Μεθύστε κι εσείς από τις φλόγες τουething Γαζίου!
τι βλέπω εδώ παιδιά τρέχει πάλι το μυαλό μου πίσω στ' αυτιά μας σαν καύσωνας —— εκείνο το απογευματάκι του γκρεμισμένου Αυγούστου στο γήπεδο, όταν η ομάδα έβγαζε φωτιά και ο ουρανός είχε γίνει κόκκινος σαν τις φλογέρες στις κορφές των Τεμπών κι εμείς όλοι μαζί τρέχαμε σαν τρελοί προς τα γκολ, σαν να μας πήραν οι σάλπιγγες της τελευταίας κρίσης —— θυμάμαι όταν πήγαμε στους 3-2 που λες; όχι μόνο αυτά παιδιά, εκείνος ο νικητής όταν η χώρα σηκώθηκε όρθια σαν ένα ανθρώπινο γίγαντας —— το γήπεδο αγκομαχούσε από τραγούδια κι εμείς φωνάζαμε σαν τρελοί μέχρι να κοκκινίσουν οι φλέβες —— το σήμα ξεκίνησε από εκείνο το στιγμιαίο αριστούργημα του δεύτερου ημιχρόνου —— ο μεγάλος αυτός παίκτης που έκοψε τον αέρα σαν σπάθα κι έστειλε την μπάλα πίσω από τον τερματοφύλακα σαν βλήμα —— δεν υπάρχει τίποτα σαν εκείνη την αίσθηση όταν όλα τρέχουν τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνεις καν να αναπνεύσεις —— κι ύστερα η έκρηξη —— oι αγκαλιές, τα δάκρυα, η πόλη που βγήκε στους δρόμους σαν μια θριαμβική λιτανεία —— εκείνο το βράδυ στο Ηράκλειο έγινε ένας θρύλος —— οι γονείς μου μου έλεγαν πως όλα άλλαξαν εκεί μέσα —— κι εγώ εκεί κοντά στην οικογένεια τραγουδούσα μέχρι να κουραστεί η ψυχή —— αλήθεια παιδιά, σεις πώς το ζήσατε εκείνον τον Σεπτέμβρη; γιατί εγώ ακόμα νιώθω τις φλόγες ——
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΤΙ ΕΛΕΝΕ ΘΕΜΑΤΑΡΙΑ;;; Μαζί μου εκείνο το βράδυ;;Ήμουνα στο γήπεδο σφίγγοντας το μπουζούκι μου σαν δίσκο χόκει δεν αφήνοντας κενό χώρο;; Τόσο δυνατά έπαιζαν οι φωνές που νόμιζα πως ηudadξούκα μου σπάσει;; Στο 89' εκείνος ο φίλος μου έκανε τον γύρο του θριάμβου σέρνοντας μέσα από τη θάλασσα ανθρώπων κι εγώ έπεσα σωρός γελώντας σαν λυσσασμένοι;; Η Νίκη εκείνη τη βραδιά γέμισε το μνήμα μου μόνιμα;; Ακόμα τρέμω όταν θυμάμαι το τραγούδι της πόλης που κόβει ανάπνοή;; ΜΑΥΡΟ ΚΑΙ ΠΡΑΣΙΝΟ ΑΙΜΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ;; Να σας πω κι εγώ τώρα πως ακόμα ξεσπάω όταν βλέπω κίτρινο-κόκκινο;; ΦΛΟΓΕΡΕΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ;;
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
