινο καταιγισμό!
και τώρα λοιπόν λέω — εντάξει ρε, εμένα εκείνο το φορτηγό εκείνο του 2012 μου φάνηκε πάντα υπερβολικό… μέχρι που είδα τον ντουντού στήνοντας μία σημαία από σιδεροδρομικά χαρτιά σα δάσος εκεί έξω πριν το City-PSG του 2021 🍿🔥 γαμώτο αυτό ήταν επικίνδυνο — αν είχε πετάξει μια σπίθα οι γείτονες της γειτονιάς μου έκαναν το Etihad λίγο ακόμα πιο δυνατό!
σαν σήμερα εκείνος ο γέρος οικοδόμος κλαίει σα βρέφος… σαν σήμερα εγώ οδηγώ σα παράφρων μέσα από αρκετούς φράχτες… σα σήμερα εσύ στέκεσαι εκεί στους 73.000 κοιτώντας γύρω σου και νιώθεις πως όλη αυτή η πόλη είναι μια μεγάλη σημαία που κουνιέται στήθος με στήθος!
έτσι λοιπόν ας κλείσουμε το νήμα όπως το ξεκινήσαμε — όχι με λόγια, αλλά με ένα τραγούδι:
🎶 "City! City! We're marching on together!" 🎶
και μην ξεχνάτε:
όταν η Μητέρα Πόλη βγάζει τους οργανωμένους της στους δρόμους… τίποτα δε σταματά!
Κράτα μου την μπύρα.