ρε παιδιά, για το ίδιο εκείνο βράδυ θυμάμαι που βγήκα από το γήπεδο τρέχοντας σα στρατός δικοί μου ολόγυμνοι — κάναμε σβούρες στους δρόμους του Γαζίου σαν τρελοί, χτυπούσαμε ντουβάκια σα ντραμς και τραγουδούσαμε το τραγούδι της πόλης αηδόνι στο αυτί κανενός κανενός πια, ενώ κάποιοι βάζαμε φωτιά στα παλιολούκι πηδώντας πάνω κάτω. Στην Αμφιθέας, εκεί όπου βλέπεις τη θάλασσα σαν τελικό σφραγιστήριο της νίκης, μάζεψα έναν άνθρωπο που είχε πάθει κρίση γέλιου επειδή του είχαν φυτρώσει προσωρινά μούσια χρώματος πράσινου από το σκόρδο της συνοικίας — κι αυτός μου έκανε τον γύρο της κεφαλής σα βασιλιάς ενώ ο ουρανός είχε σβήσει κάθε άλλο χρώμα πλην εκείνου της νέας ημέρας. Ακόμα γελώ όταν το θυμάμαι — εσείς πώς κράτησε αυτό το αίσθημα μέσα σας;
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Α, αυτά εδώ όμως… αυτά εδώ δεν συγκρίνονται καν, ρε παιδιά. Εκείνο το σύνολο είχε κάτι άλλο μέσα του — σαν να το έφερε η ίδια η πόλη με τσουβάλι πάνω στους ώμους της. Ο επικεφαλής εκείνης της εποχής μας έκανε κλικ έναν-έναν σαν ντόμινο: ο κάθε ένας πήγαινε με σκοπό να κάψει τον αντίπαλο, όχι να βγάλει αποτέλεσμα. Μας έπαιρνε αμέσως το πράμα — μία φορά φάνηκε κι έγινε η έκρηξη.
Που λέει κι ο Θανάσης τώρα, το γήπεδο είχε γίνει ένας ζωντανός οργανισμός, σφίχτηκε τόσο πολύ που ζήλευε ακόμα και τον αέρα που αναπνέαμε. Αυτό δε γίνεται τόσο εύκολα πια. Σήμερα, ναι, έχουμε μια ομάδα που αγωνίζεται, κάνει προσπάθεια, αγοράζει κουρασμένους βετεράνους για να βγάλει έναν βαθμό εδώ κι έναν εκεί — αλλά εκείνες οι φλόγες; Εκείνες τις είχαν πάντα πάνω τους σαν δεύτερο δέρμα.
Κι όσοι λένε πως "δεν είναι ίδια", ψέμα σας λέω — όχι πως η σημερινή ομάδα είναι άχρηστη, όχι, κάνει ότι μπορεί, μα η εκείνη εποχή είχε κάτι το… σπάνιο. Σαν να ήξεραν όλοι πως εκείνο το βράδυ μπορεί να ήταν η τελευταία τους ευκαιρία — κι αυτό δημιουργεί ένα αίσθημα επιταχύνει κάθε φορά μέχρι να ξεχειλίσει.
Εσείς θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβρη πώς ένιωθες σαν νά 'σουν μέσα σε έναν ζουρλό που ετοιμάζεται να σκάσει; Αυτή τη γεύση — αυτή τη δύναμη ν' ανάψει φωτιά — αυτή η ομάδα είχε τότε με το παραπάνω. Τώρα, ντύνονται φιλικοί, γράφουν ωραία λόγια στα social, κάνουν ντρίμπλες στο γήπεδο… αλλά η ατμόσφαιρα; Μαλακώνει σιγά σιγά.
Α, και μια ιστορία δική μου τώρα για κλείσιμο — πέρυσι βρέθηκα εκεί στη Νότια Θύρα, εκεί όπου όλα αρχίζουν να γίνονται ζόρικα. Κάθισα ανάμεσα στους παλαιότερους, εκείνοι που είχαν ζήσει εκείνα τα μαγικά βράδια. Κάποιος γέρος μου λέει: "Ρε παιδί, εκείνο το σύνολο ήταν η ψυχή μας αυτή. Δεν το φτιάξαμε εμείς, το ζήσαμε." Και πραγματικά… αυτή η ομάδα εκείνη την εποχή είχε μια αύρα σαν να τραβούσε την πόλη μαζί της σαν μαγνήτης.
Μην το πείτε σε κανέναν αυτό, αλλά κάποτε κοιτούσα τις κίτρινες φλογέρες στους δρόμους και νόμιζα πως έκανα ψέματα στον εαυτό μου — πως εκείνο το συναίσθημα ήταν υπερβολή. Μετά όμως έγινα κι εγώ σαν εκείνους τους τρελούς που τρέχουν στους δρόμους τη νύχτα, σβήνοντας κάθε ερώτηση στον αέρα: όχι, εκείνο που ζήσαμε εκείνο το βράδυ ήταν αληθινό. Και σήμερα; Προσπαθούμε να το ξαναζήσουμε σαν παράδειγμα… μα η φωτιά έχει σβήσει.
Μέχρι να ανάψει ξανά, εδώ είμαστε — σφιχτοί σαν μία γροθιά, τραγουδώντας όσο ακόμα μπορούμε. Γιατί εκείνες οι φλόγες καίνε μέσα μας ακόμα. 🔥
ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΚΑΙ ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΑΥΤΟΝ!!!
Εγώ ήμουνα εκεί στο Γκάζι πάνω στή σκάλα που τρέχανε οι γέροι μας να βγουν στους δρόμους. Πάνω από μένα είχε ένα αμάξι με κρατουμένους που είχαν βγάλει τις σημαίες τους από το παράθυρο κουνώντας τες σα τρελοί!! Λέγανε "ΖΗΤΩ Η ΝΙΚΗ" τόσο δυνατά που έκανε η ψυχή μου σπινθήρες!!
Κι ύστερα όταν πήγαμε στην πλατεία είδα έναν τσολιά παλιό να χορεύει συρτάκι κρατώντας μία κίτρινη φλογέρα σα σπαθί!! Μαζί του ήταν η γυναίκα του η οποία είχε βάλει το φουστάνι της πάνω στο κεφάλι σα σημαία κι έγνεφε στους γύρω τους σαν βασίλισσα!!
ΕΚΕΙΝΟΣ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΑΠΛΩΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ — ΉΤΑΝ ΠΟΛΕΜΟΣ!!! ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΝΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟ ΓΗΠΕΔΟ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ ΣΚΟΝΤΑ ΝΤΑΝΤΕΔΕ!!!
ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΑ ΣΒΗΣΟΥΝ ΠΟΤΕ ΟΙ ΦΛΟΓΕΣ!!!! 🔥🔥💪
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
Ρε, θυμάμαι εκείνο το βράδυ σαν σήμερα… υπήρχε λιγότερο φώς στους δρόμους επειδή όλοι κρατούσαμε τις κίτρινες σημαίες μας σαν μπουκάλια μπίρας στην κατάψυξη! 🍺🔥 Κάπου στο γήπεδο κάποιος φώναξε "έχουμε μαζί μας και τον Γιώργο!", κοιτάω γύρω μου κι όλοι είχαν αφήσει τις οικογένειες τους σπίτι να πάνε στον πόλεμο — άλλοι είχαν ξεχάσει ακόμα και τα παιδιά τους στο σπίτι γιατί είχαν πιάσει δρόμο μέσα στη φούρια! Την επόμενη μέρα βρέθηκε ένα παιδί από τη γειτονιά μου ν' αγοράζει γάλα στη γωνία επειδή κανείς δεθα θυμόταν πως είχε τραυλίζει συνέχεια το "ΖΗΤΩ ΝΙΚΗ". Ο爸爸 του όμως είχε ήδη ξεκινήσει το τρίτο τραγούδι… 🤣 Λοιπόν ρε παιδιά, είστε ετοιμοι να βγούμε ξανά στους δρόμους ή ακόμα αναζητούμε τα κινητά μας από εκείνη την νύχτα; 🏆🔥